Het bericht TAFELEN IN TICINO (6/13) verscheen eerst op HubrechtDuijker.com.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

. Logisch eigenlijk dat je van de blauwe barbera, een veel geplant ras in Piemonte, ook goede rosés kunt maken. Want van huisuit heeft deze druif doorgaans zuren. Hoe lekker zo’n barberarosé kan zijn, toont de Lavignone rosato 2012. Deze rozerode wijn smaakt niet alleen  naar rode vruchtjes, zoals aardbeien, maar ook vief, met een pittig accent. Aangenaam soepel ook en niet te licht noch te zwaar. ’t Is een echte tafelrosé; ik heb ervan genoten bij lasagne. De wijn komt van het domein Pico Maccario, dat sinds 1997 dynamisch geleid wordt door twee broers, Pico (de oudste) en Vitaliano Maccario. Hun 70 hectare tellende akker bestaat uit één stuk, is voor ruim 80 procent met barbera bedekt – plus 4500 rozenplanten, ene voor elke rij. Vandaar die gestileerde roos op het etiket. Reken op circa €12 per fles. Verkoopadressen via info@poot.nl.. Zeer sappig en verfrissend, kortom zeer zomers smaakt de Terres Fumées 2012, een witte wijn uit de groene Gascogne. Afkomstig van de Domaines François Lurton, telg uit een bekende Bordeaux-familie. Als druiven werden gebruikt de regionale gros manseng en de bekendere, meer kosmopolitische sauvignon blanc. Wat je van deze ook geurige wijn zoals kunt verwachten? Enerzijds wat grassigheid, anderzijds milde citrus – heel verleidelijk. Prijs €6,60 bij www.genereux of ga naar de banner.

. ’t is een rode geweldenaar, de rode Nessun Dorma 2011 van Domaine Maby. Met maar liefst 15 procent alcohol, een expansieve smaak, zeer, zeer rijp fruit van zwarte vruchten plus bessen en een zachte kruidigheid.  De zon zit fraai in gevangen, mede omdat de druiven afkomstig zijn van een plateau, in Lirac, dat bezaaid ligt met rolkeien – die de zonnewarmte overdag opzamelen en ‘s nachts weer uitstralen, net als ontelbare mini-oventjes. De gebruikte druiven voor deze op de tong zingende wijn zijn kenmerkend voor het zuidelijke Rhône-dal, dus grenache, syrah en mourvèdre. Flesprijs €16,50 bij www.colaris.nl, zie de banner.

. Het was de maker zelf, Jasper Bruysten (1977), die zijn Riesling Grauschiefer 2012 liet proeven, van Weingut Altenkirch. Een wijn van zeer steile – tot 60 procent! –  leisteenhellingen boven en bij het Rijn-dorp Lorch. Dat net nog binnen de regio Rheingau ligt, vlak bij de grens met het gebied Mittelrhein. En waar het domein Altenkirch over 15 hectare beschikt, verdeeld over maar liefst 90 perceeltjes. De wijn is een Riesling in topvorm. levendig en rassig, met een vleugje mildheid als tegenhanger voor zijn opwekkende zuren, plus prettig wat wit fruit, elegantie en een perfecte zuiverheid. Deze delicieuze dorstlesser kost €12,40 bij www.okhuysen.nl of ga naar de banner.

. Op het geheel gerenoveerde, bij Pézenas (in de verte op de foto) gelegen Domaine de la Clapière werd de rode cuvée Jardin de Jules 2011 op een bijzonder wijze gemaakt. Enerzijds vanwege het hoge aandeel merlot in de blend, namelijk 75 procent, anderzijds omdat de merlotdruiven voor circa 20 procent via de macération carbonique werden vergist. Dus door de gisting te laten beginnen binnenin intacte vruchtjes. Wat extra fruitaroma’s oplevert. Voorts fermenteerde de wijn bij heel langzaam bij slechts 22 graden Celsius, wat heel koel  is voor een rode wijn. Resultaat: een donkerkleurige Pays d’Oc, heel soepel,  met een royale dosis zwart fruit en donkere merlottonen, waaronder wat drop. Licht gekoeld past-0ie perfect bij een barbecue. Reken op meestal. €8 à €9 per fles. Verkoopadressen via sales@groupelfe.com

. Centraal in Roemenië bevindt zich  het immense, 1500 hectare (waarvan 600 herplant met Franse en Italiaanse druivenrassen) bestrijkende domein van de Reças Winery. Waar met behulp van modern materiaal aantrekkelijke wijnen worden gemaakt – voor aantrekkelijke prijzen. Een recente aanwinst is de Dreamfish Sauvignon Blanc 2012. Voor zijn €3,75 biedt deze bleke wijn fris fruit, citrus plus een een vleugje passievrucht, een beetje plantaardigheid en een enigszins hartige smaak. Zuiver smaakt hij ook. Met als bijzonderheid dat de tekening op het etiket werd gemaakt door een achtjarig jongetje met één hand e, dat een paar procent van de opbrengst ten goede komt aan een Roemeens kindertehuis. Je vindt de Dreamfish in grotere filialen van Hema en op de website www.hema.nl.

. Aan de voet van het imposante Montage Sainte Victoire schilderde Cézanne en creëert zijn Stéphane Spitzglous zijn heerlijke wijnen. Hij doet dit op Château Henri Bonnaud, dat genoemd werd naar zijn grootvader. Van ongeveer 10 hectare komt de bleek oranje, malse rosé Sainte Victoire 2012, een een plezierige, beschaafde Côtes de Provence die subtiele schakeringen heeft van zuidvruchten, sinaasappel en peer, alles heel licht gekruid. Het is zo’n wijn waarvan de eerste slok onmiddellijk doet verlangen naar de tweede.  Prijs €10,75. Nog wat meer diepgang en kracht  is present in de Palette rosé Château Henri Bonnaud 2012. Behalve grenache en cinsault werd hierin ook mourvèdre verwerkt. Een fles van deze zeldzame rosé – heel Palette telt slechts 42 hectare – kost €18,75.  Bij www.vojacek.nl of zie de banner op de startpagina van deze website.

. Bij het fameuze kasteel Chenonceau (zonder x aan het eind) ligt het dorp Chenonceaux (met x), waarnaar een van Frankrijks jongste herkomstbenamingen werd genoemd: Touraine Chenonceaux. De allereerste jaargang daarvan was 2011. Hoewel het gebied 27 gemeenten telt op beide oevers van de Cher, werden in dat beginjaar slechts 17 hectare gebruikt voor witte wijnen en 19 voor rode. Da’s niet veel dus. De eerste Touraine Chenonceaux die ik zelf heb geproefd, is de Domaine de la Renaudie 2011. Gebotteld op en speciale fles. En dankzij de sauvignon blanc zowel fris als sterk grassig/plantaardig (denk ook aan buxus en asperges), maar tegelijk voorzien van een aangename fruitmix: wit, groen en citrus. En net wat voller dan de knisperende frisse, eveneens fraaie gewone  Sauvignon Touraine 2012 van dezelfde bezitting. Voor eerstgenoemde wijn wordt €11,50 gerekend, voor nummer twee €8,25. Door www.colaris.nl, zie de banner.

. Om een van die herfstige, regenachtige, koude meidagen toch  in een lentestemming te komen, ben ik aan de rosé gegaan. Een Côtes de Provence, te weten Perle de Roseline 2012.  De bleek oranje wijn is opmerkelijk van samenstelling. Er werden maar liefst vijf blauwe druivenrassen gebruikt: cabernet sauvignon, carignan, cinsault, grenache en syrah. Ook de – door een vrouw geleide – bezitting waar hij gemaakt werd is opmerkelijk. Namelijk Château Sainte Roseline, dat op zijn terrein een beroemde, 14e eeuwse kapel heeft waar het mozaïek ‘De Engelenmaaltijd’ (deels op de foto) te zien is van Marc Chagall.  En de wijn? Ja, die brengt de lente in het glas. Dankzij een soepele, prettig frisse smaak met een klein kruidje en drupjesfruit van rode vruchten plus subtiel wat sinaasappel. Heel lekker bij ongeveer alles, van salade Niçoise tot lasagne, en van op de huid gebakken mul tot schnitzel, Tot en met 17 juni  kost een fles geen €10,48 maar €8,95. Bij www.wijnkring.nl. .

. Een gouden medaille in Parijs, daarmee werd hij bekroond: de Marcel Cabellier Brut 2010. Het is inderdaad een  beste bubbelwijn, niet uit een bekende Franse streek, maar  uit… de Jura. De herkomstbenaming is Côtes du Jura. En naast chardonnay werd het regionale ras savangnin gebruikt. De wijn bezit fijne belletjes bezit en een mild frisse smaak met tonen van van witte citrusvruchten. Je kunt er zelfs verwende kenners mee verrassend. Aanschaffen bij o.m. www.online-wijnwinkel.nl die €11,50 rekent.

. Baron Patrick der Ladoucette doet méér dan alleen Pouilly-Fumé produceren, véél meer. Hij is actief in ook andere Franse wijngebieden, verder weg en dichtbij. In Sancerre bijvoorbeeld, schuin aan de overkant van de Loire. Voor zijn witte Comte Lafond 2011 selecteerde de baron druiven uit zeven verschillende Sancerre-dorpen. In het op een heuveltop tronende stadje Sancerre zelf heeft Patrick de Grand Chai Comte Lafond, een kelder die soms ook dient als expositieruimte van regionale kunst. Voor de Sancerres van Comte Lafond worden de trossen per perceel verwerkt, waarna de wijnen enkele maanden op hun gistingsbezinksel ofwel lie worden gelagerd, wat ze extra aroma geeft. Het gehele proces verkoopt overigens via zwaartekracht, dus zonder pompen. Uiteindelijk vindt al proevend een zorgvuldige assemblage plaats. Op deze wijze ontstaat een superieure Sancerre, zéér fris, met in zijn aroma behalve citroenfruit ook tonen van asperges en andere plantaardige elementen. De wijn is op €20 à €23 geprijsd, adressen via www.intercaves.nl.

. Zuidelijk van San Francisco, in de ongeveer 150 kilometer lange vallei van Monterey County, waar ook de Nederlander Ben Pon zijn veel geprezen wijnen produceert, pleegt de Bourgondische pinot noir prima te gedijen. Wat smakelijk wordt aangetoond dor de Irony Pinot Noir 2011 van het grote bedrijf Delicato. Het is een vieve en tegelijk ferme wijn, volop voorzien van fruit (kersen in hoofdzaak), vlezig bovendien. Om  jouw gasten en jezelf mee te verwennen. Bij wijnspeciaalzaken kost een fles €14 à €15. Verkooppunten bija salkes@groupelfe.com.

. ‘Water bij de wijn’ kreeg zelden zo”n navrante betekenis als in de Bourgogne, afgelopen maand  Aanhoudende stortregens zorgden voor half onder water staande auto’s in Dijon, vol gestroomde kelders in Chablis, ondergelopen wijngaarden in Chassagne-Montrachet, onbegaanbare wegen bij Savigny-lès-Beaune en veel andere ellende. Echte watersnood, kortom.  Toevallig, maar wat is toeval, ben ik juist aan het herontdekken hoe lekker rode Bourgogne kan. Dit mede dankzij de Côte de Beaune 2010 van Joseph Drouhin. Wat een heerlijke wijn, een kostelijke combi van fris besachtig en rood fruit met kruidig hout. Het bedrijf www.walravensax.nl  distribueert ‘m via betere wijnspeciaalzaken, richtprijs €27,50. De wijn past in de indrukwekkende selectie Glorious Bottles van hoogwaardige wijnen dat deze importeur heeft gecreëerd.

  . Eind vorige eeuw besloot Rodolfo Valiente om zijn druiven niet meer naar een coöperatie te brengen, maar om ze zelf te vinifiëren, in een eigen bodega. Om dat te bereiken werd  werd de druivenaanplant verbeterd, en er verrees een kelder (foto).  De streek waar dit alles gebeurde is Utiel-Requena, westelijk van Valencia. Het nieuwe bedrijf werd Bodegas Vegalfaro gedoopt. Een van de geslaagdste producten daarvan is een rosé, Rebel.lia 2012 gedoopt. Deze blend van merlot en bobal, een regionale ras, heeft een zachte rozerode tint, correcte zuren, niet te veel alcohol en een aroma van rijpe rode vruchten. Heerlijk bij spareribs en nadere vleesgerechten van de grill. De aanbieder is www.heisterkamp.com, de prijs €7,60. Overigens staat de wijnnaam ‘rebels’ op het etiket, namelijk op zijn kop. Je moet maar durven.

. Ze zijn volop verschenen, aan de k(r)oning gewijde wijnen. Soms was de verwijzing overduidelijk, soms subtiel. Zoals voor de rode Moulin de Gassac Guilhem 2012. Waarvan alleen het enigszins mysterieuze regeltje ‘un roi comme autrefois’ op het label staat. Terwijl Guilhem een verbastering is van Guillaume ofwel Willem. Wèl echt koninklijk is de kwaliteit van deze donkerrode  Pays d’Hérault wijn. Want zijn vlezige, soepele, gulle smaak trakteert royaal op rijp, sappig fruit van o.a. zwarte vruchtjes en bessen plus een klein kruidje.Heel, héél lekker. Vooral als je ‘m licht gekoeld serveert. Flesprijs €6,05 (of €5,15 bij een doos van zes). Bij www.okhuysen.nl of via de banner.

. Langs de koele, Zuid-Afrikaanse zuidkust, waar4 vroeger vroeger vooral appels werden geteeld, drijft de familie Cluver een milieu- en mensvriendelijk wijndomein. Met succes, want de producten daravan worden alom geprezen. Een van de specialiteiten is Riesling, een andere Gwurztraminer – afkomstig van bijna 4 hectare ofwel zo’n 5 procent van de total aanplant. De stokken staan op gemiddeld 290 meter hoogte en werden ruim twee decennia geleden geplant. Bepaald bijzonder is de zeer lage gistingstemperatuur, slechts 12 à 15 graden Celsius, in plaats van de gebruikelijke 17 à 18. De Paul Cluver Gewurztraminer 2012 is wat lichter dan zijn soortgenoten uit Alsace, met wel wat restsuiker, ruim 9 gram en dus milfd van karakter. Voorts proef je in deze elegante en toch zeer smakelijke wijn kenmerkende nuances, waaronder die van lychees, rozenolie en een bijna zwoele kruidigheid, terwijl de voor Elgin typerende frisheid evenmin ontbreekt. Richtprijs €12,95, verkoopinfo via www.pallaswines.nl.

  Asperopoly zou  je het smakenspel kunnen noemen waarmee de beste wijn wordt bepaald bij traditioneel bereide verse asperges. In huize Duijker hebben we  het al enkele keren gespeeld, met  wisselende winnaars. Werkelijk ‘Af’’ was, net als vorige jaren, de combinatie met Grüner Veltliner uit Oostenrijk. Ook Rueda Verdejo  bleek een kostelijke kampioen te zijn. Maar de verrassendste monopolist kwam uit het zonnige Zuid-Frankrijk, te weten L’Arjolle Sauvignon Blanc-Viognier 2012, een zacht frisse melange met enerzijds een vleugje plantaardigheid, zeg maar grassigheid, en anderzijds mild fruit van abrikoos en ander citrusfruit. Geen wonder dat het Brabants Asperge Genootschap ‘m tot aspergewijn van dit jaar heeft gekozen. Je vindt deze witte winnaar voor €6,35 bij www.genereux.nl, of zie de banner.

.‘Als je in een van de beste zo niet hét beste wijnjaar, 1961 van de vorige eeuw geboren bent kan het bijna niet anders dan dat je in de wijnwereld verzeilt raakt.’ Aldus Bert Horstman, die deze maand zijn favoriete wijn-spijscombinatie beschrijft. Geboren in de Achterhoek maakte hij de stap naar de stad en ging werken als sommelier in Hotel des Indes, Den Haag. Nadat hij in 1990 verkozen werd in tot beste sommelier van Nederland kwam Bert terecht bij Pavillon Elysée Lenôtre in Parijs. Waar hij o.a. werkte met de beste sommelier van de wereld. Daarna kwam Auberge de Hoefslag in Bosch en Duin waar hij werkte als chef-sommelier. Het ondernemerschap lokte echter en Bert begon zijn eigen restaurant ‘dat niet bracht wat ik ervan verwachte’ om tenslotte aan de importeurskant van de wijnwereld terecht te komen. Al weer bijna twee decennia is hij werkzaam als wijnkoper bij Heisterkamp in Ootmarsum, ‘waar ik altijd op zoek ben naar een representant van een microklimaat, bodemstructuur en het liefst van onbekende druivenrassen in de traditionele wijnlanden. Wijn moet voor mij altijd een ’feest in het glas’ zijn.’ Over culinaire combinaties, ook die van hemzelf, heeft Bert een uitgesproken mening én een verrassende ervaring. Wijn-spijs is  hét onderwerp in de hedendaagse gastronomie, en terecht. Toen ik twintig jaar geleden begon als wijnkoper werd hierover maar mondjesmaat gesproken. Men kocht en verkocht vooral wat men lekker vond. Zelf vind ik wijn-spijscombinatie geen mooi begrip. Liever spreek ik over de belevingsfactor  van een wijn met een gerecht. Geen verbeteraar, want zowel het gerecht als de wijn zijn niet bedoeld om elkaar beter te maken, maar juist elkaar zo te vergezellen dat het maximale plezier uit een maaltijd wordt gehaald. Het combineren kan volgens mij op twee manieren. De meest gebruikte van veel restaurants is het om bij ieder gerecht een ‘passende’ wijn te serveren. Vaak is de combinatie goed, soms zelfs subliem, maar af en toe slaat men de plank behoorlijk mis. Wanneer de gerechten zo klein zijn dat je meer wijn dan gerecht hebt, twijfel ik of dit wel de juiste manier is. Maar je kunt natuurlijk ook kiezen voor één of twee flessen wijn die je gewoon lekker vindt en die gevoelsmatig goed passen bij de gekozen gerechten. Deze werkwijze geeft rust in smaakbeleving wat het plezier in de maaltijd vaak ten goede komt. Voor beide opties is wat te zeggen. Een van mijn mooiste wijn-gerechtbelevingen ontstond dankzij een vergissing. Ik had een à l’anglaise  (gepaneerde) gebakken plak bovist (stuifzwam) met een ingekookte aceto balsamicosaus bereid. Mijn verstand zei dat een Vouvray Haut-Lieu Sec, van Huet hier goed bij zou passen, maar ik pakte per abuis een van dezelfde wijnboer de Moelleux Le Mont uit mijn wijnkelder. De etiketten waren bijna identiek, pakte echter bijzonder goed uit en de beleving zou voortaan vallen in de categorie ‘verplicht’  Maar wanneer ik een fantastische spätburgunder van Weingut Deutzerhof uit het Ahr-dal gedurende de hele maaltijd te drinken krijg, geeft mij dat dusdanig veel plezier dat ik me op dat moment geen andere wijnbeleving wens.

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

TICINO

 De taal is Italiaans, alle dorpen en steden dragen Italiaanse namen, de levensstijl is Italiaans, er zijn talrijke trattorias, osterias, pizzerias, enotecas en zelfs de wettelijk wijntermen zijn Italiaans. Het is daarom moeilijk voor te stellen dat je in Zwitserland bent. Alleen de nummerborden en de francs herinneren daaraan.  Dit alles heb ik ervaren in Ticino, het zuidelijkste en zonnigste van alle kantons. Waar Lugano de bekendste stad is en het daarnaar genoemde, immense, grillig gevormde meer het omringende landschap bepaalt. Rond deze watermassa liggen geen stranden, maar wel schilderachtige dorpen en veel natuurschoon, waaronder hoog oprijzende bergen. Wandelroutes zijn er volop, met kabelbaantjes kun je naar een paar bergtoppen en uiteraard kunnen per boot  excursies worden gemaakt. Toch zou een streekbezoek misschien het best kunnen beginnen in Bellinzona, op ongeveer 25 kilometer benoorden Lugano en zijn meer. Deze middeleeuwse marktplaats fungeert niet alleen als hoofdstad van Ticino, maar wordt ook beschouwd als de meest authentieke, meest Ticinese stad van de regio. En is tevens een soort grenspost tussen noord en zuid. Vandaar dat in en bij Bellinzona kastelen werden gebouwd, waaronder het imposante, op een stadsheuvel prijkende Castelgrande (foto’s boven) Vanaf het geheel gerenoveerde Piazza del Sole (waaronder een parkeergarage ligt) is het snel te bereiken met een lift. De betonnen gang naar die lift heeft symbolisch de vorm van een sleutel. Het huidige fort met zijn talrijke kantelen verrees vanaf de 15^e eeuw. Op de binnenplaats, waar kinderen en volwassenen ook picknicken, worden regelmatig sculpturen geëxposeerd. Een van de torens kan worden beklommen en geeft een weids uitzicht. Beide andere versterkingen, an de noordkant van Bellinzona, vertonen een vergelijkbare bouw en bieden elk onderdak aan een museum. Het centrum bestaat deels uit fraaie, statige gebouwen, vooral tussen, op en rond twee pleinen, het Piazza Collegiata en het Piazza Indipendenza waar o.a. een kerk werd gebouwd met een paar grote schilderingen op een buitenmuur. In het oude raadhuis, vlakbij, zijn galerijen te zien met achter de bogen stripachtige muurschilderingen. Ook het toeristenbureau werd hier ondergebracht en ervoor vindt de zaterdagse markt plaats. Het ruime, zonovergoten Piazza Collegiata wordt geflankeerd door een kerk en enkele opmerkelijke gebouwen, waarvan er een bustes van o.a. Dante tegen zijn gevel heeft. Op een van beide pleinterrassen is her heerlijk lunchen, in de zon. Tearoom Reverelli (meet de rode parasols) serveert behalve pasta’s ook royale sandwiches, zoals met tonijn. Je kunt er bovendien kennismaken met een vineuze, eigenlijk unieke wijnspecialiteit van Ticino, namelijk Merlot Bianco.

Jazeker, witte Merlot. Vervaardigd door van de gelijknamige blauwe druif alleen het sap te laten gisten zonder de kleurgevende  schilletjes.Vanwege zijn meestal zachte zuren, aroma van licht gekruid wit fruit doet de wijn vaak denken aan een stevig soort Pinot Blanc, met als extraatje dikwijls een klein bittertje. Houtgerijpte soorten komen eveneens voor en kunnen  dienen als alternatief voor Chardonnay. Vanuit Bellinzona kun je allerlei uitstapjes maken, wandelend of met de auto. Een ervan voert langs de Via delle Vigne, de ‘wijnstraat’ richting Locarno. Langs de route bevinden zich diverse wijnbedrijven en uiteraard wijngaarden, waaronder hele steile, met terrassen. Enkele zijn in het groeiseizoen afgedekt met netten, als bescherming tegen hagel, de meest gevreesde plaag. We leren meer over Ticino’s wijnen bij Tamborini, een groot bedrijf langs de oostelijke parallelweg tussen Bellinzona en Lugano.  Het keldercomplex staat even voorbij het dorp Taverne (waar het plezierig lunchen is bij Motte del Gallo, zie ‘Aanbevolen restaurants’). Eigenaar Claudio Tamborini (1948) werd dit jaar uitgeroepen tot beste wijnproducent van heel Zwitserland.  Zijn neef en rechterhand Mattia Bernardoni (1970, foto) vertelt dat de circa 1020 hectare wijngrond van het kanton voor 85 procent beplant zijn met  merlot. Waarom juist deze variëteit? In 1908, nadat de druifluis ook hier alle druivenstokken had vernietigd, begon de politicus en gedreven agrariër Giovanni Rossi te experimenteren met diverse Franse en Italiaanse rassen. Dit gebeurde bij Castelrotto, een bergdorp westelijk in het gebied. Daarna bleek dat vooral de merlot goed gedijde in dit zeer zonnige, maar tijdens de koele maanden zeer regenachtige Ticino. Waar bovendien aller arme, goed drainerende gronden voorkomen, perfect voor wijnbouw geschikt. De akker waar dit pionierswerk werd verricht, is tegenwoordig eigendom van Tamborini. Inmiddels brengt het kanton zo’n 240 soorten Merlot voort – rood, wit en rosé – in uiteenlopende stijlen van circa 75 producenten. Trots laat mijn gastheer de hallen zien waar hele batterijen met roestvrij stalen gistingstank werden geplaatst. Het is duidelijk: hier wordt op grote schaal Zwitsers precisiewerk verricht. Van eigen druiven en aangekochte – die geleverd worden door 100 à 125 telers –  vervaardigt Tamborini zeven- à achthonderdduizend flessen per jaar, wat neerkomt op pakweg 8 procent van Ticino’s totale productie. Het prijsniveau van alle streekwijnen is stevig, we zijn immers in Zwitserland waar álles behoorlijk duur wordt betaald. Een sympathieke Ticino Merlot, hier verkrijgbaar, is de rode Tamborini Solivo 2010. Tamelijk zacht van smaak met toch ook wat frisheid (‘kenmerkend voor onze Merlots’, stelt Mattia), met donkere aroma;s, zoals van laurierdrop, wat kruidigheid, 13 procent alcohol en een correcte afdronk. Bij wijnspeciaalzaken kosten fles €20 à €30. Verkoopadressen kunnen verkregen worden via importeur www.wineworld.nl die overigens ook de witte variant voert. Een ander bedrijf dat rode Merlots en witte (inclusief een met vatlagering) uit Ticino aanbiedt, is Zwitserspecialist www.valentinesfinest.nl. Deze wijnen komen van de gerenommeerde producenten Guido Brivio en Angelo Delea. 

 
Vanaf Tamborini is het niet ver rijden naar Lugano. Dit ‘Monte-Carlo van Zwitserland’, het is mondain en je kunt er gokken, ligt aan een brede baai langs het meer. Het verkeer is er een crime, met voortdurend opstoppingen. Soms staat de kilometerslange kade helemaal vol met ronkend blik, terwijl centraal gelegen parkeergarages overvol plegen te zijn. De architectuur is typisch Ticino. Prachtige panden worden dus afgewisseld door foeilelijke blokkendozen van beton. En de fameuze winkelstraat Via Nassa (foto rechts) geeft je als niet-miljonair terstond een minderwaardigheidscomplex, vanwege de dure horloges en kostbare designkleding die aan beide zijden overvloedig wordt aangeboden. Wel aangenaam is flaneren langs de meeroever, waar veel bloemperken (vaak met tulpen) werden aangelegd. Voorts heeft men in het stadshart gezellige pleinen gecreëerd. Het Piazza della Riforma bijvoorbeeld, met zijn doorgaans drukke terrassen. Een daarvan behoort aan het Sasscafé dat zich vineria noemt vanwege de vele grandi vini die je daar kunt bestellen, met bijpassende gerechten. Een gewoonlijk rustig museum langs de drukke kade is het Museo d’Arte, waar wisselen tentoonstellingen van moderne kunst worden georganiseerd (tot 30 juni nog een prachtige van Klee en Melotti). Meer kunst, meestal historische, valt te bekijken in de rozekleurige Villa Ciani (onder) die verrees in een park langs de noordoever.  Eenmaal daar ben je op loopafstand, enkele honderden meters, van een idyllische plek om in de late middagzon te genieten van een kop thee of glas wijn. Namelijk het terras van Grand Hotel Villa Castagnola. Dit is een prachtig hotel, het beste van Lugano, met 78 kamers, alle afzonderlijk ingericht, met balkon en uitzicht over het meer met daarachter de berg San Salvatore,. In het gebouw (foto links), dat anno 1880 verrees als vakantievilla voor een Russische aristocraat, staat en hangt veel kunst. En vanaf het terras kijk je over een deels met palmen begroeide, parkachtige tuin die gedecoreerd werd met eigentijdse beeldhouwwerken. Opzij van de hotelentree loopt een straatje naar de tandradbaan waarmee je in twee etappes de top van de Monte Brè (933 meter) kunt bereiken. Het panorama daar is geweldig, maar minstens zo leuk is het nabije dorp Brè, waar  de straten en gebouwen werden versierd  met een rijke collectie kunstwerken en een museum gewijd werd aan Wilhelm Schmid (Duitse schilder, jaren ’20; zie foto schilderij).

Vanuit Lugano kunnen diverse boottochten worden gemaakt. Een terecht populaire is die naar Gandria, een kleurrijk, tussen het water en gesteente ingeklemd dorp met smalle, hellende straten. In een van de lokale restaurants, La Locanda del Gatto Rosso, bestond ons middagmaal uit kop huisgemaakte aspergesoep met stokbrood en olijfolie en, hoe kan het anders, een glas witte Merlot. Op het kleine balkon (foto) , waar een paar tafels staan, zit je in de zon en heb je uitzicht over het meer. Voor wandelaars die niet opzien tegen een tocht ongeveer vijf kwartier over deels hellend terrein, terug naar Lugano, verdient de Sentiero dell’Olivo ofwel Olijfroute een aanbeveling. Deze volgt de bochtige meeroever en trakteert steeds wisselende vergezichten, terwijl langs het pad allerlei wilde bloemen en planten groeien – en zowaar enkele olijfbomen. Op enkele panelen wordt nog uitleg gegeven over olijfolie. Ongeveer de helft van de tijd loop je op dit pad, daarna over straten in buitenwijken van de stad. Nog pittoresker dan Gandria is Morcote dat vanuit Lugano zowel per boot als met de auto kan worden bereikt. Dit dorp (foto helemaal boven, bij de kopregel van deze reportage) ligt op de punt van een schiereiland. Het bestaat grotendeels uit oude, dicht op elkaar staande gebouwen en steile stegen, met daarboven een grote kerk plus kerkhof. Op de begane grond, langs de gebogen kade, kun je door galerijen wandelen en daar versnaperingen gebruiken in een van de cafés of restaurants. Even voor de galerijensector is La Bottega del Vino gevestigd, een leuke winkel waar eigenaresse Lisa Gebert (foto)  allerlei smakelijke zaken verkoopt. Waaronder diverse soorten polenta, een regionale specialiteit, en streekwijnen in diverse flesformaten. Wij kochten er een half litertje witte Merlot met Chasselas, heel plezierig. De wijn heet Il Martin Pescatore en kwam van Matasci Fratelli. Iets van Ticino’s lange wijngeschiedenis ervaren we op een bijzondere plek in het zuidelijke Mendrisio. Namelijk in de Viale alle Cantine. Langs deze straat, tegen de flank van een berghelling, werden vanaf 1724 wijnkelders met grotgangen gecontrueerd. Zo’n beetje als Oostenrijkse in Weinviertel en Wagram, maar dan hoger en groter. De meeste dienen tegenwoordig als woonhuis, kantoor of opslagruimte. Mendrisio is weer zo’n rommelige plaats met enerzijds mooie historische panden en anderzijds echt lelijke die later verrezen. Beslist een bezoek T verdient het in een voormalig klooster ondergebrachte Museo d’Arte, gelegen naast een kerk en de straat die naar Le Cantine loopt. Het toont wisselende exposities (t/m de 23^e van deze maand een schitterende van moderne Italiaanse en Zwitserse sculpturen). Van het museum kun je via een smalle straat waar o.a. een vioolbouwer gevestigd is, en op een binnenplaats naast een bakker, een fraaie trompe l’loeil kan worden ontdekt, wandelen naar het Piazza del Ponte, waar een van Medrisio’s vijf kerken de omgeving vanaf een heuvel domineert, de Chiesa San Cosme e San Damiano. Het provinciestadje vormt ook het instappunt van een stoomtreintje (bij  het station van Capolago vertrekt een elektrische trein) naar de de ruim 1700 meter hoge Monte Generoso – die zijn naam eer aandoet. Want van zijn top is op een mooie dag het uitzicht over Ticino bepaald genereus.

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

. Op Het Terras van het gastvrije, hoofdstedelijke Hotel de l’Europe heb ik voor het eerst AIX geproefd, de in Frankrijk~met goud bekroonde Provençaalse rosé van landgenoot Eric Kurver (foto). Het betrof de AIX 2012, zeer vers. Wát een lekkere wijn. Geurig, loepzuiver en levendig, met lekker veel sappig, mild fruit van sinaasappel en rode vruchtjes, plus nog een subtiel Provençaals kruidje en een prettige frisheid. Pure perfecte. Kortom… Aixcellent. Je vindt dit-voorjaar-in-de-fles voor €12,50 bij www.debruijnwijnkopers.nl en enkele wijnspeciaalzaken. Informatie over deze verkooppunten staat op www.aixrose.com. Jaarlijks worden van de AIX rosé inmiddels 300.000 à 350.000 flessen geproduceerd én verkocht. Frankrijk is de belangrijkste afnemer van deze Coteaux d’Aix-en-Provence, daarna komt Nederland. Voorts kun je de wijn vinden in België, Zwitserland, Spanje, Duitsland, Groot-Brittannië, New York, Boston, Seattle, Aspen, Singapore, Hong Kong en Abu Dhabi. Terecht stelt Eric (1963): ‘We zijn er trots op dat AIX inmiddels op zo veel leuke plekken wordt geschonken.’ Hoe creëer je zo’n wereldsucces? In de eerste plaats door het juiste wijngoed te vinden. ‘Voorafgaand aan de aankoop van Domaine de la Grande Séouve heb ik een groot aantal andere wijndomeinen in de regio bezocht’, zo vertelt Eric. ‘Gaandeweg werd me duidelijk wat ik precies wilde. Een groot wijndomein, zonder een grote reputatie (want die wilde ik zelf maken), binnen de Provence. Mijn doel was vanaf het begin de specialisatie in rosé; de Provence is immers de grootste producent van kwaliteitsrosé. Ik was er inmiddels ook achter dat een groot kasteel niet bijdraagt aan de kwaliteit van de wijn. Na de aankoop van het domein heb ik AIX en Saint Aix als merknamen kunnen deponeren en werd de handelsnaam van het domein Maison Saint Aix.’ Het bij het historische helling dorp Jouques (foto) gesitueerde landgoed bestrijkt 90 hectare waarvan nu ruim70 beplant met druivenstokken. De meerderheid bestaat uit grenache, syrah en cinsault. Daarnaast zijn wat oude stokken aanwezig van o.a. counoise, carignan en cabernet sauvignon. ‘Deze verscheidenheid aan druivenrassen geeft ons de mogelijkheid elk jaar weer een uitgebalanceerde assemblage te maken die alle facetten van Provençaalse rosé in zich heeft.’ Gewoonlijk wordt de AIX samengesteld uit 50 à 60 procent grenache met, afhankelijk van de oogst, bepaalde percentages syrah, cinsault en counoise. En de wijnbereiding, hoe wordt het resultaat bereikt? ‘De productie van een toprosé begint, net als bij alle andere kwaliteitswijnen, met de kwaliteit van de druiven. Alle variëteiten rijpen verschillend. In bepaalde druiven willen we juist hun frisheid bewaren, bij anderen zoeken we de juiste suikergraad,  etcetera. Als deze basis goed is, begint techniek een grote rol te spelen bij de bestrijding van oxidatie van de most. Voor bijna alle investeringen in de wijnkelder staat dit centraal. Zo werken we veel met stikstof en met koeltechnieken. We vergisten het druivensap in thermo-gereguleerde roestvrijstalen tanks op een temperatuur van 13 à 14 graden Celsius. Dit is de enige manier om alle delicate geuren te behouden tijdens de vergisting. De strijd tegen oxidatie gaat door tot en met het bottelen. Alvorens de fles van een kurk te voorzien wordt middels een ingenieus proces de zuurstof uit de fles gehaald en gevuld met stikstof. Zodoende is de ruimte tussen de kurk en wijn zuurstofvrij en kan ook na het bottelen de wijn niet oxideren. Door al deze moderne technieken kunnen het gebruik van sulfiet minimaliseren.De wijngaard is inmiddels 100 procent  biologisch en volgend jaar ontvangen we daarvoor het officieel certificaat.’

 . Een van Spanje’s kleinste en dus ook onbekendste wijngebieden ligt zuidoostelijk in Galicië, vlak bij de grens met Portugal en heet Monterrei. Wie deze naam wel kennen, zijn Spaanse en Portugese vrachtwagenchauffeurs, want een drukke provinciale verbindingsweg tussen beide landen loopt er dwars doorheen. Verín is de hoofdstad, maar als plaats is Monterrei wel zo interessant. Dit alleen al vanwege het 12^e eeuwse kasteel Condes de Monterrei, waar overigens de eerste Galicische drukpers werd geplaatst. Door het ongeveer 450 hectare tellende gebied van heuvels, valleien, plateaus en lage bergen loopt zowaar een Ruta del Vino. Aan hun dikwijls rosse grond is te zien dat de wijngaarden veelal kleihoudend zijn. En wie er ’s zomers rondtoert zal ervaren dat Monterrei het zonnigste, droogste en warmste klimaat van de Galicië’s wijngebieden heeft; het kwik kan overdag  tot een graad of 30 stijgen. Een van de jongste wijnbedrijven ter plekke, zes jaar geleden begonnen, is Adega Tapias Mariñan, gelegen dicht bij het kasteel van Monterrei en gesticht door twee broers. Het verwerkt druiven van 32 hectare – en doet dat op voorbeeldige wijze. Neen bijvoorbeeld de Pazo Blanco Godello 2012, een met schroefdop gebottelde witte wijn met zachte zuren, veel spa en licht gekruid wit fruit, vooral van peer. Eigenlijk een alternatief voor Pinot Blanc. Net zo waarachtig lekker smaakt de rode Pazo Blanco Mencía 2012, mondvullend en fris tegelijk met vooral bessig fruit, hoewel ook wat zwarte vruchtjes proeft. Beide Monterrei wijnen hebben een richtprijs van €8. Via info@poot.nl kun je achterhalen wie ze verkoopt.

VINOSTALGIE (13)
Een vrolijk zomers plaatje, ruim dertig jaar geleden gemaakt in Condrieu, het noordelijke Rhône-dorp dat vermaard is om zijn witte wijn van viognier.Het was toen aperitieftijd en wijnbouwer Jean Pichon, genoot van een glaasje met de plaatselijke gendarme. Het zou bijna een scène kunnen zijn uit een film van Louis de Funès.

. Een van de aantrekkelijkste  Nederlandse wijntijdschriften is voor mij Perswijn, vanwege de zeer gevarieerde, zeer deskundig artikelen en reportages, de imponerende hoeveelheid proefnotities, de vaak kritische columns en de talrijke foto’s. Ermee kennismaken kan voordelig, via een proefabonnement (drie nummers voor €17,50). Ga hiervoor naar www.perswijn.nl (tabblad Abonnement). Een ander, veel jonger wijnmagazine dat ik graag lees en bekijk, is WineLife, gezien zijn altijd rijke, ongelooflijk gevarieerde  inhoud, luchtige toonzetting en aantrekkelijke vormgeving. Een proefabonnement (drie nummers voor €15) is te bestellen via www.winelifemagazine.nl (tabblad Abonneer). Een ander, reeds lang bestaand wijntijdschrift is Proefschrift, dat dit jaar inhoudelijk steeds interessanter werd en vooral bestemd is voor ‘gevorderden’ en professionals. Zes nummers kosten €50 en als je de Proefkrant erbij wilt ontvangen, betaal je €10 meer. Zie www.proefschrift.nl (tabblad Abonnement).

. De meest bijzondere Port ooit? Dat zou best eens de Barros 100th Anniversary Special Edition kunnen zijn. Want deze Fine Old Tawny werd samengesteld uit Ports van alle decennia dat Barros bestaat, samen goed voor een gemiddelde leeftijd van… 65 jaar. En resulterend in een Port die keldermeester Pedro Sá treffend omschrijft als geurend en smakend naar ‘vijgen, honing, amandelen en gekonfijte sinaasappel, met nog een plezierige frisheid’. Voor de hele wereld werden een symbolische 1913 flessen (dat was immers het stichtingsjaar) gebotteld, waarvan er 150 naar ons land kwamen. Ze hebben een adviesprijs van €260. Adressen via sales@groupelfe.com Overigens beschikt Barros over een hele goede eigen wijngaard van 90 hectare in het dal van Douro. De shipper zelf vormt nu exact zeven jaar onderdeel van de Sogevinos groep die ook Burmester, Calem en Kopke in eigendom heeft.

. Met Wijnkenner in een weekend maak ik je – voor slechts €7,99 -  wegwijs in de wereld van de wijn. En wel zo slim en zo snel dat je jezelf na pakweg anderhalve dag wijnkenner kunt noemen . Omdat je dan meer weet dan misschien wel 90 procent van alle andere wijndrinkers. Deze hogesnelheidscursus is multimediaal. Want je gaat lezen, luisteren en proeven, terwijl je na afloop een digitale zelftest kunt doen. Bijna spelenderwijs leer je o.a. # Hoe je veel voorkomende wijnsoorten trefzeker kunt herkennen # De kunst van het proeven # Waar de beste wijnen vandaan komen # Praktijktips voor wijn-spijscombinaties. Bovendien tref je nog een extraatje aan, namelijk kortingsbonnen ter waarde van maar liefst €9 voor het kopen van proefflessen. De uitgever is Spectrum. Bij deze uitgever zijn drie andere titels nu ook als E-boeken verschenen. Namelijk De Duizend van Duijker (€19,99), De complete wijnliefhebber (€14,99) en Wijngids voor beginners (€9,99). Ze zijn te bestellen via o.a.  www.ibookstore.nl of www.wazzaa.nl. Aan een E-editie van Wijnkenner in een Weekend wordt nog gewerkt (gaat €3,99 kosten).

Tijdens de Koude Oorlog werd door de West Duitse regering in het Eiffel-gebergte nabij de hoofdstad Bonn een gigantisch ondergronds bunkercomplex aangelegd om na een atoomaanval de regering onder te brengen en het land bestuurbaar te houden. Communicatie-afdelingen, enorme voorraadkamers, slaapzalen, operatiekamers, keukens, etcetera,  aan alles was gedacht. Sinds 2008 is het officieel een museum geworden en de Heimatverein Alt-Ahrweiler verzorgt vanuit de wijnstad Ahrweiler regelmatig rondleidingen.

Het bericht MAANDMAGAZINE – JUNI 2013 verscheen eerst op HubrechtDuijker.com.

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

. Wát een koopje, de Gaudou Exception Malbec 2011. Gemaakt op een gerenommeerde bezitting in Cahors, namelijk Château de Gaudou. Het etiket vermeldt echter niet Cahors, maar Vin de France. So what…het is gewoon een ontzettend lekkere rode wijn. Sappig, goed gevuld, toch niet zwaar en ook energiek. Zonder stugge tannines, maar wel met veel bijna jammig zwart fruit (rijpe kersen, rijpe bramen, verse vijgen) plus donkere aroma’s, zoals van laurier. Deze Gaudou Exception lijkt veel op een Merlot, zij het in een wat frissere, vievere stijl. Licht gekoeld smaakt-ie heerlijk bij biefstuk, confits en sudderlapjes, om maar wat te noemen. Bovendien werd hij met goud bekroond door een Franse gids. Tijdelijk kost een fles slechts €6,25 (in plaats van €7,75). Bij www.colaris.nl.

. Steeds vaker blijkt Chili’s zuidelijke, dus koele en zeer groene Valle del Bío Bío een bron te zijn voor opvallend goede, expressieve wijnen. Dit heeft ook het duurzaam werkende huis Cono Sur ontdekt – dat daar enkele jaren geleden o.m. pinot gris heeft aangeplant. Wat resulteerde in de nieuwe Cono Sur Bicicleta Pinot  Grigio 2011, een geurige wijn die minstens zoveel plezier geeft als Italiaanse soortgenoten. Zijn smaak is vriendelijk fris, flink sappig, behoorlijk vol en aangenaam fruitig, met voorop witte vruchten. Prima bij lekkerbekjes, een kippetje van de grill of zomaar. Normaal kost-ie bij www.mitra.nl €7,49, maar tot en met 11 mei tijdelijk €6,49.

. Beaujolais zoals Beaujolais bedoeld is: speels, fruitig. fris, licht en zuiver. Een wijn dus die niet wordt opgepept (door suiker aan de most toe te voegen). die bereid wordt met alleen natuurlijke gisten en die zo min mogelijk behandelingen ondergaat. Zulke Beaujolais is de specialiteit van Jean-Paul Brun, eigenaar van het ruim 15 hectare tellende Domaine des Terres Dorées. In zijn collectie vind je dus een Moulin à Vent 2011 met slechts 12 procent alcohol, een wijn bovendien die levendig smaakt, met rood plus zwart fruit, aangevuld door wat kruidigheid als een hartig element. Fles tijdelijk €14,95. Net zo elegant, verteerbaar en vrolijk makend is zijn smakelijke, door jammig fruit gedreven Beaujolais à l’Ancien 2011. Deze kost €11,75. Terwijl ik ook genoten heb van de fris fruitige, enigszins naar viooltjes geurende Fleurie 2011 die op €16,80 staat geprijsd. Naast zijn rode wijnen maakt Jean-Paul Brun een witte Beaujolais, de Beaujolais Blanc 2011, weer met weinig alcohol en aangenaam fris, maar wel, net als een Bourgogne, op vat bereid. Vandaar dat je behalve het fruit iets ruikt en proeft van geroosterde pijnboompitten. Tijdelijk €14,95. Diverse importeurs werken met Bruns wijnen; de beschreven soorten worden gevoerd door www.genereux.nl, of zie de banner.

. Met de lente gaande en zomer in zicht is het goed om lekkere rosés in huis te halen. Een bedrijf dat er meer dan zestig(!) voert, is de – landelijk leverende – Jos Beeres  Wijnkoperij in Groningen. Diens Jas des Lavandes 2012 heeft als herkomst de Provençaalse streek Coteaux Varois en trakteert de zintuigen op fruit van peer, mandarijn en rode vruchtjes, terwijl zijn zuren zacht zijn en zijn sappigheid royaal. Grenache, cinsault en syrah zijn de druiven. Een fles kost €6,95, wat ook geldt voor de Puech Hermes 2012, een bleekoranje Pays d’Hérault. Zeer zuivere, aangenaam frisse, goed gevulde compositie met schakeringen van sinaasappeldrups plus wat peer. Goed gekoeld smaakt hij bijna als een witte wijn. Voor dit prettige product werden drie Mediterrane variëteiten gebruikt, afkomstig van een 160 meter hoge wijngaard aan de voet van Mont Baudile. Namelijk cinsault, grenache en mourvèdre. Zie www.josbeeres.nl of de banner.

. In de zuidelijke Bourgogne bestaat een leuk wijndistrict, Viré-Clessé. Dat genoemd werd naar de dorpen Viré en Clessé. Waarvan de wijngaarden liggen tegen goed geëxposeerde, kalksteen- en kleihoudende hellingen: ideaal terrein voor de chardonnay, het enig toegestane druivenras. De  kwaliteit van de daar gewonnen wijnen kan hoog zijn,  zo bewijst de Chanson Viré-Clessé 2011 die sappig, notig en vol smaakt, met zachte zuren en een zachte fruitigheid. Zijn karakter doet zelfs een beetje denken aan een Pouilly-Fuissé. De importeur is www.wijnverlinden.nl die de wijn – waarvan door de jaren heen inmiddels honderdduizend flessen werden verkocht – ook distribueert via wijnspeciaalzaken. De prijs ligt tussen €14 en €16.

. Tijdens een wekenlang verblijf in de Rioja – om destijds alle bodega’s te bezoeken voor een groot boek – ben ik er verzot op geraakt: jong te drinken, fruitige rode Rioja. En ziedaar, zo’n wijn is nu hier te koop. De met handafdruikken gesierde Paco García Junior 2011. Vlezig, levendig, sappig en volgeladen met subtiel gekruid fruit van bessen plus zwarte vruchtjes. Delicieus, pardon delicioso. En, zoals in huize Duijker bleek, perfect bij gebakken ribeye gevolgd door oude Goudse. Geen wonder het jonge, progressieve bedrijf Paco García met al zijn wijnen goud won en hoge scores kreeg van critici. Flesprijs €7,80 bij importeur www.vojacek.nl (of zie de banner op de startpagina van deze site).

. Wat Marlborough is voor Nieuw-Zeeland (zie vorige maand), is Casablanca voor Chili. Een dicht bij de oceaankust gelegen vallei waar weinig regen valt en de zon volop schijnt, maar waar4 elke avond (en zelfs middag) koele zeelucht de temperatuur sterk doet dalen. Wat het groeiseizoen van de druiven met ongeveer een maand verlengt en zowel de druiven als de wijnen extra aromatisch maakt. Een pionier was Augustín Huneeus, die langs de snelweg van Santiago naar de kust al in 1991 grond kocht en in 1998 een moderne, bijna tempelachtige kelder liet bouwen, Veramonte. Momenteel telt het gelijknamige domein maar liefst 440 hectare binnen Casablanca. Veramonte  brengt verrukkelijke wijnen voort. Zoals de Veramonte Sauvignon Blanc Reserva 2012: grassig, frissig en groen fruitig, een van Chili’s beste. Richtprijs €10. Net zo gaaf zijn de wijnen van pinot noir, een koel klimaatdruif die in Casablanca perfect gedijt. De Veramonte Pinot Noir Reserva 2011 verleidt met veel rijp rood fruit, een vlezige smaak, een vleugje kruidig hout en kost €10,75. Behalve ook weer fruit biedt de  Ritual Pinot Noir 2011 wat meer hout, vanwege een dubbel zo lange fustrust,namelijk zes maanden. Voor deze wijn wordt meestal  €14 gevraagd. Verkoopadressen via info@poot.nl.

. Alleen al vanwege zijn solide fundament van 14,5 procent alcohol staat deze rode wijn z’n mannetje bij kruidige vleesgerechten en zelfs blauwschimmelkazen: Château de Caraguilhes 2011, een Corbières. Met zorg geproduceerd van een 135 hectare omvattende, geheel organisch gecultiveerde wijngaard. Deze krachtpatser, een gouden medaillewinnaar in Frankrijk, onderscheidt zich bovendien met kruidigheid en zondoorstoofd zwart fruit. Voor de ene helft liet kasteeleigenaar Pierre Cabison ‘m samenstellen uit syrah, voor de andere helft uit carignan en 10 procent grenache. Prijs tot 15 mei €6, daarna €7,50, verkoopinfo bij www.bythegrape.nl.

. In de buurt van het Gardameer liggen de kalksteen, kiezel en zand bevattende akkers waar Bianco di Custoza wordt gewonnen, een witte buitenwijn, ideaal voor in de tuin, op het terras  of op een balkon. Een hele beste, bijna tintelend fris, is Custoza Monte del Frá 2012, waarin witte vruchten en een snufje specerijen de toon zetten van zowel geur als smaak. Het bedrijf Monte del Frá is een van de toonaangevendste in zijn regio en beschikt over maar liefst 140 hectare wijngaarden. Voor de witte Custoza werden zeven druivenrassen gebruikt, met als belangrijkste (40 procent) de garganega van Soave. Flesprijs €7,85 bij www.genereux.nl of zie de banner.

. De wijnen van Pago Aylés zijn net zo indrukwekkend als de kelder van dit domein, een bakstenen complex temidden van zo’n 50 hectare druivenstokken op ongeveer 600 meter hoogte. De  streek is Cariñena, noordelijk in Spanje (Aragón). Als term verwijst Pago naar een speciale wettelijke status, Spanje’s hoogste, die voornoemde wijngaard nu drie jaar heeft. Mijn rode favoriet is de Aldeya Tinto 2012, een mooie melange van syrah, tempranillo, merlot en cabernet sauvignon. Deze dieprode Cariñena bezit een gulle, soepele, stevige en tegelijk expressieve smaak die gedomineerd wordt door rijp zwart fruit, met ook snufjes kruiden en specerijen. Prijs tijdelijk €6,95. Eveneens aantrekkelijk in zijn soort is de Aldeya Rosado 2012, een rozerode, mondvullende maaltijdrosé met mild zuurtjesfruit en een stevige structuur. In dit geval zijn garnacha en syrah de gebruikte druivenrassen. Zelfde actieprijs als de Tinto, dus €6,95. Bij www.colaris.nl  of zie de banner.

. Het Duitse vakblad Weinwirstchaft heeft ‘m gekozen tot de beste witte wijn van Frankrijk: de Sauvignon 2012 van Domaine du Tariquet. Inderdaad smaakt deze Côtes de Gascogne héél lekker. De wijn is beslist geen imitatie van een grassige Nieuw-Zeelandse Sauvignon Blanc, maar wel levendig fris, sappig en loepzuiver, met een plezierige dosis fruit, waaronder wat passievrucht.  Richtprijs €8. De wijn komt van Frankrijks grootste, 900 hectare bestrijkende familiedomein binnen een en dezelfde streek, dat van de familie Grassa. Die ook nog een andere kostelijke  Côtes de Gascogne maakt, de witte Domaine du Tariquet Classic 2012, een knisperend frisse blend van vier druivenrassen. Heel licht gekruid groen fruit bepaalt hierin het aroma en maakt ‘m tot een heel lekkere, lenteachtige dorstlesser. Geen wonder dat er jaarlijks wereldwijd zo’n drie miljoen flessen worden open gedraaid. Adviesprijs circa €6. Verkoopadressen via sales@groupelfe.com.. Genereus veel wijn voor zijn geld biedt de Casa Silva Cabernet Sauvignon Carmenère 2012 van  een van Chili’s beste bezittingen en uit een van ’s lands beste wijngebieden, Valle de Colchagua. De doorgaans op €6,95 geprijsde wijn heeft niet alleen veel kleur, maar ook veel smaak, dankzij het allerrijpste, sappige zwarte fruit en zachte, donkere, laurierachtige tonen, terwijl het geheel dan ook nog romig is verpakt. Verkoopadressen via www.casasilva.nl.. Niet alleen wat betreft zijn naam past de Chicken Run Chardonnay 2012 prima bij kip  (denk aan bijvoorbeeld gebakken filet met pasta), maar ook omdat-ie zo vol en vrij stevig smaakt. Bovendien is deze van organisch geteelde druiven afkomstige Chileen al heel lekker.op zich. Levendig, met frisheid – dankzij het koele gebied Casablanca Valley – en trakterend op gul, mild fruit van o.a. peer en perzik. Plus (proefde ik dat goed?) een héél klein beetje vanille plus hout. Hema verkoopt ‘m voor €6,50, www.hema.nl.

. Verfijning typeert de Riesling trocken 2012 van Weingut Robert Weil, een van de grote namen binnen de Duitse regio Rheingau. Het tegenwoordig door Wilhelm Weil geleide domein omvat 75 hectare wijngrond – waarvan 99 procent beplant werd met riesling. De 2012 is enerzijds fris, anderzijds en tikje mild, met vooral wit fruit, een elegante structuur en een zachtaardig, beschaafd karakter. Prachtig als aperitief- en amusewijn. Ik heb er ook van genoten bij o.a. een milde tonijnsalade op crackertjes en bij licht gerookte Noorse zalm. Prijs €17,75 bij www.vojacek.nl of zie de banner op de home page van deze site.

 . Geen wijngebied binnen het grote, grote Californië kent zulke grote schommelingen in temperatuur, tussen dag en nacht, als Lodi. Wat de druiven extra aromatisch maakt, en hun hun wijnen ook. Vandaar dat de uit Lodi afkomstige Clay Station Unoaked Viognier 2011 zo smakelijk is. Vooral mild citrusfruit, inclusief het voor de viognierdruif zo kenmerkende aroma van abrikoos, is markant aanwezig in deze vlezige, gulle witte wijn. Richtprijs €12,99. Verkoopinfo bij sales@groupelfe.com.

. Het is geen nieuwe-wereld-fruitbom, maar een rode Toscaanse klassieker met een bijkans mysterieus, enigszins aards aroma van kruiden, kreupelhout en eiken waarin het  fruit van kersen en bessen alleen een bijrol heeft. ‘t Is ook een wijn die smeekt om eten, want bij rundvlees, lamsvlees en harde kazen smaakt hij op zijn mooist en lekkerst. Ik heb het over de Avignonesi Vino Nobile di Montepulciano 2010, een traditioneel in kleine en grote vaten opgevoede creatie. Gemaakt in Montepulciano (foto) een plaatselijke sangiovesevariant die groeit op een 140 hectare tellend wijndomein dat overgaat naar organisch – en dat sinds 2007  behoort aan de Belgische Virginie Saverys (foto rechts). Overigens hoef je geen haast te maken met deze Nobile, hij gaat zeker nog drie jaar mee. Voor een doos van zes betaal je tijdelijk €19,95 per fles in plaats van €22.50. Bij www.okhuysen.nl.

. Het Franse zuiden brengt niet alleen stevige rode wijnen voort, maar ook frisse witte. Een van de lekkerste is Picpoul de Pinet. Het is een beste begeleider van o.a. frisse salades, hartige taarten, snacks, kaasfondue, asperges, schelpdieren en vis – en smaakt bovendien heerlijk op een zonnige dag. Al sinds de oudheid wordt in de streek van Picpoul de Pinet witte wijn gemaakt. Ooit was het gebied  bekend om zijn Vin de Picardan, een zoete witte wijn. Onder Lodewijk XVI kregen de regionale wijnbouwers toestemming om de vaten met hun witte wijn te brandmerken, wat een voorrecht was. Daarna volgde de vermouthperiode. Tot ver in de vorige eeuw werd de lokale witte wijn vooral gebruikt voor vermouth. Want hij had gewoonlijk veel alcohol, oxideerde snel en was alleen genietbaar als men hem met kruiden had vermengd. Maar sinds een decennium of vier is die witte wijn in pure vorm wél genietbaar. Dankzij betere technieken maakt men hem minder zwaar, met zowel meer frisheid als meer fruit. Een van die technieken bestaat uit een koele, langzame gisting bij lage temperatuur (18 graden C. of minder). Een tweede techniek is het niet toepassen van de zogeheten appel-melkzure gisting. Daardoor behoudt de Picpoul zijn rinse appelzuur, wat hem optimaal fris doet zijn. En men plukt de druiven net voordat ze helemaal rijp zijn, wat het zuurgehalte eveneens verhoogt, terwijl tegelijk het alcoholgehalte wordt beperkt. Het herkomstgebied van Picpoul de Pinet  - die dit jaar zijn eigen herkomstbenaming ontving –  omvat een zestal gemeenten; een daarvan is Pinet. Ze liggen tussen het Bassin de Thau – een belangrijk kustmeer voor de teelt van mosselen en oesters – en de stad Pézenas. Als enige witte druif wordt de piquepoul gebruikt. Die is sterk verwant, zoniet identiek aan de folle blanche, een variëteit die bij de Loire-monding de vrij zure, lichte Gros Plant du Pays Nantais geeft, en die ook gebruikt wordt voor lichte basiswijntjes van Cognac en Armagnac. Hij kan goed tegen droogte, wat in dit zonnige deel van Frankrijk beslist helpt. De nabije watermassa van het binnenmeer brengt overigens wat extra vocht over wijngaarden, terwijl een zeebriesje vooral ’s nachts verkoeling geeft. Binnen het Picpoul-gebied bestaat de bodem veelal uit kalksteen, een grondsoort waarop de piquepoul graag gedijt. Oesterfossielen, zand en klei zijn eveneens aanwezig. Het hele gebied telt zo’n 1400 hectare wijngaarden – wat ruim zes keer zoveel is als dertig jaar terug. Een tijd lang is het moeilijk geweest om plukkers voor de piquepoul te vinden, omdat zijn druiven snel uit hun trossen vallen, maar dit probleem is inmiddels opgelost met oogstmachines. Wat Picpoul de Pinet voor wijn is, vertelt wijnbouwer Michel Rogi:’Ons gebied levert een droge, fruitige witte wijn met een aangename zuurgraad. Hij heeft in zijn aroma iets van citrusfruit en exotische vruchten, en in zijn afdronk vaak een heel klein bittertje – maar dat is juist heerlijk bij schelpdieren, bij vis, bij alles uit zee.’ In de streek zijn twee dozijn producenten actief, waaronder de coöperaties van Pinet en Pomérols. Een hele goede particuliere producent is Jean-Baptiste de Clock, die rond het familiale Château Font-Mars een wijngaard van 55 hectare bezit – waar fossielen van gebroken dinosauruseieren zijn gevonden (detailfoto boven). Zijn Picpoul Font-Mars 2012 smaakt zuiver, fris sappig en is goed gevuld, met subtiele schakeringen van wit fruit, citrus en zuidvruchten, en een miniem bittertje. Hélemaal Picpoul, als wijn piekfijn. Prijs €8 bij www.genereux.nl of zie de banner.

. Het was weer eens zover. Tijdens een thuisproeverij van ruim twee dozijn wijnen konden er twee de gootsteen in omdat ze bedorven waren door kurk. Het betrof een Mosel à €11,45 en een Rosso di Montalciino à €13.45. Beide van het oogstjaar 2011. Enkele dagen later ging ook een Régnié 2011 van een tientje verloren, mijn laatste fles van deze lekkere Beaujolais. Ik voelde me zo’n beetje als Peter Finch die in de film Network roept en laat roepen ‘I m as mad as hell and I’m not going taking this anymore!‘.
Wordt het niet de hoogste tijd dat Nederlandse wijnhandelaren – inclusief wijnspeciaalzaken, supermarkten, restaurateurs – de wijnproducenten laten weten dat vanaf bijvoorbeeld 2015 flessen met natuurkurken niet meer welkom zijn? Zo’n missieve, zo’n kurkenboycot, zou traditioneel denkende wijnproducenten flink wakker schudden en wijnliefhebbers alom verblijden.

. Graag citeer ik nog ‘s werelds grootste wijntijdschrift, The Wine Spectator, waarin de volgende uitspraken werden gedaan. ‘A bad cork is more than just spoiled wine. It’s hard-earned money down the drain…  Buying bottles sealed with cork is like playing Russian roulette.’ (James Laube). ‘Corks can — and do — ruin wines. It is increasingly unacceptable that wine producers everywhere don’t give us a choice.’ (Matt Kramer).

. Eerder dit voorjaar ontving ze de Wijnrank (van de Koninklijke Vereniging van Nederlandse Wijnhandelaren) en deze maand onthult ze haar favoriete wijn-spijscombinaties: Astrid Joosten. Al dertig jaar is ze presentatrice op tv, en was in die hoedanigheid betrokken bij meer dan een dozijn verschillende programma’s. Met als bekendste de quiz Twee voor Twaalf en het satirische Kenniewaarzijn. Voorts is ze al tien jaar ambassadeur van het Nationaal Epilepsie Fonds. En ze is actief met wijn. Zo werd Astrid in 2012 vinoloog, schreef ze Vrouwen Gek op Wijn met Thérèse Boer en startte samen met Thérèse de wijnwebwinkel www.astridentherese.nl, waarvan de clientèle grotendeels uit vrouwen bestaat. Haar meest geliefde culinaire combinatie beschrijft ze zelf als volgt.  In deze tijd van het jaar betrap ik me er op dat ik vaker dan anders een fles Sauvignon Blanc open trek. Niet steeds dezelfde uiteraard, want van die witte wijn bestaat een heel palet aan smaken. Ook bij de moderne fusion keuken doet de gelijknamige druif het geweldig. Neem nou mijn favoriete voorgerecht. Snel gemaakt thuis en lekker! Daar komt het; tartaartje van tonijn. Snijd rauwe tonijn in kleine stukjes, fijn gesnipperd sjalotje er doorheen en een beetje Japanse sojasaus. Mooi opdienen op klein bordje of in een glaasje. Tot slot een centimeter zure room er overheen gieten waar wat wasabi doorheen is geroerd. Mmmm….  Drink daarbij een Nieuw-Zeelandse Sauvignon Blanc, liefst uit Marlborough. En liefst natuurlijk de wijn die Thérèse Boer en ik exclusief verkopen in Nederland: McNaught & Walker. Top. Kaas en wijn; wist u dat bij alle geitenkaasjes maar één wijnsoort lekker is: Sauvignon Blanc? Daar zijn alle geleerden het over eens. Pak eens een lekkere Sancerre of Pouilly-Fumé, bijvoorbeeld die van ons, de Domaine de Fontenille. En eet daar wat geitenkaas bij. Gegarandeerd smullen. Trouwens die wijn smaakt ook heel lekker bij asperges, ze zijn er weer!

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 
CANADA’S MOOISTE WIJNSTREEK

 . Wat te verwachten als je met West Jet, een overigens uitstekende maatschappij, van Vancouver naar Kelowna vliegt, de belangrijkste stad van het wijnstreek Okanagan Valley? Gedurende de drie kwartier dat de reis duurt, zie je alleen maar bergen. Hoe kan wijnbouw daar mogelijk zijn? Maar dan ineens verschijnt een immens, lang gestrekt meer, met veel groen langs zijn oevers, terwijl het donkerblauwe, heldere water glinstert in de middagzon. En Kelowna blijkt allesbehalve een suf, saai plattelandsplaatsje te zijn. Sterker nog, het is een van Canada’s snelst groeiende en welvarendste steden, met ook een fraai, gezellig waterfront en een flink drukke jachthaven. Van waaruit het nog geen tien minuten gaans is naar de eerste wijngaarden en de eerste wineries – die van noord tot verspreid liggen over een lengte van 200 kilometer. Het oudste familiedomein dateert van ruim veertig jaar geleden en werd toen beplant met uitsluitend Elzasser variëteiten: tweeduizend stokken auxerrois, vijftig pinot gris en tien gewürztraminer. Vooral de pinot gris bleek het goed te doen. Vandaar dat eigenaren George en Trudy Heiss (foto links) hun tien jaar later gebouwde kelder versierden met een enorme wandschildering van een tros pinot gris – en hun winery Grey Monk doopten (naar de Hongaarse naam van pinot gris, foto onder kopregel helemaal boven). Het Oostenrijks-Duitse echtpaar produceerde aanvankelijk slechts 2100 flessen wijn, hun drie zonen vandaag de dag bijna een miljoen. Soortgelijke success stories zijn overal in de vallei te vinden. Want Okanagan Valley werd ontwikkeld tot een van ’s werelds meest veelzijdige wijnregio’s, waar alle mogelijke wijnen in alle mogelijke stijlen worden vervaardigd. Dit enerzijds dankzij het voor druiventeelt bijkans ideale klimaat dat tijdens het groeiseizoen gekenmerkt wordt door zonnige, toch niet al te warme dagen en een sterke afkoeling ‘s nachts, en anderzijds door talrijke goede gronden en terreinen. In Canada zelf zijn de wijnen inmiddels zo geliefd dat ze vaak op allocatie worden aangeboden – en dat er voor export nauwelijks wat resteert. Het ontdekken van Okanagan Valley als wijngebied heeft ook zijn invloed gehad op de grondprijzen. In 1993 kostte een acre (0,4 hectare) wijngrond nog 3000 Canadese dollars, nu ruim vijftig(!) keer zoveel.

Vanwege zijn klimaat en natuurschoon is Okanagan Valley bovendien zeer in trek bij Canadese toeristen, die veel wijn ter plekke kopen. Sommige kleine van de 145 wineries verhandelen zo zelfs hun totale oogst. Voorts worden nogal wat flessen plaatselijk geconsumeerd in de eigen, altijd druk bezochte restaurants die nogal wat wijndomeinen runnen. Zoals Quail’s Gate, schuin tegenover Kelowna, op de westoever van het meer. Zelfs door de week zit het enigszins Toscaans ingerichte terrasrestaurant daar ’s avonds gewoonlijk vol en smult men van o.a. verse oesters, maaltijdsalades, heilbot in een kruidenkorst, boerderijeend en ambachtelijke kazen. Plus natuurlijk de eigen wijnen – afkomstig van veertien verschillende druivenrassen. Overdag kunnen die wijnen in het grote, gastvrije ontvangstlokaal (foto boven) worden geproefd. We bewaren heerlijke herinneringen aan o.m. een levendige Chenin Blanc (met enkele procenten Sauvignon Blanc), een droge Riesling en een Icewine Riesling, een Chardonnay, twee soorten Pinot Noir, een Merlot en zowaar een rode wijn van de  hybride maréchal foch, de gespierde, op vat gerijpte Old Vine Foch. Even verder, op een heuveltop boven het meer, prijkt het mooiste wijnbedrijf van niet alleen Canada, maar zelfs de wereld, Mission Hill, een perfecte creatie van architect Tom Kundig en diens opdrachtgever, de perfectionist Anthony von Mandl (foto). Die alleen al voor de markante klokkentoren 74 verschillende ontwerpen liet maken, om er uiteindelijk een te kiezen die geïnspireerd was op de torens uit San Gimignano. Op Mission Hill een rondleiding volgen en wijnen proeven, stuk voor stuk van topkwaliteit, is een belevenis. Wat trouwens óók geldt voor een lunch in het langwerpige, open patiorestaurant waar intelligent en creatief wordt gekookt, en dat een riant panorama biedt over een lager gelegen, hellende wijngaard met daarachter het meer. Een couscous salade met o.m. bloemkool en geblancheerde boerenkool, gerookte tonijn, een op de huid gebakken poolvis met een karnemelk-muntsaus, de risotto met zoete maïs en fijne kruiden, de cheddar van het landgoed zelf, we koesteren deze impressies. Net die als aan de begeleidende glazen wijn: de superieure Sauvignon Blanc Five Vineyards, de fraaie, knisperend  frisse Pinot Grigio Five Vineyards en de Rosé Five Vineyards. Geen wonder dat een Amerikaans reistijdschrift het restaurant van Mission Hill uitriep tot een van de vijf beste winery restaurants ter wereld.

Totaal anders, maar ook een bezoek waard, is het zuidelijker en geïsoleerd in heuvels gelegen Dirty Laundry. Waar jaarlijks geen 1.200.000 flessen worden geproduceerd, zoals op Mission Hill, maar minder dan 200.000. Het bedrijf kreeg zijn huidige naam (die verwijst naar een Chinees die boven zijn regionale wasserij een bordeel begon) in 2006 en heeft deze als gimmick op allerlei manieren gebruikt. Overal vind je afbeeldingen van hangende was en wasknijpers. En wie geproefd heeft, krijgt als souvenir een bedrukte wasknijper mee. De bestseller is een geurige, vrij zoete variant van Gewürztraminer. Kwalitatief zijn de rode wijnen echter wel zo interessant. Met als topper de muntige, kruidige, donkertonige Bordeaux-blend die Bordello werd gedoopt.  Weer totaal anders is 8th Generation, lager gelegen langs de grote meerweg, en waar geproefd wordt in een ruime schuur. Binnen twaalf maanden raakt het jaarvolume van 48.000 flessen daar altijd uitverkocht. Het door een van origine Duitse familie gestichte bedrijf staat vooral bekend om zijn drie soorten Riesling, bijvoorbeeld de levendige, frisse, milde Riesling Classic, maar maakt daarnaast andere, plezierige wijnen, waaronder Pinot Gris, Sauvignon Blanc en Pinot Noir. Op de terugweg naar Kelowna kan nog het tamelijk jonge Volcanic Hills worden bezocht, vooral om daar kennis te maken met een fris gestijlde, aromatische (kruiden, lychees) Gewürztraminer en een verrassend goede, fris fruitige Rosé van de Beaujolais-druif gamay. Liefhebbers van Pinot Gris kunnen zouden bovendien langs kunnen gaan bij het naburige Mt. Boucherie, voor de prettige Pinot Gris Estate van deze producent – een wijnsoort waarmee ook het leuke, designachtige Ex Nihilo zich fraai onderscheidt, evenals met een elegante, bekroonde Riesling. Het beroemdste district van Okanagan Valley ligt in een bocht rond de zuidoostoever van het gelijknamige meer, de Naramata Bench. Waar vrijwel alle wijngaarden in meer of mindere mate hellend zijn en perfect geëxposeerd. Je vindt er nogal wat boutique wineries, waaronder Le Frenz (foto houten toegangspoort helemaal beneden) dat met zijn sappige, mild fruitige en tegelijk grassige Sauvignon Blanc talrijke onderscheidingen won, net als met de kostelijke, à la Bourgogne vervaardigde Pinot Noir Reserve. Het uitzicht bij La Frenz is jaren geleden afgebeeld op een Canadees dollarbiljet (zie foto). Een nog kleiner wijngoed is Nichol, waar ruim twee decennia geleden de eerste syrah en st. laurent (uit Oostenrijk, lijkt op pinot noir) van Canada werden geplant. Het domeintje ligt genesteld tegen een steile rots en bestrijkt slechts 2,2 hectare (foto boven). Bij Hillside, ondergebracht in een voormalige, later uitgebreide abrikozenboerderij (rechts), maakt men geen Chardonnay, maar wel twee typen gave Pinot Gris, de gewone en de voor een deel in Hongaarse foeders gelagerde Reserve. Plus een altijd snel uitverkochte, halfdroge Muscat Ottonel. Het aantrekkelijkste bedrijf  in de bocht, niet in de laatste plaats vanwege zijn  informele lunchrestaurant The Vanilla Pot, is Poplar Grove. Je kunt daar kennismaken met een smakelijke, van rijp fruit en roosteraroma’s voorziene Cabernet Franc, een expressieve, haast mineralige Pinot Gris en een plezierige, uitgesproken vieve melange van sauvignon blanc, riesling en pinot gris, de op literfles gebottelde White Knuckle. Daarvan genieten bij een verse salade, in de zomerzon, op het grote terras en met uitzicht over groene wijnhellingen tegen een decor van helderblauw water en bruingrijze bergen is féést voor de zintuigen – meer, véél meer dan we hadden verwacht.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

. Als je even westelijk van Koblenz de Duitse Autobahn volgt, kom je over een hoge brug, de Moselbrücke. Vanaf het uitzichtpunt daar is niet alleen in de diepte de Moezel te zien, 130 meter lager, maar ook het wijndorp Winningen. Dit heeft niet zo’n grote reputatie als bijvoorbeeld Bernkastel, Brauneberg, Graach of Wehlen, maar is wél de plaats waar een van Duitslands allerbeste wijnmakers woont, Reinhard Löwenstein. Deze liefst op gympen lopende, goedlachse Moezel-man beoefent niet alleen zijn beroep, maar heeft ook heel duidelijk een eigen mening over allerlei zaken die met wijn te maken hebben. Zo stelt Reinhard met klem dat wijn géén natuurproduct is, in tegenstelling tot wat vaak wordt beweerd. Want als je de natuur zijn gang laat gaan, krijg je in de kelder geen wijn, maar azijn. Wijn’, zo vindt Reinhard Löwenstein, ‘is geen product van natuur, maar van cultuur.’ De wijnmaker uit Winningen zegt ook een grote fan te zijn van wat hij de tweede industriële wijnrevolutie vindt. Deze ontstond tien à twintig jaar geleden en maakte het mogelijk dat goede wijnen tegen lage prijzen door supermarkten konden worden verkocht. Dit droeg ertoe bij dat er heel veel nieuwe wijndrinkers bij kwamen, waarvan een minderheid uiteindelijk hoogwaardige wijnen zal gaan drinken van het type dat Reinhard op zijn domein maakt. Wat betreft die eigen wijnen heeft Löwenstein ook zo zijn eigen opvattingen. De soorten die hij maakt hebben allemaal als basis de rieslingdruif – maar het liefst laat Reinhard de naam van deze druif achterwege. Hij ziet de riesling namelijk als een min of meer neutraal medium  dat pas persoonlijkheid krijgt dankzij de bodem waarop de druivenstokken groeien, in dit geval leisteen. Een favoriete uitspraak van Reinhard Löwenstein is daarom: ‘Wijn in het glas is het geluid van de grond.’ Die grond, die leisteen  dus, is overigens niet overal gelijk. Rond Winningen is de leisteen dikwijls vermengd met zand, terwijl zuidelijker in het dal, in de Midden-Moezel, de leisteen vaker met klei is gecombineerd. Het zand maakt de bodem lichter, poreuzer en vooral ook warmer, wat weer betekent dat in en rond Winningen Rieslings ontstaan die iets meer kracht en iets minder zuren bevatten dan de Rieslings zuidelijker uit de vallei. Ook binnen het Weingut Heymann-Löwenstein – de naam waarmee Reinhard Löwenstein werkt – is niet alle leisteengrond gelijk. De akker Uhlen bijvoorbeeld heeft drie soorten leisteen, en van alle drie de soorten wordt door Reinhard een andere wijn gemaakt. Het fruit in geen van de Rieslings is overdadig, omdat Reinhard, zoals hij het zelf zegt, geen liefhebber is van flower power wijnen. Waarmee hij wijnen bedoelt die in hun eerste lente heel veel fruit hebben, maar in die in de herfst daarna al helemaal zijn uitgebloeid. Importeur De Gouden Ton, www.goudenton.nl (zie ook de banner) voert o.a. de  Riesling Schieferterrassen 2011, een boeiende, vrij stevige Mosel die geprezen is om zijn combinatie van licht zoet fruit (subtiele hints van appel, meloen, gele vruchten), beheerste zuren en hint van mineraliteit. Een fles – met schroefsluiting – kost  €20,95. In Winningen werkt Reinhard Löwenstein niet alleen in zijn  wijngaard met respect voor de natuur, maar ook in zijn kelder. Zo weigert hij om geweekte gistcellen te gebruiken. Hij gebruikt uitsluitend de natuurlijke gisten die op de druivenschillen aanwezig zijn. Daarmee kan een gisting soms heel lang duren, een half jaar of langer zelfs, maar dat zij dan zo. Waarmee je de acht Moezel-wijnen van Heymann-Löwenstein kunt vergelijken? Volgens hun maker met de muziek van Mozart. Want, zo stelt Reinhard, zowel zijn Moezels als Mozart hebben ‘een direct aansprekende elegantie in combinatie met onderliggende complexiteit en diepgang, voor kenners én liefhebbers’.

. Vijf jaar terug ben ik op deze website het Meldpunt Miswijn begonnen, een protestactie tegen te hoge wijnprijzen in restaurants. Dit naar aanleiding van absurd hoge flesprijzen in restaurant Keyzer (Amsterdam), waar Ron Blaauw toen sterk bij betrokken was. Met Ron ontstonden enkele zeer heftige discussies. Maar wat meldde de website van Misset Horeca, naar aanleiding van Rons nieuwe, sterrenloze formule Rons Gastrobar?   Ik citeer: Volgens Blaauw komt die betaalbaarheid ook terug op zijn wijnkaart en gaat op dat vlak een revolutie plaatsvinden. ‘Ik stap af van het feit dat alle wijnen met een standaardfactor van de inkoopprijs maal 3,5 of meer worden gecalculeerd als prijs op de wijnkaart. Ik vind dat niet meer van deze tijd. Wij gaan werken met een vaste opslag: de inkoopprijs plus een vast bedrag.’  Het is precies waar ik al jaren voor pleit. Immers, bij het botweg vermenigvuldigen krijg je als gast straf,  een soort boete, wanneer je een duurdere wijn bestelt. Terwijl alle handelingen in het restaurant niet afwijken van die voor een goedkope wijn. Dat Ron voor een gastvriendelijker calculatie heeft gekozen, verdient een schouderklop. Hulde dus: met deze aanpak is helemaal níets mis.

VINOSTALGIE (12)
De hoofdstraat van het Elzasser wijndorp Bennwihr zoals hij was vóór de Tweede Wereldoorlog. Eind 1944 vormde het plaatsje deel van de ‘Zak van Colmar’, waar hevig gevochten werd en de meeste gebouwen verloren gingen. Tegenwoordig loopt de
Route du Vin over deze straat en vind je er, behalve een moderne kerk,
een van de belangrijkste wijncoöperaties.

. ‘Water verdeelt ons, wijn verenigt ons’. Met deze zegswijze geven de producenten van Sancerre en Pouilly-Fumé aan dat de Loire hun gebieden scheidt, maar dat hun wijnen sterk op elkaar lijken. Dikwijls zitten er grotere verschillen tussen Sancerres onderling dan tussen een Sancerre en een Pouilly-Fumé. Beide ook hebben als basis de sauvignon blanc. Zijn er dan helemaal geen verschillen? Toch wel. De bodem van Pouilly-sur-Loire en de zes andere gemeenten die samen het 1200 hectare aan wijngaarden bestrijkende gebied vormen bevat wat meer klei dan die van Sancerre. Dit maakt Pouilly-Fumé tot een vaak wat vollere wijn, een wijn bovendien die iets langzamer tot ontwikkeling komt. Overeenkomstige kenmerken zijn een levendige frisheid en een fruitig-vegetaal aroma. Het fruit kan wel wat rijker zijn dan dat van Sancerre, met naast kruisbessen soms ook sporen van zuidvruchten – vooral in de speciale cuvées. Overigens verwijst  het tweede deel van de naam Pouilly-Fumé niet naar iets rokerigs in de geur of smaak, maar naar het grijze, rookachtige waas dat rijpende sauvignondruiven bedekt. Enkele van de beste wijnbouwers wonen in een tweetal gehuchten: het vlakke, stille Les Berthiers (behoort bij Saint-Andelain) en het hellende, geïsoleerde buurtschap Les Loges (gemeente Pouilly-sur-Loire). En dan is er het 19^e-eeuwse Château du Nozet, niet ver van Pouilly, het fameuze topdomein van baron Patrick de Ladoucette (1952) . Die zijn vooral in restaurants verkrijgbare Pouilly-Fumé omschrijft als hebbende ‘un bon bouquet en een maximum aan corps’. De nu beschikbare jaargang  van de Ladoucette Pouilly-Fumé is 2010. Enerzijds vertoont deze sauvignonwijn enige rijpheid, anderzijds is hij nog volstrekt vitaal, met fris, vooral groen fruit, een behoorlijk gevulde maar niet zware smaak, veel sap, weinig grassigheid en een enigszins bloemige geur. Prijs rond de €25. Verkoopinfo via www.intercaves.nl (of zie de banner boven de rubriek ‘Aanbevolen restaurants’).

. Tachtig jaar geleden, middenin de toenmalige economische crisis, werd The Wine and Food Society gesticht, door André L. Simon, in Engeland. Met als doel ‘the art of good living’ te bevorderen, juist in een tijd die door doemdenken (klinkt bekend?) werd gedomineerd. De vereniging organiseerde diverse lunches en diners per jaar, waarvan de in Frankrijk geboren Engelsman vervolgens verslag deed in het eigen kwartaaltijdschrift van de sociëteit. Wine & Food (foto eerste nummer, voorjaar 1934). Hij doopte zijn impressies Memorable Meals. Zou André Simon, die ook tientallen boeken schreef, nog leven, dan zou hij ongetwijfeld tevreden zijn over de vrolijke vergeet-de-crisis maaltijden van een vriendengroepje waartoe ook ik behoor: de Gebradenen & Gezodenen. Dat twee keer per jaar een echt mooie, inderdaad memorabele maaltijd aanricht. Helemaal door de deelnemers zelf bereid. Die recentste was een van de lekkerste en fijnste ooit.
. Drie amuses, waaronder een gamba op kleine stukjes mango met koriander.
. Tartaar van coquilles met een dimensierijke saus waarin ook wat witte chocolade was verwerkt.
. Kabeljauw met een superieure saffraansaus en kleine schelpdiertjes (foto).
. Een soep van witte asperges met een moot gebakken zalm (hoofdgerecht).
. Harde en halfharde kazen uit Frankrijk, Italië en Nederland.
. Crème brûlée met een bolletje tongabonenroomijs.

Uiteraard werd bij elk gerecht een glaasje wijn geschonken. De kostelijkste combinatie was de Wachau Grüner Veltliner 2011 met de asperges-zalmsoep (€6,50 bij Hema; inmiddels is de 2012 beschikbaar). Maar ook de elegante Moscatel Castillo de las Almenas uit Valencia bij het dessert smaakte heerlijk (€3,99 bij Plus, zie de banner). Net als de fruit, donkere tonen en wat kruidigheid biedende Château Lestage-Simon 2010, Haut-Médoc, uit magnum (circa €13 per enkele fles, wijnspeciaalzaken) die bij de kaas verscheen. Kortom, de crisis werd culinair bestreden en verdween in elk geval tijdelijk uit beeld. Moet misschien ook hier zo’n landelijke vereniging komen, gedoopt de Wijn & Spijs Sociëteit?

. Thee vergelijken met wijn. Dat kan met enkele zwarte Ceylon theeën, van Dilmah, een duurzaam weekend op Sri Lanka. Deze ook mensvriendelijk werkende familiefirma – gesticht door Fernando Merrill (op de foto onder met zijn twee zoons) – voert namelijk een viertal theeën ‘in de stijl’ van bepaalde wijnen. Te weten Cabernet Sauvignon,  Champagne, Pinot Noir en Shiraz. Overigens blijken er heel wat overeenkomsten tussen thee en wijn te bestaan. Zo moet je thee op dezelfde wijze proeven als wijn. Slurpen dus en vervolgens uitspugen. Dat laatste is bij thee niet per se nodig, omdat er geen alcohol in zit. Net als wijn is thee ook gezond. Er zitten o.a. anti-oxidanten in en thee vecht tegen vet. Andere  overeenkomsten hebben te maken met de ligging van de theetuin – je kunt ook spreken over theegaard – ten opzichte van de zon, de hoogte, het tijdstip van de pluk en de selectie van de oogst. En men spreekt bij de productie van zwarte thee zelfs over ‘gisting’. De wijntheeën van Dilmah dragen de naam Watte. Het woord watte betekent domein of tuin. Het woord watte betekent domein of tuin. De Watte-serie bestaat uit Meda Watte, Ran Watte, Uda Watte , en Yata Watte. De vier soorten zijn verschillend omdat ze op verschillende hoogten groeien. Van het laagste niveau komt de donkerste, krachtigste thee. Hoe hoger de theevelden, hoe lichter de thee. Het aardige is dus dat deze Watte-theeën omschreven kunnen worden in de stijl van wijnen, waarbij ze niet overigens niet smaken als die wijnen, maar eenzelfde impressie geven in de mond. De blaadjes voor Dilmah Ran Watte (ran betekent goud ) worden geplukt op de hoogst gelegen theegaard (1800 à 2000 meter) en wordt omschreven als In the style of fine Champagne . Elegant, met lichte tonen van perzik en citrusfruit. Geurig, zuiver en een beetje kruidig. Dilmah Uda Watte (uda is hoog), komt van iets lager gesitueerde akkers. Het is de Pinot Noir onder de thee. Vrij gul, charmant en soepel zijn de kenmerken. Weer iets lager liggen de akkers van Dilmah Meda Watte (meda betekent medium). Deze thee in de stijl van Shiraz is wat kleurrijker en steviger dan de vorige, met ook wat kruidigheid. Culinair journalist Johannes van Dam, die hem ook proefde. ontdekte bovendien een bescheiden smaaktoon van gekarameliseerde vijgen. Van de laagst gelegen theegaarden (op circa 300 meter) komt de Dilmah Yatta Watte (yatta staat voor laag). Het is de donkerste en stevigste in de serie, met een mooie nasmaak. Je proeft kruiden en specerijen.  Deze expressieve, krachtige thee smaakt heel mooi na een maaltijd en wordt vergeleken met een Cabernet  Sauvignon. Over het Watte kwartet schreef Johannes van Dam in Het Parool: ’Deze serie slaat slaat werkelijk alle zakjesthee in zuiverheid en smaak.’ Verkoopadressen zijn te vinden via www.dilmah.nl , maar je kunt de Watte theeën ook rechtstreeks bestellen bij de de importeur, Madal Bal in Haarlem, via www.madalbalshop.com.  Een doosje met twintig zakjes kost €4,95 – leuk cadeautje ook voor de wijnliefhebber die alles al heeft.

. Een van de aantrekkelijkste  Nederlandse wijntijdschriften is voor mij Perswijn, vanwege de zeer gevarieerde, zeer deskundig artikelen en reportages, de imponerende hoeveelheid proefnotities, de vaak kritische columns en de talrijke foto’s. Ermee kennismaken kan voordelig, via een proefabonnement (drie nummers voor €17,50). Ga hiervoor naar www.perswijn.nl (tabblad Abonnement).

. Met Wijnkenner in een weekend maak ik je – voor slechts €7,99 -  wegwijs in de wereld van de wijn. En wel zo slim en zo snel dat je jezelf na pakweg anderhalve dag wijnkenner kunt noemen . Omdat je dan meer weet dan misschien wel 90 procent van alle andere wijndrinkers. Deze hogesnelheidscursus is multimediaal. Want je gaat lezen, luisteren en proeven, terwijl je na afloop een digitale zelftest kunt doen. Bijna spelenderwijs leer je o.a. # Hoe je veel voorkomende wijnsoorten trefzeker kunt herkennen # De kunst van het proeven # Waar de beste wijnen vandaan komen # Praktijktips voor wijn-spijscombinaties. Bovendien tref je nog een extraatje aan, namelijk kortingsbonnen ter waarde van maar liefst €9 voor het kopen van proefflessen. De uitgever is Spectrum. Bij deze uitgever zijn drie andere titels nu ook als E-boeken verschenen. Namelijk De Duizend van Duijker (€19,99), De complete wijnliefhebber (€14,99) en Wijngids voor beginners (€9,99). Ze zijn te bestellen via o.a.  www.ibookstore.nl of www.wazzaa.nl. Aan een E-editie van Wijnkenner in een weekend wordt nog gewerkt (gaat €3,99 kosten).

Ook binnen het zeer gesloten Aziatische land Myanmar, het vroegere Birma, wordt wijnbouw beoefend. In de zuidelijke Shan provincie vlak bij het Inlé meer ligt het wijngoed Red Mountain Estate. De heuvels waarop de druivenstokken daar geplant zijn gaan tot wel 1000 meter hoog. Deze wijngaarden werden vanaf 2003 aangelegd, en onder leiding van een Franse wijnmaker worden rode en witte wijnen gemaakt van rassen als chardonnay, sauvignon blanc, syrah en pinot noir, volgens de modernste methoden. Dit schrijft etikettenkenner Bert Wentzel, bertwentzel@hetnet.nl, uit wiens
omvangrijke collectie dit label afkomstig is.

.

Het bericht MAANDMAGAZINE – MEI 2013 verscheen eerst op HubrechtDuijker.com.

Het bericht LA LOCANDA DEL GATTO ROSSO (5/13) verscheen eerst op HubrechtDuijker.com.

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

. Pinot Noir associeer ik meestal met kostbaar, vanwege de altijd stevig geprijsde rode Bourgognes die van de gelijknamige druif worden gemaakt. Vandaar mijn vreugde bij het proeven van de Los Gansos Orgánico Pinot Noir 2011, afkomstig uit de Colchagua Vallei in Chili. Want deze wijn, waarvan 60 procent acht maanden op vat ging – is én echt lekker én bepaald betaalbaar. Namelijk €6,99. Bovendien werd hij door het duurzaam werkende huis Cono Sur vervaardigd van organisch geteelde druiven.  Gul fruit van voornamelijk rijpe zwarte vruchtjes bepalen zijn aroma, samen met  beheerste roostertonen, terwijl deze Pinot Noir tegelijk ferm en sappig smaakt, met een zachte frisheid. Je vindt’ m bij Jumbo, www.jumbosupermarkten.nl.. Het is en lente en dus tijd voor rosé. Waarvan ik er dus heel wat heb geproefd. Een persoonlijke favoriet is de Rosé 2012 van Josef Ehmoser, een wijntalent uit Wagram, een lössrijk gebied in Oostenrijk. Hij koos voor een frisse, opwekkende stijl met ook een frisse, sappige fruitmix bestaand uit subtiele schakeringen  van aardbeien, frambozen, bessen en een vleugje sinaasappel, plus nog een klein kruidje. Als variëteit werd Oostenrijks geheel eigen zweigelt gekozen, een blauwe kwaliteitsdruif. Flesprijs €8.90 bij www.colaris.nl of zie de banner.

. Binnen de herkomstbenaming Bordeaux onderscheidt Château Penin zich al decennia met de consistent hoge kwaliteit van zijn wijnen. Die daar de afgelopen dertig jaar gemaakt werden door eigenaar Patrick Carteyron, een gediplomeerde oenoloog. Een mooie aanwinst van zijn gamma is de Château Penin Natur 2011, een zwavelloze, evenwichtige, vrij volle rode wijn, soepel, met een aroma van enerzijds zeer rijp, bijna mild zwart fruit en anderzijds donkere aroma’s, zoals van laurier. Alles duidt sterk op de aanwezigheid van merlot. Wat ook klopt, want dat is de gebruikte druif – waarmee ook meer dan 85 procent van de, zeer stenige, 40 hectare tellende wijnhaard werd beplant. Prijs €11,40 bij www.genereux.nl of zie de banner.

. Het witte druivenras favorita, ooit van gehoord? Voor mij was het een ontdekking gedaan dankzij Palo Manzone (1963, foto), wijnbouwer in Piemonte. Op diens 10 hectare tellende azienda agricola heeft een beetje favorita staan, goed voor tweeduizend flessen per jaar. Ofwel een honderdste van wat de hele streek, zoniet de wereld, aan Favorita voortbrengt. Deze onbekende witte, gedoopt Langhe Favorita l’Unica 2012, ruikt floraal en naar wat fruit. De smaak is zacht kruidig, met fris fruit, waaronder grapefruit. Héél plezierig. Hij kost doorgaans €15 per fles. War te koop kun je vragen via info@poot.nl.

. Er schittert, of eigenlijk sprankelt, een nieuwe ster aan het Nederlandse wijnfirmament: de Sprankel Brut van Wijndomein De Stad Maastricht. Dit jonge wijngoed bestaat uit de Weerter Wingerd en de Boekender Wingerden de wijngaarden van het 18^e-eeuwse, classicistische Kasteel Meerssenhoven (foto onder). De stokken staan in het dal van zowel de Maas als de Geul, boven de puinwaaier die de Geul in de loop der tijd heeft achtergelaten bij het uitstromen in de Maas. De ondergrond bestaat dan ook uit allerlei afzettingslagen van grind, klei, e.d., met een toplaag van löss. De nabijheid van Maas en Geul zorgt niet alleen voor de nodige opwarming in zomer en herfst, maar ook voor een stabiel grondwaterpeil, zowel in extreem droge als extreem natte perioden. De 4,5 hectare bestrijkende akker werd  beplant in 2002 en 2003, met onder meer 2280 stokken johanniter, het witte ras waarvan de Sprankel Brut is vervaardigd. Het door René van Druenen geleide bedrijf Viti is verantwoordelijk voor het gehele beheer van deze wijngaard, van wijngaard via wijnmakerij tot en met de marketing. Het maken van de basiswijn voor de Sprankel Brut vond plaats in de eigen kelder, terwijl de wijn zijn bubbels kreeg in de Sektkellerei am Turm Deidesheim-Speyer (op de Champagne-methode, negen maanden flesrijping). Hoe de mousserende Maastrichtse smaakt? Zacht schuimend, elegant, prettig fris met zowel wit fruit als een snufje spcerijen, met ook een hint van drop – heel zuiver bovendien en echt lekker. Zijn prijs bedraagt €17,50 à €19,50. De Sprankel But wordt o.a. verkocht door Limburgse winkels, in Maastricht (Chauvinis/Achter het Vleeshuis 42; Maasland/Rechtstraat 27A), in Valkenburg (Kazerij Verschuren/Passage 11) en in Venlo (Lina Boozz/Parade 43A) en via http://linaboozz.com/?sm=1&mo=7&mi=&mi2=&mp=itemcard&id=100. Meer verkoopinfo bij www.viti.nl.

. Twee nobele druivenrassen vormen de basis voor de Domaine de La Clapière Figuerette 201. Namelijk viognier en chardonnay. Je proeft vooral fruit, sappige citrus met name met minieme, extra dimensie gevende doses kruiden.specerijen en hout. Richtprijs €7,95. Het 40 hectare Languedoc-domein – dat verstandig wordt gecultiveerd volgens Terra Vitis – brengt nog een andere voorjaarswijn voort die aandacht verdient, de intens smakende, zuurtjesfruit en -drups biedende Domaine de la Clapière Jalade rosé 2012 die ook €7.95 kost. Verkoopadressen via sales@groupelfe.com.. Men neme een confit de canard, schenke daarbij een passende rode wijn uit het Franse zuidwesten – en dat wordt gegarandeerd genieten. Een beste kompaan voor de confit  komt uit Cahors, de Renaissance Malbec Cuvée Boisée 2010 van Château de Gaudou. Die in Frankrijk met goud werd onderscheiden. We ruiken en proeven vanille, wat rokerig hout, een zachte kruidigheid, donkere tonen van laurier en subtiel wat katjesdrop en nog een vleugje zwart fruit. Prijs tijdelijk €12,75 bij www.colaris.nl.

. Kilian Franzen en diens levensgezellin Angelina Lenz (die elkaar ontmoetten op de wijnbouwschool in Geisenheim) leiden het wijndomein Franzen. Dat over enkele van Europa’s steilste wijngaarden beschikt, bij en boven het Moezel-dorp Bremm. Een lekkere lentewijn, een heel kenmerkende Mosel ook, van de ruim 9 hectare bezitting is de Franzen Riesling von Quartzschiefer 2011. Fris en mild tegelijk, elegant bovendien en trakterend op fruit van zowel witte vruchten (waaronder peer) als citrus. Prijs €11,45 bij www.vojacek.nl of zie de banner op de startpagina van deze website.

. De Zuid-Franse regio Faugères (vorige maand uitgebreid geprofileerd, zie het archief) levert naast zijn warmbloedige rode wijnen ook leuke rosés. Zoals de Saint Antonin les Jardins 2012 in een fles zonder capsule. Producent Frédéric Albaret (foto) bezit meer dan 20 hectare en beschikt over een keurige kelder. Zijn roze-oranje, sappige, goed gevulde, maar niet te zware rosé werd samengesteld uit cinsault, grenache en mourvèdre. Die een aangename combinatie geven van rijp rood fruit en wat drups met een lichte kruidigheid. Prima bij een maaltijdsalade, gerookte zalm, een kippetje van de grill en nog veel meer. Flesprijs €8,60 bij www.genereux.nl of klik op de banner. .  Een van ’s werelds grootste en destijds modernste stenen wijnkelders kwam gereed in 1878, nadat er twaalf jaar aan was gebouwd: die van Seppeltsfield in de Australische Barossa Valley. De kelder staat daar nog steeds en vormt een van de bezienswaardigheden binnen het wijndorp Seppeltsfield. Het gelijknamige bedrijf, dat ook werkt met het merk Seppelt, is tegenwoordig onderdeel van Treasury Wine Estates, waartoe ook o.a. Lindemans, Penfolds en Rosemount behoren. Sinds kort zijn enkele Seppelt wijnen weer verkrijgbaar op de markt. Van de vier geproefde vond ik het lekkerst de rode Seppelt Heritage Grenache Shiraz 2012, behoorlijk levendig, dankzij wat frisheid, met ook kruidigheid, vooral fruit van bessen plus zwarte vruchtjes en een hint van hout. Prijs €7,99 bij www.jumbosupermarkten.nl.

. Op de Spaanse Hoogvlakte, binnen het immense gebied La Mancha, hebben de witte airén en blauwe tempranillo gezelschap gekregen van Franse druivenrassen – die inmiddels ook wettelijk zijn toegestaan. Een jong domein dat deze nieuwe variëteiten volop plantte, is Dominio de Punctum. Dit telt 110 hectare, wordt geheel milieuvriendelijk gecultiveerd, is zeven jaar geleden gesticht en wordt geleid door Jesús Fernández, terwijl diens zuster Ruth als wijnmaker fungeert Jesús (1978) liet enkele fraaie wijnen proeven, waaronder de van organische druiven vervaardigde Norte Sur Tempranillo/Cabernet 2011, een bessige en tegelijk donkertonige wijn die goed kan vinden met gegrilde vleesgerechten en €6,60 als richtprijs heeft. Nog wat meer donkere aroma’s (drop, leer, laurier), zwart fruit en intensiteit biedt de Viento Aliseo Tempranillo/Petit Verdot 2011 à €7,20. Verkoopadressen via info@poot.nl.

.  Een groot domein – van maar liefst 130 hectare – dat alléén rosé voortbrengt, dat zie je maar zelden. Het ligt binnen Côtes de Provence en heet Château Cavalier. Dat zijn bleek oranje getinte, droge rosé samenstelt uit cinsault, grenache en syrah. Voor de Château Cavalier 2012 hebben de druiven verrassend lang gegist, namelijk van begin september tot begin… december. Waarbij alleen natuurlijke gisten werden gebruikt. Waarom zo lang?  Da’s onbekend. Of, zoals de wijnmaker zei:’Soms begrijpen we niet alles van de wijn.’ Hoe dan ook, geduld werd beloond. Want de 2012 is fruitig, een tikje kruidig en goed gestructureerd; dit is echt een rosé om ook mee te tafelen. Adviesprijs €9,95, verkooppunten via sales@groupelfe.com.

. Vanwege zijn meestal hoge prijs kom ik Pouilly-Fuissé, een blanke Bourgogne, eigenlijk weinig tegen. Een hoeraatje dus om er een te ontdekken voor €9,99, gedoopt  La Jour du Roy 2011. Mondvullend, met zachte zuren, beheerste roosteraroma’s (waaronder een vleugje karamel), mild citrus en wit fruit (zoals van peer). Al met al een heel beschaafde witte Bourgogne, mooi bij o.a. gerechten van kalkoen. Pouilly-Fuissé komt uit het zuiden van de Mâconnais, waar de bodem veel kalk bevat en het landschap gedomineerd wordt door twee steil oprijzende rotsen, die van Solutré en Vergisson. Dat zijn ook de namen van dorpen; samen met Chaintré, Pouilly en het in een schotelvormige vallei gesitueerde Fuissé vormen deze de herkomstbenaming. Te koop bij www.dirckiii.nl of zie de banner.

. In Duitsland schreef men er over: Sekt mit dem am Abstand besten Preis-/Leistungsverhältnis ist der Brut Dargent Chardonnay. Vooral goed gekoeld smaakt-ie heel plezierig, deze van Chardonnay en à la Champagne gecreëerde bubbelwijn Brut Dargent. De wijn heeft een iets rijpere, zachtere smaak dan bijvoorbeeld Crémants uit de Bourgogne. Wat geen wonder is, want zijn druiven komen van het zuidelijke, zonnige eiland Corsica. En ze werden, maar dat terzijde, verwerkt in de Franse Jura. Prijs €8,99 bij Vomar, www.vomar.nl.

. Alleen al  gezien zijn vrolijke etiket is dit een opvallende wijn, de Barbera Da Vine 2009. Want dit toont de tekening van een pin-up girl zoals die vroeger op Amerikaanse bommenwerpers werd geschilderd. De uit Piemonte afkomstige wijn daarentegen – het resultaat van Italiaans-Frans-Engelse samenwerking – is eerder mannelijk gespierd. Met een mondvullende, krachtige, door drop, laurier en soortgelijke donkere tonen getypeerde smaak die ook wat zwart fruit bevat – en best veel weg heeft van een Merlot. De aanbieder is www.bythegrape.nl, de prijs €8,50.

Er wordt vaak denigrerend over gedaan, wat vast te maken heeft met de bijna permanente prijsdumping een tijd terug – maar toch kunnen wijnen van J.P. Chenet veel genoegen geven. Zoals ik weer eens ervaren heb op een recente proeverij. De witte J.P. Chenet Colombard-Sauvignon 2012 is gewoon een hele lekkere wijn: geurig, zuiver en met in zijn sappige, frisse, levendige smaak flink wat fruit, zoals van passievrucht. Voor slechts zo’n €4 vind je ‘m bij C1000, Dirck III (zie de banner) en Jumbo. Wat ook geldt voor de supersoepele, vieve, door fruit van bessen en zwarte vruchtjes plus een vleugje laurier getypeerde J.P. Chenet Cabernet-Syrah 2011. Terwijl de door C1000 verkochte, identiek geprijsde, vrij elegante  J.P. Chenet Merlot 2011 het laurier- en dropachtige aroma van zijn druif duidelijk heeft, in combinatie een prettige dosis rijp zwart fruit. D’r is niks mis met deze wijnen, integendeel. Vandaar ongetwijfeld dat J.P. Chenet het meest verkochte wijnmerk van Frankrijk is, met een export naar zo’n 180 landen. En overal ter wereld wordt dezelfde kwaliteit geboden. Knap, hoor. Aanvankelijk overigens was de naam J.P. Chanel, maar na een brandbrief van de parfumfirma Chanel heeft men ‘m moeten veranderen.

 . Toen in 1896 in de Nieuw-Zeelandse havenstad Wellington. Nieuw-Zeeland, een congres van fruittelers werd gehouden, gaf wijnbouwer Lionel Hanion een voordracht over het gebied Hawke’s Bay: ‘Op de licht hellende kalksteenheuvels zijn honderden ideale plekken voor wijngaarden te vinden, en soms lijken deze hellingen op die van gevierde Côte d’Or in Frankrijk’. Hij was niet de eerste om het potentieel van deze op North Island gelegen streek te ontdekken, want Franse missionarissen hadden er al decennia eerder druivenstokken geplant. Een heel bekend, veel toeristen trekkend  wijnbedrijf in Hawke’s Bay heet ook Mission Vineyards. Toch zou het tot ver in de 20e eeuw duren voordat de Nieuw-Zeelandse wijnindustrie tot bloei kwam. Aanvankelijk bracht het land namelijk, net als Australië, voornamelijk zoete, met extra alcohol versterkte wijnen voort. Bovendien bestond tot halverwege de jaren ’50 een wonderlijke wet die het schenken van wijn in restaurants verbood. Dat de wijnindustrie in beweging kwam, was mede te danken een Nieuw-Zeelandse soldaten die tijdens de Tweede Wereldoorlog in o.a. Italië gevochten hadden en daar kennis hadden gemaakt met goede wijnen die je aan tafel dronk. Eenmaal thuis begonnen ze naar dit soort wijnen te vragen.
De eerste onversterkte wijnen die het land op flinke schaal vervaardigde, waren imitaties van de destijds razend populaire Liebfraumilch. Ongeveer tien jaar, vanaf 1975, genoot dit wijntype veel succes – maar toen zakte de markt in. Een ernstige crisis was het gevolg. Alleen al in 1985 en 1986 werd een kwart van de toenmalige 6000 hectare wijngaarden gerooid. Omdat er destijds in Nieuw-Zeeland ongeveer 3,5 miljoen mensen woonden (nu 4,3 miljoen) en zo’n 70 miljoen schapen (tegenwoordig 31 miljoen), verzuchtte een wijnboer in die crisisperiode  ‘Jammer dat schapen geen wijn drinken’. Herstel zou echter snel komen, vooral dankzij een volstrekt nieuw gebied waar nu droge witte wijnen van wereldklasse worden gemaakt, Marlborough. Aanvankelijk waren alle wijngaarden op North Island gesitueerd, maar toen twee wijnmakers van het huis Montana op zoek gingen naar nieuwe wijnregio’s, vonden ze op de noordpunt van South Island een ideale vallei. Niet alleen de – veelal braak liggende – grond leek daar voor wijnbouw geschikt, maar vooral ook het klimaat. Dit wordt gekenmerkt door het grootste aantal zonne-uren van Nieuw-Zeeland, circa 2450 per jaar, terwijl de nabije zee ’s nachts zorgt voor afkoeling. Bovendien valt er weinig regen. Het gebied, Marlborough, wordt namelijk aan drie zijden omgeven door lage, beschuttende bergen. De combinatie van zon, koelte en droogte geeft een extreem lang groeiseizoen dat resulteert in zeer aromatische druiven. De mensen van Montana verwachtten dus ook geurige, smaakrijke wijnen te kunnen creëren. Er werd meer dan 200 hectare grond gekocht, toen nog voor een schertsprijs, en anno 1973, exact veertig jaar geleden, gingen de eerste stokken de grond in. Dat gebeurde moeizaam met de hand. Een jaar later waren de meeste plantjes dood vanwege een droogteperiode; driekwart moest worden vervangen. De andere wijnproducenten van Nieuw-Zeeland verklaarden Montana voor gek, maar deze kritieken verstomden toen de eerste  Montana-oogst van Sauvignon Blanc kon worden geproefd, in 1979. Die eerste wijn was zo geslaagd – en won zelfs een gouden medaille in Londen –  dat ook andere wijnbouwers naar Marlborough trokken. Het is zelfs Nieuw-Zeelands grootste wijngebied geworden. Van de ongeveer 34.000 hectare wijngrond (waarvan bijna 20.000 met sauvignon blanc) die het land telt, liggen er zo’n 18.000 binnen Marlborough. Dat de grondprijs in dit dal sterk steeg, is begrijpelijk. Wie tegenwoordig een hectare wil kopen, betaalt minstens driehonderd maal het bedrag dat Montana destijds investeerde.
Marlborough bezoeken is een genoegen. Je bereikt de hoofdstad Blenheim (‘The Sunshine Capital’, zie foto) per vliegtuig of, beter nog, met een veerpont vanaf Wellington op North Island. De tocht voert via fjordachtige formaties naar een kleine haven, en vervolgens over land via een vrij smalle riviervallei. Het plusminus 30.000 inwoners tellende Blenheim doet Engels aan, en op Seymour Square vind je een in 1920 door de Prins of Wales geplante eik, vijf oude kersenbomen en de zeldzame, bladloze ankerboom  uit Uruguay. Westwaarts van Blenheim strekken zich de wijngaarden uit, tegen een decor van hoge bergen. Op talrijke wijnbedrijven worden bezoekers gastvrij ontvangen. Soms kun je er ook eten, zoals bij Hunter’s, dat een openluchtrestaurant heeft. Als je daar dan, in de zon, bij verse garnalen of vis een Sauvignon Blanc drinkt die geurt en smaakt naar rijpe kruisbessen met hints van limoen, tropisch fruit en asperges, of bij een rijke salade een een sappige Chardonnay met elementen van mango, passievrucht, ananas en toast, dan is dat geen maaltijd, maar een belevenis.

. Het door Montana gestichte domein  floreert nog steeds, maar kreeg wel een andere naam: Brancott Estate. Op een lage heuvel bij de moederwijngaard, tegenwoordig 300 hectare bestrijkend, verrees ook een prachtig proeflokaal, het Brancott Heritage Centre (foto onder). Tot de naamsverandering werd mede besloten omdat de naam Montana als merk niet deponeerbaar bleek in de Verenigde Staten. Tegelijk werd Brancott Estate het merk voor alle wijnen die vroeger Montana heetten. En die afkomstig zijn van de 2200 hectare die het – tegenwoordig aan de groep Pernod Ricard behorende – bedrijf zelf bezit of in pacht heeft, en van nog eens 1000 hectare onder contract. Alleen wijnen met de naam Brancott Vineyard komen van de oorspronkelijke akker. Met een jaarlijkse productie van 1,5 miljoen dozen is Brancott Estate veruit het grootste wijnmerk van Nieuw-Zeeland.
Na de hele grote oogst van 2008 beleefde het wijnland even een moeilijke periode, maar is als wijnnatie tegenwoordig weer volledig is opgebloeid, dit dankzij de steeds stijgende export. In 2007 bedroeg deze 79 miljoen liter wijn, in 2012 maar liefst 100 miljoen liter méér. Verantwoordelijk voor de jaarlijkse 2,5 à 3 miljoen dozen van  Brancott Estate en alle 27 andere merken (waaronder Stoneleaf) van het bedrijf  Pernod Ricard New Zealand is Patrick Materman. Wiens vader geboren werd in Twente. Voor het merk Brancott Estate is Sauvignon Blanc uit Marlborough veruit de belangrijkste wijn: deze vertegenwoordigt 80 procent van het volume. En is ondanks deze grote hoeveelheid van  excellente kwaliteit. Wat overtuigend bewezen wordt door de Brancott Estate Classic Sauvignon Blanc 2012 die frappeert door frisheid, zijn levendige karakter, zijn geurigheid en zijn aroma van citrus (waaronder limoen) en kruisbessen, met een aangename grassigheid.  En die toch maar €7,99 kost, in plusminus 470 supers van Albert Heijn en bij de webwinkel AH Wijndomein (zie de banner).
De kwaliteiten van deze wijn zijn mede te danken aan het het bijzondere klimaat van Marborough en de wijze waarop Brancott Estate daarop heeft ingespeeld. Patrick (1967, foto boven) vertelt dat onderzoek van zijn firma heeft aangetoond dat dankzij de temperaturen, de grote luminositeit en de sterke ultra-violetstraling (50 procent meer dan op het noordelijk halfrond) de sauvignon blanc druiven in Marlborough meer thiols (meetbare aromatische componenten) krijgen dan elders in de wereld, soms zelfs honderd keer zoveel. En bijvoorbeeld het viervoudige van Zuid-Afrika. Om de aanwezigheid van thiols te stimuleren wordt o.a. in de wijngaarden bladgroei bevorderd (‘meer blad geeft meer aroma’), worden speciale gisten gebruikt en begint men de gisting bij 16 à 18 graden Celsius, om hem daarna te continueren bij een lage 11 à 12 graden. ’Maar’, zo stelt de chief winemaker, ‘we kijken niet alleen naar cijfers, er wordt ook veel en vaak geproefd, zowel de druiven als de wijnen, bij het blenden.’  Patrick Materman is ook verantwoordelijk voor een enorme hoeveelheid Pinot Noir, gewoonlijk circa 250.000 dozen per jaar (‘waarmee we een van de grootste Pinot Noir producenten ter wereld zijn’). Voor de Brancott Estate Classic Pinot Noir 2011, ook weer uit Marlborough, hebben hij en zijn team gestreefd naar ‘een ware fruitexpressie’ – en zijn daarin geslaagd.  De medium-rood getinte Pinot Noir ruikt en smaakt enigszins naar milde, rijpe rode vruchtjes, met in de verte ook wat zwart fruit (pruimen o.a.) terwijl de wijn tevens vief en prettig fris is. Ook hiervoor wordt €7,99 gerekend, bij Albert Heijn, in de grotere filialen, en door AH Wijndomein.

. Eind vorige maand heb ik, in het fraai herbouwde café-restaurant De Eendracht, een avond aan Nieuw-Zeeland mogen wijden voor ruim zestig leden mijn lokale Wijnclub Abcoude – en  wat wáren de wijnen lekker. Zoniet spectaculair goed. Niet alleen de Sauvignon Blancs, een gewone en een parelende, maar ook de zes andere soorten, waaronder drie rode. En allemaal met schroefdop gebotteld.
. Sauvignon Blanc 2012 Brancott Estate – Schoolvoorbeeld, dus grassig, fruitig en fris. Deze jaargang verschijnt binnenkort in grotere Albert Heijns en in de webwinkel AH Wijndomein (zie de banner) voor €7,99. Zoals hierboven gemeld komt de wijn uit Marlborough, waar bijna 18.000 hectare met sauvignon blanc is beplant.
. Villa Maria Light Sparkling Sauvignon Blanc 2011 – Ook uit Marlborough.Grassigheid, groen fruit, feestelijke bubbeltje. Vrolijke aperitiefwijn, droog alternatief voor Prosecco. Prijs €9,99 bij de groothandel Makro.
. Esk Valley Chardonnay 2011 – Gul, milde roostertonen waaronder karamel, fris tropisch en wit  fruit, mooie smaakintensiteit. Per fles €12,95, bij wijnspeciaalzaken. Uit Hawke’s Bay.Adressen via www.eskvalley.nl.
. Mt. Difficulty Pinot Gris Bannockburn 2012 – Geurig en smaakrijk, romig en sappig, met mild fruit van peer, appel en perzik. Heel verleidelijk. Uit Central Otago, Adviesprijs €18,45. Verkooppunten via info@jeanarnaud.com.
. Villa Maria East Coast Gewürztraminer 2011 – Heel aromatisch, zwoel kruidig en ook fruitig, maar net iets frisser dan de Elzasser variant. Enkele wijnspeciaalzaken verkopen ‘m voor doorgaans €11,95. Adressen via sales@groupelfe.com. .

. Mt. Difficulty Pinot Noir Roaring Meg 2011 – Deze ferme rode wijn heeft ook iets van pruimen/pruimedanten in zijn zacht frisse smaak, naast bessen, waaronder cassis, en een beetje kruidig hout: verrukkelijk en te vergelijken met een goede Bourgogne. Prijs €19,95, adressen via info@jeanarnaud.com. .
. Villa Maria Merlot Cabernet Sauvignon 2010 – Geurige, smakelijke, hele beste Bordeaux-blend met zowel besfruit als donkere tonen. Hij komt uit Hawke’s Bay en staat bij Coop voor €9,99.
. Elephant Hill Syrah 2010 – Vijftien maanden op vat gerijpt, dus flink wat hout, naast donkere en fruitige aroma’s. Uit Hawke’s Bay. Meestal zo’n €20 kostend. Adressen via info@pallaswines.nl.
.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~_____

VANCOUVER

.Vancouver, de havenstad in het uiterste zuidwesten van Canada, heeft vele gezichten. Letterlijk zelfs. Dit vanwege de 2,3 miljoen mensen die er leven (randgemeenten incluis) en hun multiculturele herkomst. Je vindt er bijvoorbeeld het grootste contingent Aziaten buiten Azië zelf; velen van hen wonen in de op een na grootste Chinatown van Noord-Amerika. Er zullen ook weinig niet-Japanse steden zijn met zo veel sushibars. Terwijl tegelijk het aantal Starbucks bijna niet te tellen is, noch de talrijke pizzeria’s. Bovendien koestert Vancouver zeer uiteenlopende restaurants die alle mogelijke keukens vertegenwoordigen. Flink wat  zijn te vinden in de voormalige industriewijk Yaletown, die een totale metamorfose heeft ondergaan.  Ook het historische, gezellige, zeer toeristische en in de zomer zeer drukke Gastown, bij het noordelijke waterfront, telt een bonte verzameling van cafés en eethuizen (foto helemaal beneden). Sommige bestaan al enkele decennia, zoals het Water St. Café, en hebben een trouwe lokale gastenkring, andere slechts een paar jaar, waaronder het veel geprezen Cork & Fin (zie de rubriek ‘Aanbevolen restaurants’). Halverwege Water Street staat een opmerkelijke klok die door stoom wordt gedreven en op gezette tijden fluit. Zalm uit de nabije oceaan staat haast overal op het menu, net als zeefruit, waaronder oesters. Hoe rijk het aanbod van ingrediënten is, kun je zien op Granville Island, even bezuiden downtown. Op de kop van dit schiereiland, dat de nummer één attractie van Canada schijnt te zijn, kan een overdekte markt worden bezocht waar alle mogelijke verse waren liggen uitgestald: vis, schaal- en schelpdieren, vlees, groente, fruit, kaas, noem maar op.  Slenterend langs de stalletjes kreeg we zo’n trek dat bij Benton Brothers spontaan vier porties Canadese kaas werden gekocht, en vers brood aan de overzijde. We hebben ervan gesmuld op het grote buitenterras, waar een straatzanger stond te zingen. Alleen… wijn ontbrak.  Nergens op de markt is alcohol te koop, wat eveneens geldt voor supermarkten – typisch Canada. We dronken dus de huisgemaakte, ongezoete thee van het zaakje  A la Mode (dat  ook pot pies levert, zoals met zeezalm) en dat ging eigenlijk best. Elders op het compacte eiland floreren winkels en galerieën waar ambachtskunst wordt geëxposeerd. En bij mooi weer gaan behalve straatzangers ook musici en andere artiesten aan de slag; zo zagen we een goochelaar. Sterk contrasterend met Gastown is de nabije, centrale zakenwijk met zijn statige, imposante bankgebouwen en andere kantoren. Erbij rijst de Vancouver Lookout  bijna 140 meter omhoog. Dit is een langzaam roterend uitzichtpunt (met direct daaronder een specialiteiten- restaurant) dat bij mooi weer geweldige panorama’s biedt over de stad, de haven en de nabije bergen. Eenmaal op de begane grond is het slechts tien minuten lopen naar de Vancouver Art Gallery, waar vooral moderne kunst wordt geëxposeerd. Vroeger was in dit statige gebouw het regionale hooggerechtshof  gevestigd (foto links). Aardige andere musea, niet ver van Granville Island, zijn het Museum of Vancouver, waar de historie van de stad wordt gepresenteerd. Voor het museum zie je een grote garnaal, tevens fontein, van glimmend roestvrij staal (rechts). Het ernaast gelegen, zeer onderhoudende Science Museum, dat ook interactieve zaken tentoonstelt en, het een paar honderd verderop gelegen Maritime Museum, met zijn zeeverbonden voorwerpen en verhalen. Weer een ander gezicht vertoont het Vancouver van de winkels. Vooral Robson Street, downtown, geldt als een Mekka voor shoppers. Dan is er het Vancouver van de parken. Ten noordwesten van het stadshart  werd  Stanley Park aangelegd, een licht heuvelend geheel van bos, met oude, hoge bomen, gazons en bloemperken, waaronder een rozentuin. In het park is voorts het Vancouver Aquarium gesitueerd, ’s langs grootste, waar shows met walvissen en dolfijnen  worden opgevoerd. De meest gefotografeerde items van Vancouver staan eveneens in het park, een groep authentieke, kleurrijke totempalen. Aan de rand van Stanley Park ligt Prospect Point, het hoogste punt van de stad. Het gunt je een blik over de Lion’s Gate  brug, een hoge hangbrug (cruiseschepen varen er makkelijk onderdoor) die door de Ierse brouwersfamilie Guinness werd bekostigd. De brug voert, als Canada’s versie van de Golden Gate, naar de opgebloeide wijken North en West Vancouver. Verrassend genoeg kan Vancouver soms ook op een badplaats lijken, zoals bij het English Bay Beach, aan de westkant van de stad. Op dit lange strand worden ook evenementen georganiseerd, en erbij staat een een groep schaterlachende sculpturen, de Laughing Faces. Die best als symbolen voor Vancouvers goede leven kunnen worden beschouwd. Een aantrekkelijke, comfortabele manier om grote delen van Vancouver te bekijken is in bussen van de Vancouver Trolley Company die twee hop-on hop-off routes rijdt met chauffeurs die goed en vaak vrolijk commentaar verstrekken. Dit is ook het enige busbedrijf dat Stanley Park laat zien. Over vervoer gesproken: deze prettige stad is binnen pakweg negen uur te bereiken met KLM, www.klm.com, dankzij een rechtstreekse vlucht.

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

. Voor Grüner Veltliner is Roman Pfaffl, bijgenaamd ‘Mr. Veltliner’,  een kwaliteitspionier geweest. Hij was een der allereersten om daarvan, in de streek Weinviertel (foto onder), wijnen te maken met een internationale allure. Deze variëteit, Oostenrijks meest geteelde, kent hij dan ook door en door. Is grüner veltliner hier moeilijk om te telen?. ‘In het geheel niet’, stelt Roman (1951), ‘want op de alom aanwezige löss gedijt hij perfect.’ Het is wel essentieel dat de bodem niet te droog wordt, maar daarvoor zorgt juist de löss. Deze fungeert namelijk als een spons die regenwater opzuigt, zodat de druivenstokken zich in de droge, warme zomer toch kunnen voeden. Ook van belang is de beperking van het rendement, van de hoeveelheid wijn per hectare dus. Wie te veel oogst, krijgt een Grüner Veltliner die dun is, zonder structuur, diepte of complexiteit. Binnen Weinviertel, dat noordelijk van Wenen  met bijna 16.000 hectare ’s lands grootste wijnstreek is, wordt Grüner Veltliner als de specialiteit beschouwd. Misschien is de gelijknamige druif – die vroeger overigens grüner muskateller heette – er zelfs ontstaan. De speciale plaats die Grüner Veltliner binnen Wienviertel inneemt werd in 2002 wettelijk erkend. Oostenrijk lanceerde toen zijn eigen versie van de Franse beschermde herkomstbenaming, met de introductie van de Weinviertel Districtus Austriae Controllatus (DAC). Wijnen met deze titel moeten in alle opzichten kenmerkend zijn voor hun streek van herkomst – wat in dit geval betekent dat alleen Grüner Veltliner in aanmerking komt. Alle andere wijnen uit Weinviertel worden dus sindsdien verkocht met de meer algemene benaming Niederösterreich. Om de Weinviertel DAC te verkrijgen, moet elke wijn blind worden gekeurd door een panel van deskundigen. Voorts moet de Grüner Veltliner ten minste 12 procent alcohol hebben en mogen geen houttonen in de smaak aanwezig zijn. Het concept is aangeslagen, want momenteel worden jaarlijks miljoenen flessen Weinviertel DAC gebotteld: een pittig, zoniet peperig succes. Inmiddels is Roman sr. min of meer opgevolgd door Roman  jr (1984, foto onder). Die de wijnbouwschool in Krems doorlopen heeft en via stages flink wat praktijkervaring heeft opgedaan. Hij is het ook die tegenwoordig de wijnen maakt. Met bewondering vertelt junior, die veelal Roman Josef wordt genoemd, hoe zijn vader in pakweg dertig jaar tijd een wijngoed van 0,75 hectare uitbouwde tot maar liefst  80 hectare. Met sinds 2004 ook grond, 8 hectare om precies te zijn, aan de zuidkant van Wenen. Of ik de wijnen daarvan misschien wil proeven? Nou graag. De witte Pfaffl Wien 1 2012 werd samengesteld uit 60 procent riesling met gelijke delen grüner veltliner en pinot blanc. Het is een lenteachtige, lichte wijn, fris en floraal, met ook prettig wat fruit en een kruidje; roken we daar wat dille? Richtprijs €12. De rode Pfaffl Wien 2 2011 ontstond uit zweigelt met 30 procent pinot noir en is een elegant, frissig product met donkere tonen en rood plus zwart fruit. Zelfde prijs. Andere wijnen volgen, waaronder de Bourgogneachtige Pfaffl St. Laurent Waldgärten 2011, maar de show wordt toch gestolen door Grüner Veltliners. Waaronder de hartige, heerlijke Pfaffl Grüner Veltliner Zeiseneck 2011, een lösswijn met kruidigheid en groen fruit die €13 kost. Geen wonder dat Pfaffl vorig jaar werd uitgeroepen tot beste wijndomein van Oostenrijk. Verkoopadressen via info@poot.nl.

 VINOSTALGIE(11)
Asti, ligt dat niet in het Italiaanse Piemonte? Jazeker – maar ook in Californië. Waar het door Italiaanse immigranten werd gesticht, binnen Sonoma County. Samen met Zwitserse immigranten begonnen de Italianen daar ook een wijnbedrijf, de destijds beroemde, medailles winnende Italian Swiss Colony, in 1881. Die op het domein ook een kleine kerk kreeg in de vorm van van en wijnvat.

 . Voor het beschrijven zijn favoriete wijn-prijscombinatie komt deze maand Peter van Houtert aan het woord. Na zijn opleiding bij de Hogere Hotelschool Maastricht begon Peter uiteindelijk als vertegenwoordiger bij Verbunt Wijnkopers. Waar hij een management buy-out meegemaakte (1990-1991) en vier jaar daarna nationale accountmanager werd. Weer vier jaar later stapte hij over naar HEMA, als wijninkoper. En kreeg 1997 de Bijenkorf erbij. Het jaar daarop keerde Peter (1958, twee kinderen) terug naar Verbunt Wijnkopers als commercieel directeur, belast met de supervisie over zowel de inkoop als de verkoop. Anno 2010 werd het bedrijf overgenomen door Mijndert Pon van de Salentein Holding, waarbij Peter zijn functie behield. Ondanks zijn drukke baan heeft hij tijd kunnen vinden om sinds 1998 te doceren aan de Wijnacademie (over de Languedoc), terwijl hij sinds 2011 ook nog voorzitter is van van Koninklijke Vereniging van Nederlandse Wijnhandelaren. Over zijn meest geliefde culinaire combinaties schrijft Peter het volgende.
Ik kom net terug van een enerverende inkoopreis langs producenten in Frankrijk en Italië en heb dus weer veel fraaie wijnen en begeleidende gerechten geproefd. De producenten die ik bezoek weten dat ik een liefhebber ben en zorgen dan ook altijd voor goed eten met mooie bijpassende wijnen. Om dus een favoriete wijn-spijscombinatie aan te wijzen is niet makkelijk, want ik heb er vele. Er zijn er echter twee die er bij mij uitspringen. De eerste is van jaren geleden toen wij nog Madeira’s van het huis Barbeito importeerden . Met het oog op het millennium kochten wij 120 flessen van de Barbeito Malvasia Madeira 1900. Rond die wijn werd een wijn-spijsevenement georganiseerd in restaurant Vermeer het Barbizon Palace Hotel te Amsterdam. Edwin Kats was daar toen de chef-kok. We hadden hem gevraagd om bij deze bijzondere wijn iets te maken. Het was een rumoerige middag. Toen kwamen onze Madeira en het gerecht. Edwin had een terrine van ganzenlever gecreëerd met daarop een soort kletskop van karamel die de terrine afdekte, en daarop weer een frisse, fijn gesneden salade. Wat ik nog weet, is dat het stil werd en heel lang stil bleef. Volslagen stil. Iedereen was diep onder de indruk. Een explosie van smaak, van harmonie. Alles was perfect. Eigenlijk waren alle gerechten en wijnen erna nog kwamen overbodig. Dit was absoluut een topprestatie van wijn en chef. De tweede combinatie ontdekte ik in Restaurant Sonnora*** te Dreis (foto), 40 km  ten noordoosten van Trier. We genoten van een zesgangendiner en prachtige wijnen. De jonge vrouwelijke sommelier had al enkele ingeschonken, maar de topper werd die bij het dessert. Want daarbij serveerde ze de Cabernet Sauvignon Rosé Eiswein 2007 van Weingut Frey uit de Pfalz, de Essinger Sonnenberg (9 procent alcohol). Het nagerecht was een soort tompouce met verse aardbeien en sorbetijs van aardbeien. En darbij  een combinatie van chocolade en aardbeien. Alles verbijsterend goed gekozen. De wijn was natuurlijk heel bijzonder, met aroma’s van aardbeien in het bouquet en de smaak. Fantastisch!

. Hij schitterde bij gebakken Ierse ribeye, stamppot van verse andijvie en vleesjus: Château Luc de Beaumont 2010. Dit vanwege zijn rijpe, bijna confitureachtige zwarte fruit  – denk aan bramen, verse vijgen, e.d.- dat prettig gecompleteerd werd door donkere tonen, zoals van (katjes)drop. Veel merlot dus in de blend? Jazeker, 80 procent, aangevuld door cabernet sauvignon. Deze bovendien soepele Bordeaux, die niet te zwaar is noch te licht, won terecht een paar gouden medailles. Zijn 9,2 hectare bestrijkende wijngaard  bevat vooral kiezel en kalksteen – en ligt binnen het stille district Blaye Côtes de Bordeaux. Dus op de rechteroever van de Gironde. Overigens deed de – door Luc Schweitzer (foto) gemaakte – wijn het ook prima bij oude boeren-Goudse van de markt. Flesprijs €8,25 bij www.colaris.nl.

. Kiezel is alom aanwezig in de akkers van Costières de Nîmes, de oostelijkste wijnstreek van de Languedoc (maar organisatorisch behorend bij de Rhône-streek). En natuurlijk  genoemd naar het om zijn amfitheater en andere Romeinse monumenten beroemde Nîmes. In de wijnregio werd het grind – rond en plat, soms zo groot als keien – gedeponeerd door de Rhône en de Durance. Vaak is het gesteente duidelijk zichtbaar, maar soms ligt het verscholen in de ondergrond. De dikte van de kiezellagen varieert sterk, want binnen een en dezelfde wijngaard kan hij oplopen van vijf tot meer dan vijftien meter. Dankzij deze goed filterende bodem wordt regenwater opgevangen en bewaard voor droge perioden (het aantal zonne-uren is gemiddeld een royale 2700, de gemiddelde  jaartemperatuur bedraagt 15,5 graden Celsius). Bovendien dwingt de stenige, arme grond de wortels van de druivenstokken diep de bodem in, naar een onderliggende kleilaag. Al met al heeft de druivenstok geen problemen om hier te gedijen. Er valt in Costières de Nîmes, beplant oppervlak circa 4500 hectare, sowieso meer neerslag dan westelijker in de Languedoc; het jaargemiddelde van 724 millimeter komt dicht in de buurt van dat van Dijon. Vaak blaast een mistral de druivenbladeren zowel droog als schoon. De binnen het gebied gecultiveerde variëteiten zijn meer die van de Rhône dan van de Languedoc. Grenache en syrah domineren de aanplant, met in de tweede lijn cinsault, mourvèdre en carignan. In de streek zijn 15 coöperaties actief en 96 particulieren domeinen.

. Bij die laatste  behoort het dynamisch geleide Château de Campuget, een bezitting die dateert uit 1640. Het wijngoed  is eigendom van en wordt geleid door Jean-Lin Dalle en diens zoon Franck-Lin Dalle (genoemd naar een van zijn vaders helden, Benjamin Franklin). Hun domein telt 160 hectare wijngrond, waarvan 120 bestemd voor Costières de Nîmes. Syrah en grenache zijn de belangrijkste variëteiten. Die beide gebruikt werden voor de rode Château de Campuget Invitation 2011, een vlezig, kruidig fruitig product, levendig van karakter en geschikt om licht gekoeld te drinken Prijs €7,95. Bij Ierse ribeye en daarna extra belegen boeren-Goudse van de markt heb ik genoten van de Campuget ‘1763’ Syrah 2012, gul en voorzien van rijp zwart fruit, waaronder dat van rijpe bramen en verse vijgen, met een zachte kruidigheid. Kostelijk. Reken op €8,95. Verkoopadressen via www.jeanarnaud.com, tabblad contact, of klik op de banner.

 . Hij werd gekozen tot ‘s werelds Best Business Class Sweet Wine door het tijdschrift The Business Traveller: een witte Australische dessertwijn met een hele lange naam. Te weten The Stump Jump Sticky Chardonnay Riesling Semillon 2010. Deze wordtr momenteel geschonken in de KLM World Business Class (die geleidelijk een imposante metamorfose ondergaat en ook superieure stoelen krijgt). De blank gouden wijn is afkomstig van organisch geteelde druiven en werd gemaakt door de altijd vrolijke Chester Osborn (foto) van het domein d’Arenberg. Dit is gevestigd in de regio McLaren Vale, niet ver van Adelaide. Met zijn 11,5 procent is deze witte winnaar niet rijk in alcohol, maar wel in rijk in aroma. Je proeft een prachtige smaak met nuances van honing, en perzik, plus een hint van appel. Bovendien is hij plezierig fris. Dus eerder opwekkend dan vermoeiend. Bij sommige wijnspeciaalzaken is The Stump Jump Stick voor thuisgebruik te koop, à doorgaans €9,95 per halve fles. Enkele adressen zijn Wesseling in Laren (NH) en diverse winkels van Henri Bloem. Meer verkooppunten kun je opvragen bij wine@coenecoop.com.

. Een van de aantrekkelijkste  Nederlandse wijntijdschriften is voor mij Perswijn, vanwege de zeer gevarieerde, zeer deskundig artikelen en reportages, de imponerende hoeveelheid proefnotities, de vaak kritische columns en de talrijke foto’s. Ermee kennismaken kan voordelig, via een proefabonnement (drie nummers voor €17,50). Ga hiervoor naar www.perswijn.nl (tabblad Abonnement).

 . Even geen wijn, maar… chocolade. In het Scheepvaartmuseum (Amsterdam) werd vorige maand het eerste Chocoa Festival gehouden, www.chocoa.nl. Waar je hele lekkere, vaak ook verrassende creaties van en met chocolade kon proeven. Bijvoorbeeld de volgende.
. Het Champagne-eitje van Arthur Tuytel (foto). Denk daarbij aan een middelgroot chocolade-ei waarvan de vulling deels bestaat uit Marc de Champagne. Perfect na een mooie maaltijd. Website www.arthurtuytel.nl.
. De buitengewoon bijzondere Bacon Bar van de Amsterdamse zaak Chocolátl, heerlijk hartig, met ook nog een mespuntje keukenzout. Zie www.chocolatl.nl.
. Balsamicoazijn met cacao van het Britse bedrijf Hotel Chocolat dat een eigen cacaoplantage heeft op St. Lucia en sinds een maand of vijf een winkel op de Heiligeweg (Amsterdam). Meer op www.hotelchocolat.co.uk.
. De prijswinnende bonbon van laagjes chocolade, limoen, marshmallow en aardbei (foto links), vervaardigd door de Belgische chocolatier Centho en te koop bij o.a. PepperMango, www.peppermango.nl.
. De reep Incredible Inca van Ananda, waaraan Inca bessen uit Peru een fris accent geven. Zie www.amigos-international.org.
. Gevuld met chocolade en verrassend verrukkelijk waren de mooie macarons (gepresenteerd op de foto links) van Chocolaterie en Patisserie Tout, schuimpjesachtig licht van structuur en rijk van smaak: aardbei, passievrucht, noem maar op. In de winkel zelf (Maasstraat 105, Amsterdam) kun je ze ook nog kopen met o.m. munt en olijfolie en tomaat-basilicum. Zie www.patisserietout.nl.

En wijn bij chocolade? Er komen heel wat soorten in aanmerking. Maar de aller-, allerbeste is Pedro Ximénez uit Jerez of Montilla-Moriles. Mijn persoonlijke favoriet, ook altijd in huis, is de Pedro Ximénez 1827 Sherry van Osborne die ik meestal koop bij Dirck III, www.dirckiii.nl of Plus, www.wijnenvanplus.nl.

. Wat een voorrecht – en een vreugde – om vorige maand, samen met Astrid Joosten, een bijzondere onderscheiding te ontvangen. Namelijk De Wijnrank van de Koninklijke Vereniging van Nederlandse Wijnhandelaren, kortweg KVNW. Dit gebeurde als ‘blijk van waardering voor het positioneren van wijn als cultuurgoed in onze samenleving’. Astrid (op de foto), die al dertig jaar tv-programma’s presenteert, werd niet alleen in 2012 vinoloog, maar schreef ook het boek Vrouwen Gek op Wijn met Thérèse Boer én runt samen met Thérèse de wijnwebwinkel www.astridentherese.nl , waarvan de clientèle grotendeels uit vrouwen bestaat. Zij ontving haar prijs van Esther Ophoff-Blom, voorzitter Stichting Wijncommunicatie (behorend bij de KVNW, Esther staat rechts op de foto). Ik zal maar niet herhalen wat KVNW-voorzitter Peter van Houtert (op de foto links) allemaal over mij te berde bracht, want dan begin ik wéér te blozen. Na afloop werd door leden van de KNVW genoten van een gastvrij geoffreerde buffetlunch op de Franse ambassade, met o.a. een glaasje verkwikkende witte Reuilly. Ook ambassadeur Pierre Ménat (midden foto)  was present.  Na het ontvangen van De Wijnrank, een kleine, fraaie sculptuur, en het bijhorende certificaat heb ik onder meer het volgende gezegd.

Graag betuig ik  mijn oprechte dank aan alle wijnhandelaren die me hun vondsten toezonden. Altijd genereus en zonder verplichtingen. Wél in de wetenschap dat ik in principe alléén schrijf over wijnen die ik zelf echt lekker vind, wijnen waarvan het eerste slokje me onmiddellijk doet verlangen naar het tweede – en waarvan ik ’s avonds na het proeven graag een glas zou drinken. Wijnen waarover ik mijn enthousiasme liefst met zo veel mogelijk mensen wil delen.

Al heel vroeg, in de natte zomer van 1969, ontdekte ik dat wijn vaak méér is dan de drank op zich. Dat achter vrijwel elke goede wijn een verhaal zit, over bodem, klimaat, landschap, keuken, traditie, vaak architectuur en altijd mensen. In  een glas goede wijn proef je historie. Wat ik al meteen in diezelfde zomer ontdekte bij mijn allereerste wijnbezoek ooit, aan de legendarische Madame Bolliger.

Ik ben dus die verhalen gaan schrijven. Om ze te kunnen vertellen had ik platforms, podia nodig. Die er ook kwamen, Dankzij  uitgevers en redacteuren van alle mogelijke media. Niet altijd ging dat makkelijk of moeiteloos. Zo heeft het drie jaar gekost om De Grote Wijnen van Bordeaux ondergebracht te krijgen, een boek dat uiteindelijk verscheen in vier talen, zelfs het Frans en  twintig jaar in druk is geweest.

Maar goed, dat terugblikken ligt me niet zo. Veel liever kijk ik naar het heden en de toekomst. Mijn eigen website heeft zich in ontwikkeld tot een der best bezochte in zijn soort. En behalve op Facebook en Twitter ga ik nog meer doen op YouTube en FoodTube, waar mijn eerste filmpje, een drempelverlagende snelcursus wijn proeven, deze maand zevenduizend keer zal zijn bekeken. Voorts ben ik ben druk doende om mijn multimediale instapcursus Wijnkenner in een weekend ondergebracht te krijgen in het buitenland. Van enkele bestaande uitgaven zijn E-versies voor in wording. Bovendien heb ik heb plannen voor twee nieuwe, spraakmakende websites. En ik blijf natuurlijk alert en actief om de paar onrechtvaardigheden die er zijn te corrigeren. Zoals de nog altijd bestaande, zéér onrechtvaardige bubbeltaks. Reizen, eigenlijk altijd ontdekkingsreizen of herontdekkingsreizen naar wijnstreken blijf ik maken. Want mede dankzij het reizen kan ik als vinpressionist mijn impressies van wijnstreken, wijndomeinen, wijnmakers en wijnen met woorden blíjven schilderen. Daarbij gestimuleerd door deze grote waardering, dit… ranke kleinood.

 . Met Wijnkenner in een weekend maak ik je – voor slechts €7,99 -  wegwijs in de wereld van de wijn. En wel zo slim en zo snel dat je jezelf na pakweg anderhalve dag wijnkenner kunt noemen. Omdat je dan meer weet dan misschien wel 90 procent van alle andere wijndrinkers. Deze compacte hogesnelheidscursus is multimediaal. Want je gaat lezen, luisteren en proeven, terwijl je na afloop een digitale zelftest kunt doen. Bijna spelenderwijs leer je o.a. # Hoe je veel voorkomende wijnsoorten trefzeker kunt herkennen # De kunst van het proeven # Waar de beste wijnen vandaan komen # Praktijktips voor een aantal wijn-spijscombinaties. Bovendien tref je nog een extraatje aan, namelijk kortingsbonnen ter waarde van maar liefst €9 voor het kopen van proefflessen. Bij uitgeverij Spectrum verscheen inmiddels de derde druk.

Lanzarote is een van de kleinere Canarische Eilanden. Ongeveer net zo groot als Texel lijkt het op één grote vulkaan en in lager gelegen delen is de bodem bedekt met zwart lavazand. Hier en daar liggen ook wijngaarden, waar de druivenstokken  in kommen van lavazand staan en omgeven worden door muurtjes die beschermen tegen
de soms harde wind. Malvasia en  moscatel zijn de variëteiten voor Lanzarote’s
droge en halfzoete witte wijnen, listán negra en negramoll voor de rode.
Dit schrijft Bert Wentzel, bertwentzel@hetnet.nl, de verzamelaar uit wiens imposante collectie ook dit label afkomstig is.

Het bericht MAANDMAGAZINE – APRIL 2013 verscheen eerst op HubrechtDuijker.com.

SIMONIS AAN DE HAVEN (4/13)
Tussen bedrijfsgebouwen van de (eerste) Scheveningse haven opende de familie Simonis, palingrokers van oorsprong, in 1980 eerst een viswinkel en later ernaast een groot restaurant  waar verse vis en zeefruit tegen lage prijzen werden geserveerd. De zaak floreert nog steeds – en terecht. Opvallend in het sobere, vrij rustieke interieur is de grote vitrine waarin gerechten liggen uitgestald, en waarbij je als gast jouw bestelling plaatst, vervolgens een genummerde nota ontvangt en afrekent. Voor drankjes moet je naar een balie ernaast. Wij kozen als lunchwijn een fles Viña Sol 2012 van Torres: vief, prettig fris, loepzuiver, voorzien van fruit, slechts 11,5 procent alcohol bevattend en menslievend geprijsd (€12,50). Als voorgerecht bracht men ons – nadat het bestelnummer was omgeroepen – een half dozijn kleine, heerlijke Fines de Claires (€12,50). Jammer alleen dat het gratis glas witte wijn erbij van matige kwaliteit was. Van de gebakken vissen hadden we niet de giga geportioneerde scholfilets (€12,50) noch de lekkerbekjes van kabeljauw (€12,98) gekozen, maar de sliptongetjes (bijna €15). Er kwamen er drie, met verse frites en wat sla; per portie eigenlijk voldoende voor twee personen. Geen wonder dat de zaak zilverfolie en papieren zakjes ter beschikking stelt om niet verorberde vis mee naar huis te nemen. Voor de prijswinnende haring, de kreeftensoep, de gekookte mosselen, de gegrilde tonijn en nog veel meer aantrekkelijk ogende en geprijsde gerechten komen we gráág nog eens terug. Want bij Simonis is eenvoud kenmerk van het ware.
Simonis aan de Haven, Visafslagweg 20, 2583 DM Den Haag (Scheveningen). Net als de winkel zeven dagen per week geopend. Tel. (070) 350 00 42. Reserveren niet mogelijk. Er zijn (en komen in 2013) nog andere vestigingen, zie www.simonisvis.nl. 

Het bericht GASTRONOMISCH GASTOWN (4/13) verscheen eerst op HubrechtDuijker.com.

Het bericht LA DAME DE PIC (3/13) verscheen eerst op HubrechtDuijker.com.

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

  . De perfecte Pinot Gris, ik hem ‘m gevonden. Niet in Frankrijk of Italië, maar in de Amerikaanse staat Oregon. Bij de grootste producent daar, King Estate. Majestueus tronend op een heuvel waarvan de flanken met een kleine 200 hectare druivenstokken zijn bedekt. En waar geheel organisch wordt gewerkt. Ongeveer drie kwart is beplant met pinot gris. De wijn in kwestie heet King Estate Signature Pinot Gris 2010 en heeft een expressieve, levendige, zacht frisse smaak die druipt van het fruit, citrus plus witte vruchten, met nog een heel klein kruidje. Loepzuiver ook. Heel lekker, heel verleidelijk. Hij wordt voor €16,17 per fles verkocht door www.winecompanions.nl.

. Telmo Rodriguez is een soort wijnmagiër. Overal waar hij in zijn Spanje wijnen maakt – gewoonlijk van autochtone druivenrassen en oude stokken – hebben deze een verrassend hoge kwaliteit. Van Málaga tot Valdeorras en van Alicante tot Toro. Maar wat gebeurde, Telmo keerde terug naar het ouderlijk, destijds door hem verlaten domein in de Rioja: Remelluri (foto beneden). Waar monniken ooit met wijnbouw begonnen en al heel lang milieuvriendelijk wordt gewerkt. Op deze familiebezitting, die ruim 100 hectare telt, ging Telmo dus opnieuw aan de slag – wat ook daar de wijnkwaliteit verder deed stijgen. Zoals blijkt uit de Remelluri Reserva 2008, een behoorlijk complexe rode Rio op basis van 80 procent tempranillo, mer enerzijds kenmerkende hout- en vanilletonen, anderzijds gul, sappig, rijp fruit van  bessen en zwarte vruchtjes. Richtprijs circa €24. Telmo creëerde nog een tweede wijn, eveneens echt lekker, de zacht kruidige, zacht fruitige Lindes de Remelluri 2009 die op €17,50 is geprijsd. Last nu not least is er de LZ Rioja 2011, Viñedos de Elciego van een eigen, organische wijngaard in voornoemde gemeente: een uitgesproken sappige, flink fruitige, vrij vlezige wijn die ook kruidigheid bezit en net geen tientje kost. Verkoopadressen via importeur www.pallaswines.nl.

. Californische Chardonnays plachten vaak overdreven te zijn qua hout en alcohol, maar die trend is gebroken ten faveure van wijnen die meer verfijning hebben en een hogere doordrinkbaarheid. Een verrukkelijk voorbeeld is de Chardonnay Overlook 2010 van Landmark Vineyards, een gereputeerd domein in Sonoma County. De kleur van deze klassewijn heeft een groenzweem, de smaak zowel frisheid als sappigheid en fraai fruittonen, van citrus vooral, samen met beheerst wat kruidig, toastachtig hout. Deze Californische  klassewijn kost €29,95 bij www.hosmanvins.nl.. De gebroeders Martin (foto) en Michael Braun leiden in de Duitse regio Pfalz samen met hun ouders een domein van maar liefst 40 hectare. Waar ze hoogwaardige wijnen produceren. Zoals de Braun Spätburgunder Spätlese trocken 2011 van de Ellerstadter Kïrchenstück. Een fris fruitige, vitale  Pinot Noir met behalve zijn rode-vruchtjesaroma ook een heel klein beetje kruidigheid, want ongeveer een vijfde van het volume werd op vat gelegd. Prijs €10,25. Sowieso bestaat ongeveer 40 procent van de aanplant uit blauwe druiven, veel voor Duitse begrippen. Schaars daarentegen is een leuke witte wijn, de Braun Weissburgunder + Chardonnay 2011, een charmante, heel toegankelijke melange met zachte zuren, vooral wit fruit en een een klein kruidje. Maar of Braun importeur www.markvandewijn.nl deze te pakken krijgt, is nog onzeker.. Van het Kaapse, bij Stellenbosch wijngoed Aaldering, eigendom van de Nederlandse ondernemer Fons Aaldering, werd onlangs een lekkere nieuwe wijn uitgebracht. Deze heet Aaldering Lady M 2012, naar Marianne, de vrouw van Fons. Het betreft een Pinotage die bewust géén houtcontact kreeg en daardoor vol fruitig smaakt, naar bessen en zwarte vruchtjes vooral. Bovendien is hij sappig en stevig. Deze fris te schenken fruit-en-kracht combi kost €17,95: verkoopadressen vind je via de link http://www.aaldering.co.za/wines/References%20NL%20wine%20specialty%20shops.php

. Er is véél veranderd in de Muscadet, het door een koele zeebries bestreken wijngebied bij Nantes. Zo verdwenen in vijf jaar tijd maar liefst 5000 hectare wijngaarden, wat het huidige totaal op circa 7000 brengt. De beste akkers en de beste producenten bleven over, zodat de daling van de kwantiteit gepaard ging met een stijging van de kwaliteit. Een verrukkelijk voorbeeld van deze gave vis- en mosselwijn is Château de l’Hyvernière 2001, Muscadet Sèvre et Maine sur lie. Fris, vief en elegant, met wit en groen fruit plus een vleugje mineraligheid. Richtprijs €7,95, wat ook geldt voor de met goud bekroonde, iets vollere en net wat minder strakke Château de la Bottinière 2011 (rechts foto château). De desbetreffende domeinen bestrijken 45, respectievelijk 140 hectare. Van een lage, 12 hectare tellende  heuvel – beplant met uitsluitend oude, organische gecultiveerde druivenstokken –  komt de Clos des Orfeuilles 2011. In dit geval geeft het enige toegestane druivenras, melon de bourgogne, een Muscadet Sèvre et Maine die op harmonische wijze zowel wat meer kracht heeft als wat meer frisse zuren, met tegelijk wit plus groen fruit. Flesprijs €9,45. Verkoopadressen via sales@groupelfe.com.

. Een zonnewijn uit het zuidelijke Roussillon, da’s Domaine le Roc des Anges ‘Segna de Cor’ 2011. Afkomstig van jonge stokken grenache (50 procent), gecompleteerd door  carignan en syrah, op een 22 hectare tellend, heuvelig domein. Deze door het echtpaar Gallet  vervaardigde Côtes du Roussillon Villages is heel smakelijk en goed gevuld. Met rijp, zondoorstoofd zwart fruit, een vleugje laurier en een zachte kruidigheid. Zeer op zijn plaats bij stoofschotels en, waarom niet, stamppotten. Prijs €13,40 bij  www.vojacek.nl of zie de banner op de startpagina van deze website.

. In lijstjes met de beste Duitse wijndomeinen is Weingut Künstler eigenlijk altijd present. Dit vooral vanwege zijn riante Rieslings. De in Hochheim am Main, dus de Rheingau gelegen bezitting telt 42 hectare, waarvan 38 binnen de eigen gemeente. Sinds  1992 wordt het domein geleid door Gunter Künstler – een echte perfectionist. Die ernaar streeft om elk jaar alleen Spitzenweine te vervaardigen. Met voorop Rieslings, want met de gelijknamige druif is bijna 80 procent van het wijngaardoppervlak beplant. Mijn favoriet uit Gunters aanzienlijke gamma is de Künstler Hochheimer Kirchenstuck 2011 elegant, fris en mild tegelijk, met ook fraai schakeringen van fruit (citrus en wit) plus een snufje kruiden en een mooie afdronk. Prijs €18,45 bij www.imperialwijnkoperij.nl.

. In de Spaanse streek Ribera del Duero, aan de voet van de imposante burcht die  uittroont boven Peñafiel, begon een groepje wijnbouwers in 2001 een eigen bedrijf. Dit doopten ze Bodegas Pinna Fidelis; het verwerkt druiven van 225 hectare. Een van de nu beschikbare wijnen is de stevige Pinna Fidelis Crianza 2009, gemaakt van alleen tempranillo (althans een regionale variant) en een jaar gelagerd in vaten van Amerikaans en Frans eikenhout. Dit laatste verklaart de aanwezigheid van milde vanille en een zachte kruidigheid, terwijl je ook besfruit proeft.  Prijs €11,50 bij www.colaris.nl of klik op de banner.. Er is een nieuwe rosé verschenen van het duurzaam werkende Chileense huis Cono Sur. Namelijk de oranjerood getinte Cono Sur Bicicleta Pinot Noir Rosé 2012, uit het zuidelijke, koele gebied Bío Bío. De wijn is goed gevuld, prettig fris, sappig fruitig en ook nog redelijk geprijsd, namelijk op €5,99.  Je zou ‘m kunnen vergelijken met een rosé uit Bourgogne – behalve dan qua prijs, want hij is stukken goedkoper. Adressen via www.mitra.nl.

. Le vin et le vélo zijn de grote passies van Beaujolais-boer Paul Cinquin. Op het nu door zoon Franck geleide, 11 hectare bestrijkende Domaine des Braves, in Régníé-Durette, maakte hij niet alleen naam met zijn wijnen, maar ook door daar vanaf 1984  Les Retrouvailles et Cochonailles te organiseren, een jaarlijkse, opmerkelijke, gul besprenkelde  reünietoer van vaak beroemde oud-wielrenners. Die trouw kwamen: Hinault, Merckx, Thévenet, Zoetemelk en anderen. Ook Tour de France fanaat Tonny Eyk is bij herhaling van de partij geweest. Eigenlijk net zo opmerkelijk is de Domaine des Braves Régnié 2011, een mondvullende, bijna corpulente cru die vrolijk over de tong fietst met rijk zwart fruit. Beaujolais specialiste Marga van den Heuvel haalde de 2011 naar Nederland en biedt hem op www.lamaisonblanche-wijnen.nl aan voor €12,50. Je kunt daar ook adressen opvragen van enkele wijnspeciaalzaken die de ‘brave’ Beaujolais verkopen. . Deze vondst biedt briljante waar voor zijn geldt. Want hij is ont-zet-tend lekker en kost slechts €5,49. Het betreft de El Descanso Sauvignon Blanc 2012 uit de Valle Central in Chili. De met schroefdop gebottelde wijn heeft veel geur en veel smaak, is minder strak en grassig dan Nieuw-Zeelands soortgenoten, maar wel aangenaam fris. En trakteert enerzijds op aroma’s van asperges en wat gras, anderzijds op fraai fruit van citrus en kruisbessen, met een spatje passievrucht. Perfect bij o.a. gebakken sliptongetjes of een frisse salade met gerookte zalm. Je vindt ‘m bij Plus (www.wijnenvanplus.nl, zie ook de banner), Spar (www.spar.nl)  en MCD (www.mcd-supermarkt.nl).

 . De verderop in dit magazine vermelde Joachim Heger, Duitslands wijnmaker van her jaar, drijft niet alleen het domein Dr. Heger en Weinhaus Heger, maar sinds 1997 ook een tweede wijnbezitting in Kaiserstuhl. Deze heet Fischer en bestrijkt 17 hectare. De bodem bevat er vrij veel kalksteen, waartop pinot noir ofwel spätburgunder prima gedijt. Dat wordt bewezen door de Fischer Spätburgunder Holzfass 2009, een aimabele, zachte, bijna fluwelige rode wijn met zachte fruittonen en een zachte kruidigheid. Richtprijs €11,95, importeur www.deconinckwines.nl.. De nieuwe oogst is binnen van de Josef Ehmoser Grüner Veltliner 2012, Von den Terrassen – en wat is-ie lekker. En kenmerkend. Een schoolvoorbeeld van een goede Grüner. Verkwikkend , bijna tintelend fris, met hartigheid, groen fruit (zoals van appel), een hint van plantaardigheid en een beheerste 12,5 procent alcohol. Perrrrfect. Voor deze lentewijn uit het Oostenrijkse, lössrijke Wagram betaal je €10,75 bij www.colaris.nl of zie de banner.. De onberispelijke New Hope Chenin Blanc 2012 draagt de signatuur Fairtrade, dus dat aspect zit wel goed bij deze Kaapse wijn, herkomstgebied Breedekloof. Hetzelfde geldt voor zijn kwaliteit. De kleur is bleek, in de geur ruik je vooral wit fruit en datzelfde aroma komt terug in zijn smaak, met nog een spatje limoen. Hij staat op de schappen bij Spar, www.spar.nl, voor €6,19.

. De veel en vaak geprezen Eduardo Chadwick maakt in Chili niet alleen heerlijke wijnen met de namen Errázuriz, Seña en El Descanso, maar ook van het in 1999 gestarte domein Arboleda. Dat voornamelijk op twee locaties ligt in de Aconcagua Vallei, circa honderd kilometer benoorden Santiago. Een akker bevindt zich aan de voet van de Andes (foto), de andere op 14 km van de oceaan. Arbodela’s wijnen hebben een eminente kwaliteit en krijgen dus ook hoge scores van critici, waaronder Robert Parker. Zo ontving de Arboleda Cabernet Sauvignon 2009 maar liefst 90-92 punten. En da’s terecht. Het is een gulle, stevige, energieke wijn met veel sappig fruit, van cassis en andere bessen vooral, dat fraai gecompleteerd wordt door wat kruidig, toastig hout. Ik heb ervan genoten bij zowel een Ierse entrecôte als een oude boeren-Goudse. Importeur  www.bythegrape.nl verkoopt deze en enkele andere Arboleda wijnen, waaronder een superieure Sauvignon Blanc 2011, voor €17,50.

. Patrick Bongard is een man met een missie. Namelijk alle negentien Franse châteaus en domeinen van het grote familiebedrijf Castel converteren naar de principes van Terra Vitis. Dit naast zijn gewone werk als wijnmaker voor de desbetreffende bezittingen – samen goed voor ruim 1200 hectare en vijf miljoen flessen. Van de Castel-bezittingen bevinden zich er vijftien in de regio van  Bordeaux – vandaar dat Patrick alleen al binnen Gironde, Frankrijks grootste departement, jaarlijks 50.000 kilometer rijdt – terwijl de overige gesitueerd zijn in de Muscadet, Languedoc en Provence. ‘Mijn kantoor is mijn auto’, roept de Fransman vrolijk. Voor zijn klus heeft hij nog drie jaar de tijd; een half dozijn châteaus is al gecertificeerd. Wat Terra Vitis precies betekent? Het is, zo licht Patrick (1966) toe, een denkwijze, een filosofie. Die vooral tot doel heeft om het aantal behandelingen in de wijngaard te reduceren en, waar toepasselijk, het gebruik van water om te irrigeren. Daartoe heeft de organisatie Terra Vitis daartoe per gebied specifieke richtlijnen opgesteld. Het basisprincipe is in alle gevallen dat  tijdens het groeiseizoen van de druiven de situatie in de wijngaard voortdurend en precies moet worden gevolgd, per perceel ook. Het is een soort risicoanalyse, op grond waarvan wordt besloten of er een behandeling moet plaatsvinden of juist niet. ‘Automatisch iedere week bespuiten, bijvoorbeeld elke woensdag, wat veel wijnboeren doen, is dus uit den boze.’ Enerzijds kost de aanpak van Terra Vitis veel extra manuren, anderzijds wordt flink bespaard op het gebruik van bestrijdingsmiddelen, gemiddeld een kwart op jaarbasis. Inmiddels is Terra Vitis ook geadopteerd door diverse beroemde châteaus, waaronder Cheval Blanc in Saint-Emilion en Pape-Clément in Pessac-Léognan. Een volgende stap zou de overgang naar organische druiventeelt kunnen zijn. Voor één wijngaard, Clos des Orfeuilles in de Muscadet, is die stap al genomen (zie ook Vondst nummer  6 in het begin van dit maandmagazine).

. Door Patrick Bongard wordt tegelijk hard en voortdurend gewerkt aan het verbeteren van de  wijnkwaliteit op de domeinen van Castel – met soms spectaculair succes. Een sprekend, zoniet smakelijk voorbeeld vormt Château Montlabert in Saint-Emilion. Dit heeft als buren zowel Château Cheval Blanc als Château Figeac en werd vlak voor de oogst van 2008 gekocht, waarna Patrick en diens team veel werk verrichtten in de 12,5 hectare tellende wijngaard. Die beplant is met 80 procent merlot en de rest cabernet franc. Zo stopte Patrick met het gebruik van onkruidverdelgers, ‘om de wortels van de druiven stokken dieper de grond in te dwingen, door de bovenlaag van 10 centimeter zand heen naar de kleilaag daaronder’. Vanaf de oogst 2010 veranderde ook de wijnbereiding, dankzij adviezen van Hubert de Bouärd de Laforest, eigenaar van het fameuze, recentelijk naar de top van Saint-Emilion gepromoveerde  Château Angélus. Een geleidelijk warmere alcoholische vergisting (tot 33 à 34 graden) en de appel-melkzure fermentatie in vaten maken deel uit van de nieuwe werkwijze. Die resulteerde in een héél veel betere wijn dan de 2009. De Château Montlabert 2010, Saint-Emiion Grand Cru verbleef in totaal veertien maanden op fust en onderscheidt zich met een massieve kleur en een vlezige, fraai geconcentreerde, bijna romige, krachtige, haast Pomerolachtige smaak waarin donkere aroma’s van laurier e.d. mooi samengaan met rijp zwart fruit, kruidigheid en een vleugje munt. Richtprijs €30 à €35 .Ook de uit vat geproefde jaargang 2011 is veelbelovend. Verkoopadressen via sales@groupelfe.com.

. Al bijna een kwart eeuw, 23 jaar om precies te zijn, verzorgt Jeanet G. Bruining wijnwandeltochten. Korte (vier tot zeven dagen), sportieve en ook smakelijke looptrips door wijngebieden en langs wijnbouwers. Op haar website www.wijnwandeltochten.nl  staan de vertrekdata en bestemmingen van dit jaar. De meeste tochten vinden plaats in Duitsland, bijvoorbeeld in Kaiserstuhl en langs de Bodensee, maar ook in Zuid-Tirol en Oostenrijk wordt lekker gewandeld. Wacht niet te lang met boeken, want het maximale aantal deelnemers is altijd twaalf.

Met zijn favoriete wijn-spijscombinatie komt deze maand Xavier Kat aan woord, eigenaar-directeur van de gerenommeerde Wijnkoperij Okhuysen in Haarlem. Als kleine jongen maakte hij al kennis met wijn. Zijn vader, Louis Kat, kwam in 1962 in dienst bij Okhuysen, een bedrijf dat hij uiteindelijk in 1976  kon kopen, samen met zijn toenmalige zakenpartner Wim Beelen. Tot zijn tiende jaar woonde Xavier boven de winkel in de Gierstraat. ‘Het is een pand met charme, met een mooie parketvloer, balken, kroonluchters. Je hebt het idee dat de winkel er sinds de negentiende eeuw al zo uitziet, maar hij is wel twintig keer verbouwd.’ De daar aanwezige kelders werden zo’n zestig jaar geleden gebouwd als atoomschuilkelders. De nu 42-jarige Xavier werkt inmiddels dertien jaar bij Okhuysen (waarvan de kantoren en wijnopslag verhuisden naar een industrieterrein) na eerst de Hogere Hotelschool te hebben gedaan en vijf jaar gewerkt te hebben in Bordeaux, op château’s en bij een wijnhandelaar. Maar, zoals hij zelf stelt:’De wijnwereld is veel groter dan alleen Bordeaux. Over zijn zijn mooiste culinaire combinatie schrijft Xavier het volgende. Zelf kan ik enorm genieten van een eenvoudig, maar goed gerecht met daarbij een bijzondere wijn; bijvoorbeeld een gegrilde entrecôte met verse frieten en daarbij een mooi glas Pomerol of ,wat aantrekkelijker geprijsd, een heerlijk glas Valduero Crianza uit Ribera del Duero. Tijdens de vele wijn-spijsdiners die wij met Okhuysen door het jaar heen organiseren en waarvoor ook regelmatig moet worden voorgeproefd, kom je vaak geweldige combinaties tegen. Soms past de chef het gerecht aan bij de wijn, en soms kies je de wijn bij het gerecht. Persoonlijk vind ik het in een restaurant juist leuk om één mooie, complexe wijn uit te kiezen, bij voorkeur een witte, en daar dan meerdere gerechten mee te laten combineren. Vanwege zijn complexiteit vindt de wijn meestal aanknopingspunten met de gerechten. Zodat je bij ieder gerecht eigenlijk  een ‘andere’ wijn in je glas krijgt. Overigens, als geld geen rol speel, dan kies ik de Hermitage Blanc van Jean-Louis Chave bij een risotto met eekhoorntjesbrood en coquilles… dat is om je vingers bij af te likken!

. Een van Duitslands meest gelauwerde wijnproducenten is Joachim Heger. Een toonaangevende wijngids daar riep hem uit tot ‘wijnbouwer van het jaar’ en een andere gids deed hetzelfde voor Joachims wijngoed. Dit heet Dr. Heger, naar Joachims grootvader, een plattelandsarts die in zijn vrije tijd een wijndomein begon, bijna tachtig jaar geleden. Vandaag de dag bestrijkt dit 21 hectare en het ligt aan de zonnige zuidzijde van de voormalige vulkaan Kaiserstuhl, binnen het uitgestrekte gebied Baden. Enkele van Joachims wijngaarden behoren tot de warmste van heel Duitsland, zoals de Schlossberg in Achkarr en de dankzij terrassen gecultiveerde (zie de foto) Winklerberg in Ihringen. De grond is veelal vulkanisch, met löss. En voor het milieuvriendelijk telen van de druiven werd de Franse specialist Claude Bourguignon ingeschakeld. Joachim leidt het domein sinds 1992 en is gespecialiseerd in droge rode en witte wijnen van pinotvariëteiten: pinot noir (spätburgunder), pinot gris (grauburgunder) en pinot blanc (weissburgunder). Van alle drie heb ik kostelijke wijnen geproefd. De beste, tevens duurste van al was de dimensierijke, delicieuze Dr. Heger Häusleboden Spätburgunder 2010, een levendige, vrij vlezige creatie met beheerste roosteraroma’s, lekker veel; fruit van rode vruchtjes en bessen, een hint van leer in zijn geur, veel sap, een zachte kruidigheid – en te vergelijken met een hele, héle goede Bourgogne. Richtprijs €59,50. Ik heb ook genoten van de Dr. Heger Mimus Spätburgunder  2010, vitaal, expressief en aangenaam soepel, met rijp rood fruit, wat hout en een klein kruidje. Deze kost €27,95 per fles, wat eveneens geldt voor de wat zachtere 2009 die iets meer hout lijkt te bezitten. Een aantrekkelijke witte wijn is de Dr. Heger Winklerberg Grauburgunder  2010, zacht fris, vrij stevig, met een hint van kruidig hout en vooral wit fruit. Reken op €18,95. Een bedrag dat ook gevraagd wordt voor de Dr. Heger Winklerberg Weissburgunder 2010, fris en ferm, met vooral sappig groen fruit. Om aan de grote vraag naar zijn wijnen te kunnen voldoen heeft Joachim Heger naast zijn domein een handelshuis gesticht, dat aangekochte druiven verwerkt en dat Weinhaus Heger werd gedoopt. Ook die wijnen bieden veel kwaliteit, getuige de op €14,45 geprijsde Heger Vitus Spätburgunder 2009, een in gebruikte kleine vaten opgevoede wijn, enerzijds vief, anderzijds voorzien van sappig rijp rood fruit en een subtiele kruidigheid. De importeur is www.deconinckwines.nl.

. Wat een genoegen om weer eens een recente wijn te proeven van Château La Haye, een Cru Bourgeois binnen de Bordeaux-gemeente Saint-Estèphe. Want aan eerder jaargangen bewaar ik alleen maar goede herinneringen. Boven de toegangsdeur van het kasteelachtige château zijnde initialen H en D gebeiteld en ze staat ook op het etiket. Ze verwijzen naar koning  Hendrik II en diens maîtresse Diane de Poitiers, die er een jachtverblijf hadden. De huidige eigenaar, sinds begin 2012, is een de Brugge woonachtige Chris Cardon (foto aan de sorteertafel). Deze Belg, een miljonair die farmaceutische tandproducten heeft uitgevonden. Met zijn team was hij ook al verantwoordelijk voor het componeren van de Château La Haye 2010. Op de kiezel, keien en zandsteen bevattende bodem groeien, verspreid over 16 hectare, merlot, cabernet sauvignon en wat petit verdot –  variëteiten die dus ook voor de 2010 werden gebruikt. En dat gebeurde heel deskundig, gezien de gave smaak van deze elegant-ferme Saint-Estèphe, een evenwichtige wijn met een aroma van fris besfruit, inclusief een vleugje cassis, zwarte vruchten, laurier, roostertonen. Deze laatste dankzij een lagering van twaalf maanden in vaten waarvan circa  30 procent nieuwe. Het château met zijn Frans-Haagse naam en Vlaamse eigenaar heeft als importeur www.goessens.com. Voornoemde 2010 kost gewoonlijk €25,30.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 
EEN CARAÏBISCHE ZEETOUR

Als je met het cruiseschip Noordam de lange stranden van Fort Lauderdale (Florida) voorbij vaart, voor een elf dagen lange tocht langs Caraïbische eilanden, ben je voor en dag of tien in een andere wereld beland. In een nauwelijks deinende leefomgeving waar verwend worden de regel is. De enige regel. Een staf van zo’n zeshonderd bemanningsleden (de tweehonderd matrozen en scheepstechnici niet meegerekend) zorgen, onder leiding van hotelmanager Mark Pells, dat jij als passagier geen ‘wee’ beleeft, maar uitsluitend ‘wel’. Net als in een sterrenhotel word je hut, pardon stateroom, dagelijks keurig schoongemaakt. Voorts bereidt men duizenden maaltijden per dag, zijn er elke avond superieure shows en is het aantal activiteiten waaraan je kunt deelnemen enorm.Tijdens deze cruise van de Holland America Line (www.hollandamerica.com) wordt er eerst twee dagen alleen gevaren. Wat betekent dat er vanaf acht uur ’s ochtends tot na middernacht alle mogelijke events plaatsvinden; aerobics, een wijnproeverij met de zeer deskundige, Poolse cellar master Andrzej (‘Andrew’) Sakowicz (foto verderop),  bridgedrives, digitale cursussen voor computer en fotografie, pokerwedstrijden, danslessen, triviaspellen, lezingen (over de bestemmingen), een theeceremonie, bingo, een kookdemonstratie, een zang- en dansshow en filmvoorstellingen. Maar gewoon zonnen op het dek kan natuurlijk ook, net als lezen in een van de ligstoelen, sporten in het gym, taxfree winkelen, een beetje zwemmen, computeren in de wel gevulde bibliotheek of rondjes wandelen op het promenadedek. Alles kan en niets hoeft. Haast en stress bestaan niet meer. De eerste twee diners maken we mee in de Vista Lounge, de grote eetzaal, waar we kunnen kiezen uit minstens vier gerechten voor elk van de vier gangen. Toevallig komen ook een paar creaties van Jonnie Boer voorbij, waaronder een eigentijdse garnalencocktail met o.a. een zachte Champagne-crème  en gesneden augurkjes. Als hoofdschotel smaken de met broodkruim bedekte en ovengegaarde lamskoteletten echt lekker. Sommelier Bob (uit Manilla) brengt de drie flessen wijn die we hebben besteld via het Navigator Package ($89 excl. de gebruikelijk 15 procent service fee op alle drankjes). De Nobilo Regional Collection Sauvignon Blanc 2011 uit Marlborough smaakt verrukkelijk, dankzij frisse zuren, veel sap, tropisch fruit en wat plantaardigheid. Hetzelfde geldt voor de Chileense, toastige, fruitige, gulle Merlot 2011 van Errázuriz Estate. Avond nummer drie wordt grotendeels gevuld met maaltijd in specialiteitenrestaurant The Pinnacle Grill, waar de New York Strip steak (zeg maar entrecôte) perfect gegrild is en superieur van kwaliteit. Van het trio beschikbare wine flights – vier wijnen uit Washington State – kiezen we die met de genereuze Columbia Crest Grand Estates Merlot 2008 en de nog vitale, voortreffelijke l’Ecole Cabernet Sauvignon 2007, bessig en zacht kruidig. De flight kost €15 en voor het diner betalen we €25 extra (zie de rubriek ‘Aanbevolen restaurants’, 3/12 en 10/12). Na afloop is het in de theaterzaal genieten van de Ierse komiek George Casey (www.georgecasey.com) die ik pakweg drie kwartier een snelle, leuke, spitsvondige conférence geeft van wereldniveau.

Vroeg de derde dag leggen we aan bij Sint Maarten dat de Nederlanders en Fransen onder elkaar verdeelden. En waarvan ruim de helft dus Saint Martin heet. Vanuit de cruisehaven, waar nog drie andere, grotere schepen liggen, is het met een taxibusje tien minuten rijden naar de Hollandse, in 1763 gestichte hoofdstad Philipsburg (à $3 per persoon). De vrij smalle, palmenrijke hoofdstraat is anderhalve kilometer lang en bestaat  uit een dubbel snoer van voornamelijk juwelenwinkels, (met voor de deur meestal vrouwen die kortingsbonnen uitdelen), souvenirzaken, tafelkledenaanbieders, modefilialen, een paar cafés en enkele van de 350 restaurants die het eiland telt, zoals het Franse L’Escargot (foto rechts). Veel meer horeca flankeert de parallel lopende boardwalk, waarlangs kleurrijke parasols als grote bloemen staan te wiegen op het strand. In het centrum proeven we nog een heftige rum en dito likeur van op het eiland geoogste guavaberries. Die ook gebruikt worden voor diverse pittige sauzen. Marigot, de hoofdstad van het Franse deel, is vooral bekend om zijn vele restaurants, waarvan er veel gevestigd zijn in het gezellige waterfront. Niet ver daarvandaan worden fleurige ambachtsspullen en werken van lokale kunstenaars (het eiland heeft ook een art route) verkocht op een kleine markt.

‘Welcome to paradise’ lezen we op een muurtje bij de haven van Castries, de hoofdstad van Saint Lucia, het volgende eiland. Het paradijselijke element vind je voornamelijk langs de kust, met zijn idyllische stranden en baaien (bijvoorbeeld Marigot Bay) die soms jachthavens hebben of bij stille vissersdorpen (waaronder Anse la Raye). En allemaal worden ze beschut door heuvels met intens groen geboomte. Dieper in het binnenland van het dun bevolkte eiland – dat qua vorm doet denken aan Corsica – werden banaanplantages aangelegd. En achter de voormalige, pittoreske hoofdstad Soufrière, in het uiterste zuidwesten, rijzen twee markante,  piramideachtige bergpieken omhoog, de Pitons. Samen met de nabije vulkanische Sulphur Springs, een krater, vormen de Gros en Petit Piton een werelderfgoed van Unesco. Toerisme vormt inkomstenbron nummer één van het sinds 1979 onafhankelijke Saint Lucia – dat werd uitgeroepen tot de favoriete honeymoon bestemming van het hele Caraïbische gebied.  Eveneens hoog op een ranglijst prijkt de in een stalen gebouw ondergebrachte markt van Castries. Men koos deze als derde beste ter wereld, na de Saint Lawrence Market in Toronto en de Union Square Greenmarket in New York City. Het stadshart van Castries, waar zowel cruise- als containerschepen afmeren, bestaat uit een rommelige verzameling gebouwen, waaronder  talrijke souvenir-, juwelen- en prullariawinkels. Met overal in het havengebied rond lopende taxichauffeurs die ritten offreren. Als belangrijkste lokale bezienswaardigheid geldt een grote kathedraal waarvan de vrolijk getinte muurschilderingen en glas-in-loodramen contrasteren met het strenge grijze gesteente van de muren. De kerk staat naast een  vierkant, ruim plein met groene gazons en een drie eeuwen oude samanboom. Vertrekkend vaart de Noordam langs Saint Lucia’s  westkust die ons trakteert op majestueuze panorama’s. En er vaart zowaar een imposant zeilschip voorbij. Om half zes begint rond een van de zwembaden een Caraïbische barbecue met de klanken van een steeldrumspeler: Een aangename finale. .

 Net als Saint Lucia verdient Barbados vooral een bezoek vanwege zijn natuur. De hoofdstad Bridgetown, waar je als bezoeker voortdurende door taxichauffeurs wordt aangeklampt, kent weinig bezienswaardigheden. Op een pleintje te midden van geparkeerde auto’s werd een standbeeld van admiraal Nelson geplaatst, en even verderop, bij een brug over de zijhaven Careenage, staat een stenen herdenkingsboog waarmee de onafhankelijkheid van Engeland wordt gememoreerd. Nog geen tien minuten lopen in oostelijke richting kun je de anno 1789 in Engelse stijl herbouwde St. Michaels kathedraal bezoeken. Deze wordt deels omgeven door grote, schots en scheef liggende grafstenen en heeft een sober interieur met brede banken van donker hout. Het voormalige parlementsgebouw, een van de oudste in zijn soort, is op een nabije, lage parkheuvel gesitueerd en wordt momenteel gerestaureerd. Visueel valt er veel meer te beleven in het achterland, de stad en de diverse resorts voorbij. Groen beboste hellingen en suikerrietplantages bepalen hier het beeld. Een deel van de suikeroogst wordt verwerkt tot rum, die je als toerist o.a. bij de  Mount Gay distilleerderij kunt proeven. Het drie eeuwen bestaande bedrijf gaat er prat op de oudste rumfabrikant ter wereld te zijn. De lokale bevolking, mannen vooral, drinken hun rum in de meer dan 1500 Bajan rum shops. Gewoonlijk zijn dat fel gekleurde houten lokaaltjes. Rum wordt bovendien gebruikt in taarten. Eigen bier heeft Barbados ook, merk Banks. In het groene heuvelterrein behoren een wildreservaat, een bloemenbos en een orchideeëntuin tot de attracties, net als Engelse plattelandskerken. De verweerde  St. John Parish Church (foto links) zou zomaar in een aflevering van Midsomer Murders kunnen staan. Hoe verder je van de hoofdstad komt, hoe stiller de stranden worden. Op sommige liggen grote rotsblokken op zowel het blanke zand als in de azuurblauwe zee. ’s Avonds, terug aan boord, is het formal night – jasje/dasje voor de heren, feestelijke kledij voor de dames – en staat de  klassieke kreeft thermidor op het menu (witte wijnsaus, Parmezaanse kaas en gegratineerd, foto bij intro). We drinken er een Chardonnay bij, de fruitig frisse, behoorlijk volle Caliterra 2011 uit Chili’s koele Casablanca Valley – en voelen ons wederom verwend.

Ze symboliseren de gastvrijheid van Martinique, de vijftien aan hun witte shirts en rode vesten te herkennen, jonge stadsgidsen (als de hier gefotografeerde Coralie Tanger) die cruisebezoekers in de hoofdstad Fort-de-France behulpzaam zijn. Glimlachend delen ze plattegronden uit, wijzen de weg en beantwoorden vragen. Een van de mooiste en markantste gebouwen op Martinique, zoniet van de hele Caraïbische regio, is de rijk gedecoreerde Schoelcher bibliotheek. Deze werd gebouwd voor een Parijse tentoonstelling in 1889, afgebroken en, na verscheept te zijn, heropgebouwd in Fort-de-France. Het naar een voorvechter van slavenvrijdom genoemde etablissement fungeert niet alleen als bibliotheek, maar ook als expositieruimte voor plaatselijke kunstenaars, bijvoorbeeld de talentvolle Isabel Tronçon. In het nabije stadspark vind je een een vreemd genoeg hoofdloos standbeeld van keizerin Josephine, de vrouw van Napoleon. Zij werd op Martinique geboren. Langs het fort (nu een marinebasis) dat de baai bewaakt ligt een klein, romatisch strand. Loop je de andere kant op, dan komt al gauw de zes maal herbouwde kathedraal inbeeld; de laatste keer gebeurde dit met metalen steunstukken. De diensten – in het Frans, want Martinique hoort bij Frankrijk – vinden plaats met prachtig gezang, veelal door vrouwen. Aan de noordzijde van het eiland torent de op het eiland torent de vulkaan Pelée omhoog; een uitbarsting daarvan vernietigde in 29102 de voormalige hoofdstad Saint Pierre. Behalve veel ongereptepte natuur (waaronder het Parc National Régional de Martinique) en de bloemrijke Balata tuinen tref je in het binnenland fruit-, suikerriet- en cacaoplantages aan, waarvan Martinique de producten volop exporteert. Op een steile klip tenslotte heeft men een kleine versie van de Parijse Sacré Coeur geplaatst (foto rechts). .

Er is alle aanleiding om op Dominica, waar Engels de officiële voertaal is, een excursie te volgen naar het binnenland. Dit alleen al vanwege de watervallen (zoals de Trafalgar Falls), de talrijke rivieren (zoals de beschaduwde Indian River), de clusters van vulkanen en de tropische regenwouden. Het contrast met Nederland kan niet groter zijn, temeer daar het overdag zelfs in de winter meer dan 30 graden kan worden. Pal achter de kleine hoofdstad Rousseau (rechts) ligt een botanische tuin, eigenlijk meer een arboretum, waar op de grasvelden cricket wordt gespeeld. Het hart van de havenplaats bestaat uit voornamelijk licht hellende straten met ongelijke trottoirs en doorgaans duistere winkels. Langs en naast de kade kunnen toeristen terecht in stalletjes voor alle mogelijke regionale snuisterijen en kleurrijke kledij. Terug bij het schip worden we als altijd welkom geheten door stewards die twee verfrissingen offreren: gekoelde natte doekjes en een bekertje citroenlimonade.

Het 96 jaar geleden door Amerika van Denemarken gekochte St. Thomas is eerst en vooral een winkelparadijs (of, zoals bepaalde mannen het zullen ervaren, een winkelhel). Downtown Charlotte Amalie, de hoofdplaats, werd volgestouwd met zaken waar  voornamelijk luxe goederen van bekende merken liggen uitgestald. Veel bezienswaardigheden zijn er niet. Attractie nummer één is Magic Ice (waterfront, naast de Pizza Hut), een ijs- en sneeuwpaleis waar je bij binnenkomst warme kleding ontvangt. Via kleine en grote trappen, de langste telt 99 treden, kun je het historische stadsdeel bereiken, waar sculpturen van opstandige slaven te zien zijn en Blackbeard’s Castle. In een van de aantrekkelijkste gebouwen is een ambermuseum ondergebracht en hoog op de heuvel bevindt zich een rumfabriek. Hoewel er geen bordjes staan, is het betreden van bepaalde tuinen en gebouwen verboden, tenzij je een historic tour van $14 hebt aangeschaft. Wie per ongeluk de trap van zo’n  verboden huis opgaat, achter andere mensen aan, wordt door een hysterisch schreeuwende bewaker tot de orde geroepen. Wát een verschil met Martinique. De $4 kostende taxirit terug naar het schip hebben we graag betaald. ’s Avonds maken we een culinair uitstapje naar Italië, dankzij een maaltijd in het boordrestaurant Canaletto, waar antipasti, osso bucco en een kaascrème met limoncello worden geserveerd.

Na een volle dag op zee, die laat in de avond wordt afgesloten met een chocolade extravaganza in het atrium, bereiken we Half Moon Cay. Dit is een resort op het eigen eiland van de Holland America Line, in de Bahama’s, Slechts zo’n 4 procent van het lage, door blanke stranden en helderblauw zeewater omgeven eiland werd ontgonnen, de rest bleef puur natuur en fungeert o.m. als een broedplaats voor watervogels. Met kleine boten word je er naartoe gevaren – keurig getimed voor een ontspannen barbecue op het strand. De winter in Nederland lijkt héél ver weg.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~______

 . Zin in een lekkere, frisse voorjaarswijn? Denk dan eens aan Quincy, afkomstig uit een klein, slechts zo’n 220 hectare tellend gebiedje binnen het Franse land. In vogelvlucht is de afstand van Quincy naar de Loire circa 55 kilometer, maar deze aanzienlijke afstand verhoedt niet dat hier een zeer typerende Loire-druif volop groeit: de sauvignon blanc. Het is de enige toegestane variëteit binnen de herkomstbenaming Quincy. De druif gedijt probleemloos op vaak kiezelhoudend terrein, een oude bedding van de Cher. Rijpheid is zelden een probleem – op voorwaarde dat nachtvorst verstek laat gaan. Overigen staat op etiketten van veel Quincy’s de term Vin Noble. Dit is een verwijzing naar de tijd dat de hertogen van Berry de wijnen van Quincy graag dronken. Een heel kenmerkende Quincy is de Domaine du Tremblay Vin Noble 2011, met volop grassigheid en asperges in zijn verkwikkende smaak. Nu heerlijk bij fris aangemaakte salades en jonge Franse geitenkaas, om maar te zwijgen van mosselen en oesters, straks bij verse asperges. De wijn komt van een 10 hectare tellende bezitting die eigendom is van Jean Tatin (1950, foto’s van hem en zijn kelder), een landbouwkundig ingenieur die een fan is van sauvignon blanc en ook collectieve projecten in het dorp Quincy met verve heeft ondersteund. Zijn Quincy is te koop voor  €11,90 bij www.lesgenereux.nl of zie de banner.

. Vorig najaar heb ik hem voor het eerste geproefd in de Elzas, maar nu ook in Nederland: een bijzondere bubbelwijn. Gemaakt à la Champagne, zij het niet met twee vergistingen, maar drie. De eerste fermentatie is de alcoholische, dus gewone, de tweede vindt plaats in afgesloten flessen (na toevoeging van suiker en gist, zo ontstaan de belletjes) en na anderhalf jaar opent men de flessen, waarna gefilterde most wordt toegevoegd plus gist maar géén suiker, waarna de derde gisting van start gaat. In totaal rijpt de wijn, een Crémant d’Alsace, drie jaar. Hij heet Trilogy en wordt in kleine hoeveelheden gemaakt op het Domaine Fernand Engel. Dat 54 hectare telt en Xavier Baril (schoonzoon van de familie) als wijnmaker heeft. De uit 80 procent chardonnay en gelijke delen pinot noir plus pinot gris gecomponeerde jaargang 2007 heeft een mooie, fijne mousse, opwekkende zuren, een vleugje rijpheid, fris citrusfruit, een droge maar toch sappige smaak en een fraaie afdronk. ‘Deze wijn draag ik in mijn hart’, stelt Xavier. We begrijpen waarom. Verkoopinfo via info@poot.nl, richtprijs €26.

 . Als reizigers vroeger te voet of te paard van het Zuid-Franse Bédarieux naar Béziers trokken, zeiden ze vaak: ‘Na de bergpas van Pétafy gaan we goede wijn drinken.’ Want achter die pas, in de luwte van de Cevennen, lag een toen al gerenommeerd wijngebied dat we vandaag kennen als Faugères. Het heet naar een dorp met die naam (links). Toen ik dat zo’n dertig jaar geleden voor het eerst bezocht, zag ik daar op een muur een keurig geschilderde tekst staan, een soort hartenkreet die ook vandaag de dag nog denkbaar zou zijn. Namelijk: ‘Aan de heren anti-wijn: De ezel drinkt water, maar de mens – die niet zo dwaas is – drinkt de goede wijn van onze hellingen.’ In en rond het dorp Faugères staan al druivenstokken sinds de Romeinse tijd, maar niet heel veel. De wijnstreek Faugères telt namelijk maar zo’n 2000 hectare, wat binnen de immense Languedoc niet meer is dan een soort speldenknop. Vandaar dat je de wijnen van Faugères hier weinig ziet. Ter vergelijking: Corbières, ook in Zuid-Frankrijk, is haast acht keer zo groot. Van kwantiteit moet Faugères het dus niet hebben, wel van kwaliteit. En die is volop te vinden. Dat heeft vooral te maken met de grond, want deze is bijzonder. Bijna overal in de streek bestaat de bodem namelijk uit leisteen. Deze steensoort is oud, en werd driehonderd miljoen jaar geleden gevormd. Leisteen is ook arm: slechts weinig gewassen willen erop groeien – maar voor de wijndruif is hij ideaal. Omdat leisteen zo arm is, geeft hij weinig wijn per hectare, dus ook hier wéér geen kwantiteit. Maar die lage opbrengst, dat lage rendement, resulteert wèl in wijnen met veel concentratie. Bovendien geeft de leisteen ze vaak een licht mineralige toon, plus een zekere verfijning. Voor de rode wijnen van Faugères worden altijd diverse druivenrassen gebruikt. Dat is zelfs wettelijk verplicht. Daarmee staat de streek haaks op de grote wereldtrend van variëteitswijnen, van wijnen dus die van een of hooguit twee druiven worden gemaakt en naar die druif of druiven worden genoemd. Men teelt en koestert hier Mediterrane druivenrassen, rassen die niet trendy zijn, maar traditioneel. De nummer één is carignan, een druif die de wijn onder meer voorziet  van alcohol, tannine, zuren, specerijen en fruit. Zijn fruitigste resultaat geeft hij wanneer men hem vergist via de zogeheten macération carbonique, waarbij de blauwe druiven niet gekneusd worden, maar intact in een gistingstank worden gestort, waarna deze hermetisch wordt afgesloten. De gisting vindt dan plaats binnenin de druifjes, onder een deken van koolzuur. Dan is er de grenache, die weer andere elementen levert, namelijk kracht, rondingen en kruidig fruit – en datzelfde geldt voor de aan grenache verwante lladoner pelut. Voorts verschijnt syrah op het toneel, een voortreffelijke variëteit die zelfs wettelijk is voorgeschreven. Hij voegt zijn eigen rijke fruit toe, soms een klein pepertje, soms elementen van leer en laurier en altijd flink wat vlezigheid. Voorts wordt vaak een beetje mourvèdre toegevoegd, die de wijn wat extra ruggengraat geeft. Een druivenras dat soms maar niet altijd gebruikt wordt, is cinsault. Deze druif geeft de wijn wat mildheid, wat fruit en wat soepelheid. Samen met de invloed van leisteen geven de diverse druiven een toch wel heel bijzondere wijn, een wijn die zowel krachtig is als verfijnd, een wijn die zowel fruitig smaakt als kruidig, een wijn kortom met diepgang, met dimensie. Refererend aan die muurspreuk in het dorp Faugères zou ik haast willen zeggen:‘Je bent een ezel als je Faugères niet eens een keer probeert.’

. Een Faugères óm te proberen is de Château Grézan Tradition 2008. Je ontdekt dan een kostelijke, nog volstrekt vitale compositie van meer dan helft syrah, aangevuld door grenache, carignan en mourvèdre. In de kelder van het markante kasteel – een soort mini-Carcassonne waar je ook kunt logeren – werd de 2008 een jaar op vat gelegd. Resultaat: een dieprode, stevige wijn enerzijds kruidig en voorzien van koffie plus andere roosteraroma’s, anderzijds trakterend op zondoorstoofd rijp zwart fruit en wat specerijen. Ik genoot ervan bij Veluwse eendenborst met een kersensaus waarin ook wat van de wijn was verwerkt. Flesprijs €10,95. Verkoopadressen via importeur www.jeanarnaud.com, tabblad Contact.

VINOSTALGIE (10)

Tijdloze aanblik van Dürnstein, het mooiste dorp van de Oostenrijkse wijnstreek Wachau. Het is heerlijk om daar te wandelen door de smalle, sfeerrijke hoofdstraat en daarna een glas Grüner Veltliner te genieten op een terras boven de ter plekke brede Donau. Rechts van dorp bevindt zich tegenwoordig een van ’s lands – en misschien zelfs ’s werelds-  allerbeste wijncoöperaties, Domäne Wachau.

. Een van de aantrekkelijkste  Nederlandse wijntijdschriften is voor mij Perswijn, vanwege de zeer gevarieerde, zeer deskundige artikelen en reportages, de imponerende hoeveelheid proefnotities, de vaak kritische columns en de talrijke foto’s. Ermee kennismaken kan voordelig, via een proefabonnement (drie nummers voor €17,50). Ga hiervoor naar www.perswijn.nl (tabblad Abonnement).

Het onderstaande  schreef John Bindels op zijn informatieve, kritische, leuke website www.wijnwijs.eu over mijn 115^e boek, Wijnkenner in een weekend. Denk maar niet dat hij het na De Duizend met al die boeken wel zou hebben gehad. Want net als bij  alle actieve wijnpublicisten blijft het schrijversbloed kriebelen. Dus ligt er alweer een handzaam boekje in de winkel: Wijnkenner in een weekend. (…) Duijker heeft nooit ingewikkeld over wijn gedaan. En dat sublimeert hij als het ware in dit boekje. Een handzame hogesnelheidscursus die hij, naar eigen zeggen, destijds zelf graag zou hebben gevolgd. Duijker keert terug naar de kern: de druif. Wat zijn de belangrijkste, uit welke streken komen ze, hoe maak je daar wijn van, hoe smaakt die dan en welke gelijkenis is er met wijn van andere rassen? (…) Je moet er wel iets voor doen: lezen, luisteren, proeven en jezelf aan een testje ‘onderwerpen’. Maar dan weet je méér dan zo’n 90 procent van alle wijndrinkers. Voor de prijs van een aardige fles wijn (net onder de 8 euro) laat je zo’n boekje toch niet eindigen bij De Slegte? Ik heb beroepshalve al veel wijnleesvoer geconsumeerd, maar als dit niet een paar herdrukken verdient en desnoods een eigen app, is de polderlandse wijnwereld aan een nieuw design toe. (Spectrum).

. Wat mij betreft verdienen diverse Parijse musea een gele kaart. Een recent bezoek aan de lichtstad maakte duidelijk dat klantvriendelijkheid soms ver te zoeken is bij de bekendste etablissementen, het Louvre in de eerste plaats. Waarvoor je via internet alléén toegangskaarten kunt bestellen die in bepaalde Franse winkels moeten worden opgehaald. Tickets thuis uitprinten kan dus niet. En als je ter plekke een ticket wilt kopen, op maandagochtend, met honderden mensen tegelijk, gaan dan alle kassa’s open? Welnee. Stel je voor. Ik heb dus minstens een half uur voor een kassa in de rij gestaan. De bewegwijzering kan ook veel beter, zeker voor niet-Franssprekenden, en het aantal toiletten is te beperkt (vrouwen staan voortdurend in de rij). En wie een topstuk als de Mona Lisa wil bekijken, kan dat alleen op een paar meter afstand, met nog een hele meute voor zich. In het Musée d’Orsay hadden we graag het destijds spraakmakende werk Olympia van Manet willen zien, dat ook in de brochure en in de hal duidelijk werd geafficheerd. Het bleek echter, zo zei een suppoost, in de ‘réserve’ staan, vanwege een verbouwing. Maar waarom wordt dat niet ergens gemeld – of verplaatst men het tijdelijk naar een andere plek? De hele collectie van Toulouse-Lautrec in Parijs? Ook deze zaal was zomaar dicht. Idem voor die met vroege werken van Monet. Wat niemand je evenmin vertelt, laat staan dat als troost een kleine korting of ander aardigheidje wordt verstrekt. Voor overzichtstentoonstelling van Dalí in het Centre Georges Pompidou hadden we om half zes ‘s avonds aan de kassa een kaartje gekocht. Om vlak daarna, achteraf dus, via luidsprekers te vernemen dat op de zesde etage nog drie kwartier moest worden gewacht. Gebruiken ze daar soms slappe horloges à la Dalí?.

Gedurende de oorlog in Joegoslavië, negentiger jaren van de vorige eeuw, was een squadron F16′s van de Nederlandse luchtmacht uit Volkel in Noord-Italië gestationeerd. Van daaruit moesten ze voor de NAVO  verkenningsvluchten boven Bosnië en Kroatië uitvoeren. De piloten kozen een rode wijn uit het nabij gelegen wijnbouwgebied Colli Morenici Mantovani del Garda tot hun huiswijn en lieten er een prachtig etiket op plakken. Deze Rubino was een droge rode wijn van de rassen rondinello, merlot, rossanello en regrara. Aldus de toelichting van etikettenverzamelaar Bert Wentzel, bertwentzel@hetnet.nl uit wiens fenomenale collectie dit label afkomstig is.

Het bericht MAANDMAGAZINE – MAART 2013 verscheen eerst op HubrechtDuijker.com.

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

. In een van zijn laatste kritieken omschreef de in Spanje gespecialiseerde auteur John Radford deze wijn als ‘een meesterwerk’ en gaf hem een rapportcijfer van 9. Het betrof geen gewone wijn, maar een bijzondere…Sherry. De Goya XL Manzanilla en Rama, van het eeuwenoude bedrijf Delgado Zuleta. Deze strokleurige wijn werd in het havenstadje  Sanlúcar de Barrameda (foto) ruim tien jaar gelagerd, maar is toch nog volstrekt fris. Want als gebruikelijk groeide op de wijn en in de vaten een dikke laag  flor del vino die de Manzanilla (kan alleen in Sanlúcar worden gemaakt) beschermde tegen oxidatie en hem tegelijk zijn unieke karakter gaf. Voorts staat het en rama voor botteling direct uit het fust, dus zonder klaring e.d. – en heel natuurlijk. De aldus gecreëerde, zeldzame Sherry – drieduizend flessen slechts – heeft een ferme smaak met 15 procent alcohol en is tegelijk heel beschaafd en echt droog, met elementen van kruidig hout, noten, een hint van zilt en een zacht, bijna olijfachtig bittertje. Ik heb er daarom niet alleen van genoten bij zoute haring en rauwe ham, maar ook bij groene olijven gevuld met ansjovis. Er is één winkel de Goya XL ‘m in Nederland verkoopt, Wijnhandel B.J. de Logie in Amsterdam, www.delogie.nl. Prijs €16,50 per halve liter.

. In september 2009 kocht Bruno Borie (foto)  een tweede château in Listrac-Médoc, na het veel eerder (via zijn moeder) verworven Château Ducluzeau. Het nieuwe domein, Château Fourcas-Dumont, kreeg als nieuwe naam Château Fourcas-Borie. En nu er toch namen worden genoemd: de familie Borie is vooral bekend als eigenaresse van Château Ducru-Beaucaillou, een wereldberoemde bezitting in Saint-Julien. Met zijn bijkans spreekwoordelijke perfectionisme heeft Bruno op de jongste aanwinst een wijn gemaakt waarover de Amerikaanse goeroe Robert Parker schreef:’Dit is wellicht de fijnste wijn die ik ooit geproefd heb uit Listrac.’ Deze Château Fourcas-Borie 2010 wordt duidelijk gedomineerd door merlot (de helft van de aanplant op de 30 hectare tellende akker) en heeft dus ook donkere, zeg maar laurierachtige tonen, terwijl daarnaast lekker veel zwart fruit aanwezig is, kruidige roosteraroma’s (na een jaar vatrust), flink wat alcohol (fraai in balans met de overige elementen) en zachte, rijpe tannines. Voorts is hij ook sappig en levendig. Deze lekkere Listrac kost €18,50 bij www.colaris.nl.. Lekkere dorstlessers, dat kunnen de witte wijnen uit het kleine Slovenië. Neem bijvoorbeeld de Pullus Furmint 2011, een geenszins zware wijn met in zijn aroma nuances van bladgroen, wit fruit, een hint van perzik en een appeltje, terwijl hij tegelijk sappig is en aangenaam fris. Net als de soepele, niet al te grassige maar wel behoorlijk fruitige Pullus Sauvignon Blanc 2011 komt deze wijn uit Slovenië’s oudste wijnkelder, Ptujska Klet, gesitueerd in Ptuj. Deze rond een heuvel gebouwde stad ligt in het uiterste noordoosten, langs de Drave, in de grootste wijnstreek van het land, Podravje. Beide wijnen kosten €5,99 bij Albert Heijn en de webwinkel AH Wijndomein (zie de banner).

. Men neme hand geselecteerde trossen tempranillo en wat graciano van veertig tot honderd jaar oude stokken in de Spaanse Rioja, stokken die slechts 20 hectoliter per hectare geven, laat de druiven voor de gisting een dag of vijf weken met hun sap, brengt daarna de gisting langzaam op gang en legt de wijn daarna vijftien maanden op vat en een half jaar op fles – en je krijgt de MC 2010 Reserva Especial van Marqués de Cáceres. Een traditioneel gestijlde, verrukkelijke Rioja – opbrengst een bescheiden 12.000 flesen – met volop milde vanille in zijn bijna fluwelige smaak, naast een zachte kruidigheid, een stevig fundament van alcohol en het allerrijpste besfruit. Prachtig bij wild en Veluwse eendenborst met een milde saus. Prijs €30,49 bij o.a. www.pluswijnkelder.nl of zie de banner.  Overigens wordt Marqués de Cáceres niet geleid door en markies, naar door een vrouw, Cristina Forner (foto).

. Een van Napa Valley’s opmerkelijkste wineries is Starmont, geopend in 2006.Deze werkt namelijk geheel op zonne-energie en heeft ook andere milieuvriendelijke aspecten. Dagelijks wordt er voldoende elektriciteit gegenereerd voor 250 woningen. De eigenaren – dezelfde familie Schlatter die ook Merryvale bezit – maken er bovendien mooie, zuivere wijnen. Waaronder de Starmont Sauvignon Blanc 2011, opwekkend fris, toch goed gevuld, met aanzienlijk wat sappige citrus, een vleugje plantaardigheid en een hint van hout. Superieur in zijn soort. Prijs €22,95 bij Californië specialist www.hosmanvins.nl.

. Het in de Corbières gelegen Château Caraguilhes heeft twee bijzonder aspecten: zijn omvang (135 hectare wijngrond plus nog zo’n 500 hectare onontgonnen land) en het feit dat ernimmer insecticiden noch pesticiden of kunstmest werden gebruikt. De uit Algerije afkomstige repatriant Lionel Faivre kocht het immense domein in 1958 en deed het een jaar of veertig later over aan de jonge, eveneens gedreven Pierre Gabison.  Een van diens allerbeste rode wijnen is de By the Grape Lionel Faivre Prestige 2011. Deze kostelijke Corbières biedt veel kleur, veel kracht en veel smaak, met roosteraroma’s, zondoorstoofd zwart fruit en kruidigheid. Een echte wild- en winterwijn. Syrah, carignan en mourvèdre zijn de druivenrassen. Prijs €15 bij www.bythegrape.nl.

. Het Chileense wijndomein Casa Silva heeft met zijn wijnen talrijke internationale onderscheidingen gewonnen en werd ook gekozen tot ‘Best South American producer’. Bovendien riep het tijdschrift Vitis dit Chileense wijngoed onlangs uit tot ‘Beste producent van Chili in 2012′, zowel nationaal als internationaal. Een van de kostelijkste creaties is de nu beschikbare Casa Silva Quinta Generación 2009, een uit de Colchagua Valley afkomstige melange van een meerderheid cabernet sauvignon, ongeveer een derde carmenère en kleine hoeveelheden syrah plus petit verdot. Na een lagering van twaalf maanden in fusten van Frans eikenhout ontstond een genereuze, krachtige, charmeur van een wijn met elementen van zwarte bramen en andere vruchten, een zachte kruidigheid en fraai geïntegreerde houtaroma’s. De richtprijs bedraagt  €19,99 en verkoopadressen zijn te vinden via www.casasilva.nl. .. Hij werd van stokoude stokken gemaakt die groeien in het hoogste, bijkans verlaten deel Cariñena, vrij noordelijk in Spanje, en draagt als naam CDA Old Vine Garnacha 2009. Waarbij de afkorting staat voor Corona de Aragón. En garnacha in o.a. Frankrijk bekend is als grenache. Irrigatie werd niet toegepast, een zorgvuldige vergisting-in-fasen wel. Evenals een vatlagering van vier maanden. Aldus ontstond een rode wijn die nog volstrekt vitaal is,met beheerste, zacht kruidige houtnuances, gecompleteerd door donkere tonen (leer, laurier) en wat fruit van bessen en zwarte vruchten. Ik heb ervan gesmuld – kan dat eigenlijk met wijn? – bij o.a. hazenpeper. Voor €5,75 wordt deze kostelijke Cariñena verkocht in grotere filialen van  www.hema.nl.

  . Hij smaakt en frank en komt uit Franken, de loepzuivere, droge, verfrissende, wit en groen fruitige Riesling Kabinett trocken 2011 van de duizend jaar oude terraswijngaard Homburg Kallmuth van het wijngoed Fürst Löwenstein. Niet alleen verrukkelijk bij gebakken vis, maar ook bij een ontspannen zuurkoolschotel waarin gebakken champignons en spekjes werden verwerkt. Prijs €15,75, bij www.colaris.nl (of zie de banner). In zijn soort ook een succes is degelijk geprijsde  Silvaner Kabinett trocken 2011 van dezelfde akker en hetzelfde domein.Deze sappige wijn smaakt iets milder, naar gekruide peer vooral, met ook iets mineraligs en verder van onberispelijke kwaliteit. Overigens is Fürst Löwenstein vooral bekend vanwege zijn wijnbezitting met slothotel in de Rheingau.

. Californische Pinot Noir ken ik vooral uit het district Russian River, maar die pleegt vrij prijzig te zijn. Vandaar dat ik blij verrast werd door de SeaGlass Pinot Noir 2009 uit de veel zuidelijker, relatief koele kuststreek Santa Barbara County.’t  Is een behoorlijk levendige wijn, voorzien van rood fruit, en kruidje en zowel wat frisheid als een wat rijpheid.Héél aangenaam. En gemaakt door Trinchero Family Estates dat een groot portfolio van hoogwaardige Californische (en Chileense) wijnen voert. Verkoopadressen via info@dgswijn.nl.. Wordt de blauwe zonnedruif syrah ook in Duitsland geteeld? Jazeker, hier en daar, een beetje. Het grootste perceel, van 1 hectare, is dat van Weingut Ziereisen, zuidelijk in Baden. De voormalige meubelmaker Hanspeter Ziereisen (foto) is een fan van niet alleen de Bourgogne, maar tevens de Rhône, en ging dus behalve voor pinot noir  ook voor syrah. En maakt daarvan verrassend elegante wijnen. De nog frisse, toegankelijke, goed verteerbare Zeireisen Gstad 2008 bevat slechts 12 procent alcohol, in combinatie met milde roosteraroma’s en wat besachtig fruit. Je vindt ‘m, met als de aimabele, verleidelijke Zeireisen Tschuppen Spätburgunder 2010 bij  www.winterbergwijnen.nl, voor resp. €24,95 en €14,95.

  . Misschien wel de beroemdste wijnmaker van Nieuw-Zeeland is Kevin Judd, die een kwart eeuw voor Cloudy Bay heeft gewerkt – en zodoende Sauvignon Blanc uit Marlborough zijn grote reputatie gaf. Enkele jaren geleden begon Kevin – ook een formidabele fotograaf – zijn eigen bedrijf, Greywacke (genoemd naar grijze zandsteen). Waar óók weer superieure Sauvignons produceert. Zoals de Greywacke Sauvignon Blanc 2011, buitengewoon geurig, zeer grassig, vibrerend fris, goed gevuld, voorzien van citrusfruit en met de  allerlichtste toets van hout. Richtprijs €16,95. Minstens zo mooi is op vat vergiste Greywacke Wild Sauvignon 2011, die nog wat meer dimensie heeft, uitgesproken plantaardig (denk aan asperges) smaakt, met ook plus tropisch fruit, milde vanille, samen met wat toast en notigheid. Deze maaltijdwijn uit Marlborough kost €22,95. Importeur: www.newworldwineries.com.

  In Rheinhessen, waar hij 17 hectare met druivenstokken bezit, levert Stephen Braunewell bijzonder fraaie, onberispelijke, zeer zuivere Rieslings, elegant maar niet te licht. Waaronder de Weingut Braunewell Riesling Kalkstein 2011, een vrij vieve, prettig frisse dus niet zure wijn met met fris, sappig citrus- en wit fruit.  Heerlijk bij gebakken of gepocheerde vis. Prijs €10,75 bij www.markvandewijn.nl.

. Het grootste wijnmerk in Amerika en het snelst groeiende ter wereld? Dat is Barefoot, ontwikkeld dor de Californische gigant Gallo, die de Barefoot Winery in 2005 overnam. Alleen al in de Verenigde Staten worden jaarlijks meer dan vijftig miljoen flessen – altijd jaartalloze – Barefoot verkocht. En in Nederland vind je Barefoot in vrijwel alle supermarktketens, waaronder C1000, Jumbo, Plus, en Spar. Bekendheid creëert Barefoot via voornamelijk evenementen, o.a. voor goede doelen. Witte bestseller hier is de Barefoot Pinot Grigio, sappig en zacht fris, met een kleine zoetje en flink wat fruit van witte en citrusvruchten. Van de rode is de Barefoot Merlot een wijn voor… koffieliefhebbers. Want dankzij gebruik van getoaste/geroosterde spaanders eikenhout heeft de wijn duidelijk iets van koffie in zijn smaak, naast wat laurier en rijp, zondoorstoofd zwart fruit. De flesprijs van ale soorten bedraagt doorgaans €4,99.

. Deze vondst  bestaat uit een duo Franse dessertwijnen.  De Cazes Rivesaltes Grenat 2010 is  bestemd voor zoete desserts met bijvoorbeeld aardbeien of bramen. Want zongerijpt rood plus zwart fruit is fraai in deze niet al te zware (14 procent alcohol), koel te schenken Zuid-Franse wijn genereus aanwezig. Prijs per halve fles rond de €11. Bij www.wijnkring.nl. Een andere fraaie finalewijn, beschikt voor zoete nagerechten met fruit, draagt de naam Saussignac Vendanges d’Autrefois 2009. AUTRE1 Het is een in vaten opgevoede, vrij volle witte wijn uit de Bergerac. Bijna honingachtig zoet, met zachte zuren en een verleidelijk aroma van zuidvruchten plus rozijnen. Een halve fles kost circa €9,50, ook weer bij leden van de Wijnkring.

. Sommige van ’s werelds mooiste Rieslings komen uit een van ‘s werelds mooiste wijngebieden, de Duitse Moezel-vallei. Bochtig en prachtig, met steile hellingen van leisteen.Al negen generaties is daar de familie Huesgen actief, vanuit Traben-Trarbach. De huidige directeur, Adolph Huesgen (foto) opereert net als zijn vader en grootvader uit een jugendstil villa. Vandaar de bedrijfsnaam Villa Huesgen. Voor zijn beste wijnen gebruikt Adolph druiven  van gemiddelde veertig jaar oude rieslingstokken uit zowel Traben-Trarbach als Enkirch, waar de familie in totaal 5,5  hectare bezit. Een machtig mooie Mosel is de Villa Huesgen Schiefer Riesling trocken 2011: elegant, levendig, rassig en zuiver, met fris fruit van witte en citrusvruchten. Prijs €14,50. Ook van de Riesling By the Glass 2011 heb ik genoten, vanwege zijn slanke, verkwikkende, heel licht kruidige, ook fruit biedende smaak – ideaal als aperitief. Deze kost, in de aanbieding, €8,95. Bij www.sauterwijnen.nl.

. Het is deze maand Michèle Lainé die haar favoriete wijn-spijscombinatie beschrijft – en tegelijk haar favoriete reisbestemming. Na eerst als public relations manager voor een hotel in Amsterdam te hebben gewerkt (Sonesta, later omgedoopt in Renaissance), bekleedt ze nu al jaren dezelfde functie bij Sopexa. Dit is een Franse organisatie die wereldwijd actief is om Franse landbouwproducten te promoten, waaronder wijn uit diverse regio’s. “Ik ben vereerd dat Hubrecht mij gevraagd heeft u mijn favoriete wijn-spijscombinatie te verklappen”, zo schrijft Michèle. Als Française woon ik al vele jaren in Nederland , ben hier volledig ingeburgerd, heb het zeer naar mijn zin en ben beslist niet chauvinistisch! Maar als het om eten gaat geef ik toch de voorkeur aan enkele lekkernijen uit Frankrijk en in het bijzonder uit Normandië, mijn geboortestreek.  Normandië kent vele mooie producten waaronder vier romigeAOP-kazen (Camembert de Normandie, Livarot, Pont Lévêque en de hartvormige Neufchâtel), fantastische AOP-roomboter en crème fraîche uit Isigny (ook bekend van de caramels), AOP-lamsvlees uit de zilte weilanden rondom Mont St. Michel en diverse schaal- en schelpdieren. Er zijn enkele wijngaarden in Normandië maar het klimaat en terroir zijn niet  bepaald geschikt voor de wijnbouw,  vandaar dat deze wijngaarden niet zo bekend zijn. Maar in Normandië worden andere heerlijke dranken gebrouwen op basis van appels en peren: cider, poiré, pommeau (aperitieven) en Calvados (digestief). De trend is nu om cocktails te maken op basis van Calvados. Inmiddels vindt ieder jaar in april een internationale cocktailcompetitie plaats in de befaamde badplaats Deauville. Dit concours heet Les Trophées du Calvados Nouvelle Vogue. Vaste prik als  ik ‘thuis’ ben in Normandië is het bestellen van een plateau fruits de mer; rechtstreeks bij een visser in Utah Beach (één van de invasiestranden tijdens de Tweede Wereldoorlog). Het is een feest om met familie en vrienden te genieten van deze heerlijkheden uit de zee, vergezeld van enkele flessen Muscadet sur Lie of Menetou-Salon.  Mijn geboortestreek is ook bekend vanwege de vangst van St. Jakobsschelpen; de belangrijkste Franse havens voor coquilles liggen in Normandië. Te weten Port-en-Bessin, Granville en Saint-Vaast La Hougue (ook bekend voor zijn oesters). Vandaar dat mijn favoriete voorgerecht de Normandische coquilles St. Jacques zijn, bereid met cider en crème fraîche. Daarbij drink ik graag een goed glas Chablis.  Als ik een tip mag geven; ga eens op vakantie naar Normandië en ontdek zelf al deze heerlijkheden! Naast zijn gastronomie is Normandië een aangenaam vakantiegebied met mooie brede stranden, groene weilanden, een rijke historie en erfgoed, schilderachtige dorpjes en een aantal gezellige stadjes. Kortom, genoeg om te genieten! Ben ik dan misschien toch een beetje chauvinistisch?”

. Een van de wijngebieden in Galicië, het groene noordwesten van Spanje, is Ribeiro. Het telt ruim 2800 hectare wijngaarden en ligt een kilometer of 50 van de kust. Dat het er voor Spaanse begrippen veel regent, 800 tot 1000 millimeter per jaar, wordt niet alleen duidelijk als je de streek bezoekt, maar ook in het museum van de historische hoofdstad Ribadavia (foto). Want daar staan levensgrote poppen die getooid zijn met strojassen die door de boeren vroeger gedragen werden als bescherming tegen de regen. Datzelfde museum exposeert eveneens Romeinse voorwerpen; vermoedelijk hebben de Romeinen als eersten in deze regio wijnbouw beoefend. Uit geschriften blijkt dat Ribeiro’s wijnen reeds in de 13^e eeuw een goede naam genoten, terwijl ze ook honderden jaren met succes naar Noord-Europa en Engeland werden verscheept. Aan het eind van de 19^e en in het begin van de 20^e eeuw werd het gebied echter door een reeks opeenvolgende crises getroffen, waaronder die van de druifluis. Alle wijngaarden gingen verloren, en toen men eenmaal ging herplanten werd niet gekozen voor de traditionele druivenrassen, maar voor de Sherry-variëteit palomino. Want die gaf een zeer grote opbrengst per hectare. De witte wijnen  van palomino (regionale bijnaam jerez) smaakten echter karakterloos, saai en neutraal. Met als resultaat dat Ribeirobuiten Spanje generatieslang buiten beeld bleef. Want wat men aan wijn produceerde werd voor het overgrote deel kritiekloos op de thuismarkt geconsumeerd.  De ommekeer kwam een jaar of 25 geleden, toe de regionale coöperatie – waarbij zo’n 1200 boeren zijn aangesloten die samen bijna een kwart van de wijngaarden bewerken – de  conversie van het druivenareaal ging bevorderen. Op allerlei manieren, waaronder het betalen van veel hogere kiloprijzen voor betere druivensoorten, stimuleerde dit bedrijf  het rooien van de palomino en het planten van hoogwaardige streekrassen als treixadura (de nummer één variëteit), torrontés, godello en loureira. Bovendien werd vanaf het eind van de jaren ’80 voor honderden miljoenen peseta’s in modern keldermateriaal geïnvesteerd, waaronder roestvrijstalen gistingstanks en een mostfilter, Galicië’s eerste. Dit voorbeeld werd gevolgd door individuele producenten, waaronder Bodegas Nairoa.  Dit bedrijf werd ondergebracht in een historisch gebouw van grijze stenen, maar f beschikt over het modernste keldermaterieel. Naar Nederland kwam de Val do Couso 2011 – een witte Ribeiro die me héél sterk deed denken aan een goede Pinot Blanc uit Alsace. Dit vanwege het enigszins milde, sappige witte fruit, peer vooral, in zijn smaak en het vleugje kruidigheid. Verrukkelijk bij niet alleen gebakken vis, maar ook bij quiches en hartige taarten. Prijs €7,95. De importeur is Vojacek; zie de banner op de startpagina of www.vojacek.nl.

.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

HET MOOIE METZ

. Vanuit de randstad is het vijf à zes uur rijden naar Metz, de hoofdstad van Lotharingen. Zowel in 1870 als 1944 (drie maanden door het leger van generaal Patton) werd de tegenwoordig zo’n 125.000 inwoners tellend plaats belegerd en bevochten, maar in het historische centrum, direct ten zuidoosten van de Moezel, is nog altijd veel moois te zien. Niet alleen historische gebouwen, maar ook het het in mei 2010 geopende Centre Pompidou-Metz, een filiaal van het Parijse Centre Pompidou. Het museum kraag van de Japanse architect Shigeru Ban een opvallend, golvend. tentdoekachtig en licht doorlatend dak dat geïnspireerd zou zijn op de hoeden van Chinese landarbeiders. Samen met de Franse architect Jean de Gastines werd onder het dak drie betonnen expositieruimten gecreëerd. Daar vonden uitsluitend wisselende tentoonstellingen plaats, een vaste collectie heeft dit Centre Pompidou niet. Het loont dus de moeite om vooraf te checken wat er te zien is, via www.centrepompidou-metz.fr. Dit om de teleurstelling te vermijden die wij vorig jaar beleefden: een van de tentoonstelling was die dag gesloten, en een tweede bestond uit het (niet kunnen) bekijken van zwart-witfoto’s in een stikdonkere ruimte met alleen een klein zaklantaarntje. Hoogtepunt van ons bezoek was eigenlijk de lunch in het uitzicht biedende museumrestaurant La Voile Blanche, op de eerste etage. Het lunchmenu van twee gangen (€16) bestond uit een selderijsalade met drie gevulde eieren en een royale zuurkoolschotel met gestoofd varkensvlees, maar je kon ook een giga-hamburger bestellen van het best mogelijke rundvlees en op speciaal meergranenbrood (€17). Lunchwijnen waren er ook, zelfs uit het eigen Lotharingen, het gebiedje Moselle. Waaronder de witte Château Les Gryphées 2011, een prettige, niet te zwarte wijn met groen fruit en wat bladgroen in zijn smaak (fles €21). Bij het Centre Pompidou (dinsdag gesloten) kun in de ruimte Ici et Là een stadsplattegrond van Metz ophalen waar op vijf thematische wandelcircuits staan aangegeven langs de visuele hoogtepunten van het stadshart. Het eerste gebouw van aanzien is het imposante Duitse treinstation (nu ook een TGV halte) dat in het begin van de vorige eeuw verrees in grijze zandsteen. Het werd versierd met Teutoonse sculpturen. En op het stationsplein staan sinds 1995 lantaarns van Philippe Starck. Een minuut of tien lopende in noordelijke richting kom je po misschien wel het mooiste van Metz’ pleinen, het Place St-Louis, een ongeveer driehoekig met langs en zijde Middeleeuwse galerijen, terrascafés en panden die eeuwen geleden in door kooplieden werden gebouwd. Het doet een heel klein beetje denken aan een hoge versie van het plein in Greve, Toscane. Via winkelstraten voor alleen voetgangers en het gezellige Place Saint-Jacques met zijn talrijke terrassen is het niet ver wandelen naar de de imposante, gotische kathedraal Saint-Etienne. Deze is vooral beroemd om zijn prachtige glas-in-lood ramen, waarvan enkele gemaakt werden door Chagall.  Het ramen samen hebben een oppervlak van 6500 vierkante meter. Voorts heet de kerk een schip van meer dan 41 meter, een van Frankrijks allerhoogste, terwijl de kerktoren 90 meter omhoog rijst.  Schuin achter de kathedraal verdienen de Musées de la Cour d’Or een bezoek. In een drietal panden kunnen o.a. resten van Romeinse baden worden bekeken, Gallo-Romeinse antiquiteiten, beschilderde gotische plafonds, een standbeeldje vanh de Egyptische godin Isis, een kansel uit de vroege Middeleeuwen en schilderijen uit vooral de 17^e en 18^e eeuw. Op een mooie dag mag het  nabije riviereiland niet worden gemist, vanwege de bloemen- en plantentuindie op het Place de la Comédie werd aangelegd, voor het operagebouw. Deels wandelend langs de zuidoever van een rivierkanaal kom je in de wijk rond het Arsenal, een concertgebouw uit 1863. Daaromheen staan niet alleen drie abdijen, een kerk, een kapel en twee paleizen (van de gouverneur en het gerechtsgebouw), maar ligt tevens de Esplanade, een 19^e eeuws groen park met formele bloemperken en van zo’n 250 meter lengte. Het gaat over in een groot, weids plein, Place de la République (foto). Daarmee is Metz nog steeds niet bekeken. Behalve andere kerken bekijken kun in het noordoostelijke stadsdeel bijvoorbeeld wandelen over de voormalige stadswallen, winkelen in de gerenoveerde Galeries Lafayette,  of, waarom niet, een boottocht maken of een fiets huren. Net als in elkeFranse stad kun je er lekker eten, zoals in Esprit Gourmand (zie de rubriek ‘Aanbevolen restaurants , 11/12). Wat de hotels betreft kunnen we er alleen een áfraden, het via Expedia geboekte Ibis Metz Centre Gare, waar alles mini is, de kamer, de kleren’kast’ en de service, behalve het geluid van de straat. Bovendien kun je je bagage niet uitlaten voor het hotel en is het 200 meter lopen naar een betaalde parkeergarage. Meer informatie op over het mooie Metz is te vinden op o.a. www.france-voyage.com (en dan lorraine/moselle/Metz).

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

. ‘Voor ons bedrijf betekent wijn 5 procent van de revenuen, 0 procent van de winst en 95 procent imago.’ Deze woorden verklaren waarom Pablo Mora-Figueroa, grote baas van de internationaal opererende Spaanse drankengroep Casalbor, een spectaculair wijndomein creëerde in de Rioja. De moeder van Pablo (1968, foto) was een Domecq, van de grote Sherry- en brandy familie, en zijn vader redde het huis Pedro Domecq in de jaren zeventig van bankroet. Pablo zelf studeerde en werkte in Amerika. Tot vele dranken die Casalbor in Spanje en elders op de markt brengt, behoren volstrekt natuurlijke, ambachtelijk bereide tonics met de merknaam Indi&Co. ‘Om met wijn imago te scheppen, moet je de beste zijn’, stelt Pablo. In de Rioja werd daarom geen bestaande bodega gekocht, maar een geheel nieuwe gebouwd, Bodegas Loa. Bij Laguardia, aan de voet van de Sierra de Cantabria. Voorts werd een kleine wijngaard aangelegd van 5 hectare, terwijl Casalbor voor 20 hectare met meer dan veertig jaar oude tempranillostokken tot contractafspraken kwam. Tijdens pluk vind een eerste selectie plaats, alleen de beste trossen worden verzameld. En de wijn, hoe moest die worden? Daartoe bedacht Pablo een uniek systeem. Na een vatrijping van 28 maanden in nieuwe barricas van Frans eikenhout, en voor zijn botteling, wordt de topwijn, simpelweg Loa gedoopt, tussen twintig top-Rioja’s geplaatst.  Waarna een deskundig team de wijnen blind proeft. ‘En als onze Loa niet de beste is, dan wordt hij niet gebotteld’.  Wanneer de wijn wel wint, gaat hij op fles en krijgt dan nog eens twee jaar rust. Vandaar dat nu pas de Loa 2007 beschikbaar is. Het is een prachtige product, behoorlijk complex, met kruidigheid, vanille, besfruit en frisheid. Vergelijkbaar met een grote Bordeaux – ook enigszins qua prijs, reken op circa €60 – maar dan vervaardigd van alleen tempranillo. De redactie van het tijdschrift  Decanter gaf de 2007 op een vergelijkende Rioja proeverij vijf sterren, de hoogst mogelijke score – uniek voor een nieuwkomer. Van de 2500 flessen Loa – gebotteld met lange, hoogwaardige kurken die maar liefst €1,26 per stuk kosten – kwamen er enkele naar ons land, dankzij de Nederlandse exportmanager Paul Kerstens (eerder actief voor Gonzalez Byass).  Ze worden gedistribueerd via www.partnersinwijn.nl. Waarschijnlijk zal rond Pasen zal de jaargang 2008 arriveren. waarvan slechts 2300 flessen werden geproduceerd.

. Op de veertiende seance van de Wijnclub Abcoude (wijnclubabcoude@hetnet.nl) heb ik de deelnemers twee klassieke Franse wijngebieden laten herontdekken, Beaujolais en Alsace. Gezien de kracht en soms ook zoetheid van sommige Elzas-wijnen kregen de 65 deelnemers (volle bak, in café-restaurant De Eendracht) als eerste de Beaujolais gepresenteerd. In grote delen van de Bourgogne is de blauwe gamay een verguisde druif. Al zes eeuwen geleden werddeze verboden in de Côte d’Or, waar Philips de Stoute hem omschreef als ‘erg slecht’. Maar in de Beaujolais is deze variëteit juist heer en meester. Ongeveer 99 procent van de akkers is ermee beplant – en de wijnen daarvan behoren in hun soort tot de allerbeste ter wereld. De Beaujolais is het koninkrijk van de gamay. Dat deze druif juist hier zo goed gedijt, heeft veel te maken met de ondergrond. Vrijwel overal in de Beaujolais bevat deze graniet of kalk, en waar andere bodemsoorten voorkomen, zijn ook die voor de gamay geschikt. Opvallend is de grote dichtheid waarmee de Beaujolaisboeren de druif cultiveren: 9000 tot 13.000 stokken per hectare. Wat de streek eveneens typeert, is de verplichte pluk met de hand. Omdat de druiven in principe intact moeten worden vergist (althans bij het begin van hun verwerking, deels of geheel via de zogeheten macération carbonique), mogen de vruchtjes nietworden beschadigd. Plukmachines zijn dus uit den boze, en elk najaar strijkt een leger van circa 35.000 vendangeurs in de streek neer. Een gebied overigens dat met zijn golvende wijngaarden, groene valleien, oude dorpen en stille buurtschappen het mooiste is van de Bourgogne – en tegelijk het grootste. Van 18 à 19.000 hectare levert de Beaujolais in een normaal jaar (dus niet in het ‘kleine’ 2012)  zo’n 170 miljoen flessen. Ongeveer de helft daarvan bestaat uit gewone Beaujolais (inclusief de Primeur/Nouveau versie), een kwart uit Beaujolais Villages (en het resterende kwart uit de tien crus (de beste dorpen of groepen van dorpen). Wie in de streek een rondrit maakt langs de talrijke proeflokalen – van dorpen, coöperaties en domeinen – zal ontdekken dat van de gamay een zeer geschakeerd gamma wijnen wordt gemaakt. Zo zit er een wereld van verschil tussen een lichte, frisse, fruitige Beaujolais Nouveau en een kleurrijke, volumineuze, vaak voor rijping geschikte Moulin-à-Vent. Een wel algemene eigenschap van vrijwel alle soorten Beaujolais is fruit. De gamay geeft hier wijnen die doorgaans sterk door rode vruchtjes worden getypeerd, zoals frambozen en aardbeien. Daarnaast zijn dikwijls andere fruitaroma’s te proeven, waaronder die van aalbessen, zwarte bessen, bramen en vooral kersen. Voor de Wijnclub Abcoude had ik vier soorten Beaujolais geselecteerd. Als eerste werd geschonken de Beaujolais Natural 2011van Vignerons de Bel-Air, een dynamische coöperatie met 250 leden. De wijn smaakte fris, vrolijk fruitig en zeer zuiver. Beaujolais zoals Beaujolais moet zijn. Prijs circa €5 bij www.dirckiii.nl of zie de banner. Ook heel fris en fruitig, maar dan met wat meer diepgang, smaakte de natuurvriendelijk vervaardigde Fleurie Le Printemps 2011 van  Yves Métras, waarvoor www.wijnvriend.nl ruim €17 rekent. Een van mijn persoonlijke favorieten verscheen eveneens, de sappige, verleidelijke, gul van fruit voorziene Saint-Amour “Belle Vue” 2011, Domaine de la Creuze Noire. Omdat ook KLM deze wijn selecteerde is voorraad héél beperkt. Zijn flesprijs is €10,95, zijn importeur www.colaris.nl  of zie de banner. Het Beaujolais-deel van de proeverij werd afgesloten met de Moulin à Vent Les Trois Roches 2011 van  Pierre-Marie Chermette. Steviger dan de vorige, met niet alleen rood, maar ook zwart fruit plus een vleugje kruidig hout. En tegelijk heel levendig. Je vindt ‘m voor ruim €16 bij www.vinoblesse.nl.  Dit soort wijnen maakte duidelijk hoe waar en wijs de woorden van schrijver Gabriel Chevallier zijn: Beaujolais? Hoe meer je ervan drinkt, hoe aardiger wordt je vrouw, des te trouwer worden je vrienden, des te roziger wordt de toekomst en des te draaglijker de mensheid.

 . Zelf heb ik eens  eens een kleine tien dagen door de Beaujolais gereisd, onder meer om daar de tien crus en hun beste producenten te bezoeken. Dit betekende elke dag lunchen met de president van de plaatselijke cru – die mij in een lokaal eethuis graag de lokale specialiteit liet serveren. Dat was, dágen achtereen, coq au vin, altijd bereid met de plaatselijke wijn.  En daar perfect bij smakend. Héérlijk gewoon.

 . Tijdens de recentste proefavond van de Wijnclub Abcoude heb ik na de Beaujolais ook de wijnstreek Alsace gepresenteerd. Dat wijndruiven in die toch noordelijke regio met succes kunnen worden geteeld, is voor een aanzienlijk deel te danken aan de Vogezen. Want deze noord-zuid keten vormt een regenscherm dat de hoeveelheid neerslag in de Elzas drastisch beperkt. Het brede, hoge bergmassief – dat tot diep in het voorjaar besneeuwde toppen kan hebben – ontvangt jaarlijks zelf zo’n 2000 mm regen, maar in de oostelijke voetheuvels valt slechts 500 à 650 mm. Colmar (foto) geldt zelfs als een van droogste steden binnen Frankrijk. Het eigenlijke wijngebied bestrijkt 15.600 hectare en strekt zich uit over plusminus 120 kilometer, van Marlenheim (direct westelijk van de hoofdstad Straatsburg) in het noorden tot Thann in het zuiden. Voorts behoort bij de Elzas een enclave bij Wissembourg en de noordgrens met Duitsland. Zeer kenmerkend voor de hele streek is de grote variatie aan grondsoorten. Tegen hellingen en in de vlakte bestaat de bodem uit onder meer klei, granietgruis, zand, leisteen, kiezel en kalksteen. Elk type geeft specifieke eigenschappen aan de daarop geteelde druiven, en dus ook de wijn. Minstens zo kenmerkend als de verscheidenheid aan gronden is het grote aantal kleine wijndomeinen. De Elzas telt circa 4700 druiventelers, waarvan er circa 940 hun eigen wijnen bottelen. Alle anderen leveren hun druiven aan coöperaties op handelshuizen. Die beide ongeveer 40 procent van de wijn verwerken; de overblijvende 20 procent nemen zelfstandige wijnproducenten voor hun rekening. Omdat de Elzas bij herhaling Duits is geweest – zo’n zeven eeuwen achtereen en daarna nog enkele malen – groeien er veel van oorsprong Duitse druivensoorten, waaronder riesling en sylvaner. Maar het druivengamma vertoont toch ook een Franse invloed, getuige een variëteiten als muscat (twee soorten overigens) en, als enige blauwe, pinot noir. Witte rassen domineren volstrekt: ze vertegenwoordigen 90 procent van de aanplant. Een andere kenmerk is dat eigenlijk ale producenten vrijwel altijd alle rassen cultiveren en dus een royaal gamma wijnen voeren – die in he algemeen naar hun druif worden genoemd. Uitzonderingen zijn merk- en mengwijzen (type Edelzwicker) en Crémant d’Alsace. Met deze bubbelwijn, inmiddels goed voor ruim een vijfde van de totale productie, ging voor de wijnclub Abcoude de Elzas-proeverij van start. In de glazen vloeide de Meyer-Fonné Brut Extra, Crémant d’Alsace. Gecomponeerd uit driekwart auxerrois plus pinot blanc, met nog delen pinot noir en chardonnay. Verfrissend, flink fruitig, mooi droog en met fijne belletjes. Hij kost €13,75 bij www.colaris.nl of zie banner.  Zeer contrasterend hiermee smaakte de beduidend rijpere Riesling Collection 2009 van Frankrijks oudste en nog steeds succesvolle wijncoöperatie,  Cave de Ribeauvillé. Maar vitaal was de wijn nog wel – en geschikt als maaltijdbegeleider, zo bleek toen er een hartig hapje bij werd geserveerd. Prijs ruim €9 bij www.wijnkring.nl. Tijdens het preliminaire proeven had ik een redelijk droge, vieve Pinot Gris gevonden (zie foto van de gelijknamige druif  boven), de Gustave Lorentz Reserve 2010. Een enigszins mollige, dus goed te koelen wijn met prettig wat fruit van o.a. peer, appel en zuidvruchten. Lekker bij niet alleen foie gras, maar ook bij à la minute gebakken kalkoenfilets met verse spinazie. Richtprijs €10,95. Verkoopadressen via www.kwastwijnkopers.nl. De sessie werd afgesloten met ‘de keizer’ van de Elzas-wijnen, dankzij  Gewurztraminer Cuvée Particulière 2010 van het voortreffelijke Domaine Bott Frères. Zwoel kruidig, zacht fruitig, licht zoet en krachtig: eigenlijk uniek in zijn soort. En een aromatische, prima partner voor de Munster met kummel die De Eendracht als verrassing serveerde. De wijn wordt gevoerd door www.henribloem.nl, prijs €11,50.

. Een duidelijk zoete Pinot Gris uit Alsace is de “Les Marquisards” 2009 van Dopff & Irion. Deze klassieker, die al decennia een goede reputatie geniet, heeft in zijn volle, zacht frisse smaak nuances van hele rijpe witte druiven, samen met toetsjes peer en perzik, allemaal een tikje gekruid. Waar-ie perfect bij paste, is foie gras de canard. De wijn wordt gewoonlijk voor €16 à €17 verkocht door wijnspeciaalzaken,adressen via importeur www.fourcroy.nl. Op de foto arriveren druiven bij de kelder van Dopff & Irion in Riquewihr.

 . Zelf heb ik ervan genoten bij een lamsrack, maar hij past ongetwijfeld ook prima bij entrecôte en andere soorten biefstuk. Zoniet bij duif en kwartel. Het betreft Château Preuillac 2007, een Cru Bourgeois uit de Médoc. Gemaakt van ruim twee derde merlot – vandaar die donkere, laurierachtige tonen in de smaak – met als secondanten ruim een kwart cabernet sauvignon en een restje cabernet franc. Rassen die vooral besfruit hebben ingebracht. De wijn werd ook nog veertien maanden in fusten van Frans eikenhout gelagerd, wat de mildere roosteraroma’s en de zachte kruidigheid verklaart. Opmerkelijk detail: sinds 1989 is het in Lesparre gesitueerde Château Preuillac eigendom van zowel de Franse familie Mau (wijnproducenten en – handelaren in Bordeaux) als de Nederlandse familie Dirkzwager (van huisuit distillateurs, maar in eigen land ook heel actief met wijn, via o.a. Delcave, Intercaves, Mitra, Van Ouwerkerk en Vos & Partners) Op het châteaubordes staan Jean-Christophe Mau (links) en Cees Dirkzwager. Beide partners kochten het domein van een weduwe die het aanvankelijk had overgegaan aan een Japanner, maar die trok zich op het laatste moment terug. Na de acquisitie werd veel werk verricht in de wijngaard. O.a. met hulp van Claude Bourguignon, voorvechter van milieuvriendelijk druiven telen. Insecticiden en pesticiden worden dus niet meer gebruikt. Er moesten ook stokken worden vervangen en een deel van de akker kreeg een drainagesysteem. Overigens bestaat de  30 hectare tellende wijngaard uit drie soorten grond, alle met kiezel. Er wordt streng gesnoeid, waardoor de gemiddelde opbrengst per hectare beperkt blijft tot 42 hectoliter. Voorts vindt na de pluk nog een handmatige selectie plaats, door acht personen aan een sorteertafel. En van wat resteert, gaat 20 à 30 procent naar de tweede wijn. In de chai, de bovengrondse kelder, bleven de traditionele houten gistkuipen staan, maar ze werden wel ontdaan van wijnsteenzuurkristallen en kregen temperatuurregelaars.  Nieuwe rijpingsvaten kocht men eveneens, in een ritme van ruim honderd per jaar.  Bovendien werden  de ruimten waar ze liggen geklimatiseerd. Als technisch directeur huurde Jean-Christophe Mau een beroemde consulent  in, Stéphane Derenoncourt. Samen kozen ze voor een ‘zachte’ wijnbereiding, met natuurlijke gisten, een gistingstemperatuur van gewoonlijk 20 graden Celsius oplopend naar 28, en zowel de appel-melkzure gisting als een micro-oxidatie op vat. In totaal werd €1,8 miljoen in dit soort verbeteringen geïnvesteerd – met succes, zoals de jaargang 2007 bewijst. De wijn van Château Preuillac wordt o.a. aangeboden door www.intercaves.nl en www.neusvoorwijn.nl, doorgaans voor €15 à €16.

. Je treft kasteelbezitters van velerlei pluimage aan, in Bordeaux. Van hartelijke, gewone mensen tot puissant rijke notabelen. Als verdwijnend soort is vooral de laatste groep erg interessant. Heel wat van dit type eigenaars leven nog in de achttiende eeuw, en hebben een kleine doch trouwe schare bedienden ter beschikking. Als meneer in zijn slee langs zoeft, lichthet gewone volk even de pet, en als mevrouw het zilveren belletje rinkelt, komt een bleek, bebrild meisje de volgende gang opdienen. Een mooi straaltje feodaal rollenspel maakte ik mee op Chateau La Gaffelière in Saint-Emilion. Iedereen zat klaar voor het hoofdgerecht toen een serveerstertje bedeesd klopte, binnen kwam en zei: ‘Monsieur, het spijt me dat ik u moet storen, maar misschien is het goed als u even buiten gaat kijken, want de kelder staat in brand.’ Waarop de man natuurlijk gillend van tafel rende. Het is de stijlvolste brandmelding die ik ooit heb gehoord. De repliek van de kasteelheer was trouwens ook niet mis. Hij riep: ‘Dit gebeurt me nu altijd bij mijn entrecote! Gelukkig betrof het slechts een schoorsteenbrandje.

 . Een wijnsoort breekt echt door wanneer hij niet alleen door wijnspeciaalzaken, slijterijenketens, delicatessenwinkels, warenhuizen en grote kruideniers wordt aangeboden, maar ook door kleinere supermarkten. Wat daarmee wordt zijn verkrijgbaarheid optimaal. Welnu, dit is het geval met Grüner Veltliner, Oostenrijks grote specialiteit – en van alle droge witte wijnen de meest gastronomische, gezien zijn brede inzetbaarheid. De Grüner die de doorbraak een feit maakte, is de Green 2011 van het familiebedrijf Steinschaden. Dit betrekt druiven van eigen grond, gepachte percelen en kleine contracttelers, in totaal van zo’n 100 hectare. Die over drie gebieden in Niederösterreich liggen verspreid. De wijn, die rond de €5 kost, is sappig, opwekkend en enigszins hartig tegelijk, met niet te veel alcohol en fruit van zowel groene appel als andere groene vruchten. Ik heb ervan genoten bij tilapiafilet met daarop gebakken coppa di Parma en een crème van o.a. roomkaas plus een snufje cayennepeper. Het sein ging op groen in meer dan vijfhonderd filialen van o.m. Boni, Coop, Deen, Dekamarkt, Hoogvliet, Jan Linders, MCD, Nettorama en Vomar (zie de desbetreffende websites).

. ‘Een masterclass is een les of cursus die door een deskundige wordt gegeven aan leerlingen in een bepaald vakgebied (meestal muziek, toneel, schilderen of een andere kunstvorm)’, zo meldt de Wikipedia. Da’s dus héél wat anders dan een wijnmaker die zijn eigen producten laat proeven. De deelnemers zijn immers niet als leerling-wijnmakers present. Toch kondigen veel importeurs dit soort proeverijen nu al jaren aan als masterclasses. Ten onrechte dus. Zoniet slordig. Mag ik in dit nieuwe jaar pleiten voor het definitief deleten van deze verbale misser?

. Het onderstaande  schreef John Bindels op zijn informatieve, kritische, leuke website www.wijnwijs.eu over  Wijnkenner in een weekend. Ja, als je de mastertitel achter je naam wilt, komt er wel wat méér kijken. (…) Wie op een eenvoudiger niveau onder wijnvolk niet uit de toon wil vallen, kan zich wenden tot onze meest ervaren wijn-leermeester Hubrecht Duijker. Denk maar niet dat hij het na De Duizend met al die boeken wel zou hebben gehad. Want net als bij alle actieve wijnpublicisten blijft het schrijversbloed kriebelen. Dus ligt er alweer een handzaam boekje in de winkel: Wijnkenner in een weekend. Titel die meer allitereert dan de praktijk dekt, maar dat hoort tot de vinpressionistische vrijheden die ik hem graag gun. Duijker heeft nooit ingewikkeld over wijn gedaan. En dat sublimeert hij als het ware in dit boekje. Een handzame hogesnelheidscursus die hij, naar eigen zeggen, destijds zelf graag zou hebben gevolgd. Kon niet omdat ons land destijds nog niet wijnwijs was. Het waren de dagen van wijnregentes Wina Born, die het zelden over rassen, maar meer over jaargangen en ‘appellations’ had. Duijker keert terug naar de kern: de druif. Wat zijn de belangrijkste, uit welke streken komen ze, hoe maak je daar wijn van, hoe smaakt die dan en welke gelijkenis is er met wijn van andere rassen? Simpel, zonder het blabla of de bekakte wijntaal van wijnweters die zichzelf de status van halfgod hebben aangemeten, van wijndocenten die je wekenlang laten verdrinken in details, of leerling-sommeliers die het duurste blufjargon bij elkaar hebben geveegd. Je moet er wel iets voor doen: lezen, luisteren, proeven en jezelf aan een testje ‘onderwerpen’. Maar dan weet je méér dan zo’n 90 procent van alle wijndrinkers. Voor de prijs van een aardige fles wijn (net onder de 8 euro) laat je zo’n boekje toch niet eindigen bij De Slegte? Ik heb beroepshalve al veel wijnleesvoer geconsumeerd, maar als dit niet een paar herdrukken verdient en desnoods een eigen app, is de polderlandse wijnwereld aan een nieuw design toe. (Spectrum).

VINOSTALGIE (9)
Het beroemde, 16^e-eeuwse Château de Vougeot, waar een Bourgondische wijnbroederschap Bourgondische eetfestijnen aanricht, had veel minder sober en beduidend mooier kunnen zijn. Want het eerste, fraaie door een begaafde monnik gemaakte ontwerp werd streng afgekeurd door Dom Loisier, de 48^e abt van Citeaux – want het was te werelds, te frivool. En, aldus de abt, ‘een zonde van hoogmoed’.

. Een van de beste Nederlandse wijntijdschriften is voor mij Perswijn, vanwege de zeer gevarieerde, zeer deskundig artikelen en reportages, de imponerende hoeveelheid proefnotities, de vaak kritische columns en de talrijke foto’s. Ermee kennismaken kan voordelig, via een proefabonnement (drie nummers voor €17,50). Ga hiervoor naar www.perswijn.nl (tabblad Abonnement). Een ander, veel jonger wijnmagazine dat ik graag lees en bekijk, is WineLife, gezien zijn altijd rijke, ongelooflijk gevarieerde  inhoud, luchtige toonzetting en aantrekkelijke vormgeving. Een proefabonnement (drie nummers voor €15) is te bestellen via www.winelifemagazine.nl (tabblad Abonneer).

In de communistische tijd werden in Tsjecho-Slowakije grote hoeveelheden wijn uit allerlei wijnlanden per tankauto of trein naar Praag vervoerd, daar gebotteld en van eigen etiket voorzien. Dit uit 1956 stammende wijnetiket vermeldt dat de wijn uit Bulgarije stamt en de toevoeging Malaga geeft aan dat het om een zoete wijn gaat. Veelal werd ook de winkelprijs in kopeken meegedrukt. Dit schrijft Bert Wentzel, bertwentzel@hetnet.nl, uit wiens grote collectie dit etiket afkomstig is.

Het bericht MAANDMAGAZINE – FEBRUARI 2013 verscheen eerst op HubrechtDuijker.com.

Het bericht DE VIJFDE SMAAK (2/13) verscheen eerst op HubrechtDuijker.com.