HubrechtDuijker.com
Wijnschrijver Hubrecht Duijker

Koel te drinken witte wijnen uit Gascogne, Chili, Bourgogne, Italië, het Loire-dal, Zuid-Frankrijk en de Moezel-vallei, dorstlessende rosés uit de Provence, Spanje, Pays d’Hérault en koelbare rode wijnen uit Spanje, Chili en Pays d’Oc: ik heb ze ontdekt voor en beschreven in dit meimagazine. Bovendien onthult Astrid Joosten haar favoriete culinaire combinatie en kun je al lezend en kijkend een trip maken naar een van ’s werelds mooiste wijnstreken, de onbekende Okanagan Valley in westelijk Canada.

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

. Wát een koopje, de Gaudou Exception Malbec 2011. Gemaakt op een gerenommeerde bezitting in Cahors, namelijk Château de Gaudou. Het etiket vermeldt echter niet Cahors, maar Vin de France. So what…het is gewoon een ontzettend lekkere rode wijn. Sappig, goed gevuld, toch niet zwaar en ook energiek. Zonder stugge tannines, maar wel met veel bijna jammig zwart fruit (rijpe kersen, rijpe bramen, verse vijgen) plus donkere aroma’s, zoals van laurier. Deze Gaudou Exception lijkt veel op een Merlot, zij het in een wat frissere, vievere stijl. Licht gekoeld smaakt-ie heerlijk bij biefstuk, confits en sudderlapjes, om maar wat te noemen. Bovendien werd hij met goud bekroond door een Franse gids. Tijdelijk kost een fles slechts €6,25 (in plaats van €7,75). Bij www.colaris.nl.

. Steeds vaker blijkt Chili’s zuidelijke, dus koele en zeer groene Valle del Bío Bío een bron te zijn voor opvallend goede, expressieve wijnen. Dit heeft ook het duurzaam werkende huis Cono Sur ontdekt – dat daar enkele jaren geleden o.m. pinot gris heeft aangeplant. Wat resulteerde in de nieuwe Cono Sur Bicicleta Pinot  Grigio 2011, een geurige wijn die minstens zoveel plezier geeft als Italiaanse soortgenoten. Zijn smaak is vriendelijk fris, flink sappig, behoorlijk vol en aangenaam fruitig, met voorop witte vruchten. Prima bij lekkerbekjes, een kippetje van de grill of zomaar. Normaal kost-ie bij www.mitra.nl €7,49, maar tot en met 11 mei tijdelijk €6,49.

. Beaujolais zoals Beaujolais bedoeld is: speels, fruitig. fris, licht en zuiver. Een wijn dus die niet wordt opgepept (door suiker aan de most toe te voegen). die bereid wordt met alleen natuurlijke gisten en die zo min mogelijk behandelingen ondergaat. Zulke Beaujolais is de specialiteit van Jean-Paul Brun, eigenaar van het ruim 15 hectare tellende Domaine des Terres Dorées. In zijn collectie vind je dus een Moulin à Vent 2011 met slechts 12 procent alcohol, een wijn bovendien die levendig smaakt, met rood plus zwart fruit, aangevuld door wat kruidigheid als een hartig element. Fles tijdelijk €14,95. Net zo elegant, verteerbaar en vrolijk makend is zijn smakelijke, door jammig fruit gedreven Beaujolais à l’Ancien 2011. Deze kost €11,75. Terwijl ik ook genoten heb van de fris fruitige, enigszins naar viooltjes geurende Fleurie 2011 die op €16,80 staat geprijsd. Naast zijn rode wijnen maakt Jean-Paul Brun een witte Beaujolais, de Beaujolais Blanc 2011, weer met weinig alcohol en aangenaam fris, maar wel, net als een Bourgogne, op vat bereid. Vandaar dat je behalve het fruit iets ruikt en proeft van geroosterde pijnboompitten. Tijdelijk €14,95. Diverse importeurs werken met Bruns wijnen; de beschreven soorten worden gevoerd door www.genereux.nl, of zie de banner.

. Met de lente gaande en zomer in zicht is het goed om lekkere rosés in huis te halen. Een bedrijf dat er meer dan zestig(!) voert, is de – landelijk leverende – Jos Beeres  Wijnkoperij in Groningen. Diens Jas des Lavandes 2012 heeft als herkomst de Provençaalse streek Coteaux Varois en trakteert de zintuigen op fruit van peer, mandarijn en rode vruchtjes, terwijl zijn zuren zacht zijn en zijn sappigheid royaal. Grenache, cinsault en syrah zijn de druiven. Een fles kost €6,95, wat ook geldt voor de Puech Hermes 2012, een bleekoranje Pays d’Hérault. Zeer zuivere, aangenaam frisse, goed gevulde compositie met schakeringen van sinaasappeldrups plus wat peer. Goed gekoeld smaakt hij bijna als een witte wijn. Voor dit prettige product werden drie Mediterrane variëteiten gebruikt, afkomstig van een 160 meter hoge wijngaard aan de voet van Mont Baudile. Namelijk cinsault, grenache en mourvèdre. Zie www.josbeeres.nl of de banner.

. In de zuidelijke Bourgogne bestaat een leuk wijndistrict, Viré-Clessé. Dat genoemd werd naar de dorpen Viré en Clessé. Waarvan de wijngaarden liggen tegen goed geëxposeerde, kalksteen- en kleihoudende hellingen: ideaal terrein voor de chardonnay, het enig toegestane druivenras. De  kwaliteit van de daar gewonnen wijnen kan hoog zijn,  zo bewijst de Chanson Viré-Clessé 2011 die sappig, notig en vol smaakt, met zachte zuren en een zachte fruitigheid. Zijn karakter doet zelfs een beetje denken aan een Pouilly-Fuissé. De importeur is www.wijnverlinden.nl die de wijn – waarvan door de jaren heen inmiddels honderdduizend flessen werden verkocht – ook distribueert via wijnspeciaalzaken. De prijs ligt tussen €14 en €16.

. Tijdens een wekenlang verblijf in de Rioja – om destijds alle bodega’s te bezoeken voor een groot boek – ben ik er verzot op geraakt: jong te drinken, fruitige rode Rioja. En ziedaar, zo’n wijn is nu hier te koop. De met handafdruikken gesierde Paco García Junior 2011. Vlezig, levendig, sappig en volgeladen met subtiel gekruid fruit van bessen plus zwarte vruchtjes. Delicieus, pardon delicioso. En, zoals in huize Duijker bleek, perfect bij gebakken ribeye gevolgd door oude Goudse. Geen wonder het jonge, progressieve bedrijf Paco García met al zijn wijnen goud won en hoge scores kreeg van critici. Flesprijs €7,80 bij importeur www.vojacek.nl (of zie de banner op de startpagina van deze site).

. Wat Marlborough is voor Nieuw-Zeeland (zie vorige maand), is Casablanca voor Chili. Een dicht bij de oceaankust gelegen vallei waar weinig regen valt en de zon volop schijnt, maar waar4 elke avond (en zelfs middag) koele zeelucht de temperatuur sterk doet dalen. Wat het groeiseizoen van de druiven met ongeveer een maand verlengt en zowel de druiven als de wijnen extra aromatisch maakt. Een pionier was Augustín Huneeus, die langs de snelweg van Santiago naar de kust al in 1991 grond kocht en in 1998 een moderne, bijna tempelachtige kelder liet bouwen, Veramonte. Momenteel telt het gelijknamige domein maar liefst 440 hectare binnen Casablanca. Veramonte  brengt verrukkelijke wijnen voort. Zoals de Veramonte Sauvignon Blanc Reserva 2012: grassig, frissig en groen fruitig, een van Chili’s beste. Richtprijs €10. Net zo gaaf zijn de wijnen van pinot noir, een koel klimaatdruif die in Casablanca perfect gedijt. De Veramonte Pinot Noir Reserva 2011 verleidt met veel rijp rood fruit, een vlezige smaak, een vleugje kruidig hout en kost €10,75. Behalve ook weer fruit biedt de  Ritual Pinot Noir 2011 wat meer hout, vanwege een dubbel zo lange fustrust,namelijk zes maanden. Voor deze wijn wordt meestal  €14 gevraagd. Verkoopadressen via info@poot.nl.

. Alleen al vanwege zijn solide fundament van 14,5 procent alcohol staat deze rode wijn z’n mannetje bij kruidige vleesgerechten en zelfs blauwschimmelkazen: Château de Caraguilhes 2011, een Corbières. Met zorg geproduceerd van een 135 hectare omvattende, geheel organisch gecultiveerde wijngaard. Deze krachtpatser, een gouden medaillewinnaar in Frankrijk, onderscheidt zich bovendien met kruidigheid en zondoorstoofd zwart fruit. Voor de ene helft liet kasteeleigenaar Pierre Cabison ‘m samenstellen uit syrah, voor de andere helft uit carignan en 10 procent grenache. Prijs tot 15 mei €6, daarna €7,50, verkoopinfo bij www.bythegrape.nl.

. In de buurt van het Gardameer liggen de kalksteen, kiezel en zand bevattende akkers waar Bianco di Custoza wordt gewonnen, een witte buitenwijn, ideaal voor in de tuin, op het terras  of op een balkon. Een hele beste, bijna tintelend fris, is Custoza Monte del Frá 2012, waarin witte vruchten en een snufje specerijen de toon zetten van zowel geur als smaak. Het bedrijf Monte del Frá is een van de toonaangevendste in zijn regio en beschikt over maar liefst 140 hectare wijngaarden. Voor de witte Custoza werden zeven druivenrassen gebruikt, met als belangrijkste (40 procent) de garganega van Soave. Flesprijs €7,85 bij www.genereux.nl of zie de banner.

. De wijnen van Pago Aylés zijn net zo indrukwekkend als de kelder van dit domein, een bakstenen complex temidden van zo’n 50 hectare druivenstokken op ongeveer 600 meter hoogte. De  streek is Cariñena, noordelijk in Spanje (Aragón). Als term verwijst Pago naar een speciale wettelijke status, Spanje’s hoogste, die voornoemde wijngaard nu drie jaar heeft. Mijn rode favoriet is de Aldeya Tinto 2012, een mooie melange van syrah, tempranillo, merlot en cabernet sauvignon. Deze dieprode Cariñena bezit een gulle, soepele, stevige en tegelijk expressieve smaak die gedomineerd wordt door rijp zwart fruit, met ook snufjes kruiden en specerijen. Prijs tijdelijk €6,95. Eveneens aantrekkelijk in zijn soort is de Aldeya Rosado 2012, een rozerode, mondvullende maaltijdrosé met mild zuurtjesfruit en een stevige structuur. In dit geval zijn garnacha en syrah de gebruikte druivenrassen. Zelfde actieprijs als de Tinto, dus €6,95. Bij www.colaris.nl  of zie de banner.

. Het Duitse vakblad Weinwirstchaft heeft ‘m gekozen tot de beste witte wijn van Frankrijk: de Sauvignon 2012 van Domaine du Tariquet. Inderdaad smaakt deze Côtes de Gascogne héél lekker. De wijn is beslist geen imitatie van een grassige Nieuw-Zeelandse Sauvignon Blanc, maar wel levendig fris, sappig en loepzuiver, met een plezierige dosis fruit, waaronder wat passievrucht.  Richtprijs €8. De wijn komt van Frankrijks grootste, 900 hectare bestrijkende familiedomein binnen een en dezelfde streek, dat van de familie Grassa. Die ook nog een andere kostelijke  Côtes de Gascogne maakt, de witte Domaine du Tariquet Classic 2012, een knisperend frisse blend van vier druivenrassen. Heel licht gekruid groen fruit bepaalt hierin het aroma en maakt ‘m tot een heel lekkere, lenteachtige dorstlesser. Geen wonder dat er jaarlijks wereldwijd zo’n drie miljoen flessen worden open gedraaid. Adviesprijs circa €6. Verkoopadressen via sales@groupelfe.com.. Genereus veel wijn voor zijn geld biedt de Casa Silva Cabernet Sauvignon Carmenère 2012 van  een van Chili’s beste bezittingen en uit een van ’s lands beste wijngebieden, Valle de Colchagua. De doorgaans op €6,95 geprijsde wijn heeft niet alleen veel kleur, maar ook veel smaak, dankzij het allerrijpste, sappige zwarte fruit en zachte, donkere, laurierachtige tonen, terwijl het geheel dan ook nog romig is verpakt. Verkoopadressen via www.casasilva.nl.. Niet alleen wat betreft zijn naam past de Chicken Run Chardonnay 2012 prima bij kip  (denk aan bijvoorbeeld gebakken filet met pasta), maar ook omdat-ie zo vol en vrij stevig smaakt. Bovendien is deze van organisch geteelde druiven afkomstige Chileen al heel lekker.op zich. Levendig, met frisheid – dankzij het koele gebied Casablanca Valley – en trakterend op gul, mild fruit van o.a. peer en perzik. Plus (proefde ik dat goed?) een héél klein beetje vanille plus hout. Hema verkoopt ‘m voor €6,50, www.hema.nl.

. Verfijning typeert de Riesling trocken 2012 van Weingut Robert Weil, een van de grote namen binnen de Duitse regio Rheingau. Het tegenwoordig door Wilhelm Weil geleide domein omvat 75 hectare wijngrond – waarvan 99 procent beplant werd met riesling. De 2012 is enerzijds fris, anderzijds en tikje mild, met vooral wit fruit, een elegante structuur en een zachtaardig, beschaafd karakter. Prachtig als aperitief- en amusewijn. Ik heb er ook van genoten bij o.a. een milde tonijnsalade op crackertjes en bij licht gerookte Noorse zalm. Prijs €17,75 bij www.vojacek.nl of zie de banner op de home page van deze site.

 . Geen wijngebied binnen het grote, grote Californië kent zulke grote schommelingen in temperatuur, tussen dag en nacht, als Lodi. Wat de druiven extra aromatisch maakt, en hun hun wijnen ook. Vandaar dat de uit Lodi afkomstige Clay Station Unoaked Viognier 2011 zo smakelijk is. Vooral mild citrusfruit, inclusief het voor de viognierdruif zo kenmerkende aroma van abrikoos, is markant aanwezig in deze vlezige, gulle witte wijn. Richtprijs €12,99. Verkoopinfo bij sales@groupelfe.com.

. Het is geen nieuwe-wereld-fruitbom, maar een rode Toscaanse klassieker met een bijkans mysterieus, enigszins aards aroma van kruiden, kreupelhout en eiken waarin het  fruit van kersen en bessen alleen een bijrol heeft. ‘t Is ook een wijn die smeekt om eten, want bij rundvlees, lamsvlees en harde kazen smaakt hij op zijn mooist en lekkerst. Ik heb het over de Avignonesi Vino Nobile di Montepulciano 2010, een traditioneel in kleine en grote vaten opgevoede creatie. Gemaakt in Montepulciano (foto) een plaatselijke sangiovesevariant die groeit op een 140 hectare tellend wijndomein dat overgaat naar organisch – en dat sinds 2007  behoort aan de Belgische Virginie Saverys (foto rechts). Overigens hoef je geen haast te maken met deze Nobile, hij gaat zeker nog drie jaar mee. Voor een doos van zes betaal je tijdelijk €19,95 per fles in plaats van €22.50. Bij www.okhuysen.nl.

. Het Franse zuiden brengt niet alleen stevige rode wijnen voort, maar ook frisse witte. Een van de lekkerste is Picpoul de Pinet. Het is een beste begeleider van o.a. frisse salades, hartige taarten, snacks, kaasfondue, asperges, schelpdieren en vis – en smaakt bovendien heerlijk op een zonnige dag. Al sinds de oudheid wordt in de streek van Picpoul de Pinet witte wijn gemaakt. Ooit was het gebied  bekend om zijn Vin de Picardan, een zoete witte wijn. Onder Lodewijk XVI kregen de regionale wijnbouwers toestemming om de vaten met hun witte wijn te brandmerken, wat een voorrecht was. Daarna volgde de vermouthperiode. Tot ver in de vorige eeuw werd de lokale witte wijn vooral gebruikt voor vermouth. Want hij had gewoonlijk veel alcohol, oxideerde snel en was alleen genietbaar als men hem met kruiden had vermengd. Maar sinds een decennium of vier is die witte wijn in pure vorm wél genietbaar. Dankzij betere technieken maakt men hem minder zwaar, met zowel meer frisheid als meer fruit. Een van die technieken bestaat uit een koele, langzame gisting bij lage temperatuur (18 graden C. of minder). Een tweede techniek is het niet toepassen van de zogeheten appel-melkzure gisting. Daardoor behoudt de Picpoul zijn rinse appelzuur, wat hem optimaal fris doet zijn. En men plukt de druiven net voordat ze helemaal rijp zijn, wat het zuurgehalte eveneens verhoogt, terwijl tegelijk het alcoholgehalte wordt beperkt. Het herkomstgebied van Picpoul de Pinet  - die dit jaar zijn eigen herkomstbenaming ontving –  omvat een zestal gemeenten; een daarvan is Pinet. Ze liggen tussen het Bassin de Thau – een belangrijk kustmeer voor de teelt van mosselen en oesters – en de stad Pézenas. Als enige witte druif wordt de piquepoul gebruikt. Die is sterk verwant, zoniet identiek aan de folle blanche, een variëteit die bij de Loire-monding de vrij zure, lichte Gros Plant du Pays Nantais geeft, en die ook gebruikt wordt voor lichte basiswijntjes van Cognac en Armagnac. Hij kan goed tegen droogte, wat in dit zonnige deel van Frankrijk beslist helpt. De nabije watermassa van het binnenmeer brengt overigens wat extra vocht over wijngaarden, terwijl een zeebriesje vooral ’s nachts verkoeling geeft. Binnen het Picpoul-gebied bestaat de bodem veelal uit kalksteen, een grondsoort waarop de piquepoul graag gedijt. Oesterfossielen, zand en klei zijn eveneens aanwezig. Het hele gebied telt zo’n 1400 hectare wijngaarden – wat ruim zes keer zoveel is als dertig jaar terug. Een tijd lang is het moeilijk geweest om plukkers voor de piquepoul te vinden, omdat zijn druiven snel uit hun trossen vallen, maar dit probleem is inmiddels opgelost met oogstmachines. Wat Picpoul de Pinet voor wijn is, vertelt wijnbouwer Michel Rogi:’Ons gebied levert een droge, fruitige witte wijn met een aangename zuurgraad. Hij heeft in zijn aroma iets van citrusfruit en exotische vruchten, en in zijn afdronk vaak een heel klein bittertje – maar dat is juist heerlijk bij schelpdieren, bij vis, bij alles uit zee.’ In de streek zijn twee dozijn producenten actief, waaronder de coöperaties van Pinet en Pomérols. Een hele goede particuliere producent is Jean-Baptiste de Clock, die rond het familiale Château Font-Mars een wijngaard van 55 hectare bezit – waar fossielen van gebroken dinosauruseieren zijn gevonden (detailfoto boven). Zijn Picpoul Font-Mars 2012 smaakt zuiver, fris sappig en is goed gevuld, met subtiele schakeringen van wit fruit, citrus en zuidvruchten, en een miniem bittertje. Hélemaal Picpoul, als wijn piekfijn. Prijs €8 bij www.genereux.nl of zie de banner.

. Het was weer eens zover. Tijdens een thuisproeverij van ruim twee dozijn wijnen konden er twee de gootsteen in omdat ze bedorven waren door kurk. Het betrof een Mosel à €11,45 en een Rosso di Montalciino à €13.45. Beide van het oogstjaar 2011. Enkele dagen later ging ook een Régnié 2011 van een tientje verloren, mijn laatste fles van deze lekkere Beaujolais. Ik voelde me zo’n beetje als Peter Finch die in de film Network roept en laat roepen ‘I m as mad as hell and I’m not going taking this anymore!‘.
Wordt het niet de hoogste tijd dat Nederlandse wijnhandelaren – inclusief wijnspeciaalzaken, supermarkten, restaurateurs – de wijnproducenten laten weten dat vanaf bijvoorbeeld 2015 flessen met natuurkurken niet meer welkom zijn? Zo’n missieve, zo’n kurkenboycot, zou traditioneel denkende wijnproducenten flink wakker schudden en wijnliefhebbers alom verblijden.

. Graag citeer ik nog ‘s werelds grootste wijntijdschrift, The Wine Spectator, waarin de volgende uitspraken werden gedaan. ‘A bad cork is more than just spoiled wine. It’s hard-earned money down the drain…  Buying bottles sealed with cork is like playing Russian roulette.’ (James Laube). ‘Corks can — and do — ruin wines. It is increasingly unacceptable that wine producers everywhere don’t give us a choice.’ (Matt Kramer).

. Eerder dit voorjaar ontving ze de Wijnrank (van de Koninklijke Vereniging van Nederlandse Wijnhandelaren) en deze maand onthult ze haar favoriete wijn-spijscombinaties: Astrid Joosten. Al dertig jaar is ze presentatrice op tv, en was in die hoedanigheid betrokken bij meer dan een dozijn verschillende programma’s. Met als bekendste de quiz Twee voor Twaalf en het satirische Kenniewaarzijn. Voorts is ze al tien jaar ambassadeur van het Nationaal Epilepsie Fonds. En ze is actief met wijn. Zo werd Astrid in 2012 vinoloog, schreef ze Vrouwen Gek op Wijn met Thérèse Boer en startte samen met Thérèse de wijnwebwinkel www.astridentherese.nl, waarvan de clientèle grotendeels uit vrouwen bestaat. Haar meest geliefde culinaire combinatie beschrijft ze zelf als volgt.  In deze tijd van het jaar betrap ik me er op dat ik vaker dan anders een fles Sauvignon Blanc open trek. Niet steeds dezelfde uiteraard, want van die witte wijn bestaat een heel palet aan smaken. Ook bij de moderne fusion keuken doet de gelijknamige druif het geweldig. Neem nou mijn favoriete voorgerecht. Snel gemaakt thuis en lekker! Daar komt het; tartaartje van tonijn. Snijd rauwe tonijn in kleine stukjes, fijn gesnipperd sjalotje er doorheen en een beetje Japanse sojasaus. Mooi opdienen op klein bordje of in een glaasje. Tot slot een centimeter zure room er overheen gieten waar wat wasabi doorheen is geroerd. Mmmm….  Drink daarbij een Nieuw-Zeelandse Sauvignon Blanc, liefst uit Marlborough. En liefst natuurlijk de wijn die Thérèse Boer en ik exclusief verkopen in Nederland: McNaught & Walker. Top. Kaas en wijn; wist u dat bij alle geitenkaasjes maar één wijnsoort lekker is: Sauvignon Blanc? Daar zijn alle geleerden het over eens. Pak eens een lekkere Sancerre of Pouilly-Fumé, bijvoorbeeld die van ons, de Domaine de Fontenille. En eet daar wat geitenkaas bij. Gegarandeerd smullen. Trouwens die wijn smaakt ook heel lekker bij asperges, ze zijn er weer!

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 
CANADA’S MOOISTE WIJNSTREEK

 . Wat te verwachten als je met West Jet, een overigens uitstekende maatschappij, van Vancouver naar Kelowna vliegt, de belangrijkste stad van het wijnstreek Okanagan Valley? Gedurende de drie kwartier dat de reis duurt, zie je alleen maar bergen. Hoe kan wijnbouw daar mogelijk zijn? Maar dan ineens verschijnt een immens, lang gestrekt meer, met veel groen langs zijn oevers, terwijl het donkerblauwe, heldere water glinstert in de middagzon. En Kelowna blijkt allesbehalve een suf, saai plattelandsplaatsje te zijn. Sterker nog, het is een van Canada’s snelst groeiende en welvarendste steden, met ook een fraai, gezellig waterfront en een flink drukke jachthaven. Van waaruit het nog geen tien minuten gaans is naar de eerste wijngaarden en de eerste wineries – die van noord tot verspreid liggen over een lengte van 200 kilometer. Het oudste familiedomein dateert van ruim veertig jaar geleden en werd toen beplant met uitsluitend Elzasser variëteiten: tweeduizend stokken auxerrois, vijftig pinot gris en tien gewürztraminer. Vooral de pinot gris bleek het goed te doen. Vandaar dat eigenaren George en Trudy Heiss (foto links) hun tien jaar later gebouwde kelder versierden met een enorme wandschildering van een tros pinot gris – en hun winery Grey Monk doopten (naar de Hongaarse naam van pinot gris, foto onder kopregel helemaal boven). Het Oostenrijks-Duitse echtpaar produceerde aanvankelijk slechts 2100 flessen wijn, hun drie zonen vandaag de dag bijna een miljoen. Soortgelijke success stories zijn overal in de vallei te vinden. Want Okanagan Valley werd ontwikkeld tot een van ’s werelds meest veelzijdige wijnregio’s, waar alle mogelijke wijnen in alle mogelijke stijlen worden vervaardigd. Dit enerzijds dankzij het voor druiventeelt bijkans ideale klimaat dat tijdens het groeiseizoen gekenmerkt wordt door zonnige, toch niet al te warme dagen en een sterke afkoeling ‘s nachts, en anderzijds door talrijke goede gronden en terreinen. In Canada zelf zijn de wijnen inmiddels zo geliefd dat ze vaak op allocatie worden aangeboden – en dat er voor export nauwelijks wat resteert. Het ontdekken van Okanagan Valley als wijngebied heeft ook zijn invloed gehad op de grondprijzen. In 1993 kostte een acre (0,4 hectare) wijngrond nog 3000 Canadese dollars, nu ruim vijftig(!) keer zoveel.

Vanwege zijn klimaat en natuurschoon is Okanagan Valley bovendien zeer in trek bij Canadese toeristen, die veel wijn ter plekke kopen. Sommige kleine van de 145 wineries verhandelen zo zelfs hun totale oogst. Voorts worden nogal wat flessen plaatselijk geconsumeerd in de eigen, altijd druk bezochte restaurants die nogal wat wijndomeinen runnen. Zoals Quail’s Gate, schuin tegenover Kelowna, op de westoever van het meer. Zelfs door de week zit het enigszins Toscaans ingerichte terrasrestaurant daar ’s avonds gewoonlijk vol en smult men van o.a. verse oesters, maaltijdsalades, heilbot in een kruidenkorst, boerderijeend en ambachtelijke kazen. Plus natuurlijk de eigen wijnen – afkomstig van veertien verschillende druivenrassen. Overdag kunnen die wijnen in het grote, gastvrije ontvangstlokaal (foto boven) worden geproefd. We bewaren heerlijke herinneringen aan o.m. een levendige Chenin Blanc (met enkele procenten Sauvignon Blanc), een droge Riesling en een Icewine Riesling, een Chardonnay, twee soorten Pinot Noir, een Merlot en zowaar een rode wijn van de  hybride maréchal foch, de gespierde, op vat gerijpte Old Vine Foch. Even verder, op een heuveltop boven het meer, prijkt het mooiste wijnbedrijf van niet alleen Canada, maar zelfs de wereld, Mission Hill, een perfecte creatie van architect Tom Kundig en diens opdrachtgever, de perfectionist Anthony von Mandl (foto). Die alleen al voor de markante klokkentoren 74 verschillende ontwerpen liet maken, om er uiteindelijk een te kiezen die geïnspireerd was op de torens uit San Gimignano. Op Mission Hill een rondleiding volgen en wijnen proeven, stuk voor stuk van topkwaliteit, is een belevenis. Wat trouwens óók geldt voor een lunch in het langwerpige, open patiorestaurant waar intelligent en creatief wordt gekookt, en dat een riant panorama biedt over een lager gelegen, hellende wijngaard met daarachter het meer. Een couscous salade met o.m. bloemkool en geblancheerde boerenkool, gerookte tonijn, een op de huid gebakken poolvis met een karnemelk-muntsaus, de risotto met zoete maïs en fijne kruiden, de cheddar van het landgoed zelf, we koesteren deze impressies. Net die als aan de begeleidende glazen wijn: de superieure Sauvignon Blanc Five Vineyards, de fraaie, knisperend  frisse Pinot Grigio Five Vineyards en de Rosé Five Vineyards. Geen wonder dat een Amerikaans reistijdschrift het restaurant van Mission Hill uitriep tot een van de vijf beste winery restaurants ter wereld.

Totaal anders, maar ook een bezoek waard, is het zuidelijker en geïsoleerd in heuvels gelegen Dirty Laundry. Waar jaarlijks geen 1.200.000 flessen worden geproduceerd, zoals op Mission Hill, maar minder dan 200.000. Het bedrijf kreeg zijn huidige naam (die verwijst naar een Chinees die boven zijn regionale wasserij een bordeel begon) in 2006 en heeft deze als gimmick op allerlei manieren gebruikt. Overal vind je afbeeldingen van hangende was en wasknijpers. En wie geproefd heeft, krijgt als souvenir een bedrukte wasknijper mee. De bestseller is een geurige, vrij zoete variant van Gewürztraminer. Kwalitatief zijn de rode wijnen echter wel zo interessant. Met als topper de muntige, kruidige, donkertonige Bordeaux-blend die Bordello werd gedoopt.  Weer totaal anders is 8th Generation, lager gelegen langs de grote meerweg, en waar geproefd wordt in een ruime schuur. Binnen twaalf maanden raakt het jaarvolume van 48.000 flessen daar altijd uitverkocht. Het door een van origine Duitse familie gestichte bedrijf staat vooral bekend om zijn drie soorten Riesling, bijvoorbeeld de levendige, frisse, milde Riesling Classic, maar maakt daarnaast andere, plezierige wijnen, waaronder Pinot Gris, Sauvignon Blanc en Pinot Noir. Op de terugweg naar Kelowna kan nog het tamelijk jonge Volcanic Hills worden bezocht, vooral om daar kennis te maken met een fris gestijlde, aromatische (kruiden, lychees) Gewürztraminer en een verrassend goede, fris fruitige Rosé van de Beaujolais-druif gamay. Liefhebbers van Pinot Gris kunnen zouden bovendien langs kunnen gaan bij het naburige Mt. Boucherie, voor de prettige Pinot Gris Estate van deze producent – een wijnsoort waarmee ook het leuke, designachtige Ex Nihilo zich fraai onderscheidt, evenals met een elegante, bekroonde Riesling. Het beroemdste district van Okanagan Valley ligt in een bocht rond de zuidoostoever van het gelijknamige meer, de Naramata Bench. Waar vrijwel alle wijngaarden in meer of mindere mate hellend zijn en perfect geëxposeerd. Je vindt er nogal wat boutique wineries, waaronder Le Frenz (foto houten toegangspoort helemaal beneden) dat met zijn sappige, mild fruitige en tegelijk grassige Sauvignon Blanc talrijke onderscheidingen won, net als met de kostelijke, à la Bourgogne vervaardigde Pinot Noir Reserve. Het uitzicht bij La Frenz is jaren geleden afgebeeld op een Canadees dollarbiljet (zie foto). Een nog kleiner wijngoed is Nichol, waar ruim twee decennia geleden de eerste syrah en st. laurent (uit Oostenrijk, lijkt op pinot noir) van Canada werden geplant. Het domeintje ligt genesteld tegen een steile rots en bestrijkt slechts 2,2 hectare (foto boven). Bij Hillside, ondergebracht in een voormalige, later uitgebreide abrikozenboerderij (rechts), maakt men geen Chardonnay, maar wel twee typen gave Pinot Gris, de gewone en de voor een deel in Hongaarse foeders gelagerde Reserve. Plus een altijd snel uitverkochte, halfdroge Muscat Ottonel. Het aantrekkelijkste bedrijf  in de bocht, niet in de laatste plaats vanwege zijn  informele lunchrestaurant The Vanilla Pot, is Poplar Grove. Je kunt daar kennismaken met een smakelijke, van rijp fruit en roosteraroma’s voorziene Cabernet Franc, een expressieve, haast mineralige Pinot Gris en een plezierige, uitgesproken vieve melange van sauvignon blanc, riesling en pinot gris, de op literfles gebottelde White Knuckle. Daarvan genieten bij een verse salade, in de zomerzon, op het grote terras en met uitzicht over groene wijnhellingen tegen een decor van helderblauw water en bruingrijze bergen is féést voor de zintuigen – meer, véél meer dan we hadden verwacht.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

. Als je even westelijk van Koblenz de Duitse Autobahn volgt, kom je over een hoge brug, de Moselbrücke. Vanaf het uitzichtpunt daar is niet alleen in de diepte de Moezel te zien, 130 meter lager, maar ook het wijndorp Winningen. Dit heeft niet zo’n grote reputatie als bijvoorbeeld Bernkastel, Brauneberg, Graach of Wehlen, maar is wél de plaats waar een van Duitslands allerbeste wijnmakers woont, Reinhard Löwenstein. Deze liefst op gympen lopende, goedlachse Moezel-man beoefent niet alleen zijn beroep, maar heeft ook heel duidelijk een eigen mening over allerlei zaken die met wijn te maken hebben. Zo stelt Reinhard met klem dat wijn géén natuurproduct is, in tegenstelling tot wat vaak wordt beweerd. Want als je de natuur zijn gang laat gaan, krijg je in de kelder geen wijn, maar azijn. Wijn’, zo vindt Reinhard Löwenstein, ‘is geen product van natuur, maar van cultuur.’ De wijnmaker uit Winningen zegt ook een grote fan te zijn van wat hij de tweede industriële wijnrevolutie vindt. Deze ontstond tien à twintig jaar geleden en maakte het mogelijk dat goede wijnen tegen lage prijzen door supermarkten konden worden verkocht. Dit droeg ertoe bij dat er heel veel nieuwe wijndrinkers bij kwamen, waarvan een minderheid uiteindelijk hoogwaardige wijnen zal gaan drinken van het type dat Reinhard op zijn domein maakt. Wat betreft die eigen wijnen heeft Löwenstein ook zo zijn eigen opvattingen. De soorten die hij maakt hebben allemaal als basis de rieslingdruif – maar het liefst laat Reinhard de naam van deze druif achterwege. Hij ziet de riesling namelijk als een min of meer neutraal medium  dat pas persoonlijkheid krijgt dankzij de bodem waarop de druivenstokken groeien, in dit geval leisteen. Een favoriete uitspraak van Reinhard Löwenstein is daarom: ‘Wijn in het glas is het geluid van de grond.’ Die grond, die leisteen  dus, is overigens niet overal gelijk. Rond Winningen is de leisteen dikwijls vermengd met zand, terwijl zuidelijker in het dal, in de Midden-Moezel, de leisteen vaker met klei is gecombineerd. Het zand maakt de bodem lichter, poreuzer en vooral ook warmer, wat weer betekent dat in en rond Winningen Rieslings ontstaan die iets meer kracht en iets minder zuren bevatten dan de Rieslings zuidelijker uit de vallei. Ook binnen het Weingut Heymann-Löwenstein – de naam waarmee Reinhard Löwenstein werkt – is niet alle leisteengrond gelijk. De akker Uhlen bijvoorbeeld heeft drie soorten leisteen, en van alle drie de soorten wordt door Reinhard een andere wijn gemaakt. Het fruit in geen van de Rieslings is overdadig, omdat Reinhard, zoals hij het zelf zegt, geen liefhebber is van flower power wijnen. Waarmee hij wijnen bedoelt die in hun eerste lente heel veel fruit hebben, maar in die in de herfst daarna al helemaal zijn uitgebloeid. Importeur De Gouden Ton, www.goudenton.nl (zie ook de banner) voert o.a. de  Riesling Schieferterrassen 2011, een boeiende, vrij stevige Mosel die geprezen is om zijn combinatie van licht zoet fruit (subtiele hints van appel, meloen, gele vruchten), beheerste zuren en hint van mineraliteit. Een fles – met schroefsluiting – kost  €20,95. In Winningen werkt Reinhard Löwenstein niet alleen in zijn  wijngaard met respect voor de natuur, maar ook in zijn kelder. Zo weigert hij om geweekte gistcellen te gebruiken. Hij gebruikt uitsluitend de natuurlijke gisten die op de druivenschillen aanwezig zijn. Daarmee kan een gisting soms heel lang duren, een half jaar of langer zelfs, maar dat zij dan zo. Waarmee je de acht Moezel-wijnen van Heymann-Löwenstein kunt vergelijken? Volgens hun maker met de muziek van Mozart. Want, zo stelt Reinhard, zowel zijn Moezels als Mozart hebben ‘een direct aansprekende elegantie in combinatie met onderliggende complexiteit en diepgang, voor kenners én liefhebbers’.

. Vijf jaar terug ben ik op deze website het Meldpunt Miswijn begonnen, een protestactie tegen te hoge wijnprijzen in restaurants. Dit naar aanleiding van absurd hoge flesprijzen in restaurant Keyzer (Amsterdam), waar Ron Blaauw toen sterk bij betrokken was. Met Ron ontstonden enkele zeer heftige discussies. Maar wat meldde de website van Misset Horeca, naar aanleiding van Rons nieuwe, sterrenloze formule Rons Gastrobar?   Ik citeer: Volgens Blaauw komt die betaalbaarheid ook terug op zijn wijnkaart en gaat op dat vlak een revolutie plaatsvinden. ‘Ik stap af van het feit dat alle wijnen met een standaardfactor van de inkoopprijs maal 3,5 of meer worden gecalculeerd als prijs op de wijnkaart. Ik vind dat niet meer van deze tijd. Wij gaan werken met een vaste opslag: de inkoopprijs plus een vast bedrag.’  Het is precies waar ik al jaren voor pleit. Immers, bij het botweg vermenigvuldigen krijg je als gast straf,  een soort boete, wanneer je een duurdere wijn bestelt. Terwijl alle handelingen in het restaurant niet afwijken van die voor een goedkope wijn. Dat Ron voor een gastvriendelijker calculatie heeft gekozen, verdient een schouderklop. Hulde dus: met deze aanpak is helemaal níets mis.

VINOSTALGIE (12)
De hoofdstraat van het Elzasser wijndorp Bennwihr zoals hij was vóór de Tweede Wereldoorlog. Eind 1944 vormde het plaatsje deel van de ‘Zak van Colmar’, waar hevig gevochten werd en de meeste gebouwen verloren gingen. Tegenwoordig loopt de
Route du Vin over deze straat en vind je er, behalve een moderne kerk,
een van de belangrijkste wijncoöperaties.

. ‘Water verdeelt ons, wijn verenigt ons’. Met deze zegswijze geven de producenten van Sancerre en Pouilly-Fumé aan dat de Loire hun gebieden scheidt, maar dat hun wijnen sterk op elkaar lijken. Dikwijls zitten er grotere verschillen tussen Sancerres onderling dan tussen een Sancerre en een Pouilly-Fumé. Beide ook hebben als basis de sauvignon blanc. Zijn er dan helemaal geen verschillen? Toch wel. De bodem van Pouilly-sur-Loire en de zes andere gemeenten die samen het 1200 hectare aan wijngaarden bestrijkende gebied vormen bevat wat meer klei dan die van Sancerre. Dit maakt Pouilly-Fumé tot een vaak wat vollere wijn, een wijn bovendien die iets langzamer tot ontwikkeling komt. Overeenkomstige kenmerken zijn een levendige frisheid en een fruitig-vegetaal aroma. Het fruit kan wel wat rijker zijn dan dat van Sancerre, met naast kruisbessen soms ook sporen van zuidvruchten – vooral in de speciale cuvées. Overigens verwijst  het tweede deel van de naam Pouilly-Fumé niet naar iets rokerigs in de geur of smaak, maar naar het grijze, rookachtige waas dat rijpende sauvignondruiven bedekt. Enkele van de beste wijnbouwers wonen in een tweetal gehuchten: het vlakke, stille Les Berthiers (behoort bij Saint-Andelain) en het hellende, geïsoleerde buurtschap Les Loges (gemeente Pouilly-sur-Loire). En dan is er het 19^e-eeuwse Château du Nozet, niet ver van Pouilly, het fameuze topdomein van baron Patrick de Ladoucette (1952) . Die zijn vooral in restaurants verkrijgbare Pouilly-Fumé omschrijft als hebbende ‘un bon bouquet en een maximum aan corps’. De nu beschikbare jaargang  van de Ladoucette Pouilly-Fumé is 2010. Enerzijds vertoont deze sauvignonwijn enige rijpheid, anderzijds is hij nog volstrekt vitaal, met fris, vooral groen fruit, een behoorlijk gevulde maar niet zware smaak, veel sap, weinig grassigheid en een enigszins bloemige geur. Prijs rond de €25. Verkoopinfo via www.intercaves.nl (of zie de banner boven de rubriek ‘Aanbevolen restaurants’).

. Tachtig jaar geleden, middenin de toenmalige economische crisis, werd The Wine and Food Society gesticht, door André L. Simon, in Engeland. Met als doel ‘the art of good living’ te bevorderen, juist in een tijd die door doemdenken (klinkt bekend?) werd gedomineerd. De vereniging organiseerde diverse lunches en diners per jaar, waarvan de in Frankrijk geboren Engelsman vervolgens verslag deed in het eigen kwartaaltijdschrift van de sociëteit. Wine & Food (foto eerste nummer, voorjaar 1934). Hij doopte zijn impressies Memorable Meals. Zou André Simon, die ook tientallen boeken schreef, nog leven, dan zou hij ongetwijfeld tevreden zijn over de vrolijke vergeet-de-crisis maaltijden van een vriendengroepje waartoe ook ik behoor: de Gebradenen & Gezodenen. Dat twee keer per jaar een echt mooie, inderdaad memorabele maaltijd aanricht. Helemaal door de deelnemers zelf bereid. Die recentste was een van de lekkerste en fijnste ooit.
. Drie amuses, waaronder een gamba op kleine stukjes mango met koriander.
. Tartaar van coquilles met een dimensierijke saus waarin ook wat witte chocolade was verwerkt.
. Kabeljauw met een superieure saffraansaus en kleine schelpdiertjes (foto).
. Een soep van witte asperges met een moot gebakken zalm (hoofdgerecht).
. Harde en halfharde kazen uit Frankrijk, Italië en Nederland.
. Crème brûlée met een bolletje tongabonenroomijs.

Uiteraard werd bij elk gerecht een glaasje wijn geschonken. De kostelijkste combinatie was de Wachau Grüner Veltliner 2011 met de asperges-zalmsoep (€6,50 bij Hema; inmiddels is de 2012 beschikbaar). Maar ook de elegante Moscatel Castillo de las Almenas uit Valencia bij het dessert smaakte heerlijk (€3,99 bij Plus, zie de banner). Net als de fruit, donkere tonen en wat kruidigheid biedende Château Lestage-Simon 2010, Haut-Médoc, uit magnum (circa €13 per enkele fles, wijnspeciaalzaken) die bij de kaas verscheen. Kortom, de crisis werd culinair bestreden en verdween in elk geval tijdelijk uit beeld. Moet misschien ook hier zo’n landelijke vereniging komen, gedoopt de Wijn & Spijs Sociëteit?

. Thee vergelijken met wijn. Dat kan met enkele zwarte Ceylon theeën, van Dilmah, een duurzaam weekend op Sri Lanka. Deze ook mensvriendelijk werkende familiefirma – gesticht door Fernando Merrill (op de foto onder met zijn twee zoons) – voert namelijk een viertal theeën ‘in de stijl’ van bepaalde wijnen. Te weten Cabernet Sauvignon,  Champagne, Pinot Noir en Shiraz. Overigens blijken er heel wat overeenkomsten tussen thee en wijn te bestaan. Zo moet je thee op dezelfde wijze proeven als wijn. Slurpen dus en vervolgens uitspugen. Dat laatste is bij thee niet per se nodig, omdat er geen alcohol in zit. Net als wijn is thee ook gezond. Er zitten o.a. anti-oxidanten in en thee vecht tegen vet. Andere  overeenkomsten hebben te maken met de ligging van de theetuin – je kunt ook spreken over theegaard – ten opzichte van de zon, de hoogte, het tijdstip van de pluk en de selectie van de oogst. En men spreekt bij de productie van zwarte thee zelfs over ‘gisting’. De wijntheeën van Dilmah dragen de naam Watte. Het woord watte betekent domein of tuin. Het woord watte betekent domein of tuin. De Watte-serie bestaat uit Meda Watte, Ran Watte, Uda Watte , en Yata Watte. De vier soorten zijn verschillend omdat ze op verschillende hoogten groeien. Van het laagste niveau komt de donkerste, krachtigste thee. Hoe hoger de theevelden, hoe lichter de thee. Het aardige is dus dat deze Watte-theeën omschreven kunnen worden in de stijl van wijnen, waarbij ze niet overigens niet smaken als die wijnen, maar eenzelfde impressie geven in de mond. De blaadjes voor Dilmah Ran Watte (ran betekent goud ) worden geplukt op de hoogst gelegen theegaard (1800 à 2000 meter) en wordt omschreven als In the style of fine Champagne . Elegant, met lichte tonen van perzik en citrusfruit. Geurig, zuiver en een beetje kruidig. Dilmah Uda Watte (uda is hoog), komt van iets lager gesitueerde akkers. Het is de Pinot Noir onder de thee. Vrij gul, charmant en soepel zijn de kenmerken. Weer iets lager liggen de akkers van Dilmah Meda Watte (meda betekent medium). Deze thee in de stijl van Shiraz is wat kleurrijker en steviger dan de vorige, met ook wat kruidigheid. Culinair journalist Johannes van Dam, die hem ook proefde. ontdekte bovendien een bescheiden smaaktoon van gekarameliseerde vijgen. Van de laagst gelegen theegaarden (op circa 300 meter) komt de Dilmah Yatta Watte (yatta staat voor laag). Het is de donkerste en stevigste in de serie, met een mooie nasmaak. Je proeft kruiden en specerijen.  Deze expressieve, krachtige thee smaakt heel mooi na een maaltijd en wordt vergeleken met een Cabernet  Sauvignon. Over het Watte kwartet schreef Johannes van Dam in Het Parool: ’Deze serie slaat slaat werkelijk alle zakjesthee in zuiverheid en smaak.’ Verkoopadressen zijn te vinden via www.dilmah.nl , maar je kunt de Watte theeën ook rechtstreeks bestellen bij de de importeur, Madal Bal in Haarlem, via www.madalbalshop.com.  Een doosje met twintig zakjes kost €4,95 – leuk cadeautje ook voor de wijnliefhebber die alles al heeft.

. Een van de aantrekkelijkste  Nederlandse wijntijdschriften is voor mij Perswijn, vanwege de zeer gevarieerde, zeer deskundig artikelen en reportages, de imponerende hoeveelheid proefnotities, de vaak kritische columns en de talrijke foto’s. Ermee kennismaken kan voordelig, via een proefabonnement (drie nummers voor €17,50). Ga hiervoor naar www.perswijn.nl (tabblad Abonnement).

. Met Wijnkenner in een weekend maak ik je – voor slechts €7,99 -  wegwijs in de wereld van de wijn. En wel zo slim en zo snel dat je jezelf na pakweg anderhalve dag wijnkenner kunt noemen . Omdat je dan meer weet dan misschien wel 90 procent van alle andere wijndrinkers. Deze hogesnelheidscursus is multimediaal. Want je gaat lezen, luisteren en proeven, terwijl je na afloop een digitale zelftest kunt doen. Bijna spelenderwijs leer je o.a. # Hoe je veel voorkomende wijnsoorten trefzeker kunt herkennen # De kunst van het proeven # Waar de beste wijnen vandaan komen # Praktijktips voor wijn-spijscombinaties. Bovendien tref je nog een extraatje aan, namelijk kortingsbonnen ter waarde van maar liefst €9 voor het kopen van proefflessen. De uitgever is Spectrum. Bij deze uitgever zijn drie andere titels nu ook als E-boeken verschenen. Namelijk De Duizend van Duijker (€19,99), De complete wijnliefhebber (€14,99) en Wijngids voor beginners (€9,99). Ze zijn te bestellen via o.a.  www.ibookstore.nl of www.wazzaa.nl. Aan een E-editie van Wijnkenner in een weekend wordt nog gewerkt (gaat €3,99 kosten).

Ook binnen het zeer gesloten Aziatische land Myanmar, het vroegere Birma, wordt wijnbouw beoefend. In de zuidelijke Shan provincie vlak bij het Inlé meer ligt het wijngoed Red Mountain Estate. De heuvels waarop de druivenstokken daar geplant zijn gaan tot wel 1000 meter hoog. Deze wijngaarden werden vanaf 2003 aangelegd, en onder leiding van een Franse wijnmaker worden rode en witte wijnen gemaakt van rassen als chardonnay, sauvignon blanc, syrah en pinot noir, volgens de modernste methoden. Dit schrijft etikettenkenner Bert Wentzel, bertwentzel@hetnet.nl, uit wiens
omvangrijke collectie dit label afkomstig is.

 

 

 

 

.