In Milaan, tussen het plein met de Dom en het Museo del Novecento (zie Galerie & Musea op deze site) en dat van de Scala, ligt de imposante, prachtige Galleria Vittorio Emanuele. 
Waarin behalve dure winkels ook terrasrestaurants gevestigd zijn. Zoals, in een korte zijvleugel en sinds 2011, La Locanda del Gatto Rosso – een prima lunchadres. Niet goedkoop natuurlijk, gezien de locatie (voor het couvert betaal je al bijna €4), maar er wordt goed gekookt dor Claudia Canella, de service is prettig en het is leuk om alle voorbijgangers gade te slaan. Bovendien worden er enkele lekkere wijnen poer glas geserveerd, in Royal hoeveelheden. Zoals de pittig frisse, bijna hartige Vermentino di Gallura Funtanaliras 2012, een sappige, fris fruitige soort van Sardinië ((glas €7, fles €25). Een serieus kijkende, maar wel attente ober bracht ons ook vier soorten brood en een fles kruidige olijfolie van het huis.Een smakelijk, niet te zwaar en vegetarisch 
middagmaal kan worden gevormd door panne met stukjes aubergine, ricotta en basilicum met daarnaast een ronde kaassoufflé op basis van de regionale, milde, verse kaas Tomino en een lepel overbodige, niet passende mousse van rode ui (€20). Maar ook de ravioli met venusschelpen, gehakte verse tomaat, basilicum en geroosterde pijnpitten verdient een aanbeveling (€16). Tot slot nog een espresso of cappuccino en je kunt ontspannen beginnen aan bijvoorbeeld een lange tocht langs de winkels van modeparadijs Milaan.
La Locanda del Gatto Rosso, Galleria Vittorio Emanuele, Milaan, Italië. Dagelijks open van 9 tot 24 uur. Zie www.lalocandadelgattorosso.it.
plekke op een klein plein staat. Eetgelegenheden zijn er volop in Gastown. Een van de oudste is het op een straathoek gesitueerde Water St Café, dat ook een trottoirterras heeft, tegenover de beroemde stoomklok. Het interieur bestaat uit o.a een donkerbruine lambrisering en hoge ramen; doorgaans klinkt er luide muziek. Wat ons vooral aansprak, was de wijnselectie. Die flink wat goede wijnen omvat uit Canada’s Okanagan Valley. 
Waaronder de superieure, levendige Sandhill Sauvignon Blanc 2011, gemaakt in een frisse fruitstijl met een toetsje plantaardigheid (C$39). We zagen ook een Riesling van Mission Hill, een Pinot Blanc van Red Rooster en een Pinot Auxerrois van Grey Monk. Het eten was gewoon smakelijk en goed bereid. Op de gerookte zalm uit British Columbia, de staat waarin Vancouver ligt, viel 
niets aan te merken (C$12) en hetzelfde gold voor de fish & chips die met sla, frites en een tartaarsaus werden geserveerd (C$16). Het niveau van koken stijgt een paar blokken verderop bij Cork & Fin, een zaak die sinds 2010 bestaat. Ervoor, met uitzicht op Gassy Jack, ligt een piepklein terrasje en binnenin vind je o.m. een lage zwarte muurbank, Thonetstoelen, wit gedekte tafels, bruinrode baksteenmuren, wat kunst, een oesterbar en, ook hier, tamelijk hard gebrachte 
achtergrondmuziek. In dit brasserieachtige bedrijf zijn niet alleen oesters te bestellen (drie voor C$10), maar ook plateaus fruits de mer die sea food towers werden gedoopt (vanaf C$35). Wij kozen het driegangenmenu (C$32) dat begon met drie Beach oesters, heel lekker, gevolgd door een enigszins korrelige en tegelijk zachte terrine van krab, kabeljauw, zalm en garnalen, beslist geslaagd. 
Het wijnarrangement werd gevormd door drie soorten uit Okanagan Valley (C$14). Met als eerste de 8th Generation ‘Classic’ Riesling 2011, verkwikkend en vrij energiek, met elegantie en mild wit fruit: delicieus. Net als veel wijnen kun je ook deze desgewenst per taste (C$6), per glas C$11), per halve liter (C$33) of per fles (C$44) bestellen, héél gastvriendelijk. Bij de terrine verscheen de rozerode Joie Farms rosé 2011, vief en voorzien van het nodige fruit, bessen plus rode vruchtjes. Kabeljauw 
deels gewikkeld in bacon arriveerde als hoofdschotel; het garnituur bestond uit een zacht pure van doperwten en enkele kleine stukjes aardappel. Geen hemelbestormende creatie, maar wel een correcte. De vriendelijke gastvrouw schonk hierbij een Pinot Noir, de 2009 van Thornhaven. Een eigenlijk te rijpe wijn met bovendie
n te veel hout voor de vis. Vandaar dat we nog een taste wit lieten komen, de Noble Blanc 2011 van Joie Farms. Elzasachtig van samenstelling, zo proefden we Gewürztraminer en een klein zoetje, maar veel beter bij de kabeljauw (C$6,50). Als extra gang lieten de kaas komen (supplement C$9), een soort Port Salut, met erbij een glaasje Cedar Creek Merlot 2011, sappig, ferm, met toastachtig hout en een ondertoon van zwart fruit (C$6). Misschien moeten ze Gastown omdopen in Gastrotown.
vis en zeefruit tegen lage prijzen werden geserveerd. De zaak floreert nog steeds – en terecht. Opvallend in het sobere, vrij rustieke interieur is de grote vitrine waarin gerechten liggen uitgestald, en waarbij je als gast jouw bestelling plaatst, vervolgens een genummerde nota ontvangt en afrekent. Voor drankjes moet je naar een balie ernaast. Wij kozen als lunchwijn een fles Viña Sol 2012 van Torres: vief, prettig fris, loepzuiver, voorzien van fruit, slechts 11,5 
procent alcohol bevattend en menslievend geprijsd (€12,50). Als voorgerecht bracht men ons – nadat het bestelnummer was omgeroepen – een half dozijn kleine, heerlijke Fines de Claires (€12,50). Jammer alleen dat het gratis glas witte wijn erbij van matige kwaliteit was. Van de gebakken vissen hadden we niet de giga geportioneerde scholfilets (€12,50) noch de lekkerbekjes van kabeljauw (€12,98) gekozen, maar de sliptongetjes (bijna €15). Er kwamen er drie, met verse frites en wat sla; per portie eigenlijk 
voldoende voor twee personen. Geen wonder dat de zaak zilverfolie en papieren zakjes ter beschikking stelt om niet verorberde vis mee naar huis te nemen. Voor de prijswinnende haring, de kreeftensoep, de gekookte mosselen, de gegrilde tonijn en nog veel meer aantrekkelijk ogende en geprijsde gerechten komen we gráág nog eens terug. Want bij Simonis is eenvoud kenmerk van het ware.
als locatie het 1e arrondissement van Parijs, vlak bij het Louvre. Met een keuken die ligt aan de straatkant. Het stijlvolle, rustige interieur wordt gedomineerd door zachte tinten, en dankzij dubbele tafellampen hebben gasten van tegen elkaar geschoven tafels geen hinder van elkaar. De kleine spijskaarten vermelden alleen menu’s – die je kunt bestellen door eerst aan geurkartonnetjes te ruiken (met saffraan, bloemen, respectievelijk truffel). 
Als aperitief genoten we van een zeer royaal glas Champagne Philipponnat Grand Blanc 2005, een tikje rijp en toch nog vief, met fijne belletjes en prettig wat fruit (€19). Op tafel verschenen ook toast en twee bewerkte soorten boter, met koffie en bessen/pepers. Van het gekozen saffraanmenu (het goedkoopste, à €79) zette het eerste gerecht meteen de toon: een opmerkelijke, zachte, puur smakende compositie van balletjes rode (en wat gele) biet, heel licht gearomatiseerd met Blue 
Mountain koffie. Groente speelde eveneens een hoofdrol bij het tussengerecht, een creatief, wederom zacht smakend geheel van diverse soorten kool, met spruitjes nadrukkelijk present, en een milde crème van bergamot plus vanille. De familie Pic heeft ook eigen wijngaardjes, en laat de druiven daarvan verwerken door Michel Chapoutier. Zo ontstond de Saint-Péray Pic/Chapoutier 2011, een zacht frisse, bijna wat vette, loepzuivere witte Rhône-wijn met nuances van vooral wit fruit en zuidvruchten (€36). Heerlijk bij de met een beetje Colonnata spek verrijkte, dunne plakjes zacht smakend kalfsvlees die vergezeld gingen van een met ui en 
saffraan bereide pissaladière, een luchtige aardappelpuree en een mooie vleesjus. La baba au rhum vormde de finale. Behalve de rumcakejes troffen we goudkleurige ballonnetjes aan die miraculeus gevuld waren met sap van passievrucht, alsmede bolletjes witte chocolade waarin een beetje gember was verwerkt. Eind februari ontving La Dame de Pic haar eerste Michelin-ster – en terecht.
is; wonderlijk genoeg blijven Crémants een dergelijke geheel buiten beeld. Net als de ooit zeer populaire, graag door Maigret genuttigde Muscadets. Daarentegen zijn witte Côtes de Gascogne alom aanwezig. Wat eveneens geldt voor crus uit de Beaujolais. Het gezellige, dicht betafelde Café des Beaux Arts (langs een kade, op loopafstand van het Musée d’Orsay, foto interieur hierboven) voert er bijvoorbeeld drie, per glas (€5,80), per pot van 60 cl. en per fles: een Brouilly, een Morgon en een Saint-Amour. Ook in Café de l’Industrie gaan we voor een Beaujolais, dankzij een karaf lekker sappige, fruitige Chiroubles (halve liter €13). We ontdekken deze over drie panden verspreide, 
grote zaak in de buurt van het Place de la Bastille – en zijn zo te zien de enige niet-Fransen. Het is zondagavond en alle tafels van onze ruime, sfeervolle, neokoloniaal en met veel schilderijen plus prenten ingerichte zaal (in etablissement Bis) worden bezet door een jong, luid conserverend publiek. De bediening, ook 
jeugdig, is vriendelijk en de gerechten komen verrassend snel. In de kaart en op schoolborden staan voornamelijk klassiekers, zoals coq au vin, pot au feu (dagschotel) en confit de canard, die net iets te droog is, maar toch zeer genietbaar (€13). De Cantal daarentegen verdient het predicaat voortreffelijk, zelden proefde we er een met zo veel smaak (€5). Niet ver van het hoofdingang van het Louvre bestaat al 
heel lang de Frans-sjieke brasserie Ruc. Gezeten op stoelen en banken van rood pluche kun je daar smullen van een lunchschotel als lof, prachtig geserveerd in de vorm een grote groene roos, m
et een crème van Roquefort (€12), of van superieure eggs bénédictine met bacon (€14). Een passende wijn kan zijn de bleek oranje Château Minuty ‘Prestige’ rosé 2011 uit de Provence, aangenaam fruitig en subtiel kruidig (€9). De sinds 1920 bestaande, keurige en goed verlichte brasserie Au Chien Qui Fume ligt naast een immens bouwproject in de wijk Les Halles (waar een nieuwe stadstuin komt) en offreert een keuzemenu van twee gangen (€28,60) dat kan openen met zes kleine, zeer verse Bretonse oesters. Waarmee de frisse, sappige 
Bourgogne Aligoté 2001 van de uitstekende coöperatie La Chablisienne mooi samengaat (glas €6,70). Daarna is er keus uit o.a. een genereus geportioneerde, konijnenbout met een twee-mosterdssaus, een gerecht dat het prettig kan vinden met de zeer geslaagde Clocher 2011, een rosé van de Maîtres-Vignerons in Saint-Tropez (halfje €22,50). Bij de 
kostelijke confit de canard en de kazen slot (drie soorten plus een bijzondere sorbet van Crottin de Chavignol, €9,50) dient zich een Pinot Noir 2010 uit Alsace aan, de licht gekoelde, aangenaam fruitige creatie van Domaine Maurice Griss, dat sinds 2004 geleid wordt door Josiane Griss (halve fles €20,30).Tijdens aperitieftijd, zo om een uur of 
zeven, is het plezierig toeven in Brasserie de la Tour Eiffel, aan de voet van de gelijknamige toren, voor een hartig, geenszins karig hapje van jonge geitenkaas en vers stokbrood (€6,50) en daarbij een glas jonge Coteaux du Lyonnais, een rode, fris te drinken Beaujolaisachtige wijn die je buiten Frankrijk zelden ziet (€4 per glas).
De Vijfde Smaak gevestigd. Waar knap gekookt wordt door Pjotr Rentinck, die zijn belangrijkste scholing kreeg van John Halvemaan. De eetruimte beneden (een tweede bevindt zich op de eerste etage) werd beschilderd in ‘monumentaal’ blauw, heeft een dubbele betegelde schouw, een houten vloer en tafels die gedekt zijn met gebroken wit linnen. Onze lunch startte met een prima Prosecco. De behoorlijk droge, vieve, naar wit fruit smakende en slechts 10,5 procent alcohol bezittende Mia uit Treviso (goed gevuld glas €5, fles €23,50). 
Terwijl behalve bruin brood, olijfolie en zeezout ook een amuse verscheen van serranoham, zongedroogde tomaatjes, zeewier en een krokant koekje van Parmezaanse kaas. Gastvrouw Marieke Verbree, de partner van Pjotr, beschreef het twee gangen tellende lunchmenu, dat per gang twee keuzes biedt – en tafelgenote liet dat graag komen (€24,50). Haar versie opende met een verfijnd en tegelijk verrassend visgerecht: dun gesneden, lauwwarme zeeduivel met salade en een bijzondere, heel licht bittere Italiaanse olijfolie waarin sinaasappel was verwerkt. 
Een paar gebakken gamba’s en een kletskop maakten het geheel compleet (foto boven). Daarna arriveerden op de huid gebakken filets van zeebaars met een perfecte beurre blanc en een mooie risotto waarin de chef wat rode ui had verwerkt. Aan gene zijde van de tafel werd eerst genoten van een zachte, romige Zaanse mosterdsoep op minimootjes huisgerookte zalm (€4,75) en vervolgens van een halve wilde eend (‘Noord-Hollandse jacht’), paddenstoelen, La Ratte aardappelen, wat bosui, gepofte kastanjes, een dadelcompote en een gave jus – allemaal eerlijke, heerlijke smaken (foto rechtsonder). En, net als eigenlijk alle schotels, bepaald royaal geportioneerd (halve eend €18,50, hele €26). Want Pjotr is allesbehalve van de zuunige. 
Na de Prosecco hebben we van de kleine, maar veel variatie en kwaliteit biedende wijnkaart nog een leuke rosé geprobeerd, bij zowel de zeebaars als de eend. Te weten de niet heel fruitige, maar wel licht bittere, enigszins kruidige, zacht oranje getinte Mas de Longchamps 2011, een biowijn uit Bouches du Rhône (fles €24,50, maar Marieke schonk hem ook per glas voor €4,50). En beide combinaties werkten wonderwel. Met een geurige Ceylon thee van Dilmah (€2,10) en wat snoeperij sloten wij een veel méér dan vijf smaken biedende maaltijd ook smakelijk af.
Een prima verblijfadres in de Spaanse Rioja is Villa de Laguardia, even buiten het gelijknamige. De makers zijn rustig comfortabel, de service is buitengewoon attent en er wordt goed gekookt in het eigen restaurant. Dat El Medoc (inderdaad zonder accent) Alavés heet. De rechthoekige eetzaal werd ingericht met veel wit dat je aantreft op wanden, het plafond, de stoelen en het tafellinnen. Vriendelijke vrouwen verzorgen de bediening. En gaven ook een wijntip: probeer de witte Vallobera 2011 vooraf. “t Was inderdaad een plezierige Rioja, met frisheid, fruit en wat bladgroen (groot glas €3, fles nog geen €8 – kijk, dat zijn nog eens prijzen). De wijn deed het uitstekend bij een dozijn gamba’s uit Huelva, a la plancha ofwel op metaal gegrild (€16,90). Wat steviger als voorgerecht is Cecina, een smaakrijke ham uit León, halfharde geitenkaas, 
voor stevige prijzen, terwijl de bediening nonchalant pleegt te zijn. Een uitzondering op deze regel is het aan een gracht gelegen Alla Conchiglia. De eigenaar nam vriendelijk onze bestelling op en stelde zelf voor om een paar gerechten met z’n tweeën te delen. Wat ons weer deed besluiten om de lunch uit vier gangen te doen bestaan. Geopend werd met een vijftal verse oesters, niet van die kleintjes ook 
(€13 excl. 12 procent bedienings-geld). Vervolgens arriveerde de antipasto misto del mare, bestaande uit een warme gebakken coquille, garnalen, ingelegde sardines, polenta en een – tegenvallende – salade met inktvis (€18,90). Een aardig tussengerecht volgde, gnocchi met krabsaus (€10,90). Het hoofdgerecht, dorade ofwel zeebrasem, werd door de patroon aan tafel gecomponeerd. De vis smaakte zacht en puur. Hij ging vergezeld van hele lekkere aardappelen, groente, olijven, wat champignons en een lichte tomatensaus (€32 voor twee). En de wijn? Wat anders dan Prosecco, Venetië’s grote favoriet (royaal glas €5).
bedrijf waar honderd à tweehonderd mensen tegelijk kunnen lunchen of dineren. Het ligt langs restaurant row in Ouderkerk aan de Amstel en heeft een eigen parkeerplaats waar gasten met korting hun auto kunnen plaatsen. Wij kwamen er voor een lunch tijdens een zogeheten restaurantweek en bestelden het driegangenmenu van €27,50. Overmatig druk was het niet, maar keuken en bediening hadden toch veel moeite om tempo te maken. Een aardig begingerecht bestond uit bietensap gemarineerde zalm met wat stipjes mierikswortelcrème, salade en toast. Het tussengerecht, een supplement (€7,50), was een gewoon goede, smakelijke bouillabaisse (à la carte €12,50, zie foto), terwijl hetzelfde predicaat ging naar de vitello tonnato van
boerderijkalf (€12). De gekonfijte eendenborst met o.a. zuurkool was prima, dus klassiek bereid, maar helaas een tikje te zout. Een volgende keer, maar dan ‘s avonds, gaan we beslist een van de grillgerechten proberen, bijvoorbeeld de côte de boeuf (twee personen €68) – hoewel de fruits de mer ook aantrekkelijk ogen (€34,50). In BarRestaurant kun je diverse wijnen per glas bestellen. Een hele lekkere droge witte is Birlocho 2010, een van verdejo en sauvignon blanc bereide Rueda met grassigheid, frisheid en groen fruit (glas €4, fles €24). Prosecco, de vrij milde van Martini, is eveneens beschikbaar (glas €5, fles 30). Wij troffen ook een vrij lichte rode lunchwijn aan, de Gamay Touraine 2010 van Domaine 
des Corbillières (€31). Desgevraagd serveerde de vriendelijke bediening die wijn fris, waardoor hij net zo vief en fruitig smaakte als een goede Beaujolais. De citroentaart tot slot (à la carte besteld, €7,50) was allesbehalve luchtig en ging bovendien vergezeld van een daarmee heftig botsende sorbet van pure chocolade.
De menukaart is verdeeld in klassiekers en specials. Bij de klassieke voorgerechten vinden we onder meer Pekingeend met pannenkoekjes en lente-ui (€13,50), vitello tonnato (€12) en een salade in twee formaten van Cajunkip (klein € 7,50, groot €9,50). Aan de ‘speciale’ kant staan bijvoorbeeld een verdienstelijke tartaar van tonijn met koriandermayonaise (€12,50) en een Caesar salad met rivierkreeftjes (€13,50). Hoofdgerechten aan de klassieke zijde laten onder andere kogelbiefstuk van Waards rund zien (€18,50) en een uit de kluiten gewassen zeetong van ruim 300 gram (€30). Tot de specials behoren een buitengewone zeeduivel, omwikkeld met Parmaham en geserveerd met risotto (€22,50) en een ouderwets smakende reegoulash met aardappelpuree en rode kool (€ 19,50). 
Uitstekend is de prijs/kwaliteit te noemen van het (dagelijks) wisselende driegangenmenu (€29,50). Het zal het lastig zijn om elders betere waar voor dat geld te vinden. Kindermenu’s en –gerechten zijn er ook. Maar dat is nog niet alles. Op het schoolbord staan namelijk allerlei wijnen tegen lofwaardige prijzen. Ik noem er een paar. Om te beginnen de Champagne Delamotte. Geen oud of versleten partijtje dat voor weinig werd gekocht, nee knisperend verse, recent gedegorgeerde Champagne ( €7,50 voor een royaal glas). Intimi weten dat het hier de huis-Champagne betreft van het gevierde Parijse café Les Deux Magots. 
Verder zagen we op het schoolbord Château Pichon Lalande 2005 (€145). Een boel geld denkt u misschien, maar elders zag ik exact dezelfde wijn voor een paar honderd euro méér. Toch liever een grand cru voor minder geld? Bij De Lof Der Zotheid voeren ze de uiterst genietbare Château Cantemerle 1996 voor… € 49,50 (nee, geen schrijffout). Voor dezelfde prijs kun je trouwens ook de tweede wijn van Léoville-Barton laten ontkurken, uit het prachtjaar 2000. Voor een paar pop meer (€55 om precies te zijn) wordt Château Talbot 1988 geserveerd en als je meer in een ‘Toscaanse mood’ verkeert, kijk dan naar de Brunello di Montalcino van Angelo Gaja (slechts € 57,50). Het bedrijf zit met regelmaat tot het dak toe vol, dus reserveren wordt aanbevolen. Ook voor kinderen is het een uitstekende plek. En er is een knus zijkamertje voor kleine gezelschappen.
In het eigen restaurant – ruim, met veel donker tinten en ’s avonds te grijs licht – propageren zij wining & dining, door flink wat wijnen per glas aan te bieden, hetzij van de kaart, hetzij in een arrangement. Vooraf, bij een lepelamuse van o.a. Schotse zalm, rivierkreeftjes en komkommer, begonnen we met enerzijds een niet meer dan correcte Soave, de Gregorio 2010 (€5,25) en een zowel laurier als fris fruit biedende rosé 2010, die van de Château Les Merles uit Bergerac (zelfde prijs). Een Sauvignon Blanc per glas bleek niet beschikbaar, dus werd gekozen voor een halfje Sancerre Domaine de la Rossignole 2010 (€20). Dit als eerste begeleider van het drie gangen tellende keuzemenu (€39,50). Het als gegrilde courgette aangekondigde voorgerecht bleek te bestaan uit een dun plakje van deze groente, de kletskop van kaas smaakte taai, maar de gebakken coquilles compenseerden dit ten dele. 
Véél mooier en gewoon perfect smaakte de compositie van licht gerookte runderlende met gebakken, smeltend zachte eendenlever en truffelmayonaise (zie foto). Truffel, maar dan in mindere mate, kwam samen met aceto balsamico terug in de tournedos van Twents rund, want daarin was dit smaakrijke, mooie vlees gemarineerd. Jammer alleen dat ook nu de aardappelchips taai waren. Erbij werd een Merlot 2008 uit zowaar Idaho geschonken, een aangenaam product van Ste Chapelle met veel donkere tonen in zijn aroma (glas €7,50). 
De gegrilde zeebaarsfilet met apart geserveerde visbouillon en o.a. prei plus geglaceerde bospeen bleek niet opwindend, maar wel gewoon lekker te zijn. Het niveau steeg weer met de desserts, de granité van limoncello met amandelmousse en aardbeien, en de zeer zoete ‘crème brûlée’ van witte chocolade met een frisse. sorbet van Prosecco en ook weer aardbeien. Pure verwennerij, net als het verblijf in dit Luttense landgoed zelf.
Na jarenlang een soort formulerestaurant te zijn geweest waar laag geprijsde menu’s aan zo veel mogelijk mensen werden geserveerd, is ’t Amsterdammertje vandaag de dag een Michelin-sterzaak waar in een stijlvolle ambiance op hoog niveau wordt gekookt. Dit dankzij de nieuwe (mede)eigenaar André Gerrits, een gedreven, gastvrije chef-kok. In de grootste, uit twee niveaus bestaande, door bruintinten gedomineerde eetzaal bracht men ons eerst een hele batterij van inventieve, speelse amuses, terwijl smakelijk bruin stokbrood met olijfolie, boter, peper en zout al op tafel lag. Het dinermenu van drie gangen (€39,50) konden we zelf samenstellen. Een fraai, voorgerecht bleek de zachte, vrij rijke, heerlijke terrine van ganzenlever te zijn met 
daarop een in kersengelei verpakte palingmousse. Aan gene zijde arriveerde een kleurrijke combi van een gesneden, licht gegrilde coquille op een zacht rode tartaar van zalm, met erbij o.a. opgerolde, donkerrode, want in biet gemarineerde (en tamelijk zoute) zalm plus spierwitte, frisse ‘marshmallows’ van de Japanse citrusvrucht yuzu. Wat de wijnkaart betreft hadden we gemengde gevoelens. Flink wat soorten zijn per glas verkrijgbaar, maar bijvoorbeeld geen enkele 
Chardonnay. Het dichtst in de buurt komt een Chardonnay-Viognier uit Zuid-Afrika, maar dan van het nu rijpe oogstjaar 2009. En waarom de – overigens kostelijke – Equus Carmenère 2009 uit Chili €8 per glas moet kosten, terwijl de flesprijs van €35 gelijk is aan die van andere wijnen waarvoor €7 wordt gevraagd, is onlogisch. Qua prijs, namelijk €8 voor een bescheiden glaasje, contrasteerde de vrij droge, aangename Prosecco Bellussi hevig met de vieve, grassige, loepzuivere Sauvignon Blanc 2010 die €4,75 kostte voor een juist genereus glas. Deze laatste wijn, uit het koele Chileense gebied Leyda, is een selectie voor de Jeunes Restaurateurs. Relatief kostbaar, namelijk €10 per glas, maar wel heel lekker, is de Vermentino Guado al Tasso 2010, een verkwikkende Toscaanse witte wijn die trakteert op florale, groen fruitige, kruidige en mineralige nuances. 
Terug naar het eten. Bijna smeltend zacht smaakte de in twee repen geserveerde, voortreffelijke kalfssukade, met daarop stukjes steviger kalfszwezerik en erbij een mooie Madeira-jus en wat groente. Daarentegen zullen we de combinatie van gepocheerde scholfilet, Hollandse garnalen en Canadese kreeft niet gauw meer bestellen, vanwege de ons tegenvallende kreeft en de milde, weinig spannende toonzetting van het gerecht als geheel. 
Hetzelfde geldt voor de curieuze combinatie van koude Epoisses tussen korstdeeg en nog koudere, daar volstrekt mee botsende appelsorbet, een dessert dat gewoon niet werkte. Het andere, zoete nagerecht bevatte heel wat leuke, smakelijke elementen, waaronder een canneloni van grapefruit – maar waarom werd het aangekondigd als merengue, terwijl het merenguedeel slechts bestond uit drie dikke lucifertjes?
in het uiterste zuidwesten van North Carolina, meer dan een miljoen bezoekers per jaar. De stad heeft ook een kunstwijk en een levendig centrum met talrijke restaurants. Een van de populairste is het informele eetlokaal-met-patio Bouchon, gedreven door de Franse chef-kok Michel Baudouin. Zowel de spijs- als de wijnkaart zijn dan ook zeer Frans. Bij een aperitief van mousserende wijn, de Blanc de Blancs Louis Perdrier (glas $5; trouwens ook de rosévariant verdient een aanbeveling) lieten we wat regionale kazen komen, vooral vanwege de frisse, Frans gestijlde geitenkaas van de Three Graces Dairy ($15 voor een meerpersoonsportie). Het voorgerecht bestond uit een vrij stevige, smakelijke terrine van eend en varken, met augurkjes en mosterd uit Dijon 
($7).De door wijnhandelaar Robert W. Fiore Kral (van Robert Walker Selections) samengestelde wijnkaart is uitzonderlijk gastvriendelijk. Vrijwel alle wijnen worden beknopt omschreven, vele zijn per glas verkrijgbaar, de kwaliteit is hoog en het prijsniveau redelijk. De meeste soorten komen uit het Franse zuiden, hoewel we zowaar ook de kostelijke, lenteachtig frisse Apremont 2010 ontdekten van Pierre Boniface uit Savoie (glas $9,50, fles $37). Bij een heerlijke gegrilde zalmforel en helaas wat waterige salade Niçoise ($19) paste de 
Château du Trignon Roussanne 2009 perfect, een sappige, ferme witte Rhône-wijn met een aroma van zuidvruchten (glas $9,50, fles $37).Een andere fraaie combinatie vormden het klassieke, echt heel lekkere gerecht van konijn en cocotte met een romige mosterdsaus met de stevige, kruidig-fruitige Faugères rosé Le Petit Olivier 2009 (glas $6,75, fles $26). Voor de veel bestelde mosselgerechten en het lokaal bereide ijs komen we graag nog eens terug.
uitzicht op de markante Wachovia Bank Tower, het hoogste gebouw van Winston-Salem (North Carolina) kun je gratis parkeren bij Willow’s Bistro. Deze in een voormalig treindepot gevestigde zaak is altijd heel druk, want kok-eigenaar Will Kingery en diens brigade bereiden smakelijke schotels voor vriendelijke prijzen – doorgaans op basis van veelal organische seizoensingrediënten. Zoals gegrilde groene asperges met shiitake en een balsamico vinaigrette ($8) of gebakken grote coquilles met 
een uiensaus ($11). Op de compacte wijnkaart zagen we zowaar twee Grüner Veltliners, de pittig frisse van Wolfgang 2010 (glas $6, fles $24) en de nog expressievere Lois 2010 (glas $8, fles $29). Als hoofdgerecht bestelden we de eerst gebakken en daarna in de oven gebraden, heerlijke eendenborst met een saus van gedroogde kersen en broccoli. Daarbij op verzoek geen rijst, maar superlekkere frites met schil ($26). Vanwege de kersen viel de wijnkeuze op de Californische Pinot Noir 2009 van Bogle, sappig, mondvullend en flink voorzien van fruit (glas $8, fles $29). De vriendelijke bediening maakte het geheel helemaal af.
Je kunt er à la carte dineren door bijvoorbeeld te beginnen met verse oesters (à €3 per stuk), maar de keuken is eigenlijk gericht op de table d’hôte (vijf gangen voor €42) die collectief wordt genoten, vanaf ongeveer acht uur. Die bestelden we dus ook. Na het aperitief, de mild frisse, naar wit fruit smakende Crémant de Loire van Baumard (glas €6,50, fles €35) arriveerde een aardige combinatie van rauwe, in citrus gemarineerde makreel, knapperige komkommer en een rode tomaten-gemberchutney. Fris en smakelijk, met een enigszins pittig accent. Een gerecht ook waarbij de Crémant prettig kon worden doorgedronken. 
Voorts bracht men een ongebruikelijke combinatie van o.a. een halve coquille, bloedworst, aardappelstoemp en een – helaas dominant bittere – meiknol (zie foto). Gang nummer drie bestond uit gebakken polenta, echt heel lekker, met verschillende paddestoelen, tomaat en basilicumsaus. Waarbij we een glas kostelijke Côtes du Rhône genoten, Le Petit Chapoton Rouge 2010, vlezig en volgeladen met licht gekruid, rijp zwart fruit – en gelukkig fris geserveerd (€4,50). Met rood ging het in een nog hogere versnelling dankzij de stevige, fruitrijke, van roostertonen voorziene Condado 
de Gaza 2007 uit Ribera del Duero (€46), de begeleider van de perfect gegrilde en smakende ribeye die het hoofdgerecht vormde (voor een stevig supplement van €10). Voor de huisspecialiteit porchetta (langzaam gebraden varkensvlees), waarvan we alleen een flintertje proefden, komen we graag nog eens terug. De perfecte crème brûlée tot slot bevestigde het: de gebroeders Hartering hebben hart voor hun zaak én hun gasten.
restaurants in Praag. De L-vormige eetzaal heeft een bogenplafond, op elke tafel staat een spotje gericht zodat je het eten goed kunt zien en de korte zijde wordt gevormd door een open keuken. Het eind 2006 geopende etablissement werkt volgens een bijzondere formule: als gast kun je alleen een van de twee uitgebreide proefmenu’s bestellen. Vandaar ook de naam. Een van de menu’s is gewijd aan de nieuwe keuken van Bohemen, het andere heeft een kosmopolitisch karakter en kost 500 CKR meer (namelijk CKR 2750 ofwel zo’n €104). Wat je daarvoor krijgt is véél. De maaltijd begint met vijf kleine amuses, gevolgd door zeven kleine gerechten en nog drie hapjes tussendoor. S
amen goed voor een subliem smaakavontuur van bijna drie uur. Eigenlijk alle creaties waren verfijnd en vaak ook verrassend. Zoals de gerookte eendenborst met een essen-ce van rode kool en de Siciliaanse garnaal met een perfecte, beetgare witte asperge en een sinaasappelessence (zie foto). Ook de wortel-tomaatsoep die werd uitgeschonken over organische linzen en basilicumolie smaakte verrukkelijk, net als het warme, in een kopje geserveerde kaasdessertje van milde Gorgonzola, pasta en Parmezaanse chips. Om ma
ar te zwijgen van het wagyuvlees met o.m. truffel, de amuse van bieten- en paprikagelei, de kreeftterrine met kaviaar plus rode-bietenessence en het rode-peperijs met karamel. Bij de meeste gangen genoten we van een kostelijke Crémant Extra Brut uit Tsjechië, de Blanc de Noir 2006 van Michlovksky’s Vinselekt (CKR 655, dus nog geen €25, een koopje). Deze terecht bekroonde bubbelwijn bood wit fruit, sappigheid, een fijne mousse en voldoende structuur voor zelfs de gerookte eend. Zelden gaf proeven zo veel genoegen.
ontworpen in art-nouveaustijl – door niemand minder dan de grote kunstenaar Mucha (zie voor diens museum de rubriek Galerie). Hier werd in 1918 de Tsjechische republiek uitgeroepen en talloze beroemdheden hebben er gegeten, waaronder Barack Obama en de Dalai Lama. Bij een aardige amuse beginnen we met een royaal glas Bohemian Prestige Brut, een sappige, mild frisse bubbelwijn van alleen chardonnay (CZK 270). Tsjechische wijn nummer twee wordt aanbevolen door de deskundige, vriendelijke sommelier Jana Limova. Het is een in zijn soort voorbeeldige Müller-Thurgau, de 2010 van Bíza. Dit geurige Moravische product smaakt naar citrus en groen fruit, heeft een vleugje bladgroen en is loepzuiver bovendien (groot glas CZK 250). Als voorgerecht brengt men ons gerookte eendenborst met een sla, pijnboompitten, een sinaasappel-dressing en Comté-krullen (CZK 325, zie foto). De dressing bevat ook wat rasp en geeft het geheel een aangenaam, bitter fris, enigszins zoet accent. 
Als hoofd-schotel kiezen we een zeer Tsjechische, te weten een combinatie van gestoofde varkens-buik, gegrilde varkenshaas, zuurkool, spätzle met mosterd en een vleesjus (CZK 525). Tegelijk rijk, voedzaam en zeer smakelijk. Jana raadt er de Rulandskí Modré ofwel Pinot Noir 2008 van Vinhorad bij aan: sappig, met mild rood fruit en niet of nauwelijks van een rode Bourgogne te onderscheiden, behalve dan qua prijs (CZK 950 ofwel €36). En ons nagerecht? Dat bestond uit klanken, dankzij een aan Mozart en Strauss gewijd concert in de Smetana-zaal, de statige trap op in hetzelfde gebouw.
Kunstgalerie of restaurant? Chagall’s is beide. In dit centraal gesitueerde Praagse restaurant zijn een paar wanden vol gehangen met voornamelijk impressionistische werken van Tsjechische schilders. En in een hoek achterin vind je een originele tekening van de man naar wie dit vrij jonge bedrijf werd genoemd. Voor het overige heeft de inrichting een hoog designgehalte, maar is toch warm. Flink wat gerechten kun je zowel in een normale als in een kleine portie bestellen. Waaronder een hele smakelijke, oorspronkelijke soep, de fluwelige crème van artisjokken met stukjes milde Gorgonzola (CZK 95, zie foto). Van de begingerechten verdient de terrine, twee plakjes, van foie gras een aanbeveling: smeltend zacht en zeer smakelijk met als fris accent rasp van Granny Smith (CZK 310). Voor 
gasten met trek is de copieuze hoofdschotel met maïskip bestemd, die als extra’s groene pitabonen en een padden-stoelensaus biedt. Terwijl voor de kleinere eters de gegrilde coquilles met saffraanrisotto in aanmerking komen (CZK 220). Als wijn – veel per glas was er niet – bestelden we de Pinot Noir rosé 2009 van Michlovsky. Héérlijk gewoon. Met sappig fruit van bessen en rode vruchtjes, frisheid, een kruidje en elegantie – het zoveelste bewijs hoe lekker Tsjechische wijn kan zijn (CKZ 4980).
met een groot beschut terras – maar ook vanwege zijn culinaire klasse. Niet voor niets draagt dit een halve eeuw bestaande etablissement twee sterren in de Guide Michelin. De door Lucas Rive (Meesterkok sinds februari 2011) gedirigeerde keuken sprankelt van zowel kwaliteit als inventiviteit. Elk gerecht van ons Menu Déjeuner du Marché (vier gangen à €77,50, alleen per tafel te bestellen) bestond uit een knappe compositie van subtiel smakende, fijne elementen die samen een rijk geheel vormden. Een bijna Kandinskyachtig kunstwerkje. Neem alleen al het voorgerecht, dat overigens arriveerde na een zestal kleine, verrassende amuses. Verspreid over twee schaaltjes lagen o.a. stukjes gepocheerde kreeft, mini-komkommertorentjes met gember, gerookte paling, rauwe tonijn met sojarasp en poeder van geroosterde amandelen (deels op de foto). 
Maître-sommelier Peter Bruins – een van ’s lands allerbeste – wist per gang exact de juiste wijn te vinden die per glas werd geserveerd. De amuses kregen als begeleider een hele lekkere, vieve, aangenaam fruitige Champagne Premier Cru, de alleen van chardonnay vervaardigde Pernet & Pernet Brut. Partner voor de eerste gang werd een sappige, prettige frisse, wat bladgroen en fruit biedende Müller-Thurgau 2009 uit zowaar Tsjechië, de Regina Coeli. Na deze vliegende start zette de lunch op eenzelfde niveau voort. Met een mootje perfect op de huid gegrilde rode mul, saus van kardemom, asperges, gestoofde morilles, een ‘aangeklede’ oester, verse ansjovis en asperges. Terwijl het hoofdgerecht bestond uit variaties van Beemster
lam met lamsjus, korianderolie en gepofte aubergine. Er reed ook nog een kaastrolley voor, vol verleidingen (€12,50 supplement) en het zoete dessert bestond uit een collectie van boerenjongensijs, rabarbercompote, mousse van witte chocolade met kwark en andere keukencreaties. Tot de andere wijnen die passeerden behoorden o.m. de zachte, karaktervolle, door wit fruit getypeerde Savennières Clos du Papillon 2007 van Domaine Baumard, en de eveneens kostelijke, naar besfruit, zwarte vruchten en kruidig hout smakende Merengó Egri Bikavér 2008 uit Hongarije. Bij het afscheid hadden we de neiging om eigenaar John Beeren toe te roepen: ‘Wat héb je toch een riant restaurant.’
Een wijnkaart voert men niet. Je vindt alleen in de spijskaart een lijstje van wijnen – zonder jaartallen en zonder namen van producenten en/of regio’s. Van wie bijvoorbeeld is de Pinot Grigio (Luisa), uit welke streek komt hij (Friuli) en van welk jaar is hij (2009)? Je moet het allemaal vragen of de fles laten komen. Dat is dan ook het enige niet-gastvriendelijke aspect, want de service, hoe chaotisch soms ook, is buitengewoon attent. Voornoemde Pinot Grigio was wat aan de rijpe kant, maar smaakte best aardig. En we mochten hem zelfs per glas bestellen (à €5, flesprijs €29). Tot de andere schaarse soorten die gewoon per glas worden geserveerd, behoort een authentieke, naar mild wit fruit smakende Prosecco uit Valdobbiadene (€5,75). Na geknabbeld te hebben van brood met een mooie Siciliaanse olijfolie, kozen we als voorgerecht bresaola, twee jaar gedroogd, dun gesneden rundvlees uit Valtellina. Eigenlijk de Italiaanse variant van het Zwitserse bündnerfleisch en een alternatief voor de eeuwige carpaccio. Salade en geraspte kaas completeerden dit lekkere gerecht (€12).
Van het grote schoolbord met dagspecialiteiten kozen we als hoofdschotel filetto ofwel ossenhaas met een Barolo-saus. Het vlees was botermals en behalve wijn bevatte de saus flink wat ui (€23). Van een kaartklassieker werd ook geproefd, de stoofschotel ossobucco milanese, heel smakelijk (€20,50). Als rode wijn – we lieten ons adviseren, want zelf hadden we hem nooit gevonden – kwam de Monterè Ripasso 2008, een Valpolicella Superiore in een hele zware fles. Deze uit drie druiven-rassen samengestelde creatie van het huis Tinazzi was tegelijk mild en krachtig, met rijp zwart fruit en zacht kruidige houttonen: een traktatie bij beide vleesschotels (€35). Ook zijn afdronk was aangenaam – wat eigenlijk gold voor ons bezoek aan Saturnino als geheel.
hun gasten met gerechten die tegelijk fijn en smaakrijk zijn, terwijl het prijsniveau heel redelijk is. Want voor €35 kun je hier van een driegangenlunch of -diner genieten. Vandaar dat het ’s avonds altijd druk is. Het interieur van Dorset, gevestigd in een Victoriaanse villa, het voormalige raadhuis, werd in 2010 geheel vernieuwd. Klassiek maakte plaats voor design, met veel warme bruin- en blauwtinten. Tegelijk veranderde de naam van Dorset Mansion House in gewoon Dorset. Het bedrijf is inmiddels ook aangesloten bij de Alliance Gastronomique. Onze lunch begon met twee aardige amuses en warm brood, waarna als eerste gang een combinatie arriveerde van huisgerookte zalm met daarop spinkrab en ernaast een licht gerookte tartaar van coquilles met wat sla, terwijl een beheerst naar paprika smakende mousseline het geheel nog accentueerde: fraai ogend en fraai smakend. 
Wat volgde was een mootje op de huid gebakken, verse zeebaars met kerrieschuim, tomaatjes, prei en wat zeekraal. Weer een heerlijke compositie (zie foto). Lekker trouwens, dat smakenspel van de enigszins pittige kerrie met het milde van de tomaatjes. De wijn – je kunt een hele fles bestellen, die half leeg drinken en dan ongeveer de helft betalen – werd een sappige Grüner Veltliner 2009 van de Winzer Krems. Vanwege zijn enigszins hartige karakter paste hij perfect bij de zeebaars met kerrie en was eveneens een prima partner bij de twee andere schotels (hele fles €35). Dorsets wijnselectie bevat overigens nogal wat verassende w
ijnen, waaronder de Solaris 2009 van het toonaangevende streek-domein Hof van Twente (€29), een half dozijn Zwitserse soorten, waaronder een Pinot Noir 2009 uit Neuchâtel (€46), en rode Kaapse krachtpatsers uit 2007 van het veelbelovende Nederlandse wijngoed Aaldering (drie varianten, alle €50). Als derde gerecht bracht men ons echt warm geserveerde rogvleugel met gebrande boter, kappertjes, mini paksoi en wortel, héél smakelijk. De dubbele espresso achteraf ging vergezeld van een niet alleen een royale hoeveelheid snoeperijen maar ook van een warm, bijna smeltend zacht bitterkoekje uit de oven (€8,50). Wij danken Dankers & Co – zéér.
aanleiding om ter plekke op culinair avontuur te
Waarvan bijvoorbeeld getuigen de vieve, grassige Kim Crawford Sauvignon Blanc 2009 uit Nieuw-Zeeland (glas $6), de kostelijke, sappige King Estate Pinot Gris 2009 uit Oregon ($6,50) en de van fruit druipende Laetitia Pinot Noir 2008 uit Californië ($8). De crêpes met zeefruit – coquilles, garnalen, krab – en de béchamelsaus met champignons smaakten zowel rijk als heerlijk ($22,95, zie foto). Ook de bizonburger gaf genoegen, wat is buffalovlees toch lekker, zij het dat de frites erbij gewoon slecht waren (€13,95). Achteraf begrepen we waarom: ze werden van verse aardappel niet twee, maar slechts één 
keer gefrituurd. Ook de slappe koffie veel tegen. Plussen en minnen dus. Langs de kustweg, in Madeira Beach, werd in 2010 Lisa’s Cafe geopend. Huiselijk, rommelig, met een grote bar, zitjes en een paar (gelukkig geluidloze) tv-schermen. Een soort trattoria op zijn Amerikaans. Alleen al de acht gefrituurde grote, verse garnalen brachten een glimlach om de mond ($16,95, zie foto), maar ook de vooraf geserveerde platte crab cakes met een lichte mosterdsaus smaakten goed ($8,95). Van de weinig opwindende wijnkaart bestelden we twee correcte wijnen, de Yellow Tail Sparkling (glas $7) en de Geyser Peak Pinot Grigio 2009 ($5,50). Langs dezelfde Gulf Boulevard is ook de Gulf Bistro gevestigd, waar e
en Fransman voornamelijk Franse klassiekers kookt. Waaronder een geslaagde uiensoep ($6,95), confit de canard met pepersaus, het vlees een tikje droog, de saus vrij heftig ($18,95), en de porc l’ancienne ofwel gebakken varkensvlees met spek, uien en een zeer mosterdachtige roomsaus ($18,95). 
De wijnen zijn niet alleen uitsluitend Frans, maar ook stevig aan de prijs. Het lekkerst smaakte de witte 2CV 2009, een fris fruitige combi van vier Zuid-Franse druivenrassen (klein glas $7,50). Maar ook de rode variant, soepel en voorzien van zwart fruit plus wat laurier, gaf genoegen (zelfde prijs). Overigens is dit kleine zaakje zo’n beetje het enige in de regio waar je als voor- of nagerecht kaas kunt kiezen ($8,95).
In het hoofdrestaurant blijkt over welke superieure ingrediënten Zuid-Afrika beschikt. Niet alleen vis, vlees, gevogelte en wild, maar ook groenten en fruit. Want voor de lunch staat een fantastisch buffet klaar met louter en alleen gerechten die met lokale heerlijkheden werden bereid. De prijs – waarvoor je kunt eten zoveel je wilt – bedraagt slechts 195 rand. En ongeveer eenzelfde bedrag wordt voor veel Boschendal wijnen gevraagd. Waaronder de verkwikkende, door gras en groen fruit getypeerde 1685 Sauvignon Blanc, die ook wat sémillon bevat. De kostelijke, van wat vanille en zacht frisse fruitaroma’s voorziene 1865 Chardonnay Pinot Noir is eveneens verkrijgbaar, net als de stevige, grotendeels op vat gerijpte 1685 Chardonnay. Plus de genereuze, bessige en ook sappige 1685 Shiraz, een rode verleider. 
We hebben deze wijnen, die ook per glas beschikbaar zijn, genoten bij kleine porties van o.a. pompoensoep met blauwschimmelkaas, tonijn-komkommermousse, allerhande salades, kippenlevers met brandewijn en room, gegrilde zeevis, lamsbout, een beetje bobotie (gehakt met o.a. kerrie en andere specerijen, maar zonder de sambal), verse groenten en zachte streekkazen. Wat ons betreft wordt Boschendal omgedoopt in Boschenvreugde.
eetzaal heb je overdag een prachtig panorama over wijngaarden en een nabije berg. Maar je kunt ook lunchen op het terras bij een patio. Verfijning kenmerkt de keuken. Dat bleek al meteen bij het voorgerecht, een kleurige, smaakrijke combinatie van o.a. een gelaagde paprikaterrine op buffelmozzarella, rucola, twee bolletjes balsamico sorbet en wat puree van gerookte ui op halfjes hartige cake (125 rand, kleine port
ie 95 rand, zie de foto). Tot volle tevredenheid werd daarbij de Buitenverwachting Sauvignon Blanc 2010 genoten. Deze ook wat sémillon bevattende wijn had een knisperend frisse smaak met elementen van asperges, paprika en fris fruit (fles 150 rand, ook per karaf en glas beschikbaar). De wijn werd plezierig doorgedronken bij ‘de vis van de dag’, gebakken kabeljauw op een tomatenrisotto met basilicumsaus, venkel en andere verse groenten – ook weer heel lekker en verfijnd (156 rand). Als finale bracht men een glaasje met daarin een warme soufflé van frambozen, vergezeld van chocolademousse, partjes sinaasappel en een amandelkoekje (55 rand). Daarbij nipten we van een glas 1796, jaargang 2008. Dit is de dessertwijn van Buitenverwachting, een pure muskaatwijn van laat geplukte druiven: goud van kleur, druivig, fris zoet en met wat kruidig hout (glas 25 rand). Het was allemaal inderdaad…buiten verwachting.
beroemde restaurant in ‘s-Graveland, is nu Vlaar gevestigd. Het interieur wordt gedomineerd door zachte blanke, grijze en donkere tonen, enkele grote lampenkappen en een paar hele grote muurfoto’s, van spaghettidragers en -eters. Onze lunch lieten we beginnen met een glas Lucciole Spumante rosato 2009, een bekroonde rozekleurige bubbelwijn uit Veneto. Met in zijn frisse smaak iets van rijpe aardbeitjes en ander rood fruit (glas €6,50, fles €37,50). Lekker bij de amuse, een tartaartje van schelvis. Gewone Prosecco voert Vlaar trouwens ook, de Col di Luna (glas €5,75, fles €32,50). Van de lunchkaart proefden we eerst de sashimi van tonijn, zalm en zeebaars (opgerold als een klein taartje), heerlijk gewoon. Sojasaus ontbrak uiteraard niet, evenmin als een zeewiersalade en een niet te scherpe wasabidressi
ng (op de foto grote portie, eigenlijk genoeg voor minstens twee personen, €18,50, kleinere €14,50). Als partner hiervoor is de witte huiswijn heel geschikt, gezien zijn licht kruidig fruitige smaak en opwekkende karakter. Het betreft de Brumont Côtes de Gascogne (glas €5,50, fles €28,50). Pasta’s zijn eveneens te bestellen, ook weer in een grote en kleinere portie. Bijvoorbeeld de smaakrijke linguine met ragout van konijn, laurier en rozemarijn (€18,50 resp. €14,50). En je treft huisgemaakte ‘croquetten’ aan van hert. Mooi naar het wild smakend, op een groene salade en met – voor ons overbodige – veenbessencompote (twee stuks €11,50). Louise, als attente, vriendelijke gastvrouw, brach
t daarbij een glas van de rode Brumont Merlot Tannat 2009, een sappige, naar zwarte bramen smakende, bijna Beaujolaisachtige wijn (glas €5,50, fles €28,50). Met een mooie thee van Betjeman & Barton (€2,75) sloten we de lunch af. Een volgende keer gaan we een van de lunchmenu’s proberen, dat van twee gangen (€19,50) of drie (€25,50, tevens dinermenu). Want in Vlaar word je verwend.
inderdaad een soort bruggetje) langs een enorm werk van Karel Appel, uit 1949. De ambiance is tegelijk stijlvol en warm, met flink wat rode zitbanken. En tijdens onze lunch konden uitkijken over de gracht. Vis en zeefruit vormen de specialiteiten. Mooi om mee te beginnen, nadat eerder een amuse en lekkere broodjes werden gebracht, is een ‘tasting’ van de raw bar. Deze proeverij, geserveerd op een rechthoekige zwarte tegel, met daarop vrij dun gesneden rauwe zalm, tonijn, zwaardvis en coquille. Terwijl het garnituur gevormd wordt door niet alleen knapperige groentestengels en zalmeitjes, maar tevens uit sojasaus en ander Japans, met dan ook nog eens Hollandse begeleiders, waaronder mierikswortelmayonaise en een tapenade van kappertjes (€14). 
Welke wijn daarbij lekker is? Buiten natuurlijk een koele Fino of Manzanilla Sherry? Champagne uiteraard, de beschaafd rijpe en toch frisse Gosset Grande Réserve bijvoorbeeld (glas €17). Maar net zo goed de door grassigheid en groen fruit getypeerde Menetou-Salon 2009 van Pierre Clément (glas €7, fles €38). Eveneens ideaal is de knisperend frisse, lichte, vief fruitige Getariako Txakolino 2009 uit Spaans Baskenland (€39). Deze wijnen smaken overigens ook prima bij de rauwe oesters, zoals de vrij vlezige, zacht zilte, heerlijke Special Girardeau No. 4 (€3 per stuk, net als de andere), de meer milde, sappige Umami No. 3 en de Daniel Hervé Royal Cabanon, ziltig en mooi van structuur. Een lekkere lunchschotel is ook die met koude, deels rauwe, deels even aangezette 
Hamachi, een tonijnachtige vis uit de Stille Oceaan. Deze wordt gepresenteerd op tomatengelei, met oranjekleurige eitjes en minihoeveelheden zeekraal plus avocado (€22). Een lunchmenu voert Bridges eveneens (twee gangen voor €35, wijnarrangement €19). In ons geval bestond dit uit een zacht smakend, rechthoekig tartaartjes van gerookte paling, zeebaars, een beetje pesto en wat appelschuim, gevolgd door een met rode, exotische kruiden op smaak gebrachte moot heilbot, waarbij paksoi de groente was. Voor gastronomische genoegens is Bridges allesbehalve een brug te ver.
van de beste. Op ons bezoek, op een vroege vrijdagavond, zat hij dan ook afgeladen vol. Men plaatste ons gelukkig bij het raam, want dieper in het zeer duistere interieur zou de spijskaart niet of nauwelijks te lezen zijn geweest. De drukte betekende wel dat de service extreem langzaam was. Drie obers moesten zeker veertig à vijftig gasten bedienen, wat leidde tot ernstige vertragingen, al vanaf de amuse. Maar de gerechten – en ook het brood – die doorgaans na drie kwartier arriveerden waren doorgaans verrukkelijk. Met als uitschieter een kostelijke koude venkelsoep, redelijk romig, met bovenop stukjes van zowel avocado als meloen, met venkelzaad en met een frisse gelei van verjus ofwel sap van onrijpe druiven ($10, zie foto). We dronken er een levendige, hartige, fris fruitige Grüner Veltliner bij, die van Höpler (glas $11). 
Het smakelijkste hoofdgerecht bestond uit roze gebraden, tamme Swan Creek boereneend die prettig vergezeld ging van o.a. foie gras, een eendenworstje en zoetzure kersen ($36). Iets van kersen plus wat rood fruit waren ook present in de begeleidende wijn, de Calera Pinot Noir 2007 uit Californië. Dus dat was een hele goede combinatie (glas €15). Overigens is Pinot Noir de grote specialiteit van de wijnkaart: Crofton on Wells voert bijna dertig verschillende soorten, waaronder Nieuw-Zeelandse en enkele uit Oregon.
koepelconstructie, voor zijn tijd (in 1902) revolutionair. De diameter was – en is – 61 meter, de hoogte bijna 40 meter. Na de aandelencrash werd het in 1932 gesloten, vervolgens door allerlei organisaties gebruikt, om uiteindelijk in verval te raken. Er stortte zelfs een hele muur in. Toen verscheen Bill Cook op het toneel, uitvinder van hartapparatuur, stichter van de Cook Medical Group en miljardair. Hij nam het complex over, samen met het nabije French Lick Springs Hotel, en converteerde het tot een luxueus, door een park en golfbanen omgeven resorthotel van wereldklasse. Prachtig vormgegeven, enigszins in Belle Epoquestijl. Zo bevatten de mozaïeken van de atriumvloer maar liefst twaalf miljoen steentjes. Het aantal kamers w
erd meer dan gehalveerd naar 243, inclusief suites. Ze zijn supercomfortabel en liggen vijf hoog in dubbele ringen rond het atrium, vanaf de eerste etage. Op de begane grond bevinden zich behalve twee zwembaden, een fitnesscentrum, een spa en een bibliotheek ook vijf eetlocaties, met als beste Sinclair’s. Dit werd uitgevoerd in pasteltinten, met een hoog, door pilaren gesteund plafond en stijlstoelen. Als aperitief daar kozen we de altijd betrouwbare Codorníu Brut (glas $8), om na deze
Washington, de 2008 van Snoqualmie Vineyards, getypeerd door milde citrus en zachte roosteraroma’s (glas €10). De menukaart vermeldt uiteraard ook steaks van de grill. En op de wijnkaart zagen we enkele soorten uit Indiana, waaronder de Late Harvest Riesling 2006 van Chateau Thomas (glas €9) en de Creekbend Ice Wine 2005 van Oliver (glas €14). Twee wijnen om van te snoepen, elke bijna een dessert op zich. Alhoewel, bij de warme broodpudding met rabarber, huisgemaakt aardbeienijs, verse aardbeien en ingekookte balsamico (€7) zijn ze evenmin te versmaden. Wat ons betreft gaat West Baden voortaan Best Baden heten: het is een belevenis om daar te logeren.
De maaltijd begon met een kostelijke canneloni van kreeft. Deze was vrij fris van smaak, dankzij citroen en het garnituur met o.a. zoetzure komkommer, terwijl de dressing wat wasabi bevatte en ook crispy elementen aanwezig waren (zie foto). Als tweede gang genoten we van een sashimi van tonijn met een tomatentartaar en een dressing van sjalot, framboos en mierikswortel. Gewaagd als combinatie, maar wel een smakelijk succes. Vervolgens kregen we een salade van appel en prei met huisgemaakte piccalilly (een specialiteit van chef-kok en eigenaar Stephan van Sprang), een mootje rode mulfilet en geroosterde inktvis. Ook deze creatie bevatte contrasterende elementen, zoals zoet en zuur, wat een plezierige spanning gaf. Als een van de beginwijnen serveerde men een verkwikkende, flink fruitige, sappige Rueda, de Verdejo van Palacio de Bornos. Ons favoriete gerecht van de avond was het gepocheerde ei op een bedje van prei, samen met ganzenlevermousse en een Madeira-saus. Fluwelig, rijk en gewoon heerlijk. 
De hoofdschotel bestond uit een zacht gebraden Black Angus steak met een saus van truffel, een poffertje van aardappel, cantharellen en een compote van rabarber. Kleurrijk qua presentatie én smaak. Hierbij genoten we van een voortreffelijke, kruidige, krachtige, voor de helft op fust gelagerde wijn uit Toscane, de Caburnio 2007. Deze werd samengesteld uit ruim 50 procent cabernet sauvignon, aangevuld door merlot en – heel verrassend – alicante bouschet. Het dessert bestond uit een proeverij van roze. Een roze bavarois van perzik, roze kaviaar van perzikextract en een fraaie, verkwikkende yoghurtsorbet. De begeleidende wijn was Domaine Cauhapé 2008 uit Jurançon, fris zoet van smaak met wat citrus – en fraai harmoniërend met het gerecht. Terugblikkend zagen we alleen maar culinaire kunstwerkjes op het bord, verfijnd en verrassend. Die eerste Michelin-ster schittert terecht op het water.
beschikt). Eigenaar Erik de Mönnik kookt zelf en de bediening wordt vriendelijk en voortreffelijk verzorgd door o.a. Paul Hoeré, die tevens verantwoordelijk is voor de uitstekende, volop variatie biedende wijnkaart. Ons verblijfsarrangement omvatte het vier gangen tellende, gastronomische dagmenu (€45) dat véél kwaliteit biedt. Het voorgerecht kan bestaan uit een tartaar van gemarineerde tonijn met een zachte wasibicrème en een grote garnaal. Of uit een combinatie van makreeltartaar, krab in een fraaie mierikswortelgelei en blokjes piccalilly. Waarna kan volgen een rolletje van slibtong met gerookte paling, voorzien van een kruidenjus die ook wat koriander bevat (op de foto). Of een licht op de huid gebakken kabeljauwmoot met een brandade van gerookte makreel en een lichte groentejus, alles mooi op smaak. Het kalfsvlees dat we als hoofdschotel proefden behoorde tot het allerbeste ooit. En tijdens diner nummer twee was het smullen van lamsbout. Een rijk dessert met bijvoorbeeld hangop van aardbeien kan de finale vormen, hoewel je ook kaas kunt laten komen. Eigenlijk alles was zeer smakelijk en vaak ook verfijnd. 
Net zo werd genoten van de wijnen. Waaronder de frisse, feestelijke Gruet Champagne Brut (royaal glas €7,50), de levendige, fruitige, ietwat hartige Grüner Veltliner Kies 2009 van Kurt Angerer (€37), de sappige rode, Bourgogneachtige St. Laurent 2008 ( €35) van dezelfde producent – wat een heerlijke fruitige creatie, bewust koel geserveerd – en de expressieve Basa Rueda 2009 (glas €6). We ontdekten bovendien een uit diverse druivenrassen gecomponeerde, zacht frisse, ietwat kruidige Elzasser, de Kintet 2008 van Paul Kubler (glas €6) en een hele goede rode huiswijn, de Payade Cabernet Sauvignon Merlot 2009 uit Chili, een wijn met sap, rijpe zwarte vruchten en een vleugje laurier (glas €4). De Swarte Ruijter? We gaan er graag in galop naartoe.
Bij het vlees vinden we behalve diverse biefstukken ook lekkere lamskoteletten waarvan je behalve een normale portie ook een kleinere kunt bestellen (€18,50 resp. €15,75 voor twee). Die kun je dan weer laten begeleiden door de zachte Coronas 2007, een door Torres gecreëerde compositie van cabernet sauvignon en tempranillo (glas €3,50, fles €21) of door de rozeoranje, kruidig fruitige Provençaalse rosé Cuvée Pugette 2009 van Domaine de l’Abbaye (glas €4,75, fles €23,75). Vanwege de permanente drukte kan de bediening het vaak niet bijhouden, wat niet wegneemt dat met Amsterdam het begrip ‘eetfabriek’ een toch heel aangename betekenis krijgt.
waar auto’s niet kunnen komen. Bovendien kan op drukke dagen parkeren een crime zijn. Deze drempels ten spijt heeft Het Badpaviljoen, dat gevestigd is aan de zeezijde en op de begane grond van het desbetreffende gebouw, geen gebrek aan klandizie. Sterker nog, op zomerdagen is het er vaak heel, héél druk. Je moet dus beslist reserveren. Vooral het grote terras achter glas is een gewilde plek voor de ochtendkoffie, lunch of diner, alleen al vanwege het uitzicht over de nabije zee. Het interieur binnen heeft een hoog designgehalte en werd terecht onderscheiden. Ze waren nog in het seizoen, dus begon onze lunch met zes Zeeuwse Creuses. Royaal van maat, zilt en zalig van smaak (€16). Wat volgde was een rijke ‘sea salad’ met gegrilde tonijn, gerookte zalm, ansjovis, schilfers van Parmezaanse kaas, een citroendressing, diverse soorten sla en heerlijke, ontpitte zwarte olijfjes (€20, zie foto). De hoeveelheid was zo uitbundig dat dit gerecht op zich al een complete lunch had kunnen vormen. 
Het lunchmenu van drie gangen (€39,50) klonk trouwens ook aantrekkelijk en er is altijd een verse vis van de dag (€20). Eigenaar en chef-kok Ferdie Dolk behoort bij Jeunes Restaurateurs d’Europe en is dus verplicht om de door die organisatie geselecteerde wijnen te voeren. Waaronder, als witte huiswijn, een bepaald matige Sauvignon Blanc 2008 uit Chili, met het eigen JR-etiket (glas €3,40, fles €21). Per glas zagen we sowieso weinig wijnen – en waarom geen Zeeuwse op de kaart? Wat de wijn betreft hadden we een beetje spijt, maar wat de locatie, de gastvrijheid en het eten betreft helemaal niet.
We kunnen hem zelfs doordrinken bij de eerste gang van het Menu Alliance (€55), een soort dambordje in oranje en rood van mousseachtige gepofte paprika en tomaat, met daaronder gegrilde sardines en erbij zowel krokant gefrituurde inktvisringetjes als een saus van jonge prei, verjus en, zoals de ober ons uitlegt, ‘Beluga flavoured soja kaviaar’. Je moet flink wat fantasie hebben om kaviaar, laat staan Beluga te herkennen, maar voor het overige is dit een echt lekker gerecht. Heel kenmerkend voor Merlet bovendien, want wat de zeven koks tellende brigade voornamelijk creëert zijn schotels waarin veel te proeven valt. Doorgaans worden de diverse elementen ook los liggend van elkaar geserveerd, zoals bij het hoofdgerecht van, een proeverij van Lozère lam. Een kotelet, lamsfilet, lamszwezerik, lamstong, lamssukade en lamsnek, we vinden ze allemaal, klein geportioneerd, op een rechthoekig bord, met nog een mini-pizaatje. En eigenlijk alles smaakt heerlijk. 
Een prima partner, zo bevestigt ook de deskundige maître-sommelier Woudt Stroo, blijkt de Syrah Tandem 2007 te zijn uit…Marokko. Maar wel mede gemaakt door een Fransman uit het Rhône-dal. In de sappige, vlezige smaak wordt het rijke zwarte fruit fraai gecompleteerd door roostertonen (€32,50). Al eerder hadden we genoten van een hartig fruitige (peer, appel, citrus) Grüner Veltliner uit het Oostenrijkse Kremstal, de Senftenberger Piri 2009 van Nigl (€40). Die begeleidde het smaakrijke tussengerecht met in de hoofdrol krokant op de huid gebakken wilde zeebaars. Als finale arriveert wederom een proeverijtje van o.a. aardbeien en basilicum-roomijs – opnieuw is het een proeve van bekwaamheid door de keuken van Merlet..
de tafels zijn wit gedekt en je kunt er tot 23 uur en vaak zelfs later terecht. Waarom we graag bij Flo komen is voor de klassiekers. De oesters dus – wat zijn de Zeeuwse Creuses toch lekker (zes voor €16,50) en de riante plateaus fruits de mer waarmee het zo heerlijk lunchen, dineren of souperen is (vanaf €28,50). Een prima partner bij de zilte oesters is de echt frisse, licht fruitige Muscadet Domaine de Grand Lieu 2008 (glas €5,25, karaf halve liter €19, fles €26). Bij het andere zeefruit verdient de Dourthe Nr. 1 Sauvignon Blanc 2008 een aanbeveling. Het is een echt goede, Nieuw-Zeelands gestijlde Bordeaux, met dus ook veel fris fruit en grassige elementen – voortreffelijk (glas €6, karaf €22, fles €32,50). We hebben ook een zwak voor een andere klassieker, de waarachtige Franse uiensoep met zijn dikke, zachte korst van brood en gegratineerde oude kaas (€7,50). 
Liever iets eigentijds? Denk dan aan de mooie ravioli met o.m. stukjes gamba, tempura van gamba en een kreeftensaus (€13,90). Het is altijd moeilijk kiezen tussen de hoofdgerechten. De à la minute aangemaakte steak tartaar met frites en sla (€19,50), de gegrilde entrecôte met pepersaus (€23,50), de fameuze côte de boeuf met béarnaisesaus (€34,50, alleen per twee personen), het is allemaal even verleidelijk. Maar ons recentste bezoek vond plaats op een koude lentedag en dus werd de traditionele choucroute besteld, heel royaal en gegarneerd met enkele Rozeval-aardappelen, lekker spek, prima casselerrib, stevige rookworst en Frankfurters (€18,50). We waanden ons even in de Elzas. En dronken dus ook een Elzasser wijn. Van de ietwat onhandig op streek ingedeelde wijnkaart werd dat niet de iets te zoete Riesling 2008 van Lucien Albrecht, maar diens koel geserveerde, bijna roséachtige, fris fruitige, subtiele kruidige Pinot Noir 2008 – die de rijke zuurkoolschotel verrassend goed begeleidde (glas €6,55, karaf €26, fles €36). O ja, Flo voert tevens menu’s van twee gangen (€26) of drie (€32,50).
maar bovendien een geheel nieuw restaurantconcept opgezet. Namelijk een steak house waar het allerbeste Amerikaanse rundvlees wordt geserveerd, van de grill. Het vlees voor deze Midtown Grill komt van de Creekstone Farm in Kansas en werd 35 dagen droog gerijpt. Chef-kok Arno Mos toonde ons de diverse soorten en gaf uitleg. Maar eerst gebruikten we een aperitief, de milde, mondvullende Prosecco Col de Salici (royaal glas €7,50) en een voorgerecht. Dat was een tartaartje van geelvintonijn met avocado, kleine knapperige stukjes gefrituurde ui en een soja-limoensaus, fijn en tegelijk rijk, zacht en tegelijk enigszins pittig van smaak, een creatie van niveau (€12,50). Trouwens, ook het trio krabkoekjes met daarin fijn gehakte koriander mocht er wezen (€9,50). Als vleesschotel arriveerde de New York strip steak: perfect gegrild, sappig en stevig en gewoon ontzettend lekker. 
We waanden ons even terug in Ruth’s of een ander bekend Amerikaans steak house (€29 voor 250 gram). Opvallend goed was eveneens het groentegarnituur. En de saus bestond uit een los geserveerde béarnaise. Met als extraatje voor het geheel de zeer attente, Amerikaans-vriendelijke bediening. Van de overige steaks kunnen we inmiddels ook de superieure sirloin aanbevelen (€31 voor 250 gram), de smaakrijke rib eye (€34 voor 300 gram) en de voorbeeldige filet mignon (€34,50 voor 225 gram). Tot onze vreugde zijn in de Midtown Grill alle wijnen per glas te bestellen. De kostelijke Chenin Blanc 2009 van Boschendal bijvoorbeeld, een mooie metgezel voor een begingerecht als de tonijntartaar (glas €5,50, fles €29,75). Maar ook de 
uitstekende – of moeten we schrijven uitsteakende? – kruidig-fruitige, stevige Malbec Reserve 2006 van het Argentijnse huis Norton (glas €6,95, fles €41,50). Die subliem samengaat met een steak. Alhoewel, de zachte, door rijp zwarte fruit en lichte, milde roosteraroma’s getypeerde Merlot 2006 van Stimson Lane, uit Washington State is als partner net zo perfect (glas €5,50, fles €29,50). En hetzelfde geldt voor de intens fruitige, gulle Chileense Cabernet Sauvignon 2008 van Lapostolle (glas €6,50, fles €37,50). Stuk voor stuk zijn dit beste begeleiders van ‘the best steak in town’.
staan vrij dicht op elkaar – en je eet er echt lekker. Tartaar van kalfsvlees bijvoorbeeld, gevat in Parma-ham, bestrooid met geschaafde kaas uit dezelfde regio en begeleid door zowel een groene saus als een groene salade (€12). Zuiver, heerlijk en dimensionaal van smaak, bovendien royaal geportioneerd (net als alles dat we proefden). Nog meer puur natuur wordt geboden door de salade van groene asperges met o.a. Franse geitenkaas, gekonfijte tomaatjes en tuinbonen (€14). Maar laten de wijn niet vergeten. Je zou kunnen beginnen met een lichte, zacht schuimende perenwijn uit Normandië, de organische Poiré 2008 van Eric Bordelet (glas €5,50). Of met eveneens een beetje bubbelende, rijpe, fraaie Vouvray Pétillant 2001 van domein Huet (glas €7,50). Of met de zeldzame Sables Fauves 2009. Deze witte streekwijn uit Landes heeft een verleidelijke, sappige smaak met flink wat fruit van witte plus citrusvruchten (glas €3,80, fles €25). Terwijl bij de kalfstartaar de Zuid-Franse, zacht frisse, mild fruitige Domaine Taverna rosé 2008 veel genoegen geeft (glas €4, fles €23). 
Heilbot als hoofdschotel is niet te versmaden: zeevers, perfect gebakken en met zijn groente omgeven door een sausring die tevens wat ansjovis bevat (€23). Prachtig als partner daarbij is de Vouvray Les Argiles 2007 van François Chidaine, energiek en enigszins mineralig (glas €8). Niets dan lof ook voor de combinatie van roze lamsschouder en lamskotelet met hun rijke garnituur en knoflookjus (€22), waarbij op advies een topwijn uit Bandol werd geschonken, de zwart fruit, beheerste roosteraroma’s en andere schakeringen biedende Domaine Tempier 2006 (glas €7,50). In deze buitenplaats, de enige nog van Amsterdam, smaakt het allemaal buitengewoon.
Het is heel verleidelijk om bij dit soort beginwijnen enkele oesters te eten, wat dan ook gebeurde. Het waren de sappige, smaakrijke Gillardeaus (€2,95 per stuk). Als begingerecht van het frequent wisselende lunchmenu (twee gangen €29,50) arriveerde tonijntartaar met stukjes knapperige groente en een gepocheerd ei, heerlijk gewoon. En net als de andere schotels prachtig gepresenteerd. Je kunt er de correcte Sauvignon Blanc 2008 van Gallargues bij drinken (glas €5), maar het wordt wat spannender met de eveneens uit Zuid-Frankrijk afkomstige Domaine de La Tour Boisée 2008 rosé (€5) en nog lekkerder met de Grü
ner Veltliner 2008 van Thomas Leitner in het Oostenrijkse Kamptal (glas €8,50). Diezelfde wijn zou ook doorgedronken kunnen worden bij onze tweede lunchschotel, een verfijnde, smakelijke combinatie van sliptong met een saus van coquilles en groene walnotenolie, gecompleteerd door een aardappelmousseline, wat koolrabi, snijbonen en champignons (zie de foto). Van de kaart proefden we tevens de zacht gegaarde parelhoen (wit vlees plus een boutje) met een licht gekruiderisotto en een romige gevogeltecrème – alwee
r zo’n kostelijke creatie (€18,50 en tevens aanwezig inde menu’s van drie en vier gangen à €35 resp. €45). Een ideale begeleider daarbij bleek de koel geserveerde Pinot Noir Schwarzberg 2007 te zijn van het Elzasser domein Loberger (glas €7,50, fles €38). Voor de runderentrecôte met de ‘sauce fameuse’ – van destijds L’Entrecôte in de Amsterdamse P.C. Hooftstraat) met verse frites en haricots verts (€16,50) komen we nog een keer terug bij Paul (hier geportretteerd door Dick Stapel). Hetzelfde geldt voor de kazen op de trolley en de crème brûlée met Tahitiaanse vanille (beide €9). Dit arsenaal zit bomvol met smaken.
Op de tafels staan behalve stokbrood en boter ook olijfolie, grof zeezout en een hele goede tapenade. Bij binnenkomst zagen we ze al hangen, dichtbij de keuken: prachtige Spaanse hammen. Je kunt er als voorgerecht van genieten, per soort of via plateaus. Oesters zijn eveneens te bestellen, net als fruits de mer (vanaf €35, minimaal twee personen). En wie alleen lekkere kazen met stokbrood en wijn wil gebruiken is ook welkom, getuige de diverse kaasplateaus (vanaf €10,50). Voorts biedt de brasserie twee lunchmenu’s van twee gangen elk. Beide hebben we geprobeerd. Het duurste (€29,50) begon met een prachtig opgediende en smakende combinatie van tonijntartaar, enigszins pittige geroosterde tonijn, een stukje lauwwarme kreeft en een zeer luchtige, gelukkig niet te sterke versie van wasabi. Een witte wijn die er prima mee samenging was de Vilcún Sauvignon Blanc 2009 uit Chili, grassig, sappig, fris en fruitig (royaal glas €4,70 net als alle open wijnen – die overigens niet op de wijnkaart staan). Bij het goedkopere lunchmenu (€25) bestond de ouverture uit licht gepocheerde dorade ofwel zeebrasem, stipjes kerriemayonaise, wat salade met knapperige stokjes en een mootje geroosterde langoustine met daarop een crunch van hele kleine stukjes truffelaardappel, wederom een fraaie creatie, fraai gepresenteerd (zie de foto). Als begeleider arriveerde een glas van een vrij zeldzame Spaanse wijn, de Picapoll 2008 van Abadal, streek Pla de Bages. Zacht fris van karakter, behoorlijk gevuld en voorzien van zachte, vooral citrusachtige fruitaroma’s. 
Als tweede menugerecht bracht men ons – en wat ís de bediening daar vriendelijk – ossenhaas, perfect bereid, met zowel een milde Hollandaisesaus als een jus van rode wijn, beide uitstekend. Alleen liepen ze op het bord geleidelijk in elkaar over, resulterend in een nieuwe saus, waar overigens niks mis mee was. Een aardappelmousseline, dun gesneden wortel en paddenstoeltjes verrijkten het geheel. Net als trouwens de romige, door zongerijpt zwart fruit, laurier en roostertonen getypeerde, echt heerlijke Cucao Carmenère Gran Reserva 2008 uit Chili. Tot volle tevredenheid werd dezelfde wijn genoten bij de hoofdschotel van het duurdere menu, te weten gebraden hertenbout, een bitterbal gevuld met hazenpeper, spitskool en een jus van het Haarlemse, kruidige, bruinrode Jopen Koyt bier, terwijl ook kruidkoek niet ontbrak. Een definitie van brassen is ‘overmatig lekker eten en drinken’. Als we dat ergens váák zouden willen doen, is het in deze bijzondere brasserie.
zijn redelijk.De zaak ligt hartje Florence en werd gesticht door de Frescobaldi’s, een familiebedrijf dat al dertig generaties wijnbouw beoefent in Toscane. Vandaar dat je als gast alle mogelijke Frescobaldi-wijnen per glas kunt bestellen. Zelfs de beroemde, fraai geschakeerde Ornellaia 2006 (glas €26, fles €150). Tot de hoofdgerechten behoort ossobuco van kalfsschenkel, met daarbij doperwten. Of speenvarken uit de oven, ontbeend en heerlijk zacht gegaard (prijs van beide schotels circa €20). Erbij een glas Le Volte 2007, een elegante en toch ferme rode wijn die behalve 
flink wat fruit ook beheerste roostertonen bezit, en het is genieten (€6, fles €25). Hoewel, een andere beste begeleider zou de Costa di Nugola 2007 kunnen zijn, een Toscaanse Syrah die getypeerd wordt door veel sap, fris besfruit en wat toastachtig hout (fles €18). Als beginwijn verdient de Attemis Pinot Bianco 2008 een aanbeveling (glas €5, fles €19). Deze uit het noordoostelijke Collio afkomstige wijn smaakt sappig, zacht fris en aangenaam fruitig (witte plus citrusvruchten). Hij kan bovendien flink wat voorgerechten begeleiden, zoals de ravioli met pompoen, salie, boter en een milde amandelsaus (€11, kleine portie €9,50). De Frescobaldi’s hebben al filialen geopend op de luchthaven Leonardo da Vinci van Roma en in het Londense warenhuis Harrods. Voor ons land meld ik bij deze graag De Bijenkorf aan, liefst die in het nabije Amstelveen.
Op de huidige kaart staan enkele klassiekers, zoals de tartaar van rundvlees met gehakte oester, spiegelei, saus van mayonaise en oestervocht – een creatie die dankzij het fris zilte van de oesters niet te zwaar smaakt en dus goed kan dienen als voorgerecht, vooral in de kleine portie (€15). Een andere klassieker is de met suiker en grove peper gebruleerde eendenleverterrine die geflankeerd wordt door twee strepen balsamicovinaigrette. De foie gras zelf smaakt smeltend zacht, terwijl de gebrande suiker en de peper het mondgevoel subtiel verrijken (grote portie €25, kleine €15). We bego
nnen ons weerzien echter met een mogelijke nieuwe klassieker, een warme quenelle met een luchtig gehakt van garnalen, en begeleid door zowel spitskool als een mooie, licht romige saus waarin o.a. nootmuskaatjus was verwerkt, absoluut verrukkelijk (€15, zie foto). Een aardige wijn hierbij (en bij de eendenlever) is de enigszins milde, enigszins kruidige, zacht frisse Pinot Blanc Auxerrois 2007 van de Elzasser producent Mittnacht (glas €5,50, fles €30). We hoorden tevreden geluiden over de gebraden lamscarré, vrij pittig van karakter met ook een duidelijk paprika-accent (€35, kleine portie €25). Een beste begeleider daarbij is de door een Fransman in Marokko 
vervaardige Tandem Syrah 2007. De gelukkig fris geserveerde wijn biedt een vlezige smaak met zondoorstoofd zwart fruit, donkere tonen en wat kruidigheid (glas €7, fles €35).Zo mogelijk nog meer smulden we van de perfect bereide, eveneens gebraden fanzantenborst met gesmolten eendenlever, gesmoorde witlof en foeliejus (€35) in combinatie met de elegante, mild fruitige Spätburgunder Kasleberg 2007 van Salwey, een topproducent in het Duitse Baden (€50). Behalve kaas (€15) kun je als dessert een andere klassieker laten komen, de gekarameliseerde bread & butter pudding met vanille-ijs en vanillesaus (€12,50). Eén ding staat vast: bij Halvemaan kun je hélemaal genieten.
aankomst te horen krijgen ‘We zijn verplicht u een kop koffie aan te bieden.’ Een in geen jaren herziene wijnkaart met bijvoorbeeld Prosecco uit 2004. Geen olie noch azijn bij de saladebar, alleen twee lawaaisauzen met knoflook en paprika. Een serveerster die over de menukaart uitsluitend vertelt dat er toeslagen zijn. En dan toch vier sterren. Hotel De Scheperskamp in Lochem (zie stadsfoto) is het zoveelste bewijs dat de huidige hotelclassificatie gewoon niet deugt. Maar je kunt er soms wel goed eten. Niet de lauw geserveerde, van een vreemde geitenkaassaus voorziene, gegrilde entrecote. Wel de twee moten
even geschroeide tonijn die werd ingewreven met grove mosterd en ingerold met tuinkruiden, terwijl je ook nog een glas courgetteschuim krijgt en een knapperige kaaslolly (zie foto, €14,50). Of de gekookte hangmosselen, in een pannetje en op een plankje geserveerd, met wat sla en een béarnaisesaus (€12). Of de gebakken roodbaarsfilet met een kreeftenjus (€21). Of het stoofgerecht blanquette de veau, op voorwaarde dat je houdt van zowel ui als paprika, want beide zijn duidelijk te proeven (€21). Een andere voorwaarde is dat Arjen Goossens, chef bediening, persoonlijk aan je tafel komt. Hij is niet alleen buitengewoon attent, maar geeft ook uitstekende wijnadviezen – waarbij blijkt dat er wel degelijk recente oogstjaren beschikbaar zijn, alleen ze staan niet op de kaart. Zoals de Montej 2007 uit het Italiaanse Monferrato, een sappige, kruidig fruitige compositie van chardonnay, müller-thurgau en sauvignon blanc (glas €5). En de Mo Alicante 2007, een dieprode Spanjool, vlezig, stevig, behoorlijk fruitig en licht gekruid (glas €4,10).
Amsterdamse Leideseplein, de marmeren bar bij de open keuken, de wit gedekte tafels met schemerlichtjes: ze zijn er nog allemaal, maar alles oogt nu buitengewoon verzorgd in plaats van ernstig versleten. Bovendien werd door mede-eigenaar Ralph Woerde de keuken weer op niveau gebracht, terwijl ook de bediening veranderde in vriendelijk en deskundig. Uiteraard staan er oesters op het menu, waaronder de bijzonder smakelijke, mildzilte creuses Gillardeau, de heerlijke creuses uit het Bassin de Thau en de zalige Zeeuwse oesters – die behoren bij ’s werelds allerbeste. Elke soort oester kan per stuk worden besteld (fines claires vanaf €2,50, Zeeuwse vanaf €5,50). Wat je bij de oesters drinkt? Een glas aangenaam bruisende Il Grigio bijvoorbeeld (€7,50) dan wel de gave Champagne Gosset (glas €12,50). Of, veel verrassender, een glas koele Manzanilla Arguëso, die vrij veel hout heeft maar het wel fantastisch doet bij het zilte uit zee (glas €4,50). Naast eigentijdse creaties staan ook klassiekers van De Oesterbar op de kaart. Waaronder een traditionele, genereuze garnalencocktail, in een glas en op ijs geserveerd (€16) en een royaal geportioneerde kreeftenbisque (‘Wilt u een lepel Cognac-room erin? Graag zegt u? Dan doen we er meer dan één.’). Een plateau fruits de mer ontbreekt evenmin (voor twee personen €99), wat ook geldt voor verse, op de graat gegrilde tarbot met gekookte aardappeltjes en een mollige, perfecte hollandaisesaus (€38,50). Daarbij zou je van de zorgvuldig samengestelde wijnkaart een Grüner Veltliner kunnen laten komen, de levendige, tintelfrisse Lois 2008 (€30) of – op aanraden van gastheer Antony van der Moezel – een genereuze witte Châteauneuf-du-Pape, de Domaine Chante Cigale 2007 (€57,50).
Rome is niet alleen een stad van monumenten, maar ook van restaurants. Met voorop honderden tavernas, trattorias, osterias en andere eenvoudig ingerichte etablissementen waar tegen redelijke prijzen landelijke gerechten worden geserveerd. Een flink aantal behoort tot de categorie tourist trap. In de betere bedrijfjes daarentegen vind je juist weinig toeristen en veel Romeinen. Een van mijn favorieten is Il Fico, in een smal straatje bij het altijd drukke, altijd gezellige Piazza Navona (zie foto). Binnen of op het smalle straatterras kun je bij El Fico smullen van gefrituurde kleine inktvisjes (moscardini, €6), uitstekende ravioli, uiteraard huisgemaakt (€7) en verse vis, waaronder de ons onbekende, in de oven bereide pezzogna die vergezeld gaat van aardappelschijfjes en tomaatjes (€17,50). Erbij als wijn een kruidig fruitige, zacht frisse Frascati Superiore 2008, die van Casal Marchese (€13). En wat bedienen ze vriendelijk, Angelo 
en diens staf. Op een minipleintje in een stille wijk zuidoostelijk van het Largo di Torre Argentina is al honderd jaar La Taverna degli Amici gevestigd. Dit heeft een vrij royaal terras, met kaarslicht op elke tafel. Van de kleine garnalen wordt keurig aangegeven dat ze uit de diepvries komen, maar ze smaken echt lekker en hebben gezelschap van een zacht bittere sla, kleine tomaten en pijnpitten (€15). Een ander goed begingerecht bestaat, in het seizoen, uit gefrituurde courgettebloemen met ricotta en basilicum (€12). Heerlijke hoofdgerechten zijn o.a. lamskoteletten uit de oven (€15) en een lokale specialiteit, saltimbocca a la Romana, bestaande uit dunne tranches 
kalfsvlees met rauwe ham, een witte wijnsaus en basilicum (€15). Perfect daarbij is de vieve, aangenaam droge Rosé Alghero 2008 van de Sardijnse producent Sella & Mosca (€18). Een leuk lunchadres aan de overkant van de Tiber is Sabatini in Trastevere, gelegen aan een sfeervol plein. Gastheer Francesco Sabatini ontvangt je hartelijk en glimlacht vaak, terwijl zijn chef een prima antipasto rustico bereidt (€10, met o.a. mooie ham, gefrituurde courgettebloem, gegrillde en andere groente en geroosterd brood met tomaat; zie foto), een voortreffelijke lasagne of reuzegoeie ravioli (beide ook €10). Alles begeleid door een flink glas waarachtige Prosecco (€5,50). Wie naar het Colosseum gaat, hoeft maar twee blokken te lopen om te kunnen lunchen bij Naumachia (ook bekend als Le 
Naumachie). Het interieur is sober, maar de service warm. En als je dan vers pizzabrood gaat eten met erbij rauwe ham, buffelmozzarella, tomaat en olijfolie, dan is dat gewoon genieten (alle gerechten samen voor iets van €16). Een glas Prosecco maakt het feestje compleet (€4,50). Il Fico, Via di Monte Giordano 49, tel. 06 68 75 568; La Taverna degli Amici, Piazza Margana 36, tel. 06 69 92 06 37; Sabatini in Trastevere, Piazza S. Maria in Trastevere, tel. 06 58 12 026; Naumachia, Via Celimontana 7, tel. 06 70 02 764.
Stel je wilt met acht of meer mensen ‘onder ons’ dineren, op niveau. Dan is Restaurant 250 een aangewezen adres. Daar wordt met verve gekookt door eigenaresse Adrienne Eisma, die ook kookles geeft, privédiners bij mensen thuis kan verzorgen en o.a. gewerkt heeft bij Georges Blanc in Vonnas. Haar gerechten kun je het best omschrijven als Frans-Italiaans-Mediterraan. De ingrediënten zijn niet alleen vers, maar meestal ook biologisch. En de ambiance is die van een stijlvol herenhuis.
kamers zijn correct (vooral die in de dependance een deur verder) en in de rustieke, flinke verlichte eetzaal kun je genieten van regionale gerechten. Deze worden bereid dor Joël Tournier, die het hotel drijft met zijn vrouw Evelyne, geboren Gebel. Uiteraard staat op de kaart foie gras de canard. Deze is perfect bereid en voorzien wat een licht zoete gelei van Gewurztraminer (€22). Erbij een glas ferme, milde Pinot Gris van de plaatselijke producent Jérôme Heitzmann (€4) en avond kan al niet meer stuk. Een smakelijke hoofdschotel is die van konijn in bladerdeeg met een Riesling-saus (€15), waarbij uiteraard een Riesling past, zoals de Kaefferkopf van Schaetzel (glas €6,20). Daarna een paar stukjes Munster (€6) met een drupje Gewürztraminer Kaefferkopf van Ehrhart (€6,90) en tot slot een verfrissende sorbet au Marc de Gewurztraminer (€8).Menu’s zijn er ook. Vooral dat van €37 pleegt uitstekend te zijn. Het begint bijvoorbeeld met een mousseline van snoek, dille en een mooie, zachte mierikswortelsaus plus een glas Pinot Blanc. Dun gesneden, op de huid gebakken ganzenborst met in wijn gekonfijte sjalotjes en een glas Riesling vormen het tweede gerecht. En het sluitstuk bestaat uit crème brûlée met een glas zwoelzoete Gewurztraminer. Dat ze in l’Arbre Vert tevens de traditionele zuurkoolschotel voeren, spreekt vanzelf, zéker nu het seizoen weer begonnen is. Het betreft choucroute gargantua, gevolgd door Munster en een sorbet au Marc de Gewurztraminer (€22,50). A l’Arbre Vert zou net zo goed A l’Alsace kunnen heten, want wat je er proeft – en dat in optima forma – is de streek.
Chef Michel Paley kookt niet alleen uitstekend, maar werkt bovendien met artisanale, voornamelijk regionale producten. Zo genoten we van konijn met Parmigiano, dun gesneden selderij en een kleverige risotto waarin geitenmelk was verwerkt ($20). Een andere lekkere hoofdschotel
trekken kunnen komen. Het is ondergebracht in Hotel Wörtz – rustieke maar toch comfortabele kamers uit de jaren ’50, gelegen langs een drukke, hellende straat, geen lift – en heet Zur Weinsteige. Dit heeft een kelder van ruim 15.000 flessen, verdeeld over zo’n 750 soorten, waaronder die van talrijke prestigieuze producenten, Duitse vooral. Inclusief de nodige uit Württemberg, de eigen regio. Behalve wisselende mousserende streekwijnen die per glas verkrijgbaar zijn – zoals de opwekkende, fris fruitige Cuvée 2 van Aldinger – komt als beginwijn ook Aldingers Cuvée S 2008 in aanmerking. Deze droge Sauvignon Blanc biedt een combinatie van frisse zuren en frisse citrus plus wat plantaardigheid (halfje €25). Een wondertje uit Württemberg. Heel lekker bij de seizoenssalade met kwartelborst verpakt in vederlicht, knapperig gefrituurd filodeeg (€12). Maar ook geschikt om door te drinken bij filet van wilde zalm, vergezeld door o.a. venkel, rode peper, amandelen en wilde rijst (€22). Als rode wijn smaakte de Trollinger mit Lemberger 2207 van het Weingut der Stadt Stuttgart echt lekker, vanwege zijn soepele, mild fruitige smaak. Die weer fraai aansloot bij de sappige varkenshaas met een garnituur van tomaten, artisjokken en platte deegkoekjes met geitenkaas (glas wijn €5, gerecht €18). 
Op advies van gastheer en keldermeester Andreas Scherle (zie foto boven) probeerden we tevens de Lemberger trocken Schwaigerner Rothe 2005 van het Schlossgut Graf von Neippberg (behoort aan dezelfde familie die in Bordeaux o.a. Château Canon la Gaffelière bezit). Zachte roostertonen, zacht rood en zwart fruit en een zachte structuur vormen een heerlijk geheel – dat eveneens met het varkensvlees goed samenging (glas €8). De kazen tot slot waren Frans en niet geweldig van kwaliteit, maar bij de koffie kregen we een hele beste bonbon.
bracht een van de attente obers op de huid gebakken mul met o.m. een langoustinestaartje, paddenstoelen, knapperige kaasballonnetjes, risotto die ook wat paprika bevatte en witte wijnsaus. Een fraai geheel (zie foto), zij het dat de paprika wat ons betreft niet had gehoeven. Een witte wijn na een rosé? Waarom niet. De gulle, wat toastachtig hout en zacht, rijp tropisch fruit biedende Chileense Chardonnay 2008 van Carmen was als begeleider voortreffelijk (glas €6,50, fles €32). De finale bestond uit verse vruchten (aardbeien en prachtige bramen vooral) onder vanille-ijs met nog een sabayon van pistachenoten en flintertjes bittere chocolade. Lakes is gewoon lekker – op sterniveau zelfs.
Een deel van het hoofdgebouw bestaat uit een soort kas, terwijl je bij mooi weer kunt genieten op een groot buitenterras. Je hoort daar vogels fluiten en hebt uitzicht op de oude toren en het eigenlijke kasteel van Schloss Vollrads, een van de beroemdste domeinen in het Duitse wijngebied Rheingau. Het was een zachte, zonnige avond, dus konden we inderdaad dineren op het terras. Een smakelijke beginschotel bestond uit twee kwartelbereidingen, gebakken en in beslag, met linzen, balsamico azijn, salade en varianten van bloemkool (€13). Maar ook het rijke voorgerecht van lauwe carpaccio van kalfsvlees met grote garnalen, geroosterde pijnboompitten en een tomatenvinaigrette gaf veel genoegen (zie foto, €13,50). Uiteraard dronken we de eigen wijnen van Schloss Vollrads. Rieslings derhalve, want andere maken ze niet. De 
met mild flirtende Sekt 2005 smaakte fris en bepaald prettig (glas €5), de Gutsriesling trocken 2007 daarna was levendig, elegant, fris-fruitig een tikje zoet (glas €5,40). Het niveau steeg nog met de Riesling Kabinett trocken 2007 (per fles €25; ook per karaf verkrijgbaar). Deze deed het heel goed bij de gebakken snoekbaars met een mousse van knolselderij en een rode wijnsaus (€18). We proefden ook van de gestoofde lamschouder met een compacte tijmpolenta, olijven, balsamico azijn, paprika en basilicum (€17), een Mediterrane compositie-van-niveau. Met Weingut Franz Keller in Baden heeft Schloss Vollrads een speciale afspraak voor het leveren van rode wijnen. Een daarvan genoten we bij het lamsvlees, de zacht frisse, flink fruitige Spätburgunder Oberbergener Bassgeige 2006 (glas €8,80). Het is goed toeven op dit Duitse domein; je wordt er verwend als een slotvoogd.
links van de entree bevindt een ingekapseld oud pand waarin een uitstekend restaurant werd ondergebracht, Vermeer. Het prettig ingerichte, over enkele zaaltjes verspreide etablissement draagt een Michelin-ster – en dat is meer dan terecht. Chef-kok Chris(topher) Naylor bedacht bijvoorbeeld een prachtig taartje van Noordzee krab met o.a. chiboust (lijkt op een soort luchtige bavarois), bedekt door een krokant laagje waarin subtiel wat karamel zit verwerkt, en erbij een smaakrijke, intens groene ‘essence’ van waterkers (€25, net als alle losse voorgerechten). Een geurige Duitse Riesling past er mooi bij, met name de Riesling vom Kalkstein 2007 uit Rheinhessen van Weingut Seehof (glas €7). Of anders de hartige en tegelijk sappige Grüner Veltliner van Julius Klein, uit het Oostenrijkse Weinviertel (glas €6). De door sommelier Simon Veldman verzorgde wijnkaart biedt sowieso veel variatie en veel kwaliteit. Een opmerkelijke hoofdschotel bestaat uit nekvlees van het om zijn ham beroemde Spaanse zwartpootvarken. Het Iberico-vlees, behoorlijk mals en absoluut smakelijk, werd op een houtskoolgrill gegaard en heeft als garnituur o.m. voorjaarsgroenten en een coulis van langoustines – die er verassend goed mee samengaat (€40, het eenheidsbedrag voor hoofdgerechten). 
Je zou er een glas Valpolicella Classico Superiore 2007 bij kunnen drinken, van Domini Veneti (€6,50), maar een stevige Spaanse wijn is uiteraard ook op zijn plaats. Bijvoorbeeld de vlezige, kruidige, door rijp zwart fruit, laurier, leer en beheerste houtaroma’s getypeerde Salmos 2006, de prachtige Priorat van Torres (€60). Van hetzelfde huis komt ook de rijk zoete, krachtige, karamelachtige Moscatel Oro, waarin element van rijpe druiven plus een hint van sinaasappel te vinden zijn (halve liter €30). Verrukkelijk bij het dessert van gebakken banaan, karamelciboust, dadel- en rozijnenpuree, gerookte kaneel en andere zoete zaken (€15). Vermeer, het moge duidelijk zijn, is een parel.
smullen
gecreëerd met rustige tinten en speciaal ontworpen meubilair. Tegen de wanden hangen hier en daar opmerkelijke foto’s die Sem Presser anno 1958 maakte in Italië. Ook de spijs- en wijnkaarten werden vernieuwd. Op de carta dei vini vind je bijvoorbeeld alle DOCG’s (hoogste wettelijk wijncategorie) die Italië kent. Plus ruim twintig wijnen per glas. Een prettig aperitief vormt de Bellussi Prosecco Spumante, zacht fris, zuiver, correct schuimend en voorzien van wit fruit (glas €7,50). Volgens goed Venetiaans gebruik zou je hem door kunnen drinken bij de authentieke, perfect bereide carpaccio Cipriani, zoals deze in 1950 bedacht werd in Harry’s Bar. De romige saus met o.a. mosterd ontbreekt daarbij niet (€16, zie foto). Een andere wijn hierbij zou de iets steviger, opwekkende, door sappig citrusfruit getypeerde Soave Classico Superiore 2007 van Suavia kunnen zijn (glas €7,50). Van de primi ofwel tussengerechten verdient de zacht smakende, open ravioli (meer een kleine lasagne) met gebakken coquilles, wilde gamba’s en een lichte kreeftensaus een aanbeveling. ’t Is ook een mooi lunchgerecht, deze sapore di mare (€22). Bij de hoofdschotels treffen we zowel gegrilde lamskoteletten aan met een warme, Sardijnse fregolasalade (te veel door paprika gedomineerd, helaas), 
als prachtig rundvlees van de lende met een gegrilde polenta, rucola en een reductie van Balsamico azijn (beide kosten €32). Van de rode wijnen smaakt de Primitivo Tocicoda 2006 uit Salento gul, vlezig en ferm, met veel rijp zwart fruit en subtiele roostertonen: een ideale begeleider van lam en rund (glas €9,50). Desserts zijn er volop, waaronder een warm, rijk taartje van chocolade en hazelnoten met daarbij koel, intens smakend sinaasappelijs (€12). Bij Roberto’s – genoemd naar Hiltons directeur Roberto Payer – kun je ook een wekelijks wisselend lunchmenu gebruiken van twee gangen (€27,50) en een dinermenu van drie gerechten (€32,50) dat al vanaf 18.00 uur voor concert- en theaterbezoekers wordt geserveerd. Zij kunnen hun auto dan gratis op het parkeerterrein van Hilton Amsterdam laten staan.
Wie in het weekend eens een keer naar het West-Friesland gaat met zijn mooie dorpen, groene landschap en het opmerkelijke Scheringa Museum voor Realisme (met o.a. werken van Willink, in Spanbroek) heeft er nu een heerlijk lunchadres. Want op 1 april 2009 werd in Twisk door Peg en Kim Doodeman het Twiskerslot heropend, een villa met daarachter een van binnen modern, boerderijachtig gebouw, een grote tuin en een ruime parkeerplaats. Het gastvrije bedrijf – ooit eigendom van pianist Wibi Soerjadi – werd met veel smaak gerenoveerd en richt zich vooral op huwelijken en groepen. Maar elke zaterdag en zondag ben je er welkom voor de lunch. De grotendeels in Vlaanderen geschoolde, talent
volle chef-kok Jeroen Stuifbergen bereidt dan fraaie gerechten, waaronder een royale salade met lamspastrami en gesneden witte plus groene asperges, blokjes tomaat en pijnboompitten (€9,50) of een torenvormige salade van dun gesneden geelvintonijn, rucola, stukjes appel, tomaat, toast en truffelolie (zelfde prijs, zie foto). Bovendien is er een driegangenmenu van €32,50. Bij onze salade dronken wij tot volle tevredenheid de vieve, citrus en peer biedende Prosecco Frizzante van Contarini (glas €3,75).
voorzien van zowel citrus als plantaardige tonen – is de Tempus Two Semillon Sauvignon Blanc 2007 uit Australië (glas €3,95). Zou de Australische witte wijn kunnen doordrinken bij een voorgerecht als tonijn ‘uit blik’ met drie enigszins pittig bereide gamba’s en knoflookschuim, een sesamdressing en fijn gesneden Japanse zeewier. Het blikje had gelukkig een losse deksel. De gesneden tonijn erin was zeer vers en rauw, zij het met een extra huid van kruiden en specerijen, waaronder kaneel en steranijs (€15,50). Al met al een smaakrijk geheel – 
In een statig 17e-eeuws pand aan het Spaarne opende patroon-chef Imko Binnerts eind 2008 een nieuwe zaak, Vis & Ko. Al eerder was daar een restaurant gevestigd, maar er werd toch veel gerenoveerd. Het interieur van de enigszins gebogen, ruime en hoge eetzaal werd lichter, de open keuken groter en ook heel wat andere wijzigingen werden doorgevoerd. De kaart staat vooral in het teken van zeer, zeer verse vis en ander zeefruit, alles bereid zonder veel gefrutsel. Diverse soorten rauwe oesters kunje per drie bestellen of zes, bijvoorbeeld de sappige, zilte, kostelijke creuses Gillardeau (3 stuks €10), er is ‘s avonds een marktmenu (vanaf drie gangen voor €37,50) en er bestaat een dagelijks wisselend lunchmenu van twee gerechten (€30). Dat laatste kan beginnen met Imko’s versie van vitello tonnato: dun gesneden kalfsvlees met daarop o.a. een gepocheerd ei, aardappel, biet (leuk mild accent, verrassend lekker) en uiteraard tonijnsaus. Daarna kan de vriendelijke ober Ed Selles gebakken tarbot brengen, met enkele gekookte mosselen, 
groene aspergestips en een saus op basis van oestervocht. Heerlijk, heerlijk. Ook perfect voor de lunch – en perfect bereid – zijn de gestoomde koude langoustines met mooie kropsla en Imko’s eigen mayonaise. De wijnkaart is zeer informatief, vooral rijk aan witte wijnen en biedt ook flink wat soorten per glas. Een aanrader om mee te beginnen is de expressieve, frisse, veel citrusfruit biedende Gascogne 2007 van Domaine de Guillaman (glas €3,50, fles €19,50). Wat voller smaakt de Alma de Blanco 2007 uit het Spaanse Monterrei. Daarin proef je behalve citrus ook iets van zuidvruchten een klein kruidje (glas €3,75, fles €22,50). Ook weer geurig en smaakrijk, met het nodige fruit en aangename zuren is de Alvarinho 2007, een verrukkelijke Vinho Verde van Quinta do Regueiro (glas €5, fles €27,50). Wat guller, zachter, kruidiger en met wat milder fruit wordt het allemaal met de Fiona 2007 van Château Capion uit Zuid-Frankrijk (glas €6,60, fles €29,50). Kortom, het is bij Vis & Ko genieten. Púúr genieten.
was dan twee dunne streepjes, en dus nauwelijks waarneembaar (€16). We vonden een witte wijn die er prima bij paste, de florale, kruiden, specerijen en fris citrusfruit biedende Gavi di Gavi Minaia 2007 van Nicola Bergaglio (glas €7,50, fles €39). Ook uit het zes gangen tellende, dagelijks wisselende dinermenu (€58) proefden we het een en ander. Zoals een riante ravioli met vlees van moeflon. Daarbij deed de geurige, vrij stevige, kruidig-fruitige Verdicchio di Matelica 2007 het heel goed (glas €5,25, fles €27). Een ster op de kleine à la carte kaart is het hoofdgerecht van wilde eend, mooi van zowel structuur als smaak – niet te ‘wild’ – en met beheerste accenten van pruimen en pistachenoten (€28). Als partner was de Blauburgunder/Pinot Nero 2007 van Saltner, een producent in Südtirol/Alto Adige, bijkans perfect. Deze Bourgogneachtige wijn werd fris geserveerd en had in zijn zacht frisse, vieve smaak elementen van rode plus zwarte vruchtjes – heel verleidelijk (glas €10, fles €50). Op de wijnkaart, die beduidend groter is dan de spijskaart, zijn nog veel meer aantrekkelijke wijnen te vinden, allemaal uit Italië. En de bediening onder leiding van de Vlaamse Nathalie Girard is buitengewoon vriendelijk.