HubrechtDuijker.com
Wijnschrijver Hubrecht Duijker

MAANDMAGAZINE – FEBRUARI  2012

Deze wintermaand is ook een wijnmaand. Alleen al vanwege vanwege weer flink wat nieuwe wijnvondsten en nieuwe beschrijvingen van wijnen uit o.a. Australië, Chili, Israël, Oostenrijk, Roemenië en Spanje.Terwijl ook delicieuze dessertwijnen in beeld komen, een nieuwe culinaire combinatie en wat je zoals kunt beleven in de Amerikaanse staat Tennessee. Bovendien is er nieuws over de bubbelpetitie.Geniet!
 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

VONDST VAN DE MAAND

. Een heel kwintet aan aan druivenrassen – syrah, grenache, merlot, cabernet franc, marselan – maakt de Guillaumette 2010, Domaine des Conquètes tot een buitengewoon verleidelijke wijn. Met veel mild, sappig fruit van cassis, bramen en andere vruchtjes, een zachte kruidigheid en een vlezige, vrij stevige smaak.   Deze €6,75 kostende streekwijn (l’Hérault) komt uit het Zuid-Franse Aniane en werd gecomponeerd door Philippe en Sylvia Ellner. Die overigens ook een karaktervolle, smaakrijke Blanc 2009 maakten à €9,50 en andere fraaie rode wijnen, waaronder de kostelijke, nu mooi op dronk zijnde Les Convoitises 2009, die eenzelfde prijs draagt. Je vindt ze bij www.colaris.nl of via de banner.

 VONDST 2

  . Voorbeeldig, ook qua prijs, dat is de Volteo Verdejo Sauvignon Blanc 2011 uit het Spaanse Castilla. Niet alleen is-ie heel vief, maar ook royaal voorzien van citrus en groen fruit, met dan ook nog een vleugje grassigheid. Perfect bij sliptong, gekookte mosselen, frisse salades of als borrelwijn. C1000, www.c1000.nl voert ‘m voor €3,99. Eigenlijk net zo geslaagd is de levendige Volteo Garnacha rosado 2011 die flink wat rood zuurtjesfruit biedt en hetzelfde kost.

 VONDST 3

.  Een wereldsucces, dat hebben de Australische wijnen van het merk Jacob’s Creek. In het gamma zit ook een prima Pinot Noir 2009. Die smaakt enerzijds een tikje kruidig, anderzijds naar rijpe rode vruchten, heeft niet te veel alcohol en komt fris geschonken het best tot zijn recht – bijvoorbeeld bij kalfsvlees of kalkoen. Bijna honderd grotere winkels van Albert Heijn, www.ah.nl, verkopen ‘m voor €5,99.

 

 VONDST 4

. Het is tijd voor erwtensoep en dus erwtensoepwijn. Een hele goeie en betaalbare de Cabernet Sauvignon Carmenère 2010, Río del Mar. Deze sappige Chileen, met zijn uitgesproken donkere, dus laurierachtige aroma, zijn vleugje munt en zijn besje bleek het uitstekend te kunnen vinden met de van flink wat rookworst voorzien soep.  Per fles kost-ie €4,49 bij Aldi, www.aldi.nl.

 VONDST 5

. De mooiste ham ter wereld? Dat is de pata negra uit Andalusië en Extremadura. Prachtig van smaak en structuur, enigszins mild. Ik dacht die te proeven, vorige maand – maar het bleek een ham uit…Limburg te zijn. Van het diervriendelijk behandelde, bontgekleurde en met granen gevoede Livar varken. Het is wel zo dat de ham van dit ‘kloostervarken’ (zijn oorsprong ligt op de abdij van Lilbosch in Echt) doorgaans dertig maanden gedroogd wordt in de Sierra Nevada. Vandaar dat de naam Livar jamón de la Sierra. Dit Nederlandse product van wereldklasse wordt verkocht door groothandels, waaronder Hanos en Sligro. Website www.saborpuro.nl.

 VONDST 6

. Over Nederlandse wereldklasse gesproken, er bestaat ook een wijn die dat predikaar verdient. Namelijk de Meursault Les Narvaux 2009 van Domaine Karel de Graaf. Afkomstig van een kleine, nog geen halve hectare tellende bezitting die op 380 meter hoogte ligt – en eigendom is van Bourgogne-kenner en –handelaar Karel de Graaf. De van optimaal rijpe chardonnaydruif en vervaardigde 2009 combineert in zijn smaak frisheid met notigheid, milde citrus, wat peer en beschaafde, zacht kruidige houttonen. Fantastisch bij vis (zelf genoot ik ervan bij lekkerbekjes).  ‘Van de 2009’, zo schrijft Karel, ‘werden 2700 flessen gebotteld. Ik heb zelf maar 544 flessen. De overige zijn voor de pachter die het onderhoud van de wijngaard doet en voor dekking van de kosten van gedeeltelijke herplanting.’ De jaargang 2009 is voor €45 te koop bij de Alkmaarse wijngroothandels www.tamiswijnen.nl  en www.vinovia.nl. De eveneens prachtige 2008 ligt bij B.J. De Logie in Amsterdam voor  €39,50, www.delogie.nl.

VONDST 7

. En vaste vineuze waarde, al heel wat decennia, dat is Château Ferrande in het Bordeaux-district Graves. De rode wijn daarvan, net als de schaarse witte, is eigenlijk altijd lekker. Dat werd weer een bewezen door de 2007, zacht en elegant, maar beslist niet te licht. Met in zijn smaak zowel toastig hout als rijp besfruit, zwarte vruchtjes, laurier en een snufje kruiden. Niet voor niets behoren dit ongeklasseerde château en zijn grote, 94 hectare tellende wijngaard bij de prestigieuze Union des Grands Crus. Richtprijs €16 à €18, verkoopadressen via sales@groupelfe.com.

 VONDST 8

. Betaalbaar Australisch, dat is de Semillon Chardonnay Reserve 2011 van Heritage Road. ‘t Is een hele lekkere doordrinker met een beheerste 12 procent alcohol, veel sap, aangename zuren en fruit van zowel citrus als wat groene appel. Leg het scholletje maar in de pan. Prijs €4,79 bij Aldi, www.aldi.nl. De rode Shiraz Cabernet Sauvignon 2010 (zelfde prijs) is evenmin te versmaden.

 

VONDST 9

. Als je hun prijsdrempel neemt, dan zijn ze wel heel aantrekkelijk, de wijnen van de coöperatie Tramin in Südtitol Alto Adige. Dit bedrijf beschikt sinds 2010 over een modern keldercomplex en is genoemd naar het dorp Tramin dat de geboorteplek zou kunnen zijn van het druivenras (gewürz)traminer.   De T Rosso 2010 deed vanwege zijn niet heel donkere kleur en door rijp rood fruit getypeerde smaak sterk denken aan een Pinot Noir. Wat mede verklaard wordt door het feit dat de gelijknamige variëteit een van de drie rassen is waaruit deze zacht frisse wijn werd samengesteld. De andere zijn de regionale schiava en de merlot. Prijs €10,95 bij www.gastrovino.nl.  Ook de gelijk geprijsde, flink wat groen fruit biedende T Bianco 2010 is een proefneming waard.

 VONDST 10

. Brood en wijn, ze horen bij elkaar. Vandaar dat ik met veel plezier enkele zuurdesembroden van Carl Siegert heb geproefd. Gewoonlijk gemaakt van Hollandse granen die gemalen werden in authentieke korenmolens. Waarna de broden gebakken worden in moderne steenvloerovens.  Het assortiment – dat verkocht wordt in geselecteerde groothandels – omvat bijna dertig verschillende soorten, waarvan de meeste in verschillende uitvoeringen. Een van Carls leukste en feestelijkste creaties is de broodstaart, een brood in de vorm van een ronde taart en makkelijk te vullen met een salade of andere hartige ingrediënten. Carl zelf presenteert het op de foto. Website www.carlsiegert.com.

 VONDST 11

. Voorbeeldig, dat is de Villa Maria Sauvignon Blanc Private Bin 2011. Afkomstig uit Marlborough, Nieuw-Zeeland – waarschijnlijk ’s werelds beste streek voor dit type wijn. De wijn is verkwikkend van karakter, met enerzijds wat plantaardigheid (gras, asperges) anderzijds behoorlijk wat groen fruit, inclusief een hint van kruisbessen. Voor €8,99 vind je ‘m o.a. bij Plus, www.wijnenvanplus.nl.

VONDST 12

. Met rode wijnen van de barbera, een druif die voornamelijk groeit in het Italiaanse gewest Piemonte, heb ik vaak moeite, gezien hun hoge zuurgraad. Maar de Barbera d’Alba Vigna Roreto 2009 van Orlando Abrigo charmeert juist wél. Want hij komt soepel en sappig in de mond, met een ingetogen frisheid, besfruit, wat laurier en stevig fundament van alcohol. Heel smakelijk bij sudderlapjes en andere stoofschotels. Prijs €9,25 (in de aanbieding) bij www.colaris.nl of zie de banner.

 

VONDST 13

. Dezelfde producent, Orlando Abrigo, vervaardigt ook een fraaie witte wijn, de Trés Plus 2010, herkomstbenaming Langhe. Het is een karaktervolle combinatie van chardonnay met 15 procent van de streeksoort nascetta. Ongeveer een derde van de wijn werd gelagerd in eiken vaten.  Vandaar dat-ie een beetje kruidig hout bevat, naast een pittige frisheid, een klein, plezierig bittertje, wat notigheid en fruit van zowel citrus als zuidvruchten. Een wijn met alleen maar plussen, eigenlijk. Aanbiedingsprijs €12,50, ook weer bij Léon Colaris.

 VONDST 14

. Hij was heel heerlijk bij een huisgemaakte hazenpeper, Château Moulin la Gravière 2008. Deze Lalande-de-Pomerol smaakte enerzijds donker (laurier, leer, dit vanwege het hoge aandeel merlot), anderzijds toastig en was ook behoorlijk gevuld en vrij stevig. Een klassieker bij zo’n wildgerecht. Verkrijgbaar bij www.vojacek.nl (zie de banner op de startpagina) voor €17,25.

. Op deze website ben ik in juni 2010 een protestactie begonnen tegen de onrechtvaardige bubbeltaks. Want de accijns op mousserende wijnen is al decennia meer dan drie(!) keer zo hoog als die op wijnen zónder belletjes. Wat niet alleen doortelt in de winkel, maar natuurlijk helemaal in de horeca. Het initiatief kreeg aandacht in landelijke media, resulteerde ook in een officiële bubbelpetitie – en heeft er misschien toe bijgedragen dat de Koninklijke  Vereniging van Nederlandse Wijnhandelaren (KVNW) momenteel in gesprek is met het Ministerie van Financiën over dit onderwerp. In een vergaderingsverslag staat letterlijk het volgende.‘Op mousserende wijnen wordt een hogere belasting geheven dan op niet-mousserende wijnen, gebaseerd op het luxe karakter dat van oudsher aan mousserende dranken werd toegekend. Dit is – naar de mening van het ministerie – eigenlijk niet meer gerechtvaardigd. Daarom wordt overwogen het tarief gelijk te trekken.’

Het leest héél hoopgevend. Hulde ook voor met name Hans Burghoorn, secretaris van de KVNW.

 

. Hoe de bewoners van de Hoogvlakte van Golan weten dat je een buitenstaander bent? Als je in een regionaal restaurant een fles mineraalwater bestelt. Want dat is overbodig: al het water van deze golvende vlakte heeft de zuiverheid en de kwaliteit van mineraalwater, zelfs het water waarmee de wijngaarden worden geïrrigeerd.  De in het uiterste noorden van Israël gelegen streek kent nog meer bijzonderheden. Zes maanden van het jaar valt er gewoonlijk geen druppel regen, maar in de winter wel sneeuw. Voorts is de grond van het tussen de  Hermonberg en het Meer van Galilea gesitiueerde gebied – circa 70 kilometer lang en zo’n 20 kilometer breed – uitgesproken vulkanisch, zij het wel in zes varianten. Vanwege het relatief koele klimaat wordt er veel fruit geteeld, waaronder appel, granaatappel en kersen, terwijl er ook veel koeien, schapen en paarden rondlopen er zelfs een cowboycultuur bestaat. Alleen al gezien de druifsymbolen op pilaren blijkt dat wijnbouw er al sinds mensenheugenis wordt beoefend, zij het in de vorige eeuw pas weer sinds 1976, negen jaar nadat Israël het plateau op Syrië had veroverd. Het was een Californische wijnprofessor die het potentieel zag van de regio en een achttal lokale gemeenschappen ertoe bracht om niet alleen speciaal geïmporteerde, hoogwaardige druivenrassen te planten, op percelen van 400 tot 1200 meter hoogte, maar ook om een modern keldercomplex te bouwen volgens Californisch model.  De eerste volwaardige oogst van de Golan Heights Winery was 1983 – en meteen al een commercieel succes. Vandaag de dag, zo vertelt exportdirecteur Yael Gai (foto), beschikt het bedrijf over 720 hectare met druivenstokken (waarvan er 600 in productie zijn) die jaarlijks zo’n zes miljoen flessen geven. Daarmee is het de derde van Israëls ruim 250 wijnproducenten. Van het omvangrijke gamma zijn hier enkele wijnen beschikbaar, waarvan vooral de rode imponeren. Zoals de Yarden Mount Hermon Red Wine 2009, een uit vijf Bordeaux-variëteiten vervaardigde compositie met een vlezige, sappige smaak die gedomineerd wordt door mild fruit van bessen en zwarte vruchtjes. Richtprijs €10,25.  Het is Israëls meest verkochte rode wijn.   Een ander kaliber heeft de Yarden Cabernet Sauvignon, de meest bekroonde wijn van het land. In de gespierde, verwarmende 2007 proeven we zondoorstoofd besfruit, kruidig hout, roostertonen en rijpe tannines Een €22,95 kostende wijn die bijna smeekt om voedsel, vooral van wild zwijn, hazenpeper, springbok, chili con carne en andere vleesgerechten met een hoog smaakgehalte. Verkoopadressen via w.merjenburgh@intercaves.nl

 

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

. Geen staat heeft zo’n belangrijke rol gespeeld in de Amerikaanse muziekgeschiedenis als Tennessee. Want hier ontstond de blues, werd country music groot gemaakt en leefde Elvis Presley. Maar behalve van muziek kun je in Tennessee ook genieten van smakelijke gerechten, veel natuurschoon, talrijke bezienswaardigheden – en enkele verrassende wijnen. De populairste attractie van het langs de Mississippi gelegen Memphis, de hoofdstad, is Graceland, waar Elvis Presley 20 jaar heeft gewoond (zie foto).  Elke drie minuten begint een nieuwe groepstoer  door de diverse kamers en de keuken, waar de King of Rock ’n Roll zijn favoriete snack bereidde van gebakken banaan met pindakaas.   Over de muzikale historie van Memphis, dat groot geworden is dankzij katoen en hardhout, valt nog veel meer te zien en te beluisteren in het Rock & Soul Museum. Elke bezoeker volgt daar een fascinerende audiotoer met ook muziekfragmenten en interviews. Het museum staat vlakbij Beale Street, waar W.C. Handy klassiekers componeerde als St. Louis Blues, en dat tegenwoordig fungeert als uitgaanscentrum..  Dyer’s serveert er goede hamburgers, voted the best in town.  Het geheim, zo meldt men er vol trots, zit hem in ‘het tijdloze kookvet’ waarin ze worden bereid. Een van de opmerkelijkste andere musea is het National Ornamental Metal Museum, op een de rivieroever even buiten het centrum. Er worden alle mogelijke smeedijzeren kunstvoorwerpen geëxposeerd én ter plekke gemaakt. Vanuit de museumtuin heb je een riant uitzicht over de Mississippi. Overigens worden in Memphis ook de wereldberoemde Gibson gitaren gemaakt. Een  gerenommeerd restaurant downtown is het informele McEwens, waar behalve superieure gegrilde steaks ook smakelijke gerechten als gegratineerde krab, confit van eend met verse vijgen en soortgelijke keukencreaties worden geserveerd..Ook elders in Memphis is het goed tafelen. ‘Na twee maanden’ zo vertelde Alexa Turner van het Memphis Convention & Visitors Bureau, ‘vroeg ik mijn baas om een kledingtoelage. Want dankzij de talrijke lekkere maaltijden waren al mijn kleren te krap geworden.’   ‘Country music has always been about real people and real life’ staat op en van de muren in de Country Music Hall of Fame and Museum. En even verderop vinden we een treffende uitspraak van zanger Hank Williams:’I’ll never get out of this world alive’. We zijn op bezoek in Music City U.S.A. ofwel Nashville, middenin de staat. Overal in en rond het centrum word je geconfronteerd met country music, die deze uitgestrekte stad beroemd en deels ook welvarend heeft gemaakt. Voornoemd museum, waarvan het hoofdgebouw doet denken aan het toetsenbord van een piano (zie foto hal), toont de geschiedenis van country music en zijn sterren op bijkans briljante wijze, multimediaal. En maakt iedereen die nog geen fan van country was dat ter plekke en terstond.  Voorts kun je ook legendarische geluidstudio’s bezoeken, zoals Studio B van RCA op Music Row, waar o.a. Elvis Presley, Dolly Parton, Jim Reeves, Don Gibson en The Everly Brothers hits hebben opgenomen. Live wordt country nog in tal van kroegen uitgevoerd, vooral downtown, altijd heel luid en van wisselende kwaliteit. Echte concerten worden eveneens gegeven, met name in de Grand Ole Opry. Dit theater is nu in een verre buitenwijk gesitueerd, maar was eerst gevestigd in het centrale Ryman Auditorum, dat tegenwoordig vooral fungeert als museum.  Tot de andere bezienswaardigden in deze ook universitaire (zo’n vijftien colleges en universiteiten) en religieuze stad (met naar schatting 300.000 mensen die lid zijn van een kerk) behoort een imposante, in bruine steen uitgevoerde imitatie van het Parthenon. Overigens hoorden van een buschauffeur nog een aardige grap. Een man die in zijn auto heel veel mijlen aflegt, zegt het volgende. ‘Geen moeite, hoor. Mijn vrouw doet al het rijden. Ik hoef alleen het stuur vast te houden.’  De beste wijk om in Nashville te eten ligt even ten westen van het stadshart en heet Hillsboro Village. Aldaar is de Pancake Pantry is een perfect adres voor een uitbundig ontbijt. Er tegenover vormt Provence Breads & Café (beroemd om zijn brood) een voortreffelijk lunchadres en op een minuut lopen is het doorgaans prettig dineren in de Sunset Grill (gazpacho van watermeloen, zalm in een korst van sesamzaad; tientallen wijnen per glas). Tuin- en kunstliefhebbers kunnen hun hart ophalen in Cheekwood, een subliem tuinencomplex met een herenhuis waarin de met koffie rijk geworden Maxwell-familie haar kunstcollectie heeft ondergebracht. Deze omvat alleen al zo’n zeshonderd schilderijen.  Het adres om in Nashville te logeren – althans voor tienduizenden bezoekers – is het Gaylord Opryland Resort.  Dit immense complex ligt ten zuidoosten van het centrum (richtig vliegveld) en telt maar liefst 2861 kamers. Deze zijn verdeeld over een handvol gebouwen met daartussen enorme atriums. Sommige zijn zo groot dat ze behalve tropische planten ook watervallen en fonteinen hebben, ja soms zelfs riviertjes waarover een je boottocht kunt maken. Contrasterend daarmee zijn de standaardkamers die vrij klein zijn (de onze had één stoel, vanuit Nederland geboekt voor ruim €150 per nacht), terwijl ontbijt (vanaf continentaal voor $17) niet is inbegrepen, evenmin als parkeren ($18 per dag, via een valet $28). Een helaas klinkt er luide bonkbonk muziek bij de zwembaden. Uiteraard telt het hotel, waarnaast een groot conventiecentrum werd gebouwd, de nodige restaurants. De beste herinneringen bewaren we aan Wasabi’s, waar sushi, sashimi en andere Japanse gerechten vers en vakkundig worden bereid (foto). Het is mogelijk er een flight van drie wijnen te bestellen (wit, rood, rosé à $15), of bijvoorbeeld een gul glas Gruet, een heerlijke mousserende wijn die door een Champagne-familie wordt gemaakt in New Mexico ($9).   We hebben ook gedineerd in Cascades, waar als hoofdgerecht een heel royale galantine van halve kip arriveerde, begeleid door gele rijst en een organisch spiegelei, zeer genietbaar ($28). Er waren vijftig wijnen per glas beschikbaar. Zelf kozen we opnieuw voor een flight, nu van drie Amerikaanse bubbels, waaronder de heerlijke Californische van Domaine Carneros ($15). Waarmee ons bezoek aan Nashville een helemáál bruisend karakter kreeg. Tenslotte mag bij een trektocht door Tennessee de zuidelijke, deels in Georgia liggende stad Chattanooga niet worden vergeten. Alleen al het prachtige zoetwateraquarium met vissen uit ’s werelds grote rivieren is een omweg waard. Bovendien heeft men het gehele stadscentrum fraai opgeknapt, kun je een boottocht met diner meemaken over de Tennessee River en bevinden zich vlak bij deze plaats boeiende bezienswaardigheden als de rotsentuin Rock City Gardens en, in een grottencomplex, de hoge ondergrondse waterval Ruby Falls.  Een plezierig eethuis ter plekke is St. John’s, waar chef  Daniel Lindley sinds het  jaar 2000 op hoog niveau kookt, veelal met regionale ingrediënten. Ten noordoosten van Chattanooga, bij Loudon, kan aan beide zijden van de snelweg wijn worden gekeurd. Bij Loudon Valley Vineyards  schenkt men een geslaagde, bijna Rieslingachtige, naar groene appel en citrusfruit smakende Seyval Blanc. En aan de overzijde trakteert de Tennessee Valley Winery, een van grootste producenten, de zintuigen op de Captain’s Reserve, een vatvergiste variant van Seyval Blanc. Frisheid, fruit en toast maken dit tot een wijn die smáákt – net als eigenlijk heel Tennessee. Voor toeristische gegevens zie www.tnvacation.com, voor wijninformatie  www.tennesseewines.com.

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 . Buitenlandse bezoekers zijn betrekkelijk schaars in het Tierra de Barros, de naar rode klei genoemde en als een schilderspalet gevormde regio in het hart van Extremadura. Toch valt er in en rond deze Spaanse streek veel te genieten.  De stad Mérida bijvoorbeeld (zie foto) is vanwege zijn talrijke monumenten een soort Rome in het klein, en het schilderachtige Zafra (foto van plein, beneden) heeft een der mooiste pleinen van Spanje. Het landschap is doorgaans open en wijds, met hier en daar stuwmeren en ooievaarskolonies. Je kunt er bovendien lekker eten. De grote specialiteit is jamón Iberico de Bellota, gedroogde achterpootham van varkens die zich voeren met eikels. De ham daarvan bevat goede vetzuren; vandaar dat de bewoners van het Tierra de Barros geen enkele aarzeling hebben om deze heerlijke, sappige, bijna mild smakende vleessoort frequent te serveren. En er is wijn, veel wijn. De beste draagt de herkomstbenaming Ribera del Guadiana en komt van zo’n 20.000 hectare. Vroeger was vrijwel alle wijn wit, simpel en bestemd voor zowel bulkleveranties als brandyfabrieken. Maar dankzij een ingrijpende ombouwoperatie levert Ribera del Guadiana nu voornamelijk rode wijn, alsmede rosé. De belangrijkste druif voor beide is tempranillo, een hoogwaardige, zeer Spaanse variëteit die waarschijnlijk ontstond in Rioja. Dat Almendralejo de wijnhoofdstad is van het Tierra de Barros, blijkt onder meer uit het plein waarop een standbeeld staat van een blote vrouw met een tros druiven. ‘Maar zo plukken ze hier niet’, grapt Julio García, directeur van de plaatselijke coöperatie San Marcos.  We hebben dit bedrijf net bezocht, een kleine tien wijnen geproefd en zijn op weg voor eerst een aperitief (ham en rosé) en dan de in Spanje onvermijdelijke, uitgebreide lunch (die begint met ham). De in 1980 gestichte cooperativa behoort tot de allerbeste van Spanje en kan als symbool worden beschouwd voor het nieuwe elan van Ribera del Guadiana. De aangesloten boeren (in totaal 260 die 1280 hectare bewerken) gaven Julian García en diens jonge team carte blanche om te investeren. Vandaar dat de coöperatie San Marcos nu beschikt over roestvrij stalen gistingstanks, koelapparatuur, een razendsnel analyseapparaat (voor het controleren van druiven en wijnen), een hypermoderne bottellijn, een geklimatiseerde vatenhal en een designachtig hoofdgebouw.   Dit alles heeft het bedrijf geen windeieren gelegd. Het merendeel van de productie wordt geëxporteerd. Zoals naar Canada, waar de rode Tempranillo furore maakt. Diezelfde wijn wordt ook in Nederland verkocht, onder verschillende merken. Een daarvan is Valdegracia. De oogst 2011 blijkt een echte plezierwijn te zijn, met in zijn soepele, vrij levendige en ook ferme smaak fruit van bessen plus rijpe zwarte vruchten, aangevuld door een vleugje kruidigheid. Reken op zo’n €4,50.   Een ander pretproduct is de biologische Jumero rosado 2011, ook weer van tempranillo. Deze oranje getinte wijn trakteert op een behoorlijk volle, zacht frisse smaak waarin je behalve sinaasappel en ander fruit ook wat kruiderij kunt ontdekken. Richtprijs eveneens €4,50. Hij doet ons toch wel erg verlangen naar een  mooie ham… Verkoopadressen, van wijnspeciaalzaken, via DGS Wijnkopers, info@dgswijn.nl.

.  Ze waren bijna verdwenen, de ooit beroemde, rijke wijnen van Málaga. Maar de laatste jaren komen ze op bescheiden wijze terug – vooral omdat steeds meer mensen Málaga ontdekken als perfecte partner voor zoete nagerechten, waaronder die van chocolade. Rond de Andalusische havenstad Málaga werd al wijnbouw beoefend door de Grieken en de Romeinen. Zelfs tijdens de eeuwenlange Arabische overheersing bleef dat het geval – zij het dat de drank geen wijn werd genoemd, want dan zou hij verboden zijn, maar ‘Malagaanse stroop’. Later, tijdens een concours in Parijs, kreeg Malaga de eretitel ‘kardinaal der wijnen’ en vanaf de zestiende eeuw vond export plaats naar onder andere het Russische hof. Honderden jaren was het rozengeur en maneschijn voor de wijnboeren van Málaga. Het oppervlak aan wijngaarden groeide zelfs tot 113.000 hectare, ongeveer net zoveel als het immense Bordeaux-gebied nu. Maar toen kwam de druifluis. Málaga had de twijfelachtige eer om als eerste Spaanse wijnstreek door de vernietigende, uit Amerika afkomstige druifluis te worden getroffen.  Dat gebeurde al in 1876 – vijf jaar voordat Pablo Picasso in Málaga werd geboren – wat tegelijk betekende dat de regio het langst moest wachten op de uiteindelijk gevonden remedie (het enten van de druivenstokken op Amerikaanse wortels). In de tussentijd, drie à vier decennia, gingen alle bestaande wijngaarden van Málaga verloren. Talrijke boeren emigreerden ook.  Als wijnstreek en als wijn verdween Málaga volledig uit beeld. Het herstel duurde lang, om allerlei redenen. Zo werd de stad Málaga zwaar getroffen tijdens de Spaanse Burgeroorlog. Bovendien raakten zoete wijnen steeds meer uit de mode.   Hoe bescheiden Málaga is teruggekomen, moge blijke uit het wijnareaal van tegenwoordig: zo’n 1320 hectare, inclusief de jongere herkomstbenamingen Pasas de Málaga en Sierras de Málaga. De druivenstokken groeien tot op tientallen kilometers van de stad Málaga, soms op plateaus, maar vaker nog tegen hellingen die zeer steil kunnen zijn. Een toonaangevende – en de grootste – producent ter plekke, met zowel een traditionele als een hypermoderne kelder (zie foto), is Bodegas Málaga Virgen. Alle als Málaga aangeboden wijnen worden uitsluitend vervaardigd van twee witte druivenrassen, moscatel (muskaat) en pedro ximénez. Die groeien al heel lang rond Málaga.  In het woonhuis van Pablo Picasso, tegenwoordig een museum (zie foto), is bijvoorbeeld een grote foto te zien waarop de kunstenaar een grote mandfles met Málaga Moscatel krijgt aangereikt. Een mooie Moscatel van Málaga Virgen heet Reserva de Familia. Deze blanke, niet overdreven zware wijn (14,5 procent alcohol) heeft een prachtige smaak met karamel en andere zoete weelde, in combinatie met een vleugje kruidigheid. Het is een fantastische begeleider van crème brûlée en andere zoete desserts. Zou Picasso inspiratie kunnen hebben geput uit een dergelijke Moscatel? Nog meer concentratie, nog meer zoet, het is bijna stroop, nog meer aroma, nu ook met chocolade, rozijnen en dadels, biedt de Pedro Ximénez Reserva de Familia. Deze Málaga’s zijn zo rijk dat je de neiging krijgt om ervan te gaan snoepen, niet uit een glas maar met een lepel. Het zijn eigenlijk desserts op zich. Beide halve liters kosten €10,95 per stuk.De Málaga’s van Bodegas Virgen worden verkocht door de wijnkoperijen Henri Bloem, www.henribloem.nl.

PUNTDICHT

BEKENDE NEDERLANDER

Hoewel nog maar pas bekend,
wordt hij al op straat herkend.
Zo rent regelmatig onder luid geblaf
een volstrekt onbekende hond op hem af.

 Uit de bij Novella verschenen bundel Goedgemutst van de Haarlemse puntdichter en podiumpresentator Jan J. Pieterse. De uitgave kost €10.

. Als CEO van Australian Vintage, een bedrijf dat jaarlijks voldoende wijn produceert om ruim 110 miljoen flessen mee te vullen, weet exact met welke problemen de Australische wijnindustrie momenteel kampt. ‘Overproductie is er een van, er moet dus worden gerooid. Dan is er de sterke Australische dollar, fnuikend voor een grondstoffeneconomie als de onze. Mocht deze in waarde zakken, dan kan de situatie wel van de ene op de andere dag veranderen. Een dreigend probleem vormt voorts de aangekondigde alcoholvolumebelasting (volumetric tax), waarover de mening van de wijnindustrie helaas is verdeeld. De komst van deze taks zou een ramp zijn. Bij mij bestaat er geen twijfel dat we dan wel minder wijn, maar niet minder alcohol zouden verkopen.’ Zijn er oplossingen? Jazeker. McGuigan (1958) noemt er een handvol. ‘In de eerste plaats moeten we met onze wijnen een overwaarde blijven leveren. Dus veel kwaliteit in relatie tot de prijs.’Als voorbeeld verschijnt de McGuigan Estate Shiraz 2010, een door sappig fruit van bessen en zwarte vruchtjes gedreven wijn, heel genereus van karakter. C1000, Supercoop en Hoogvliet verkopen ‘m voor €5,99. ‘Bovendien’, zo stelt de Australiër, ‘dienen we te excelleren met onze klassieke druivenrassen, door bijvoorbeeld de beste Shiraz ter wereld te produceren.’  Zoals de McGuigan Langhorne Creek 2008, een mondvullende super-Shiraz, gul en met ook frisheid, besfruit, laurier, kruidigheid en toast (zie de gebiedsfoto rechts). Prijs circa €40 bij wijnspeciaalzaken, adressen via sales@groupelfe.com. ‘Punt nummer drie bestaat uit het omarmen van nieuwe variëteiten, wat ook mogelijk is, want onze druiventelers worden niet geremd door wettelijke beperkingen. We hebben we bijvoorbeeld al percelen beplant met o.a. montepulciano, grüner veltliner, prosecco en albariño. Een vierde  oplossing is om innoverend om te gaan met de gevestigde, klassieke druivenrassen, om daar new and exciting wijnen van te creëren. Een voorbeeld is The Semillon Blanc, een Semillon die we gemaakt hebben in de stijl van een Nieuw-Zeelandse Sauvignon Blanc. Daarvan werden in het eerste jaar honderdduizend dozen in Engeland verkocht en van de oogst 2011 zal dat meer dan het dubbele worden. Tenslotte moeten wij als Australische wijnbouwers meer communiceren, nauwer betrokken raken met de consument.’

. Westelijk van Wenen en even voorbij Krems ligt Wachau, misschien wel Oostenrijks beroemdste wijngebied. Groot is het niet, bijna 1400 hectare, wat neerkomt op zo’n drie procent van het landelijk totaal. Maar kwalitatief behoort het tot de top. Dit is deels te danken aan het klimaat. De meeste druiven groeien langs de ter plekke brede Donau, vooral tegen hellingen op de noordoever.  Het water van de rivier fungeert enerzijds als spiegel die zonlicht naar de stokken kaatst en heeft anderzijds een temperend effect zodat extreme temperaturen achterwege blijven. In het doorgaans zonnige najaar is bovendien sprake van aanzienlijke temperatuurverschillen tussen dag en nacht. En er valt weinig regen, het minst van alle Oostenrijkse wijnregio’s. Stuk voor stuk zijn het bevorderende factoren voor zowel de druivengroei als hun aromavorming. Voorts heeft Wachau uitstekende gronden, waaronder graniet- en leisteenhoudende.  Veruit de grootste streekproducent is te vinden bij Dürnstein, een aan de Donau gelegen, prachtig dorp met een barokke kerk. Het desbetreffende wijnbedrijf is een in 1936 gestichte coöperatie waarbij zo’n 350 families aangesloten zijn. Aanvankelijk heette het Freie Weingärtner Wachau, maar tegenwoordig Domäne Wachau. De gezamenlijk leden bewerken ongeveer 420 hectare, dus bijna een derde van Wachau’s wijngrond. Veelal voeren collectieve wijnbedrijven een conservatief beleid, maar dat van Domäne Wachau wordt getypeerd door dynamiek. Voortdurend vinden investeringen plaats, zowel in de kelders als wijngaarden. Zo toont directeur Roman Horvath (foto) ons met trots druivenakkers waarop een speciaal voor Wachau ontwikkelde soort onkruid groeit. Deze houdt niet alleen de grond levend en brengt het stikstofgehalte omhoog, maar kan er tevens toe bijdragen dat de vaak dunne bovenlaag op den duur wat dikker te wordt. Ondergronds en bereikbaar vanuit het historische hoofdkwartier, een okergele villa van dezelfde architect als de Stift te Melk, beschikt de coöperatie over eeuwenoude, twaalf meter diepe kelders waar traditionele grote vaten liggen. Tegenwoordig wordt slechts een derde van deze foeders gebruikt, aangezien Domäne Wachau sinds 2007 een imposant nieuw vinificatiecentrum heeft waar een miljoen liter kan worden verwerkt. Alle inspanningen resulteren in voorbeeldige wijnen, bijna uitsluitend witte, die wereldwijd lovende kritieken oogsten. Een van de betaalbaarste is Grüner Veltliner Wachau 2010 die €6 kost en gekenmerkt wordt door een droge, opwekkende, enigszins hartige, groen fruitige smaak met een bescheiden 12 procent alcohol. Het is Hema die deze breed inzetbare witte Wachau verkoopt, www.hema.nl.