Aanbevolen Restaurants

Maandelijks hoop ik ten minste één restaurant te tippen waar het goed eten, drinken en toeven is – zowel in Nederland als elders, zelfs aan boord van cruiseschepen.


banner Phebus Hubrecht Duijker  

THE PINNACLE GRILL – WESTERDAM (8/17) »

Op alle vijftien schepen van de Holland America Line kan tegen extra betaling worden geluncht ($10) en gedineerd ($35) in een luxe restaurant, The Pinnacle Grill. Het interieur is uitgesproken sjiek, het serviesgoed en ander tafelgerei ogen heel fraai, men werkt er met hoogwaardige ingrediënten en het zeer attente bedienend personeel werd extra geschoold. Op de Westerdam treffen we als bedrijfsleider de vriendelijke, zeer deskundige Yelena Simoen (links) uit Vlaanderen. Centraal in het menu staan superieure steaks, enkele visgerechten (waarvan enkel onbegrijpelijk met knoflook), Amerikaans-Franse klassiekers – en dat al jaren. Als bijna gebruikelijk begint mijn tafelgenote met de pittige Dungeness crab cakes die voorzien zijn van een chili-mosterdsaus. Zelf kies ik, helemaal als gebruikelijk, de in alle opzichten klassieke kreeftenbisque, zeer smakelijk, romig bovendien (mede dankzij achteraf wat toegevoegde crème fraîche) en subtiel opgepept met een lepeltje Cognac. De gegrilde lamskoteletten uit Colorado smaken als vanouds, kostelijk dus. Op verzoek wordt wel de wijn dodende muntsaus ook nu weer vervangen door kommetjes beárnaise- en pepersaus. Deze verschijnen ook bij mijn ‘petite’ filet mignon, die toch nog bijna 200 gram weegt en  bovendien allesbehalve ‘petite’ is qua kwaliteit. Het prachtige, malse en toch stevig gestructureerde vlees heeft tegelijk een gaaf grillaroma en komt van de duurzaam opererende Double R farm in Washington State. Ook de meeste wijnen die The Pinnacle Grill voert komen uit die staat, en uit het naburige Oregon. Oogstjaren worden helaas niet vermeld en de prijzen liggen hoog, te hoog. Van de 27 rode soorten kosten er 26 meer dan $50 per fles (inclusief een onbegrijpelijk 15 procent service charge). De beste prijsprestatie wordt geboden door de Michelle Brut, een gave bubbelwijn waarvoor ruim $48 (inclusief 15 procent) wordt gevraagd en voor de €39 kostende, rode Grant Burge Shiraz uit Australië. Deze keer sluiten we het diner niet af met de baked Alaska die Ben & Jerry’s Cherry Garcia ijs bevat en zwarte kersen, doch met respectievelijk de donkerbruine, modderig ogende Grand Marnier chocolate volcano cake die ongeveer net zo rijk smaakt als een Christmas pudding (maar helaas nauwelijks naar Grand Marnier), en met twee bolletjes perfecte sorbet van passievrucht.
The Pinnacle Grill, Westerdam, Holland America Line (www.hollandamerica.com). Dagelijks lunch van 12 tot 13 uur, en diner van 17.30 tot 21.30 uur.

 

Banner-Heeren-van-Heusden-Gratis-Wijn-Proeven

 




THÜRINGER WEINSTUBE ZAHN (7/17) »

Anno 1999 begon de wijnfamilie Zahn een klein restaurant in de Duitse streek Saale-Unstrut (pakweg anderhalf uur van Leipzig). Het telde toen 22 plaatsen – en tegenwoordig tien maal zoveel. Jaarlijks worden zo’n veertigduizend gasten ontvangen, waarvan Z2de helft per boot arriveert. De zaak ligt namelijk langs een riviertje en heeft een 130 meter lange steiger. Elvira Zahn en haar man Torsten General hebben de leiding. Bier verkopen ze niet, hun eigen wijnen des te meer. En dat voor uiterst schappelijke prijzen (diverse soorten kosten vanaf €2,20 per glas van 0,1 l). De Zahn Grüner Silvaner 2016, elegant, frissig en tevens smakend naar licht gekruide frisse citrus, richting grapefruit, paste prima bij de huisgemaakte Z3 (Small)Winzeraufstriche, een crème met kaas en een met o.a. bieslook, te smeren op brood uit de houtoven (€5,90). En de milde Winzersekt 2015 van kerner was beste Freunde met de eveneens mild smakende bietencarpaccio die bedekt was met een wilde-kruidensalade en bolletjes verse geitenkaas gehuld in een jasje van zeer fijn gehakte noten (rechts, €9,90). StZ5 (Small)evig gegrilde Thüringer forel kwam aanzwemmen als hoofdgerecht, in gezelschap van gemengde groene sla, aardappeltjes in de schil en een zachte roomsaus (€14,90). Ook deze schotel was zeer smakelijk, en helemáál met erbij de expressieve, levendige, kruidig fruitige Grauburgunder 2016. Het moge duidelijk zijn dat het succes van dit wijnrestaurant vooral rust op goede ingrediënten die zonder veel gedoe noch liflafjes worden bereid – en die vooral bestemd lijken om de eigen wijnen optimaal te laten beleven. Niets voor niets heeft Weingut Zahn als motto ‘Wein is unsere Passion’.
Thüringer Weinstube Zahn, Weinbergstrasse 16, 99518 Grossheringen-Kaatschen, Duitsland. Tel. 00-49 34466 203 56.

 





LEKKERE LUXE IN LEIPZIG (6/17) »

Fu (Small)Geklemd tussen een oude kerk en een groot hotel in aanbouw, met uitzicht over een weids verkeerskruispunt en op een glimmende shopping mall, staat het historische luxueuze vijfsterrenhotel Fürstenhof. Dat even buiten het historische centrum van Leipzig verrees in 1770, twee decennia na de dood van de gevierde plaatselijke componist Johann Sebastian Bach. Meteen rechts van de entree ontdekken wij 1770, een wijnbar die ‘Mehr als Wein’ serveert. De leiding berust bij sommelier Oliver Laugisch die tegelijk verantwoordelijk is voor alle wijnen van het hotel. In zijn bar serveert hij zo’n honderd wijnen per fles – leve de VacuVin – van een totale collectie die zo’n Fu1A (Small)vierhonderd soorten omvat. Streekwijnen uit het nabije gebiedje Saale-Unstrut ontbreken uiteraard niet. Eerst bij diverse soorten olijven en daarna bij witte seizoensasperges proberen wij er vier. De Thurkind Grösher Steinberg Weissburgunder 2015 bevalt zéér, vanwege zijn frisse, mild fruitige, subtiele notige smaak (glas €4,50), maar nog meer indruk maakt de Zahn Grauburgunder 2016 die heel geurig en heel smakelijk is, met mild geel fruit, licht gekruid – en perfect passend bij het witte goud (in de eigen streek geoogst van 700 hectare; glas €5). De perfect bereide asperges verschijnen op de bar met gekookte aardappeltjes, heerlijke ham en hollandaise saus (€25). Op een andere avond is het genieten in Fürstenhofs specialiteitenrestaurant Villers dat bestaat uit twee stijlvol ingerichte, hoge salons waar vriendelijke, jonge gastvrouwen deskundig bedienen en waar op[ sterniveau wordt gekookt door chef Hannes Schlegel. Behalve licht gekruid tomatenbrood Fu6 (Small)en drie boters/crèmes verschijnt als voortreffelijk voorafhapje een moot gegrilde rog met een saffraantomatensaus en minibolletjes fruitige smaakmakers, , samen met crème fraîche (links). Van het met een los lakzegel gepresenteerde menu kiezen wij als begingerecht een soort tosti (‘croque monsieur’) gevuld met geroosterde ganzenlever en een zeer zachte, bijna romige blauwschimmelkaas, en er omheen een reductie van aceto balsamico plus wat grof zeezout, en witte bonen bedekt met dunne reepjes zacht spek. Verleidelijk lekker (€19). Nog meer smaken en tegelijk verfijning biedt de combinatie Fu9van o.a. rundertartaar, octopus, twee soorten geitenkaas, rabarber, moerbeien, dille, een gepocheerd kwartelei en kaviaar uit Sachsen, met ernaast een lint belegde, knapperige komkommer (€21). Klassieker van karakter is de hoofdschotel van gegrilde tarbot met jonge groenten en een zachte mosterdsaus (€36). Aan gene zijde van de tafel wordt gesmuld van een net zo degelijk gerecht, te weten vrij stevig gestructureerd, dun en rechthoekig gesneden nekvlees van Iers lam, vergezeld door asperges, morieltjes, een mooie geconcentreerde vleessaus en, op verzoek, geen knoflook (€34). Uit de omvangrijke, boekachtige wijnkaart hadden wij uiteindelijk gekozen voor de Sekt van het huis, een gave, in Rüdesheim vervaardige bubbelwijn, tegelijk een tikje rijp, een tikje mild en ook fris (fles €38). Op het achteretiket lezen wij ‘Deze Sekt kroont momenten’ – en dat blijkt helemaal te kloppen.
Hotel Fürstenhof, Tröndlinring 8, 04105 Leipzig, Duitsland. Tel. (00) 49 341 140 0.

 




EL PORTAL (5/17) »

EP7 (Small)Schuin tegenover een romantisch groen pleintje (Portal de Elche) in het hart van Alicante werd anno 2008 de gastro- en wijnbar El Portal Taberna & Wines geopend, met spectaculair succes. Avond na avond zijn in deze – met veel zwart ingerichte, designachtige – zaak de hoge stoelen aan de bar en de lage stoelen langs de tafels allemaal bezet. Voor ons was er alleen nog plaats aan de grote bar, waar we goed konden zien met hoeveel vakmanschap en precisie de gerechten werden bereid. En achter ons stond een diskjockey losjes te swingen achter zijn apparatuur waarmee (gelukkig net niet te luide) popmuziek werd voorgebracht die het aanzienlijke  stemmenrumoer nog versterkte. EP1De selectie van wijnen is enorm en tientallen soorten kunnen per glas worden besteld. Prettig ook zijn de prijzen: echt goede wijnen zijn al vanaf €2,90 per glas en €16 per fles beschikbaar. Uit de ruime selectie bubbelwijnen kozen wij de Juvé y Camps Blanc de Noirs 2012, een prima Cava (van pinot noir en xarel.lo), heel sappig, met milde fruittonen een vleugje brioche (glas €4,90, fles €21). De wijn paste perfect bij de mild en zacht notig smakende, heerlijke Ibérico ham van zwartpoot varken, geleverd door Madonado, een bedrijf dat met deze ham wereldkampioen werd. Van achter de bar raadde ober Sergio aan om met zijn tweeën geen EP4 (Small)hele portie (à €21) te bestellen, maar een halve (à €12), ‘want die is meer dan voldoende’. Gastheerschap op zijn best. Bovendien liet hij ons plakjes proeven van het minder bekende, kruidiger, ook heel smakelijke Ibérico caña de lomo. Apart hadden wij een portie perfect brood besteld (€2,90), dat naar wens gedoopt kon worden in drie mooie soorten Spaanse olijfolie. De mildste bleek die te zijn van wijnbouwer Marqués de Griñon. Al eerder werd genoten van zes kleine ronde schapenkaaskroketjes, geserveerd in een in mini-frituurbakje (€3,60). De maaltijd kreeg als vervolg EP5 (Small)platbrood bedekt met gedroogde tomaat, schapenkaas, kwartelei en, op verzoek, geen truffelolie maar olijfolie (€5,90). Alweer zo’n supersmakelijke creatie. Portalitos voert El Portal eveneens, royaal belegde mini broodjes, zoals van verse rode tonijn met gekonfijte tomaat (€6,90). En steeds dronk de Cava lekker door. Ter afsluiting arriveerde verrukkelijk vanille-ijs van het huis (€5,90) met een glaasje van de kostelijke Cosecha Miel, een van Alicante’s allerbeste muskaatwijnen (€4,90).
El Portal Taberna & Wines, Calle Bilbao 2, 03001 Alicante, Spanje. Tel. (00-34) 965 143 269. Zeven dagen per week geopend voor lunch en diner.

 




GRAND CAFÉ & RESTAURANT GRANADA (4/17) »

De waterbak met Zeeuwse oesters, vlak achter de entree, maakt meteen duidelijk dat men ze in Granada vaak serveert – wat bepaald bijzonder is voor een grand café. De in hartje Gran (Small)Alkmaar, naast de grote kerk en vlak bij het Stedelijk Museum Alkmaar gevestigde zaak, die een terras heeft, opent de oesters dagelijks tussen 16.30 en 17.30 uur, tijdens het ‘happy hour’ (à €1 per stuk). Op andere momenten zijn ze eveneens te bestellen (hoewel ze niet op de lunchkaart staan, dus vraag ernaar, voor €2,20 per oester). Een prettige partner voor het zilte zeefruit is de Kiwi Cuvée Sauvignon blanc 2015, een fris fruitige Franse wijn waarvan de herkomst vermoedelijk Corsica is (glas €3,90). Granada, dat binnenin een kleine ronde open haard heeft en een vrij rustiek interieur, voert ook altijd een soep van de dag; wij genoten van een naar dragon geurende champignonsoep met crème fraîche (€5,50). Een meer substantieel lunchgerecht is de GRAN1 (Small)flammenkuchen (€6), de Elzasser variant van pizza, met een dunne knapperige bodem die bedekt werd met kaas, crème fraîche, spekjes en zoete ui (net iets te veel). Prima passend daarbij is de Prosecco Frizzante van Coldiluna, licht, bescheiden bubbelend en met een mild aroma van sappige peer (glas €4,50). Overigens komt al het brood dat Granada gebruikt van Boulangerie Formidable die het heel natuurlijk bakt. De bediening hebben we als heel gastvrij ervaren; op verzoek bijvoorbeeld zette Manon de (verkeerde, waarom geen Spaanse) muziek wat zachter.
Grand Café & Restaurant Granada, Kerkplein 5A, 1811 KL Alkmaar. Tel. (072) 512 81 15. Maandag gesloten.

 




ZEST MEDITERRANEAN (3/17) »

Een wijnhandelaar die als gastheer werkzaam was in sterzaken als Vermeer en La Rive heeft natuurlijk een goede neus voor niet alleen wijn, maar ook de betere restaurants. In het Ze1 (Small)bijzonder geldt dit voor Evert Groot (links) die vijf jaar geleden op Curaçao een wijnkoperij De Gouden Ton opende en sindsdien kwaliteitswijnen naar dit eiland haalt, met zijn partner Maribel. Het restaurant waarheen Evert ons bracht, is Zest Mediterranian. Dit ligt aan de Jan Thiel Beach en wordt met verve gedreven door de zeer wijnkundige, charmante Charlotte Deierkauf, terwijl de chef-kok Franky Vandierendonck uit België komt. De inrichting is stoer en tegelijk stijlvol Mediterraan; aan de strandzijde staan alleen pilaren en geen muren – maar de gerechten zijn vaak verrassend verfijnd. Bovendien voert Zest een fraaie, grote wijncollectie waarvoor Charlotte zelfs een grote koelkamer liet bouwen. Ze4 (Small)Bestsellers, zo vertelde ze, zijn twee wijnlijnen van de familie Pon, te weten Bernardus (Californië) en Salentein (Argentinië). Alleen al van het laatste domein telde ik zo’n twintig soorten, waaronder de fruitig gestijld Portillo Sauvignon Blanc die als witte huiswijn fungeert (FLS 60; een Antilliaanse gulden is ongeveer 50 eurocent). Nadat geroosterd briochebrood met zeezout en een likje violetmosterd was gebracht, arriveerde als eerste lunchgerecht de ‘zomerse gamba’, een rijk en tegelijk verfijnd smakende compositie van stukjes gamba met een mooie ham en subtiele zoete accenten van o.m. meloen. Een bijzondere begeleider zou de frisse en tegelijk een tikje Ze2 (Small)milde, beschaafde Champagne Brut Réserve van Billecart-Salmon kunnen zijn (FLS 165,50), maar Zest offreert wel zo aantrekkelijke wijnarrangementen (vanaf drie soorten à FLS 45) en diverse wijnen poer glas, tijdens ons bezoek een Picpoul de Pinet (FLS12) en een Hongaarse Pinot Blanc (FLS 12,50). Wij waanden ons wederom in een sterrestaurant met de volgende gang, twee zachte, zeer smakelijke rundertartaartjes plus een de helft Ze5 (Small)van een gekookt ei, met als opvallende extra’s een crème van tonijn, schilfers Parmezaanse en blokjes sojagelei: een feestje voor de zintuigen (foto rechtsboven). Een glas goeds gekoelde Villa Wolf Pinot Noir (FLS12,50) past er prima bij, net als een van de Oostenrijkse Grüner Veltliners die de wijnkaart vermeldt. Het zintuiglijke feestje werd voortgezet met skrei (Noorse winterkabeljauw) verrijkt met o.a. confit de canard, jus de veau brandade en gevulde kokkelschelpen (rechts).  Prachtig, prachtig, ook met de Pinot Noir uit Pfalz erbij. Het moge duidelijk zijn, Zest is best.
Zest Mediterranean, Jan Thiel Beach, Curaçao. Tel. (+5999) 747 0633, www.janthielbeachcuracao.com. Keuzemenu’s vanaf FLS 95 (drie gangen).

 

FORMULE TWEE (3/17)
Misschien zou ik met schroom moeten berichten over twee Amerikaanse restaurantformules. Ze hebben immers niets te maken met verfijnde, laat staan inventieve gastronomie. Bovendien pleegt de bediening hoogst informeel te zijn, ook qua kleding, en niet optimaal geschoold, zeker niet waar het wijn betreft.  Dat er toch over publiceer, heeft als reden Red2dat er goed en meestal ook copieus kunt eten voor een redelijk bedrag. Zo offreert The Red Lobster als hoofdgerecht Parmesan crusted fresh tilapi voor $15,99 (exclusief bedieningsgeld), inclusief een salade vooraf en twee bijgerechten naar keuze, bijvoorbeeld broccoli en een baked potato. De vis, wij genoten hem in Hollywood, Florida, smaakte lekker en was gevat in een vederlicht korstje met daarin schilfers Amerikaanse Parmezaanse (foto). Erbij een groot glas (9 ounce, iets meer dan een derde fles en precies afgemeten) Red4Cupcake Sauvignon Blanc 2016 uit Nieuw-Zeeland à $9,49 en wij mijmerden ‘waarom hebben zo’n zaak niet in onze omgeving’? En voordat we een voor Oscars genomineerde film bezochten was het heerlijk borrelen bij TGI Fridays, met een klein flesje prima Prosecco dat $7,90 en een klassieker van deze Texaanse keten, potato skins met gesmolten kaas en spekblokjes en wat groene uit te dopen in zure room met daarover gesnipperde sjalotten ($7,50, één portie was voldoende voor twee personen),
The Red Lobster opereert ruim zevenhonderd vestigingen in Noord-Amerika, en TGI Fridays meer dan negenhonderd wereldwijd.  




BORD’EAU (2/17) »

Een jaar of vijf geleden veranderde in het hoofdstedelijke Hotel de l’Europe (eigendom van de familie Heineken) de naam van het specialiteitenrestaurant: B2 (Small)Excelsior heette voortaan Bord’eau. Bovendien werd de eetzaal verkleind (circa veertig couverts) en nog sjieker ingericht. En er kwam een nieuwe chef-kok, Richard van Oostenbrugge (rechts). Wiens keukenkunsten inmiddels met twee Michelin-sterren werden bekroond. Tijdens een (wijnmakers)lunch vorige maand heb een aantal van Richards creaties kunnen proeven – en wat waren ze verfijnd. Alsmede inventief, verrassend en smakelijk. De toon werd al meteen gezet door vijf amuses, dezelfde die de buitengewoon attente gastvrouw Daphne en haar collega’s serveerden bij alle menu’s (drie vier, vijf of zes gangen, vanaf €48). Als eerste van de handvol hapjes verscheen een minikommetje B6 (Small)gevuld met een romige crème van zee-egel met daarin een koel, geel geleibolletje van tarbot. De composities met Zeeuwse mossel, gelakt met citroengras, en die van scheermes met o.a. fris schuim van mandarijn waren andere mooie mondvermaakjes. Als tussengerecht verscheen een kommetje met twee gekookte aardappeltjes in een heldere jus van gebraden kip waarboven witte truffel werd geschaafd (normaliter is het zwarte, maar de chef had toevallig witte gevonden). Prettig dat de truffel niet te overheersend smaakte, en het beschaafd zachte schoteltje alleen vriendB1 (Small)elijk verrijkte. Met mijn buurman, een Franse wijnbouwer uit het Rhône-dal, ontstond discussie over welke wijn hierbij te drinken. Hij prefereerde een witte uit zijn eigen regio boven welke rode ook. Maar over de prachtig smakende, met mosterdmiso gelakte en van een wildachtige salmissaus voorziene filet van Anjou-duif waren we het eens, hierbij behoorde een stevige, donkertonige rode wijn. Het garnituur overigens bestond uit een dim sum van koolrabi en duivenpootjes, gepresenteerd in een kommetje met jus. Als predessert arriveerde het ook visueel verrassende, B4 (Small)doorzichtige bolletje van geblazen suikerwerk met daarin een met pitjes chocolade versierd ‘klokhuis’ van appelsorbet omgeven door bolletjes gemarineerde appel. Delicieus ook was het eigenlijke, frisse, lichte nagerecht, kumquat en een consommé daarvan met Amsterdamse honing en rozemarijn. Net als Excelsior destijds voert Bord’eau een imposante wijnkaart. Een boekwerk met honderden wijnen uit twintig landen en van ruim honderd druivenrassen. Te vrezen valt dat hij eerder voor awards (als van The Wine Spectator) werd samengesteld dan voor gasten. Want de kaart telt de nodige kelderdochters en er is eigenlijk geen doorkomen aan – mede vanwege de onhandige indeling. B7Die niet op wijnkleur of wijntype is, maar op streek en land. Wie een witte wijn wil kiezen, moet dus de hele kaart door, omdat bijvoorbeeld Zuid-Afrikaans wit alleen ergens achterin te vinden is, bij de rode wijnen uit dat land. Vandaar ongetwijfeld dat de meeste gasten een wijnarrangement bestellen (dat steeds op maat wordt gekozen en berekend; de wijnkaart vermeldt geen wijnen per glas). Tot de meer vriendelijke geprijsde wijnen behoren de Kurt Angerer Grüner Veltliner 2015 (€40), de Chatenoy Menetou-Salon 2015 (€48), de Apostelhoeve Riesling 2015 (€46, leuk voor buitenlandse gasten), de Château la Coste rosé 2015 (€44) en de rode Torres Grand Coronas Cabernet Sauvignon 2012 (€50). De naam mag dan Bord’eau zijn, maar je beleeft het excellente van Excelsior.
Restaurant Gastronomique Bord’eau, Hotel de l’Europe, Nieuwe Doelenstraat 2, 1012 CP Amsterdam. Tel. (020) 531 16 19. Zondag en maandag gesloten, zaterdag geen lunch.

 




ARLES (1/17) »

Chef-kok Numa Muller werd in Arles geboren en twee van zijn collegae hebben er gewerkt. Vandaar dat het voormalige restaurant A La Ferme dankzij nieuwArl2e eigenaren – die een complete renovatie uitvoerden – de naam kreeg van deze Zuid-Franse stad. De zaak is gevestigd in een lange, smalle straat van de Amsterdamse Pijp en werd op stijlvolle, warme wijze bistroachtig ingericht met in de grootste van de drie ruimten een kleurrijke wandcollectie van prenten en schilderijen, gevonden op een Parijse vlooienmarkt. Gastheer Xander Waller brengt al snel stokbrood, terwijl op grijze platte schoteltjes wat bijna onzichtbare olijfolie ligt. De uitsluitend Franse namen bevattende wijnkaart komt eveneens. Voor een Arl6 (Small)etablissement dat hooguit 52 gasten kan ontvangen en een beperkte menukaart heeft is het wijnaanbod verrassend groot – en bestemd voor kenners. Smaakindicaties, laat staan beschrijvingen, ontbreken namelijk helemaal. Bovendien zijn slechts enkele soorten per glas verkrijgbaar. Gelukkig echter weet Xander uitstekend de weg in het woud van namen, jaartallen en de voor Amsterdamse begrippen redelijke prijzen. Een voorbeeldige beginwijn blijkt de uit Savoie afkomstige Apremont 2015 van Jean Masson & Fils te zijn. Helder fris doch niet schraal, droog en tegelijk mild fruitig, elegant, loepzuiver en goed verteerbaar (€36). We genieteArl7 (Small)n ervan bij het voorgerecht uit onze zelf gecomponeerde driegangenmenu’s (à €34), te weten koud geserveerde stukjes makreel, zelden smaakte deze zo lekker, met daarop vederlichte, knapperige, zwart gekleurde rijstvelletjes en o.a. erbij ministukjes frisse appel, wat kokkels en schuim van koriander (rechts). Langwerpig gesneden borstvlees van tamme eend volgt. Het garnituur bestaat uit een waarachtige rode-wijnsaus, eveneens in de lengte gesneden schorseneren, een crème van broccoli en aardappeltjes met schil waarbij een béarnaisesaus verschijnt. Heerlijk gewoon; we wanen ons even in Parijs, in een neobistrot aldaar. Als perfecte Arl8 (Small)begeleider wordt de gelukkig fris geserveerde rode Coteaux du Giennois 2014 van Cédric Bardin geserveerd, een zeldzame rode Loire-wijn van pinot noir plus gamay. Behalve vief en sappig smaakt hij bessig en naar rood fruit, met een hint van laurier, het is een puur plezierwijn (€30). Aan gene zijde van de tafel wordt gesmuld van perfect bereide zalmforel, vergezeld door bloemkool en zacht bittere witlof. De wijn hierbij wordt de frissige en toch ferme, wat groen fruit biedende Cheverny 2015 van Hervé Villemade, een compositie van voornamelijk sauvignon blanc en een klein deel chardonnay (€40). Een romige, met o.a. groene sla geserveerde Tomme de Savoie (romige koemelkkaas) wordt het ene nagerecht, een rijke, sterk door karamel gemarkeerde riz au lait met tevens walnoten en vanille het andere. Applaus voor Arles.
Arles, Govert Flinckstraat 251, 1073 BX Amsterdam. Tel. (020) 679 82 40. Op dinsdag tot en met zaterdag geopend vanaf 18 uur. Reserveren essentieel.

 




DE KRUIDFABRIEK (12/16) »

Je moet maar durven: na vijftien jaar een succesvol restaurant omdopen, het van binnen volledig vKr3 (Small)eranderen en ook de formule ingrijpend wijzigen. Peter Lute heeft dat allemaal gedaan. Zijn zaak Lute (bij Amstelveen en Ouderkerk aan de Amstel) ging een maand dicht en heet sinds augustus 2016 De Kruidfabriek – een verwijzing naar het grote scala aan kruiden en specerijen dat in de gerechten wordt gebruikt. Er verrees zelfs een kruidenkas naast de keuken. Bij het bekijken van de kaarten genieten we van een glas keurige, niet te strakke Sauvignon Blanc Le Hameau 2015 (€5, fles €28), terwijl de echt droge doch ook vrij rijpe, weinig mousse en fruit bezittende Cava Véndrell Brut Nature 2011 eerlijk gezegd minder pleziert (€7). Een ander tegenvallertje vormt de prijs van het stille water (€4,50). Ook brood moet worden bijbetaald (€4). Met smacht zien we op de wijnkaart enkele persoonlijke favorieten staan, zoals de José Pariente Verdejo uit Rueda (€43), de Aix rosé 2015 (€43) en de Francis Coppola Diamond Pinot Noir 2015 (€55) – maar helaas, Kr8 (Small)ze zijn net als de meeste wijnen alleen per hele fles verkrijgbaar. Besloten wordt om in ons zitje, een halfronde bank met een losse stoel ervoor (elders in het stijlvolle, prachtige interieur staan gewone tafels) diverse gerechten te proberen. De geroosterde, zoet smakende blokjes crapaudine biet bijvoorbeeld die prachtig gepresenteerd worden op een langwerpig schaaltje en verrijkt werden met o.a. yuzu, waarvan de citroenachtige frisheid subtiel tegenspel biedt, en kruidenchips (€10). Een mildere wijn gaat hier beter bij dan de Sauvignon Blanc, de uit Zuid-Frankrijk afkomstige KR1 (Small)Moulin Montarels Chardonnay 2015 die vrij vol is, alsmede enigszins notig, met zachte citrustonen (glas €5, fles €28). De koud en licht gerookte Hollandse forel blijkt vanwege zijn ietwat neutrale smaak zeer gebaat te zijn bij de likjes piccalillymayonaise, de winterkruiden en de minipartjes verfrissende limoen (€10). Van de hoofdschotels spreekt de tamme eendenborst ‘Franse stijl’ het meest aan: wat een heerlijk, landelijk gerecht dat tevens zacht frisse zuurkool en een mousseline van aardappel bevat. De kaas (€15) en de crème brûlée met tonkabonen (€10) laten we voorbij gaan ten faveure van koffie (€3,25) en Darjeeling thee (potje €5,50).
De Kruidfabriek, De Oude Molen 5, 1184 VM Amstelveen, tel. (020) 47 22 462. Zeven dagen per week geopend. Zaterdag geen lunch en zondag vanaf 14 uur. Lunchmenu twee gangen à €33, verrassingsmenu €11 per gerecht, minimum van vier gangen.

 




VERRUKKINGEN VAN VALENCIA (1/17) »

In Spanje’s derde stad wordt het goede leven volop gevierd, wat betekent dat Valencia rijk is aan restaurants. Op loopafstand van ons hotel (One Shot, Calle Colón 46, naast het oude VV10 (Small)centrum en schuin tegenover een metrostation met verbinding naar het vliegveld) hebben wij bij herhaling El Guiño bezocht, een met veel wit en oranje ingericht, goed verlicht zaakje waar je behalve complete menu’s alle mogelijke hartige hapjes kunt bestellen, de meeste vers bereid. En de porties zijn royaal, de prijzen laag. Heerlijk smaakten o.a. het zalmrolletje gevuld met krabsla (€2,90), de door patroon Vicente Castello persoonlijk geselecteerde, niet te zilte ansjovisfilet op brood met een milde puree van gedroogde tomaten (€3,90), de duidelijk wat tonijn bevattende Russische salade (€5,00), de oesters (€4,25 per stuk), de hemelse ham van VV18 (Small)zwartpootvarken (hieronder de halve portie à €9, hele €17), de perfecte foie gras mi-cuit met een marmeladeVV11 (Small) van tomaat (flinke plak voor twee personen €12) en een assortimentje Spaanse harde kazen (halve portie €7). Voeg aan dit alles nog de lekkere, verbazend goedkope wijnen toe en het zal duidelijk zijn dat in het El Guiño volop genieten is. Hoe menslievend geprijsd die wijnen zijn? Voor een glas gave Rueda, de Viña Mocén 2015, betaalden we tweeëneenhalve euro (ja, je leest het goed) en voor de uitstekende Albariño 2015 van Lagar de Cervera slechts drie euro. Hadden we zo’n eethuisje maar om de hoek, hier in Abcoude.
VV23Veel verrukkelijks werd ook geboden door Entrevins, het wijnrestaurant van de in Toulouse geboren Guillaume Glories (foto). Halverwege 2016 verhuisde dit  etablissement naar de huidige locatie in het historische stadshart. In de met zachte tinten gedecoreerde, stijlvolle eetzaal op de eerste etage hebben we heel lekker geluncht door van de spijskaart een aantal verschillende, te delen gerechten te kiezen. Zoals de vederlichte, ronde buñuelos (soort bitVV24 (Small)terballetjes) met kabeljauw en daarop een likje aioli met honing (€6) en de zeer smakelijke salade van boerderijkip, even in zout gemarineerd, met een crème van perzik, getoaste pistachenoten en gemengde salade (€6, onder). Voor wie niet bang is voor wat vet verscheen de gestoofde varkenswang die dankzij olijfolieazijn een fris accent kreeg en dankzij vijgen tevens een zoet element (€6). Kazen zijn er uiteraard ook, drie soorten van de dag (€14). In een ondergrondse kelder, waar  ontvangstenVV20 (Small) en maaltijden kunnen plaatsvinden, boven een soort opgraving uit de Moorse periode, heeft Guillaume een grote collectie wijnen liggen, uit de hele wereld, met accent op Franse en Spaanse. Veel flessen zijn zeer redelijk geprijsd. Wij proefden o.a. de enigszins toastige en toch nog frisse witte Finca Sanglar Convencia 2013 uit de streek Valencia (€17) en de ongeveer gelijk geprijsde, aangename rode Viña La Picaraza 2013, een zowel fruit als hout biedende bobal uit het directe achterland. Een volgende keer komen we graag terug voor Birlibirloque, de druk bezochte gastrobar op de begane grond.VV33 (Small)
In een stille zijstraat van de Gran Vía vonden we Las Ventas, een keurig ingericht, klein etablissement dat sinds eind 2015 bestaat en waar met enthousiasme wordt gekookt door de jonge chef Ángel Comes. Na een amuse van een heerlijke humuscrème (gelukkig zonder knoflook) met stokbrood en een organische olijfolie arriveerde een superieure salade van toptomaten uit de vlakte rond Valencia, met een bolletje burrata (mozzarella plus room), in honing gemarineerde pepers en gekarameliseerde sesamzaadjes (€14). VV35 (Small)Chef Ángel zelf bracht een kommetje met de dressing, die ook wat sinaasappel bleek te bevatten. Al met al was dit een heel smakelijk begingerecht, wat tevens gold voor de fraai verrijkte tartaar van zalm (€12). Als wijn hadden we een voortreffelijke Verdejo 2015 uit VV32 (Small)Rueda gekozen, die van Naia, buitengewoon redelijk geprijsd  (hele fles €18; winkelprijs in Nederland €12,50). De hoofdschotel werd gegrilde zeetong op een crème van krab met erop en erbij zowel doperwten als edamame (gemaakt van sojabonen), limoen, oranje bloemetjes en wat kruiden (€18). Het los geserveerde pittige groentegarnituur, dat mede bestond uit paprika en rauwe ui, bleek overbodig, zoniet enigszins storend (€18). Gezien de genereuze portionering van eigenlijk alles hadden voor een dessert absoluut géén ruimte meer.
Een leuk lunchaVV43 (Small)dres tenslotte floreert pal naast het Museo de Bellas Artes. Dus eerst genieten van de – voornamelijk klassieke – Spaanse kunst en dan, om een à twee uur, ontspannen tafelen in de rechthoekige eetzaal of op het ruime patioterras met fontein. De zaak heet Viracre. Behalve de goede tempura van inktvis (€12,30) verdient de maaltijdsalade VV41 (Small)Viracre een aanbeveling. Een meesterwerk is het niet, maar wel een smaakrijk geheel, dankzij ingrediënten als rucola, tonijn, ei, tomaat, maïs, twee dikke witte asperges (uit blik, typisch Spaans), pompoenpitten, wortel, rozijnen, drie soorten noten en de in Valencia bijna onvermijdelijke schijfjes sinaasappel (€9). Stokbrood en virgin extra olijfolie worden op verzoek eveneens gebracht (à €1). En per half flesje is Anna Codorníu beschikbaar, een prettige Cava (€12). Vergeet overigens niet om bij de entree van de eetzaal het mooie stadsgezicht van kunstschilder Ignacio Zuloaga te bekijken.
El Guiño, Gran Vía Marqués del Túria 12, 46005 Valencia. Tel. (00) 34 96 111 418.
Entrevins, Calle de la Paz 7, 46003 Valencia. Tel. (00) 34 963 333 523.
Las Ventas, Calle Taquígrafo Martí  20, 46005 Valencia. Tel. (00) 34 960 049 193.  Viracre, Calle San Pío V 9, 46510 Valencia. Tel. (00) 34 963 696 232.
  

 




DE BOKKEDOORNS (10/16) »

Sinds 1 januari 2016 wordt De Bokkedoorns – twee sterren in de Guide Michelin – voortvarend geleid door Pascal Beeren (derde generatie van zijn familie, links op de foto) Bok1 (Small)en chef-kok Menno Post. Stapsgewijs zullen ze deze tweesterrenzaak overnemen van John Beeren. Die overigens als grote gastheer nog jarenlang bij het bedrijf betrokken zal blijven, een restaurant dat niet alleen stijlvol werd ingericht, maar dat tevens uitzicht biedt over duinen en een meertje. Het was een prachtige nazomerdag, dus nam maître-sommelier Peter Bruins, een van de vriendelijkste én deskundigste vakmensen die we kennen, ons naar het beschutte terras. Om daar te gaan genieten van een lunch die de mooiste zou worden van het jaar: Menno Post heeft zich ontwikkeld totBok2 (Small) een van de meest creatieve, zoniet beste kookmeesters van ons land. Neem alleen al zijn zeetong uit het vier gangen tellende lunchmenu du Marché (€75). De huidloze, verse tongfilet was bedekt met hele kleine krokante ‘spekjes’ van kibbeling die prettig contrasteerden met de zacht smakende vis, terwijl accenten werden toegevoegd door o.a. een sabayon van halfdroge Sherry, een torentje van gebakken aardappelschijfjes en een lepeltje zachte uiensaus. Verrassend, verfijnd en smakelijk tegelijk, wat eigenlijk gold voor alle gerechten. Sommelier Niels van Overmeire schonk er een Verdicchio di Matelica bij, de Colle Stefano 2015 (glas €8,50; in dit geval deel uitmakend van het viergangen-wijnarrangement à €37,50). Het was een geurige, echt lekkere wijn, aangenaam fris, heel sappig en voBok9 (Small)orzien van zowel fruitige, citrusachtige elementen als zacht plantaardige, denk aan venkel. Eerder, als vrolijke ouverture van de maaltijd waren behalve de elegante, fijn schuimende Champagne Guy Charlemagne (glas €17,50) drie fraaie amuses verschenen, met als opmerkelijkste het subtiel pittige, niet te zoete kokosijs met komkommer, geserveerd in een hoog glas. Na deze start verscheen (als onderdeel van de driegangen lunch die €57 kost) een kostelijke compositie van Noordzee krab, een yuzu dressing (citroenig, wel zachter), enkele halve macadamianoten, een ‘gebrand’ parBok4 (Small)tje avocado, mini-merengues van karnemelk en een beetje groen, zoals van zeekraal en lamsoor. Opnieuw verrassend, verfijnd en smakelijk, met alweer een prettig mondcontrast tussen het zachte krabvlees en het knapperige van de nootjes. Wilde eend, borstvlees met daarnaast een gestoofd boutje, vormde de hoofdschotel. Menno Post liet het smaakrijke, malse en tegelijk goed gestructureerde vlees begeleiden door o.m. krokante polenta, rode biet, pompoen, artisjok en een jus op basis van eendenlever, terwijl een deel van het vlees bedekt was met een ‘crumble’ van fijn gehakte pistachepitten en koffiebonen. Juist dat laatste element deed de – gelukkig koel geserveerde – Altos Ibéricos 2011 van Torres er heerlijk mee harmoniëren, gezien de duidelijke rooBok5 (Small)steraroma’s in deze zwart fruitige, gespierde, van alleen graciano vervaardigde Rioja. We mogen ook de los verkrijgbare compositie van kreeft niet vergeten, vanwege de aangename lift die het witte vlees kreeg dankzij een riante, mild frisse bouillon van tomaat, sappige tomaatjes, partjes zacht pata negra vlees, schijfjes merg en schuim van spek (€35). Het lunchmenu kreeg een min of meer krakende finale, namelijk een te breken balletje van bittere chocolade gevuld met gemarineerde bramen, schuim van Mon Chou en een parfait van Bastogne koek. De Bokkedoorns mag dan twee sterren dragen, je geniet er op het niveau van drie – maar Pascal, Menno en zeker ook John zijn véél te bescheiden om dat zelf te zeggen.
De Bokkedoorns, Zeeweg 53, 20151 EB Overveen. Tel. (023) 526 36 00. Maandag gesloten, zaterdag geen lunch.

 




DOMAINE DES HAUTS DE LOIRE (9/16) »

De snelweg A10 verlatend, tussen Orleans en Blois, is het genieten. Toerend over de kronkelige wegen, langs het water of omgeven door akkers. Onze bestemming, zo schrijft recensent Nico McGough, wordt bereikt via een fraaie oprijlaan, een voormalige jachtslot uit HL91860, nu hotel-restaurant Domaine des Hauts de Loire. Hier daalde in 1993 een tweede Michelin-ster neer ter bevestiging van de kookkunsten van chef Rémy Giraud. De ontvangst is buitengewoon hartelijk. Bagage wordt uit de auto gehaald en er wacht een knisperend welkomstglas, de Vouvray pétillant van Marc Brédif. De kamers en suites zijn luxueus en klassiek van inrichting. Het ontbreekt er aan niets. En je kunt er heerlijk wandelen of fietsen. Er is een eigen tennisbaan, zwembad, visvijver, moestuin, bloementuin en boomgaard. Beide eetzalen zijn ontdaan van enig modernisme en elegant ingericht. Tafels met veel onderlinge ruimte en met hagelwit linnen, zilveren bestek, kandelaar, fraaie wijnglazen. De gast mag kiezen uit zoute boter of naturel. Bruisend water of plat uit eigen bron. Knapperige verse broodjes van verschillende meelsoorten. Maar er zijn ook minibolletjes van verse brioche. De wijnkaart is er een voor Hubrecht Duijker. Een collectie waarvan de beperking zich de meester toont, dus geen duizend titels. Veel ruimtHL6e uiteraard voor regionale schoonheden en grote namen: Huet, Chidaine, Ladoucette, Dagueneau, Mellot. Maar ook minder bekende grootheden. En bijna twintig wijnen zijn ook per glas beschikbaar (vanaf €12). Wij kozen voor de onberispelijke Montlouis ’10 Arpents’ uit 2015 van grootmeester Jacky Blot (fles €48). Gevolgd door een mij onbekende Anjou-Villages Brissac 2009 van Château de Prince (€45). Voor mijn tafelgenoot, een wijnbouwer uit Vouvray, kwam een begingerecht van gebakken Loire paling op dunne schijfjes aardappel en met een boeket van slabladeren bijeengehouden door geblancheerd preiblad (€41). Op de vis een laagje droge, ovengeroosterde broodkruim met fijne specerijen. Erbij een vinaigrette van geroosterde sjalot. Aan mijn kant een beeldschoon vegetarisch gerecht, bestaand uit  meer kleuren wortel, venkel, courgette, meiknol, radijs en eetbare bloemen. Alle rustend op een ‘shortbread’ bodem met erop een zachte mousseline van artisjok. En verstopt onder de knisperend verse groentetjes lag een HL5bolletje roomijs van doperwten. Een lust voor oog en tong (€37). De Montlouis van Blot slingerde zich om deze gerechten als een satijnen lint. Tussendoor werd een tranche op de graat gebakken tarbot (€ 64 voor twee) geserveerd, waarvan de huid was gelakt met lokale honing. Op de vis een bolletje van haast bijtend scherpe citroen ‘curd’ die het de wijn moeilijk maakte en feitelijk het gerecht geen eer aandeed. De smeltend sappige vis nam echter snel het heft in eigen hand. De schitterende reductie saus van jus de poulet, groente-extract en jus van schaaldieren, bracht vis en wijn als allerbeste vrienden bijeen. Toen was het tijd voor rode Loire, de meest onderschatte grote wijn van Frankrijk. Hemeltjelief, wat een superwijn, deze Anjou van alleen cabernet franc. Donker kersenrood, diep en verfijnd geurend naar rijp rood fruit, donkere bessen, een hint van leer en een langs zwemmend truffeltje. Schitterend in de mond, met kordate, maar fijn in de wijn opgenomen tannines. Op mijn bord aan mijn kant een ‘rouleau’ van smeltend zacht gegaarde borst van kip (€ 61) met sappige, licht gerookte worstjes HL3gemaakt van de dij en tonkabonen. Puntgave cantharellen, piepjonge prei, en gebakken, ragfijn gesneden aardappel. Dit alles bijeengebracht door de diep geconcentreerde saus op basis van groentejus en met boter gebonden. Mijn gast genoot van op lage temperatuur gegaarde eend (€62) onder een knisperend korstje van specerijen. Artisjok, mini-aardappeltje en prachtige gereduceerde jus op basis van de sappen uit het karkas. Een klein zoetigheidje erbij van meloen en passiefruit. Klassieke smaken, perfect uitgevoerd. Als afsluiter parkeerde zich aan mijn kant een wagen vol kaas, waarvan de helft uit eigen streek (€ 22). Mijn vriend uit Vouvray koos voor een zeldzaam mooie soufflé met Cointreau, luchtig, precies zoet genoeg en perfect bereid (€23). Naast het prachtige eten en de buitengewone wijnen mag de bediening niet worden vergeten. Aanwezig, maar met ruimte. Alles ziend, en er werd ook gelachen. In de woorden van Michelin, een omreis waard.
Relais & Châteaux Domaine des Hauts de Loire, 79 Rue Gilbert Navard, 41150 Onzain, Frankrijk. Tel. (00) 33 2 54 20 72 57. Restaurant gesloten op maandag en dinsdag.

 

THE PINNACLE GRILL – OOSTERDAM (9/16)
Op alle veertien schepen van de Holland America Line kan tegen extra betaling worden geluncht ($10) en gedineerd ($35) in een luxe restaurant, The PinnP3 (Small)acle Grill. Het interieur is uitgesproken sjiek, het serviesgoed en ander tafelgerei ogen heel fraai, men werkt er met hoogwaardige ingrediënten en het zeer attente bedienend personeel werd extra geschoold. Op de Oosterdam treffen we zowaar als bedrijfsleider een dorpsgenoot, Jeroen Rentinck (foto), afkomstig uit een familie die ook een paar gedreven chef-koks heeft voortgebracht. Centraal in het menu staan superieure steaks, enkele visgerechten (waarvan twee onbegrijpelijk met knoflook), Amerikaans-Franse klassiekers – en dat al jaren. In plaats van de bij herhaling genoten, pittige Dungeness crab cakes begint tafelgenote met de jumbo shrimp cocktail die inderdaad bestaat uit grote garnalen op wat onaangemaakte sla en met een rode saus die flink wat mierikswortel bevat. Zelf kies ik de in alle opzichten klassieke lobster P1 (Small)bisque, heel smakelijk, romig bovendien (mede dankzij achteraf wat toegevoegde crème fraîche) en subtiel opgepept met een lepeltje Cognac. De gegrilde lamskoteletten uit Colorado smaken als vanouds, kostelijk dus. Op verzoek wordt wel de wijndodende muntsaus ook nu weer vervangen door kommetjes beárnaise- en pepersaus. Mijn ‘petite’ filet mignon weegt toch nog bijna 200 gram en is tevens allesbehalve ‘petite’ qua kwaliteit. Het prachtige, malse en toch stevig gestructureerde vlees heeft tegelijk een gaaf grillaroma en is afkomstig van de duurzaam opererende Double R farm in Washington State. Ook de meeste wijnen die The Pinnacle Grill voert komen uit die staat, en uit het naburige Oregon. P5 (Small)Oogstjaren worden helaas niet vermeld en de prijzen liggen hoog, te hoog. Van de 23 rode soorten kosten er 22 meer dan $55 per fles (inclusief een onjuiste 15 procent service charge). De beste prijsprestatie wordt geboden door de Michelle Brut waarvoor ruim $48 (inclusief 15 procent) moet worden betaald. Hoe dan ook, aanbevolen bij het lamsvlees en de biefstuk is een mooie Merlot, de Nelms Road 2014, vervaardigd in Washington door de Woodward Canyon Winery (bijna $68). Per traditie en grote tevredenheid sluiten we het diner af met de baked Alaska die Ben & Jerry’s Cherry Garcia ijs bevat en erop/ernaast enkele zwarte kersen.
The Pinnacle Grill, Oosterdam, Holland America Line (www.hollandamerica.com).




MAALTIJDEN IN MICHIGAN (8/16) »

Toerend door Michigan (Res4 (Small)zie de reisreportage van augustus 2016) heb ik allerlei verschillende restaurants geprobeerd. Sommige waren niet om over naar huis, te schrijven, laat staan naar deze website, andere weer wel. Zoals The Green Well, een zeer populair dus druk bezochte gastro pub in Grand Rapids, op slechts enkele autominuten van de villawijk Heritage Hill. Het warme weer en de kakofonie van stemmen plus muziek binnen brachten ons naar het rustiger buitenterras. De aardige wijnkaart vermeldde een ‘Vinho Verde’ van Fenn Valley, een producent in de eigen staat. Beloofd werd een wijn die knisperend, droog en licht parelend zou zijn – maar hij was dat in geen van de gevallen. ‘No problem’, zei het aardige meisje dat ons bediende, ‘ik ben het zelfs helemaal met u eens’. Ze haalde het glas wRes5 (Small)eg en bracht vervolgens een Grüner Veltliner uit Oostenrijk, merk Mozart (royaal glas $9,99). De wijn kon het goed vinden met de golden beet salad, een heel smakelijke, gul geportioneerde melange van gele biet, quinoa (markant aanwezig), sjalotten, tomaten, sinaasappel, groene sla, een citroenvinaigrette en meer ($10,99). Een ander leuk begingerecht was de in een steelpannetje geschroeide geitenkaas met erop wat ui, in gezelschap van getoaste soorten stokbrood en sla (rechts, $12,99). Res6 (Small)Een aardige hoofdschotel bestond uit Indian Brook forel, nieuwe aardappelen, gegrilde groene asperges, tomaatjes en een frisse, mayoachtige barbecuesaus ($18). De wine flight erbij had als opvallende naam Hey, Hey Chardonnay, want hij werd gevormd door een drietal Californische Chardonnays. Stuk voor stuk smaakten ze heel mild, die van Bread & Butter uit Napa Valley zelfs duidelijk naar karamel vanwege het houtcontact ($9,99). Voor het dessert wendden we ons een paar deuren verderop tot de Furniture City Creamery, een gereputeerde ijsmaker voor wie geen ingrediënt veilig is, het zeer Amerikaanse root beer bijvoorbRes7 (Small)eeld (links). Pal tegenover The Green Well is het smullen van o.m. sushi (niet op de kaart, worden à la minute gemaakt), sashimi van geelvintonijn ($14) en tempura shrimp ($15) bij de informele, tot een kleine keten behorende Maru Sushi & Grill. En keurig liet de jonge gastvrouw ons de per glas bestelde, niet al te grassige Drylands Sauvignon Blanc 2015 uit Nieuw-Zeeland voorproeven ($11). Tijdens ons bezoek was de achtergrondmuziek meer voorgrondmuziRes8 (Small)ek en bovendien abominabel, maar op verzoek werd het volume sterk verminderd. Noordelijker, in het wijngebied Leelanau Peninsula, is het lekker lunchen bij Heart & Vine, het eenvoudig ingerichte eet- en wijncafé van Black Star Farms, een van Michigans allerbeste, uiterst dynamische, niet te missen wijndomeinen. Men verwerkt er veel zelf geteelde of gemaakte ingrediënten, zoals bloem voor de ovenpizza’s. De tomatensoep met flink wat venkel plus basilicum en geitenkaas smaakte heerlijk ($8), net als de farm salad, een gul, Res9 (Small)grotendeels groen geheel met partjes geroosterde tomaat en radijs, plus een zesminuteneitje ($8). Uiteraard worden er Black Star wijnen geschonken, inclusief de opwekkende Arcturos Riesling (glas €8). Plezierig dineren was het in Reflect, het restaurant van de Cambria Suites, het beste hotel van Traverse City. Met de wijnen ging het twee keer mis, men bracht ons bij herhaling de verkeerde, maar het Great Lakes duo van pangeschroeide witvis en walleye (Amerikaans-Canadese zoetwatervis, lijkt op snoekbaars) en Japanse broodkruim met o.a. Sardijnse ‘pastaparels’ en een basilicumsaus smaakten prettig ($19), net als de vijf grote coconut shrimp en hRes11 (Small)un rijke garnituur ($17). De kwaliteit van eigenlijk alles steeg verderop langs dezelfde, lange hotelstraat, bij Smoke & Porter. Om te beginnen wat de wijn betreft. Je kunt er bijvoorbeeld een elegante Blanc de Blancs brut bestellen van de regionale producent L. Mawby, voor een heel redelijk bedrag ($42). En vervolgens een glas Res10 (Small)daarvan drinken bij een gedeeld voorgerecht van gefrituurde knapperige, licht zoute zwoerd met groene salade, geschaafde venkel en tomaatjes ($6). De bubbelwijn kon het eveneens uitstekend vinden met de fish & chips van witvis, frieten, waterkerssalade, gerookte ui en remouladesaus ($21). Van geheel andere orde, maar minstens zo geslaagd was de zachte, bij lage temperatuur heel langzaam bereide pulled pork, zacht en mals (foto, $18). De barbecuesaus erbij, we konden kiezen, werd een milde uit Memphis, en de wijn een droge, kruidig fruitige Zuid-Franse rosé, Château de Campuget 2105 (glas €8,50, fles €32).
The Green Well, 924 Cherry Street, Grand Rapids, tel.616 808 3566.
Furniture City Creamery, 958 Cherry Street, Grand Rapids.
Maru Sushi & Grill, 925 Cherry Street, Grand Rapids, tel. 616 458 1900.
Heart & Vine, Black Star Farms, 10844 East Revold Road, Suttons Bay, tel. 213 944 1297.
Reflect, Cambria Suites, 255 Munson Avenue, Traverse City, tel. 213 778 900.
Smoke & Porter, 1725 US 31, Traverse City, tel. 231 642 5020.




DINEREN IN DETROIT (7/16) »

Din1 (Small)Een hoogtepunt, ook letterlijk, van onze eetavonturen in Detroit, bood Coach Insignia.Dit grote, cirkelvormige, in zachte tinten uitgevoerde restaurant voert de grootste wijnkaart van Michigan, er wordt zeer goed gekookt – en het bevindt zich op de 71e verdieping van het Renaissance Center, een iconisch complex van wolkenkrabbers langs de Detroit River. Met aan alle kanten uitzicht over zowel downtown als de andere oever, waar de Canadese stad Windsor ligt. Onze zinneDin2 (Small)n hadden we gezet op een mousserende wijn uit Michigan, en in overleg met de zeer attente gastvrouw Christy (‘Wilt u de wijn in een Champagne-glas of in een gewoon glas?’) werd het de L. Mawby Blanc de Noirs Brut, gemaakt door een bedrijf dat gespecialiseerd is in hoogwaardige bubbelwijnen. Het bleek een heerlijke, zuivere creatie te zijn, vol wervelende minibelletjes en met een aroma van mild wit fruit. Bovendien droeg de fleDIN3 (Small)s zéker voor wijn uit Michigan een redelijk prijskaartje ($45). We genoten ervan bij het voorgerecht van southern fried short rib: zacht stoofvlees, subtiel gekruid, met een zachte pepersaus, erwtenscheuten en een spiegeleitje ($13). Nog beter werd de combinatie met de hoofdschotel, zeer verse zeebaars, perfect op de huid gebakken en discreet gelakt met miso, een soort pasta van soja. Het garnituur bestond uit rijstpudding, samen met verse venkel, wortel en wat sinaasappel (links, $34). Gezien de kwaliteit van eigenlijk alles is het geen wonder dat de 250 à 300 stoelen van Coach Insignia vrijwel elke avond bezet zijn.
Alleen qua locatie en ambiance vormde The Vertical een groot contrast. DIN4 (Small)Deze langwerpige, eigenlijk horizontale zaak is namelijk gevestigd in een downtown souterrain, niet ver van het operagebouw, en heeft een uiterst informeel interieur met veel hout. Er wordt permanent popmuziek gedraaid. Wij weken daarom uit naar de stillere bar, waar tafels staan en waar tegen een witte zijwand spaghettiwesterns geluidloos worden vertoond. Verrassend genoeg voert The Vertical wel een omvangrijk wijnassortiment, met alleen al 45 Champagnes – maar geen enkele wijn uit de eigen staat. Als start kwam er een glas Schramsberg Blanc de Noir 2012, uit Californië, fraai en feestelijk ($15). De wijn bleef lekker bijDin5 (Small) de rode en gele schijfjes roasted beet die gezelschap hadden van o.a. verse, regionale geitenkaas, haricots verts en yoghurt die met kummel, echter niet de aangekondigde koriander, was gekruid ($9). Ongeveer twee minuten nadat het begingerecht was verorberd werd het hoofdgerecht al gebracht – wat we in Detroit nog twee keer zouden meemaken. De coquilles met baconpoeder en een maïscoulis gaven genoegen ($21), net als de Faroe Islands zalm, op de huid gebakken DIN6 (Small)en met een rode hibiscusjus (boven, $18). Beide schotels raakten goed bevriend met een Sauvignon Blanc 2015 uit Nieuw-Zeeland, die van Allan Scott (glas €10).
Op pakweg honderd meter van ons hotel, Aloft Detroit, vonden we Angelina, een grote, enigszins Spartaans ingerichte ‘Italian bistro’. Waar de maaltijd niet memorabel was, maar wel correct. Huisgemaakte mozzarella met tomaatjes, rucola, basilicum, stipjes geconcentreerde balsamicoazijn en olijfolie vormden samen een prettige start ($9,50). En de linguini met van alles – artisjok, asperges, kikkererwten, olijven, tomaten, venkel DIN7 (Small)en olijfolie – gaf eveneens aanleiding tot tevredenheid ($18,50). Zij het dat dit hoofdgerecht nog sneller gebracht werd dan in The Vertical. Eerst een keurige Prosecco (glas $7) en daarna een acceptabele Pinot Grigio 2015 ($7,50) hielden de gerechten gezelschap.
Ons vierde diner, downtown bij Wright & Co, was een mislukking.  De van knoflook vergeven pâté, de waardeloze sirloin steak, de absurd slechte wijnselectie (van de vijf witte per glas was er niet één à la Sauvignon Blanc of Chardonnay), de te harde bonkbonkmuziek en het veel te snel gebrachte hoofdgerecht – we waren nog bezig met ons voorgerecht – maakten deze zaak tot Wrong & Co.
Coach Insignia, 71st floor Renaissance Center, 48243 Detroit. Tel. (313) 567 26 22. Reserveren essentieel.
The Vertical, 1538 Centre Street, 48226 Detroit. Tel. (313) 732 94 63.
Angelina, 1560 Broadway, Detroit 48226. Tel. (313) 962 13 55.




SMAKEN VAN SAKSEN (6/16) »

Wat een leuke, Res30tegelijk smakelijke ontdekking, de Weinbar van bean&beluga. Gevestigd in dezelfde, uit 1912 daterende villa in een buitenwijk van Dresden waar de ondernemende chef-kok Stephan Hermann het met een Michelin-ster bekroonde, stijlvolle restaurant bean&beluga drijft. Het concept van de met zwart houten tafels ingerichte wijnbar is méér dan alleen een bar, namelijk een soort sjieke bistro waar frequent wisselende wijn- en spijscombinaties kunnen worden genoten. De menu’s kunnen bestaan uit vier of zes gerechtjes met evenveel wijnen. Wij gaan voor zes van elk (€26 respectievelijk €35). Wijn nummer één is een van de exclusief voor bean&beluga gebottelde soorten, een vrij volle, vooral fruitige Sauvignon Blanc 2013, we proeven citrus en wat passRes31 (Small)ievrucht, van Weedenborn in Rheinhessen. Die het uitstekend kan vinden met minipijlinktvisjes ofwel calamari, gebakken en begeleid door een soort Cearsarsaladetje met een avocadomousse. De combinatie vormt de aftrap van een bijzondere avond waarop ook gebakken snoekwangetjes verschijnen in een beurre blanc (rechts), met daarbij de rijpe, doch nog vitale Riesling Rheinhessen 2012 van Dreissigacker, geschonken uit een dubbele magnum. Gevolgd door een stukje varkensbuik, heel mals, en subliem gekoppeld aan de sappige, rood fruitige, houtvrije bean&beluga Spätburgunder van Meyer-Näckel, een topdomein in het Ahr-dal. TerwijRes33 (Small)l de finale bestaat uit een aardbeiencompositie met erbij de ook iets naar aardbeien smakende Champagne Grand Cru rosé van Fromentin Leclapart.  We boffen overigens wat de service betreft. Deze avond is het buitengewoon deskundige, buitengewoon vriendelijke Simone Mögel die de wijnen heeft geselecteerd en van een toelichting voorziet. Haar kennis deed ze o.a. op in zowel Zuid-Afrikaanse als Engelse toprestaurants. Bean&beluga heeft ook een delicatessenwinkel, alsmede een gelauwerde kookschool, en is vanuit Dresdens centrum binnen een minuut of twintig comfortabel te bereiken met tramlijn 11 (halte Plattleite).Res50 (Small)
Aan de rand van het stadshart zelf kun je lunchen op niveau in Kastenmeiers, een ruim 240 jaar geleden herbouwd wit paleisje pal tegenover het museum Albertinum. Patron-cuisinier Gerd Kastenmeier serveert voornamelijk visgerechten. En dat in een sjieke ambiance: de grote eetzaal werd ingericht met zachte tinten van Res42 (Small)bruin en lever, terwijl de wanden deels van ruw steen en baksteen zijn. De zogeheten ‘business lunch’ kan bestaan uit of een driegangenmenu (meestal €21) of een enkele visschotel (€11). In ons geval bestond deze niet uit de aangekondigde roodbaarsfilet, die bleek achteraf te zijn uitverkocht, maar uit een perfect bereide, op de huid gebakken moot zalm. Res44 (Small)Waarvan het garnituur bestond uit pasta, spinazie en een vederlichte, enigszins frisse wijnsaus. Een geheel dat heerlijk harmonieerde met de Saksische Riesling 2015 van Weingut Matyas, fris, sappig met wat mildheid en nuances van appel plus citrus. We kregen hem in een ‘dubbele’ hoeveelheid van 0,2 liter die precies werd afgemeten door de wijn eerst te schenken in een karafje met maatstreep (€9,50, fles €33).
Aan de andere kant van de Altstadt, onder het vijfsterrenhotel Kempinski (gevestigd in het TaschenbRes23ergpalais), gaan toeristen graag naar de Sophienkeller. Veel gasten, er is ruimte voor 450 mensen, zitten daar op houten banken aan lange tafels, enkelen zelfs in hangende draaimolenstoeltjes. Er wordt gezongen met zachte trompetbegeleiding, en om de dag loopt er een fantastische tafelgoochelaar rond, Mario Wilson. De stemming is dus vrolijk – en zowaar, de kwaliteit van zowel het eten als de wijnen dragen daartoe bijRes20 (Small). Zo genoten we van een kostelijke, kenmerkende, dus fris fruitige Goldriesling 2015, een Saksische specialiteit van Weingut Jan Ulrich (fles €27). De wijn was beste maatjes met zowel de regionale geitenkaas in een manteltje van geroosterde sesampitten en wat honing (€12,90), als met de rijke aardappelsoep die schijfjes gebraden Bockwurst bevatte (kleine portie €4,90) en met het royaal geportioneerde, zeer smakelijke haantje in bladerdeeg dat men verrijkt had met o.m. wat frisse, jonge geitenkaas, tomaat en pijnpitten (boven).
Res60Een kilometer of 10 buiten Dresden, in het wijndorp Radebeul (en niet ver van Schloss Wackerbarth) is Charlotte K een klinkende naam. Niet in de laatste plaats omdat dit in een historische hoeve gevestigde restaurant nauwe banden heeft met het eminente Weingut Kastler Friedland, gesitueerd op hetzelfde adres. Wijnen daarvan wRes63 (Small)orden dus prominent gepresenteerd, zoals de sappig fruitige Müller-Thurgau 2015 (glas €4,90) die terecht werd aanbeRes61volen bij de ‘carpaccio’ van zalm en coquilles, fraai van smaak én presentatie, namelijk met ringetjes zalm rond dunne schijfjes Jacobsmuschel (€12). Als hoofdgerecht kozen we Charlottes Sülze, wat een zalige zult bleek te zijn, buitengewoon smakelijk, met in de oven bereide rozemarijnaardappels en een enigszins korrelige remouladesaus waarin ook mierikswortel waarneembaar was (€14). De nog vieve Kastler Friedlander Weissburgunder 20143 (halve liter €29) kon het er voortreffelijk mee vinden.
Winebar bean&beluga, Bautzner Landstrasse 32, 01324 Dresden. Tel. (0049) 351 44 00 88 00. Zondag en maandag gesloten.
Kastenmeiers, Tzschirnerplatz 3-5 (Kurländer Palais), 01067 Dresden. Tel. (0049) 48 48 48 01. Zeven dagen per week geopend, maar zaterdag en zondag niet voor de lunch.
Sophienkeller, Taschenberg 3, 01067 Dresden. Tel. (0049) 351 49 72 260. Dagelijks open vanaf 11 uur.
Charlotte K, Coswinger Strasse 23, 01445 Radebeul. Tel. (0049) 351 833 86 76. Geopend vanaf 17.00 uur, woensdag t/m zondag. Alle in Duitsland.

BRASSERIE PAARDENBURG (6/16)
Op een prachtige lRes80 (Small)entedag was het lekker lunchen op het voorterras van Brasserie Paardenburg, langs de Amstel en met uitzicht op Ouderkerk aan de Amstel. Een extra voordeel van het terras was dat ons de harde muziek binnen bespaard bleef. Uiterst attente gastheren brachten al snel broodjes, boter, een fles bronwater (€5) en glazen wijn om de maaltijd ontspannen mee te beginnen. Plus blokjes ijs om de wijnen nog wat koeler te krijgen. De Tormaresca Paiara 2015, een blend van bombino en chardonnay, smaakte aangenaam fris en fruitig (glas €4,75). De Boschendal Blanc de Noir rosé was vreemd genoeg nog van 2014, maar had net nog voldoende zuren – helemáál na een ijsblokje in het glas – om prettig te verwikken, terwijl deze Kaapse wijn tegelijk trakteerde op rijp rood fruit (glas €5). Res82 (Small)De menukaart biedt flink wat brasserie- en verwante gerechten, inclusief oesters (half dozijn €14) en een Hollands plateau met bitterballen, garnalenkroketten, kaasstengels en crostini met zalm (€16,50), terwijl ook in de boter gebakken zeetong (€32,50) en steak tartaar (€14 klein, €31,50 groot) worden aangeboden, maar wij kozen het lunchmenuutje met asperges (twee gangen €35). Dit opende met een groene salade waarin enkele aspergesstukken verscholen lagen, onder dun gesneden, correct smakende lamsham en met wat kerriemayonaise (iets te dominant en natuurlijk moeilijk met elke wijn). Van de hoofdschotel was het wel volop Res81 (Small)genieten: mooie, perfect bereide asperges, met naar keuze of op de huid gebakken zeebaars of beenham met een gepocheerd ei. In beide versies troffen we ook gebakken krieltjes, béarnaisesaus en wat zeekraal aan. Als perfecte begeleider werd op de wijnkaart – die geen jaartallen vermeldt, doch wel een enkele vreemde onjuistheid – een Spaanse witte gevonden, de krokant frisse, tegelijk grassige en groen fruitige Verdejo Sauvignon Blanc 2015 van de Finca Constancia Altozano (glas €5,75, fles €27,50). Na de espresso c.q. thee (helaas geen Darjeeling; beide €2,75) was het maar moeilijk opstappen. Want de zon scheen zo lekker, er woei een verkoelend briesje en naar de langs varende bootjes kijken leek opeens het mooiste mogelijke tijdverdrijf.
Brasserie Paardenburg, Amstelzijde 55, 1184 TZ Amstelveen. Tel. 020 496 12 10. Zeven dagen per week geopend voor ontbijt, lunch en diner. Vraag bij het reserveren om een gratis parkeerplaats (wat €8 scheelt).

LE COMMERCE (6/16)
In de Guide Michelin, zo schrijft recensent Nico McGough, vond ik Le Commerce in het dorpje Oucques, niet ver van Blois. Dit hotel-restaurant is het werkterrein van Annie en Vincent Lanchais, zij ‘voor’ en hij in de keuken. Al meteen danst er een Res70zeldzame Pinot Gris in het glas, badend in een zee van kleuren. Want de zaalinrichting is zeer kleurrijk met o.a. aardbei rood, zonnebloem geel, kermit groen, koninklijk oranje en pauselijk paars, Alles smaakvol afgewisseld. De wijn is een 2015 van de gebroeders Rémi & Henri Bonnet, gevestigd in de Muscadet. Hun Pinot Gris, een Val de Loire, is zinderend fris, fijn besnaard en hoogst gastronomisch, met tonen van appel en fris geel fruit (€34,90). De spijskaart vermeldt slechts vier losse voorgerechten, twee visgerechten en twee met vlees. Voorts worden zes menu’s aangeboden (vanaf €19 voor een lunch tot €61 voor het Menu Prestige). De wijnkaart bevat een kleine honderd wijnen die goed zijn gekozen, veelal van regionale producenten. Laatstgenoemd menu gaat van Res71start met drie huisgemaakte vleeswaren als amuse, waaronder gebakken buikspek op pruimenconfiture. Als een van de begingerechten verschijnt een paar gepocheerde eieren. Ze zwemmen in een zacht groene saus van sla, met erop een mooi lepeltje kaviaar. Om de tijd te overbruggen tussen voor- en hoofdgerechten is er een granité van rode Loire-wijn, met erover mousserend rood. Fris, niet zoet en mondschonend. Vier graatloze filets van rode poon in een rijke saus van tomaten vormen een van de hoofdschotels. Volmaakte vis, diep makende saus en als garnituur erbij een warm slablad gevuld met kleine groentetjes. We genoten eveneens van zes kleine stripjes rundvlees, perfect gebakkRes72en. Ze lagen op verse spinazie en morilles. De saus was een reductie van kookvocht en morillesnat. Erbij een glas met daarin een warme mousse van foie gras. De mooie, rijpe Chinon La Diablesse 2009 van bioproducent Etienne Bonnaventure paste hier wonderwel bij. Geurend naar rijpe bramen, fraaie diepte en ontwikkeling. In de mond zacht en rijp met de beschaving die rode Loire zo kenmerkt. Cabernet Franc op zijn mooist. De wijn ging ook volmaakt samen met de kazen, voornamelijk regionale geitenkazen. Tot slot arriveerde misschien wel de beste soufflé die ik genoot na die van Auberge de l’Ill. Een compositie met sinaasappel geparfumeerd door kardemom. Erbij een granité van sinaasappel, Campari en een limonade van kardemom, sensationeel goed.
Hotel-restaurant Le Commerce, Route de Beaugency 9, 41290 Oucques, France. Tel. (0033) 2 54 23 20 41. De zaak heeft twaalf hotelkamers en ligt een half uur rijden benoorden Blois.




FOLIA (5/16) »

F1 (Small)Op en rond de zonovergoten binnenplaats behorend bij Château de Flaugergues, in een buitenwijk van Montpellier, begonnen Pierre de Colbert (zoon van de kasteelheer) en chef-kok Thierry Alix het restaurant Folia. Dit gebeurde in 2010 – met eclatant succes. Dag in, dag uit is de zaak vrijwel altijd volgeboekt. De vriendelijke prijsstelling (driegangenmenu €23) en Thierry’s creatieve, dagelijks marktverse gerechten zijn daar ongetwijfeld debet aan. Evenals de locatie (vrij parkeren) en dF2 (Small)e klasse van de eigen wijnen. Ons déjeuner opende met een bijna crèmeachtige pompoensoep, verrijkt met sap van bloedsinaasappel en een ravioli gevuld met tarbot. En proefden we ook een hint van knoflook? Na deze aparte, smakelijke  ouverture, waarbij een glas van de droge muskaatwijn Foliae 2015 een trouvaF3 (Small)ille bleek (€4,50), bracht men ons rug van zeebrasem gekookt in een gerookte bouillon en vergezeld door o.a. een crème van citroenmelisse, een mousseline van gele courgette, zachte blokjes stukjes knolraap en scheutjes jonge spinazie. Een vrij zachte, tegelijk smaakrijke, geheel heerlijke creatie. Waarbij de vieve, mild fruitige Viognier de Flaugergues vrolijk tegenspel bood (glas €5). Als dessert is er natuurlijk kaas (supplement €2,50), maar we kozen een combi van citroenmousse, gekonfijte citroenschijfjes en een peer-avocadosalade, fris en delicieus.  Toen we Pierre achteraf complimenteeerden, ook met de uitstekende prijsprestatie van het menu, stelde hij:’Kwaliteit is geen kwestie van prijs, maar van werk.’ Hoe terecht.
Folia, Château de Flaugergues, 1744 avenue Albert Einstein (Quartier Millénaire), 34000 Montpellier, France. Tel. (00) 33 04 99 52 66 35. Alleen lunch, in het weekend gesloten.

CÔTÉ MAS (5/16)
Door wijnproducent Jean-Paul Mas en diens equipe werd véél zorg besteed aan de inrichting van restaurant Côte Mas. Het porselein kwam uit zowel Japan als Limoges, het zilverwerk van Cristofle, de glazen van Riedel, het linnen (op de daarmee deels gedekte zwarte houten tafels) van Jacquart Français, en overal is kunst te vinden. CM6Waaronder een door Christophe Heymann geschilderd levensportret van Jean-Claude zelf. Bovendien werd een talentvolle chef geëngageerd, Kevin Breugnot.  Toch is het op de eerste etage gesitueerde etablissement, dat tevens een terras heeft, niet kostbaar. De eigenaar zelf spreekt over ‘luxe rural’. Voor €39 bijvoorbeeld wordt een perfect driegangenmenu geoffreerd en de wijnen, merendeels de eigen soorten, zijn al helemaal vriendelijk geprijsd. CM9 (Small)Zoals de bubbel Prima Perla Crémant de Limoux (à €4,50 per glas), de Paul Mas Sauvignon Blanc (€3), de Arrogant Frog Chardonnay-Viognier (€3,50) en de fruitige rode Côte Mas Rouge Intense (€3). En voor een hele fles Champagne Deutz betaal je ook niet veel (€54). De wijnen worden toegelicht en geserveerd door een uitermate deskundige, zeer gastvriendelijke sommelière, Izabel  Zammit. Na een drietal verrassend amuses, waaronder een zoet-hartige macaron, begon ons diner met la tarte tatin de Thau et surf et turf.  Dat bleek een rechthoekig gerecht te zijn met gemarineerde tonijn op een laagje foie gras, en daaronder dunne toast. Ongebruikelijk, die combinatie, maar weCM8 (Small)l eminent genietbaar. Duif, licht gerookt, vormde de hoofdschotel. Behalve de borst lag een met lever en paddenstoelen gevuld pootje op het bord, samen met seizoensgroenten en blokjes gekruide polenta. Als gang nummer drie werd besteld een met aardbeien, bramen, frambozen en zwarte bessen gevulde bol waarvan de onderste helft bestond uit knapperige kokos en de bovenste uit bittere chocolade. Ons enige kritiekpunt betreft de volstrekt verkeerde, rommelige en te harde achtergrondmuziek (op verzoek zachter gezet). Maar voor al het overige is Côté Mas een grote omweg waard.
Côté Mas, Route de Villeveyrac (langs de D5, even oostelijk van Montagnac), 34530 Montagnac. Tel. (00) 33 4 67 24 36 10. Zondag gesloten, zaterdag geen lunch.

FERME-AUBERGE DE L’ABBAYE DE VALMAGNE (5/16)
Het is Laurence d’Allaines, echtgenote van Philippe, wiens voorouder de historische abdij van ValmAb1agne (departement Hérault) verwierf, die de kaart bepaalt van het nevenliggende restaurant. Dit heeft een uitnodigend, groot terras, een rustiek ingerichte binnenzaal en voert, gezien zijn landelijke ambiance, verrassend goede gerechten. Laurence persoonlijk stelde de receptuur samen en selecteerde de altijd regionale, altijd natuurvriendelijk werkende leveranciers. Terwijl ze bovendien veel ingrediënten gebruikt (groente, fruit, kruiden, bloemen) uit haar eigen vier moestuinen. Het mooiste keuzemenu is dat van drie gangen (€32). Tijdens ons lunchbezoek begon dit met verse geitenkaas van de boer met superieure groenAb5e asperges, plus een met  bloemblaadjes versierde sla en plakjes gekruide rode biet. Een ander begingerecht was de kostelijke terrine, een mozaïekachtige, smaakrijke doch niet zware compositie van bigvlees en gevogelte met een zalige gelei en begeleidt door dezelfde sla als de geitenkaas, plus natuurlijk vers stokbrood. De rosé Abbaye de Valmagne Cuvée Bernard et Benoît 2015 deed het prima bij beide schotels, mede vanwege zijn frisse karakter (glas €6). Het bleef een feestje voor de zintuigen met het hoofdgerecht, magret de canard die een subtiel accent had van zwarte olijven en een garnituur van speciale spinazie, wortelschijfjes, groene kruiden, twee soorten rijst (‘ik ben niet zo op aardappelen’ stelde Laurence, die de rijst zorgvuldig had geselecteerd)’ en een wellicht overbodige, want noAb3gal zoete vijgenconfit. De rode Abbaye de Valmagne Le Secret Frère Nononque 2015 kon het er uitstekend mee vinden. Deze donkertonig (hint katjesdrop), zwart fruitige, fris te schenken wijn bevat 15 procent van een middeleeuws druivenras, de morrastel, in Rioja graciano genoemd (glas €6,50). Als fraaie finale volgde een delicieus dessert, te weten chocoladetaart met noten, verse aardbeien en een gelei van zuidvruchten. De monniken van toen zijn vast nooit zo verwend geweest.
Abbaye de Valmagne, D5 (tussen Montagnac en Villeveyrac), 33560 Villeveyrac, Frankrijk. Tel. (00) 33 4 67 78 13 64. Maandag gesloten. In mei geopend voor de lunch van 5 t/m 8, en van 14 t/m 16 mei. Voorts vanaf 15 juni t/m 30 september dagelijks voor de lunch. Avondopeningen vinden plaats op donderdag en vrijdag, tijdens evenementen.

GRAND HÔTEL DU LION D’OR (5/16)
In het kleine plaatsje Romorantin, hartje Loire-gebied, ligt een klassiek juweeltje. Dit is geen bedrijf voor mensen die bonkende muziek aan tafel willen. Ook niet voor liflaf Lion8gerechten. Lion d’Or behoort tot dezelfde klasse als bijvoorbeeld Beau Rivage in Condrieu, schrijft recensent Nico McGough. Binnenin heerst een klassieke, somptueuze, weldadige rust. Het aperitief wordt genoten in een ruime salon. Geruisloze bediening brengt de kaart, waarop weinig gerechten staan. Vijf voorgerechten, vier vis, vijf vlees. Niet naar de prijs kijken, het kost wat, maar je krijgt ook wat. In de salon arriveren drie amuses. Schitterend zijn ze. Een diep smakende, romige, schuimende bisque van schaaldieren. Een lepeltje tartaar van zeebaars, gillend goed, met een hint van limoenzest en sisalblad. Tot besluit een glas met romige foie gras, vloeibaar gemaakt met wat room – en bespeur ik er een tonkaboonje in? Ik wordt ouderwets aan tafel genood. Direct valt op dat er voor mij een tafeltje is bijgezet  voor telefoon, laptop, pen, opschrijfboek, etcetera. De eetzaal is lelijk, Lion7maar heeft toch klasse en charme. Een soort luipaard bedekking op de vloer. Aan de muren koffieverkeerd gekleurde spiegels, behang dat op een legpuzzel lijkt, een tafel in het midden met bovenmaatse, vreemd gevulde vissenkommen. En aan het plafond een lichtcreatie die je spontaan aan schoonmoeder zou geven.  De wijnkaart komt. WOW, wat is die goed gekozen,  met een topselectie van zo’n 250 Loire-wijnen. Ik kies de Montlouis Les Choisilles 2013 van François Chidaine en een rode Saumur, de Les Motelles van Domaine Guiberteau, 2009 (beide à €75 per fles). Het voorgerecht bestaat uit een glanzend zilveren minimakreel op een bedje van wasabi, Granny Smith en komkommer. Alles gevleid op een spiegel van heldere gelei waarin een citrustoon vanLion5 djeroek-perut zweeft. Kleine groentetjes erbij en een niet zoete confiture van tomaat en grapefruit. De vis is smeltend, prachtig en volmaakt. Alles eromheen sluit er perfect bij aan. Megamooi en zomaar goed genoeg voor driesterrenzaak. De biodynamische  Montlouis bezit een ingetogen, fijn fruitig aroma, strak droog en zeer fris zuur. Een hint van groene appel, maar tevens van citroenschil. De duif der duiven van Lucas Rive krijgt vervolgens concurrentie van de Anjou-duif die patron-cuisinier Didier Clément (links) heeft bereid. Schitterend en  volmaakt gebraden in een beschaafd zoete jus. Gevuld met een farce van duiflevertjes en onder de huid gestoken specerijen. Erbij kleine voorjaarsgroenten. Als extra Lion2komen de in eigen jus gegaarde pootjes. De jus is gemonteerd met wat room en toegevoegd zijn fijne specerijen en een julienne  van wortel. Niet te geloven hoe goed dit geheel is. De rode Saumur sluit perfect aan. Dit is Loire Cabernet Franc zoals hij hoort te zijn. Bij de kazen kies ik nadrukkelijk voor lokaal, St. Maure, Selles-sur-Cher en Crottin de Chavignol. Alle van onberispelijk niveau. Handgemaakte knapperige  broodjes vullen het smaakpalet aan. Dit hotel met zijn zeer geriefelijke kamers en een uitzonderlijk goede keuken kan niet goedkoop zijn. Daar gaat het ook niet om. Men is honderd procent bezig met kwaliteit en gasttevredenheid – wat een fantastische ervaring gaf.
Grand Hôtel du Lion d’Or, 69 Rue Georges Clemenceau, 41200 Romorantin. Tel. 00 33 254 94 15 15. Dinermenu €105 à €140; à la carte kost de Anjou-duif €55. Lid Relais & Châteaux.




DE VOETANGEL (4/16) »

In een groen polderlandschap, op de historische plek van een herberg tevens tolhuis, floreert sinds jaar en dag De Voetangel, het met verve gedreven restaurant van de gastvrije familie Leurs. Ondanks de geïsoleerde ligging, zo ongeveer tussen Ouderkerk Voet1aan de Amstel en Abcoude, weet een grote groep gasten het steevast te vinden. Want er wordt goed gekookt, en vooral ’s avonds plegen de meeste porties genereus te zijn. Het voornamelijk bruine interieur met  houten tafels zonder linnen ademt zowel degelijkheid als gemoedelijkheid. Al snel na onze binnenkomst verschenen stokbrood, olijfolie, boter, zeezout en tapenade, bedoeld voor het stillen van de eerste trek. Een uitstekende, per glas verkrijgbare, grassig fruitige Sauvignon Blanc is The Ned 2015 uit Nieuw-Zeeland (€6,50). Bubbelwijnen zijn er ook, zoals de Proseccoachtige Ca’ di Pietro Spumante (fluitglas €6,50) en de eminente, niet voor Champagne onderdoende – behalve dan qua prijs – Simonsig Kaapse Vonkel 2013 (alleen per fles, €39,75). Door patroon Henk Leurs werd sowiVoet4 (Small)eso veel zorg besteed aan de wijncollectie, die veel variatie en kwaliteit biedt, met tevens  enkele verrassende wijnen, zoals de (bijna) witte Pinotage 2014 van Aaldering uit Stellenbosch (€39). Voorts worden de fleswijnen omschreven en op prijsgroep ingedeeld (rood t/m €28, enzovoorts). Wat de maaltijd betreft kozen voor à la carte en dus niet het keuzemenu (drie gangen €35, vier €39). Dit vooral om een klassieker te kunnen bestellen, het ‘draadjesvlees’ van Oma Leurs. Een tegelijk zacht en rijk smakende gerecht dat is ouderwets lekker is, mede dankzij het stamppotje van andijvie en spekjes (€19,75). Het rijke aspect kreeg vrolijk tegenspel van de – op verzoek fris geschonken – Ellermann Spiegel Spätburgunder 2013 uit het zuidoostelijke deel van de Duitse Pfalz. Een elegante, fris fruitige, zijdeachtige, Bourgondische rode wijn, heerlijk gewoon (glas €6,50). Een andere Voetangel klassieker is de uiensoep met gegratineerde kaas; je hoeft er niet voor naar Parijs (€8). Met vis weet de keuken eveneens raad, er is bijvoorbeeld altijd een vis van de dag. En vooraf konden we sashimi van tonijn bestellen, zeevers en geserveerd op een groene crème van yuzu (Japanse citrusvrucht), met o.a. erbij bolletjes zoetzure komkommer (€11,75).  Voornoemde Sauvignon Blanc kon het prima vinden bij dit elegante geheel. Parelhoenborst, gevuld met een melange van scampi en pittige kruiden, arriveerde eveneens, in gezelschap van een olijvenroomsaus die de smaak een leuke lift gaf, pastinaakpuree en twee soorten biet (€19,50). Ideaal hierbij was de Montrose rosé 2015, Zuid-Frans, sappig fruitig en vriendelijke kruidig (glas €4,20, karaf €16, fles €22,50). En als later deze maand de elegante Colombette rosé 2015 uit dezelfde regio arriveert, zal die minstens zoveel genoegen geven. Al met al steken we de voeten graag onder tafel in De Voetangel.
De Voetangel, Ronde Hoep Oost 3, 1191 KA Ouderkerk aan de Amstel. Tel. (020) 496 13 73. Zondag en maandag gesloten, zaterdag alleen diner.




THE CAPITAL GRILLE, FORT LAUDERDALE (3/16) »

Cap (Small)Toeval, een verlate afvaart, bracht ons in lunchtijd naar het sjieke, overdekte winkelcentrum The Galleria van Fort Lauderdale. Links van de hoofdingang is daar een van de meer dan vijftig vestigingen van The Capital Grille gesitueerd. Behalve een overdekt trottoirterras beschikt het restaurant over een sjiek, warm interieur met veel donkerbruin en wit gedekte tafels. Behalve een matze, een knapperig sesambolletje en het menu reikte gastheer Bill Keuper ons geen wijnkaart aan, maar een iPad. Want in The Capital Grille kunnen wijnen tegenwoordig alleen digitaal worden geselecteerd. Het was even wennen, omdat je steeds slechts een klein deel van de collectie kunt zien, en ook aparte pagina’s moet oproepCap1 (Small)en voor o.a. wijnen per glas, maar een voordeel is dat per wijn veel meer informatie kan worden verstrekt (ook sommelierachtige over wijn-spijscombinaties) dan een paar regels op een gedrukte wijnkaart. De prijzen, vooral die voor wijnen per glas zijn stevig, zelfs voor Amerikaanse begrippen (voor droog wit vanaf $9). Voor dat bedrag zagen we echter ook een split (187 ml) Prosecco van Zonin, plezierig fris, niet te zoet, aangenaam fruitig – en mede vanwege zijn bescheiden 11 procent alcohol een attractieve lunchwijn. Op de spijskaart ontdekten we behalve bijzondere burgers (zoals die van Waygu met Gorgonzola en witte truffel) ook zogeheten plates ($18). Deze bestaan uit twee gerechten naar keuze. Als Cap3 (Small)een van de begingerechten arriveerde een romige aardappelpreisoep, ouderwets lekker, enigszins aards en met een licht accent van knoflook. Daarna werd genoten, zoniet gesmuld van jumbogarnalen, drie stuks, met een smaakrijke, perfecte risotto van wilde paddenstoelen. Een andere hoofdschotel bestond uit een groot, langwerpig kadetje, gevuld met een royale portie kreeft uit Maine, en als garnituur een puntzakje mild frisse, crispy chips bereid met moutazijn (links).  De kreeft zou nog beter hebben gesmaakt als men de ministukjes rauwe paprika achterwege had gelaten. Hulde overigens voor de zeer attente, zeer vriendelijke bediening die ons mede deed besluiten om nog eens terug te komen, maar dan voorbedacht.
The Capital Grille, The Galleria, 2430 East Sunrise Boulevard, Fort Lauderdale, Florida 33304, Verenigde Staten. Tel. (954) 446 2000. Maandag gesloten, alle andere dagen open voor lunch en diner vanaf 11.30 uur.




VILLA LOKEEND (2/16) »

Parallel met de A2, tussen een lange rij villa’s aan een Vinkeveense Plas, wordt op hoog niveau gekookt in hotel-restaurant Villa Lokeend. Een mooi bedrijf met acht hotelsuites dat sinds een jaar of vier eigendom is van Sylvia van der Zwaard. In de vrij ruime, aan drie zijden door glas omgeven eetzaal met zijn zachte, mediumdonkere tinten staan  Lok1 (Small)leverkleurige stoelen en keurige, wit gedekte tafels, prettig veel ronde. En de wijnglazen zijn voorzien van een gestileerd lokeendje. Bij de twee amuses, waaronder huisgemaakte, vederlicht kaasstengeltjes, lieten we onze eendjes te wijn met de betaalbaarste droge witte, de Milla Verdejo Sauvignon Blanc 2014, aangenaam fris met tonen van zowel buxus als mild citrusfruit (glas €4,75, fles €23). Duidelijk blijkt dat aan de wijnkaart veel zorg werd besteed, zowel wat betreft de enigszins onconventionele selectie als aan het feit dat alle wijnen met twee of drie regels worden beschreven. Wel liggen de prijzen soms hoofdstedelijk hoog (€6,50 voor een glas Aix rosé waarvan een hele fles in de winkel doorgaans zo’n €13 kost) en dreigt een aantal witte wijnen te rijp te worden. Sympathiek overigens is dat de €3 voor een karaf kraanwater geheel ten goede Lok2 (Small)komt aan een goed doel, Kika. Het dagelijks wisselende menu van chef-kok Martijn Hendrikse kan tijdens lunch en diner worden besteld in wisselende omvang, van twee gangen (€31) tot en met vier (€45). En op verzoek, we vroegen het aan de attente, vriendelijke serveerster Jamie, kun je er ook een schotel los uit kiezen. Wat we deden, uit nieuwsgierigheid naar het tussengerecht van skrei, een kabeljauwachtige, Arctische seizoensvis geserveerd met o.a. gekonfijte prei. De vis had een fijne, bijna tere smaak waaraan het garnituur een beschaafde extra dimensie gaf – heerlijk (€12,50). Vervolgens arriveerden filets van Franse eendenborst, vrij stevig van structuur, met van alles d’r op en d’r an: gesneden paddenstoeltjes, enkele minispruitjes, pastinaak, een jus van jeneverbes (moeilijk te zien op het donkere bord, wel elegant, fraai en smakelijk) en, in een apart Lok3 (Small)schaaltje, een stamppotje van heel fijn gehakte, gekonfijte boerenkool met stukjes braadworst, gelukkig niet te pittig, van ook weer eend (€23, foto). Welke wijn te kiezen bij dit rijke geheel? De drie soorten rood per glas uit Portugal, Zuid-Afrika en Zuid-Italië leken nogal heftig en rijp, dus werd het een sappige, ferme, van licht gekruid fruit voorziene rosé uit de Languedoc, de Laurent Miquel Père & Fils 2014, bereid uit cinsault en syrah. En zowaar, de combinatie werkte wonderwel (glas €4,75, fles €23). Een andere hoofdschotel waaraan plezier werd beleefd was zeeduivel met o.m. gepofte knolselderij, gnocchi en, op verzoek, geen jus van honing met zwarte knoflook, maar een enigszins frisse rode wijnsaus (€24). Alleen al vanwege zijn keuken is Villa Lokeend een bedrijf dat… lokt.
Villa Lokeend, Groenlandsekade 61, 3645 BB Vinkeveen. Tel. (0294) 29 15 44. Zeven dagen per week geopend; alleen op maandag is er geen lunch.
 




RIJSEL (1/16) »

Rijs9Je moet bijna buurtbewoner zijn of in elk geval Amsterdammer om Rijsel te vinden, want de in 2011 geopende zaak bevindt zich in een stil straatje tussen de Amstel en de Wibautstraat waar auto’s nauwelijks kunnen komen noch parkeren. Wat niet wegneemt dat de naar Lille-op-zijn-Vlaams genoemde zaak een clientèle heeft die zo groot en zo vast is dat besloten werd om op de ‘toeristische’ zaterdagavond te sluiten ten faveure van de maandag. De setting, in een voormalig schoollokaal, is een bijzonder informele, sober jaren zestig ongeveer. Wel voert men fraai glaswerk en is er een professionele open keuken met een staande grill waarin permanent piepkuikens ronddraaien. Voorts verstaan de koks hun vak, wordt een verrassend goede, grote wijnselectie gevoerd en is het jonge personeel niet alleen deskundig, maar eveneens echt vriendelijk. Van de sobere menukaart, een velletje met veertien gerechtenRijs4 (Small), kun je jouw eigen driegangenmenu samenstellen (€33,50), terwijl alle voorgerechten (€9,50), hoofdschotels (€20) en desserts (€7,50) ook los bestelbaar zijn. De door brede slabladeren en drie zure augurkjes omgeven, authentieke huzarensalade met ei vormt een smakelijke start, mede dankzij de mooie, huisgemaakte mayonaise en twee soorten lekkere soorten brood. Eraan voorafgaand genoten we van verse oesters, perfecte platte Zeeuwse. Daarentegen zullen we vrij zoute beginsalade met o.a. boerenkool geen tweede keer bestellen. Het dubbelzijdig bedrukte A-viertje met Rijs1 (Small)wijnen vermeldt zo’n 95 stuks, zonder beschrijvingen, doch wel steeds met de gebruikte druivensoort(en). En er staat een sterretje achter wijnen zonder sulfiet. Vreemd alleen, jammer eigenlijk, dat slechts drie wijnen per glas bestelbaar zijn. Een goede starter, tevens visvriend komt uit Spanje, de Montesol Verdejo 2014, een flink fruitige, prettig frisse en enigszins plantaardige Rueda (€24,50). Een van de hoofdgerechten wordt poussin van het spit, op verzoek zonder ‘look’. De piepkuiken is heel smakelijk en wordt genereus vergezeld door allerlei seizoensgroenten, terwijl bovendien perfect gebakken aardappelen verschijnen. Het vlees is zeer smakelijk, hiervoor komen gráág nog eens laRijs2 (Small)ngs. Ook de gesneden wilde-eendenborst verdient hulde. Om beide gerechten te begeleiden wordt wikkend en wegend een wijn van pinot noir gekozen: de Battenfeld Spanier Spätburgunder Holzfass 2012 uit Duitslands grootste wijngebied, Rheinhessen. We proeven een heerlijke, aimabele wijn met rijp rood fruit, een zachte frisheid, gelukkig heel weinig hout – en hij wordt op juiste temperatuur geserveerd, dus licht gekoeld (€37.50). Voor toetjes als de chocoladebombe of de gepocheerde peer met dadelcake hebben we geen ruimte meer. Ook daarvoor maken we graag nogmaals een reisje naar Rijsel.
Rijsel, Marcusstraat 52b, 1091 TK Amsterdam. Tel. (020) 463 21 42. Geopend vanaf 18 uur, zaterdag en zondag gesloten.




TO AMUSE (12/15) »

Amu1 smallIn het hart van Haarlem, de leukste winkelstad van Nederland, floreert sinds augustus 2015 de zaak To Amuse. Die twee verdiepingen heeft, ruimte biedt aan 110 gasten – en soms wel drie keer per avond helemaal vol zit, na meestal een drukke lunch. Het zijn dan ook twee talentvolle mannen die er koken, Arjen Rector (voorheen chef bij Vrienden van Jacob, een Michelin-ster) en meesterkok Michel Lambermon Amu2 small(o.a. geschoold in de sterrenbedrijven Prinses Juliana en De Swaen). Als onderkomen vonden ze het voormalige Stadscafé dat voorheen door Douwe Egberts werd geëxploiteerd. Voor ons middagmaal kunnen we kiezen uit de zogeheten Lunch Moments en de All Day Moments. De laatste groep gerechten doet tevens mee voor het diner, in aanvulling op alle dan €12,50 kostende creaties. Nieuwsgierig bestellen we van All Day Moments de pappadum, heel licht knapperig, gefrituurd ‘deeg’, in dit geval op basis van linzen. Het ligt verscholen onder een royale salade met o.a. gerookte zalm, gerookte blokjes biet, avocado, kleine sugar snaps, schijfjes radijs, en groene sla – en vormt een volwaardige, heerlijke luAmu3 smallnch (à €8,50). Ditzelfde geldt voor de vitello tonnato (Lunch Moment), bestaande uit prachtig, vrij dun gesneden kalfsvlees van het staartstuk, dobbelsteentjes kruidig smakende gebakken tonijn, tonijnmayonaise, haricots verts, schijfjes radijs, partjes van gele plus rode tomaatjes en diverse Amu4 smallsoorten sla, met erbij boerenbrood. Opnieuw een smakelijk geheel, zij het dat voor ons de tonijn iets minder pittig had mogen zijn (€9,50). Aan de betrekkelijk bescheiden wijnselectie werd zorg besteed, gezien niet alleen de variatie en kwaliteit, maar ook de gastvriendelijke presentatie. Zo heeft men alle per fles bestelbare wijnen én overzichtelijk in drie prijsklassen gegroepeerd (€25, €35, €45) én per categorie op smaaktype (zoals ‘fris, fruitig’ en ‘zacht, rond’). Per glas genoten we van een correcte Cava, de Jaume Serra Brut, die overigens in een vreemd glas verscheen, een soort Elzas-model met een brede kelk (€6,50) en de fris fruitige, heel licht grassige La Capilla Selección , een Spaanse melange van sauvignon met verdejo (€3,95). Met de Zeeuwse oesters (drie Creuses €7,50), het plateau Pata Negra ham (€12,50) en het verleidelijk ogende lunchmenu van tweegangen (€25) zullen we ons komende keren graag… amuseren.
To Amuse, Zijlstraat 56-58, 2011 TP Haarlem. Tel. (023) 531 00 70. Maandag gesloten, alle andere dagen open vanaf 12 uur. De parkeergarage Raaks ligt op circa 100 meter.




HET ARSENAAL (11/15) »

In het meubel- en designfort Het Arsenaal, Naarden-Vesting, hebben Ars1 (Small)Jan-Willem Schuld en  Frederike de Goede niet alleen een druk bezochte brasserie, maar ook een specialiteitenrestaurant – dat ooit begonnen werd door Paul Fagel (wiens naam nog steeds op de menukaart prijkt). Het is daar dat we met goede vrienden aanschuiven voor een ontspannen lunch-op-niveau. We zien de uitstekende, Zuid-Franse Brut Tradition vermeld staan van Jean-Louis Denois, een Champagne-alternatief zonder een Champagne-prijs (minder dan €8 per glas), alsmede een prima Prosecco (€5,75) en een goede, mild fruitige, richting appel, en tegelijk enigszins hartige Grüner Veltliner, de Brunntal 2014 van Kolkmann (glas €7,25, fles €39). Deze laatste wijn drinken we bij het eerste gerecht van het driegangen menu (à €Ars3 (Small)39,50), bij de tartaar van zeebaars (los verkrijgbaar voor €14,50). Aan de rauw gehakte vis werd behalve wat pittige wasabicrème ook een zoet appelelement toegevoegd, dus smaakcontrasten volop. We mogen overigens de oesters niet vergeten, Fines de Claire (€3 per stuk), noch de huisgemaakte wildkroket (€13,50). De vulling daarvan blijkt uit mild stoofvlees te bestaan, en schuin op de kroket plaatste men een gekonfijt, ietwat droog smakend gevogelteboutje. Bovendien treffen we behalve een zoet fruitelement en wat sla stukjes prachtige eendenlever aan. Wat ons betreArs2 (Small)ft had het fruit achterwege mogen blijven, alleen al vanwege het verstorende element op de rode wijn. Dat is een keurige, donkertonige Merlot Pays d’Oc 2014, gedoopt Le Cochonnet: soepel, aromatisch en ook nog voorzien van rijpe zwarte vruchten (glas €5,25). Het lunchmenu heeft als hoofdgerecht een zeer zacht gegaarde, o zo heerlijke ossobuco met een truffelrisotto en seizoensgroente (los €22,50). Hierbij proberen we een Pinot Noir 2013, van het in Zuid-Frankrijk opererende huis Badet Clément. De wijn heeft kennelijk op vat gelegen, want roosteraroma’s zijn in de eveneens zacht rood fruit biedende smaak duidelijk aanwezig – en geven de truffel aardig tegenspel (glas €6,50). Onderwijl zit een andere tafelgenoot Ars4 (Small)stilletjes te smullen van de zeetong, 400 gram, met groenten en grote frites plus mayo (€32,50). Een waardige wijn bij deze klassieker is de Roter Veltliner Scheiben Reserve 2013 van alweer het Oostenrijkse domein Kolkmann. Omdat deze witte Wagram vatrijping heeft ondergaan, is hij beste maatjes met de – gebakken – tong (€55). Het menudessert bestaat uit een verrijkte, kostelijke tarte tatin (foto linksboven) die de laatste gaatjes smakelijk vult. Het was een mooi maal, daar in Het Arsenaal.
Restaurant Het Arsenaal, Kooltjesbuurt 1, 1411 RZ Naarden-Vesting. Tel. (35) 694 91 48. Zondag t/m vrijdag geopend voor lunch en diner (zondag vanaf 13 uur, andere dagen vanaf 12 uur), zaterdag geen lunch.




EYE BAR RESTAURANT (10/15) »

De vader van de wEy1 (Small)ijnschrijverij, J.W.F. Werumeus Buning, prees eens de verdiensten van een bruine boterham met boter en oude Goudse. Ik moest eraan denken tijdens een lunch in het prachtig vormgegeven filmmuseum- en bioscoopcomplex EYE. Want in het eigen restaurant hebben, ondanks hun eenvoud, bepaalde gerechten veel smaak, en zijn gewoon echt lekker. De op ‘landbrood’ van Menno geserveerde gerookte Bawykov zalm bijvoorbeeld (mijn favoriete), nu niet in mootjes gesneden maar in tamelijk dikke plakken (€8,25). Met eronder crème fraîche plus wat dille, erop wat gesneden bieslook – en erbij een glas voortreffelijke, sappige fruitige en tegelijk enigszins hartige Grüner Veltliner, de Steinberz 2014 van Waltner (€5).Ey2 (Small) Nog een thee of koffie toe, en je gaat voldaan en ontspannen naar een van de filmmatinees. Een andere, eveneens heel smakelijke lunchschotel is de carpaccio met truffelmayonaise, geroosterde pijnpitten en kaasschilfers, ook op hetzelfde, vrij stevige brood geserveerd (€8,50). Overdag een extraatje, vanuit de zaal die aan de achterzijde trapsgewijs omhoog loopt als zijnde een theater, vormt het uitzicht over het altijd bedrijvige IJ en het Amsterdamse stadssilhouet. Ook visueel is het in Eye genieten, en niet alleen in de theaters en museumzalen.
EYE bar restaurant, IJpromenade 1, 1031 KT Amsterdam, keuken open van 10.30 tot 22.30 uur, zeven dagen per week. Tel. (020) 589 14 02. Navigatieadres Tolhuisweg 5 (daar is ook de parkeerplaats).




OREGON CULINAIR (9/15) »

Goed eten en drinken doet men graag in Oregon, en dat al geruime tijd. Zo verscheOW1 (Small)en al twee decennia geleden het kookboek Recipes from the Vineyards of Oregon waarin dertig wijndomeinen eigen recepten publiceren. Ik moest eraan denken in The Dundee Bistro, gelegen middenin het gelijknamige wijndorp. Want dit is een bedrijf waar plaatselijke wijnbouwers graag komen, als zijnde ‘the place for vintners and friends since 1999’. Het verklaart tegelijk waarom de wijnkaart maar liefst 75 soorten Pinot Noir uit Oregon vermeldt. Bovendien is de service wijnvriendelijk. Zo laat men een per glas bestelde wijn altijd voorproeven (wat zelden gebeurt, waar ook ter wereld). We waren er OW2 (Small)voor de lunch, tussen het bezoeken van wineries door. En genoten op de ruime patio van een hand tossed pizza met een luchtig knapperig bodem waarop we naast pittige coppa en geraspte Parmezaanse eveneens groene olijven, rode uit, rucola, Provolone en oregano aantroffen ($16). Prima, prima. Wat tevens gold voor de – relatief prijzige – Eyrie Pinot Noir 2012 erbij, nog vitaal met prettig wat besfruit en beheerste roostertonen (glas $15).
Zuidelijker in dOW3A (Small)e Willamette Valley, het belangrijkste wijngebied van Oregon, ligt de hoofdstad Salem. In het centrum daarvan dineerden  we bij Table Five 08, een op sobere wijze designachtig ingerichte zaak die ruim een jaar bestaat. OW3 (Small)Helaas lichtte de wijnkaart ons verkeerd voor. De ogenschijnlijk vriendelijk geprijsde Sokol Blosser NV (à $35) bleek niet de desbetreffende, fraaie mousserende wijn uit Oregon te zijn, maar de merkwijn Evolution van dezelfde producent, een American sparkling wine van minder niveau. Maar goed, de fles was al open en de wijn smaakte correct genoeg, o.a. als blusser bij de echt pittige krabkoekjes vooraf ($9). Voorts gaf hij  genoegen bij de kabeljauw en papillotte uit Alaska, een gewoon goed gerecht, mede dankzij het garnituur van limoensaus, zwarte rijst en baby paksoi ($18).
Nog verder zuidelijk, voorbij Eugene, ligt King Estate, het grootste wijngoed van Oregon en OW5 (Small)de grootste Pinot Gris producent van Amerika. Dit gastvrije familiebedrijf heeft ook een uitstekend restaurant dat vanaf zijn terras een riant uitzicht biedt over de wijngaard en de groene omgeving. Alleen al met een cheese & charcuterie board zou je een perfecte wijnmaaltijd kunnen samenstellenOW6 (Small) (à $5 per item). De op het domein gemaakte boudin blanc van varkensvlees, kip en ham was de lekkerste die we ooit buiten Frankrijk aten, en ook de konijnterrine met truffel smaakte kostelijk. Van de dozijn beschikbare kazen is ons vooral L’Amuse Brabander bijgebleven, een ferme en tegelijk zachte geitenkaas die beste maatjes was met de bijkans perfecte King Estate Signature Pinot Gris 2014 (glas $10, halve fles $13, hele fles slechts $23, een koopje). De wijn bleef plezier geven bij zowel de rijke acorn squash risotto die o.m.  Italiaanse boerenkool, Parmezaanse en pompoenpitten bevatte ($18) en bij de compositie van deels gebraden, deels gestoofd konijnvlees met spätzle, groene asperges en champignons ($29).
De grootste vissershaven van Oregon is Newport (onder). OW7 (Small)Verse vis en zeefruit staan er dus vaak op het menu, zoals in het befaamdste en derhalve drukste eethuis ter plekke, Local Ocean Seafoods. De verse gefrituurde, plaatselijke oesters, buiten het seizoen maar toch wel op de dagkaart, smaakten matig – en da’s vriendelijk geformuleerd ($17,50). Ook de beetje flauwe Sauvignon Blanc 2014 van Andrew Rich imponeerde niet ($9,50). De rauwe King zalm daarentegen, met rauwe ham, zwartje olijfjes, kappertjes en basilicumolie was uitstekend ($10, links). Haast hetzelfde gold voor de uit een keg OW8 (Small)getapte Pinot Gris van de Dobbs Winery, een wijn met frisheid en perzikachtig fruit (glas $7,50). Met het hoofdgerecht ging het aanvankelijk mis. De in bacon gewikkelde mignon, zeg maar ‘biefstuk’ van albacore tonijn was niet medium rare, maar rauw van binnen en zelfs gewoon koud. En, passend in het plaatje, geen serveerster te bekennen. Uiteindelijk vond herstel plaats, zij het dat de vis nu te gaar was. De berg uien bleef, samen met een slordig mengsel van nog eens acht andere gesneden groenten ($18). Al met al nogal wat minnen voor Newports populairste adres. OW9 (Small)Een beduidend betere ervaring, ook qua service, gaf Saffron Salmon, gelegen aan hetzelfde historic bayfront, maar dan helemaal aan het begin. In deze vrij kleine, enigszins verscholen zaak aten we de beste heilbot ooit, vers uit de oceaan bij Oregon. Men had de vis licht gepaneerd enOW9A (Small) vervolgens gebakken in bruine boter met citroen, om het geheel vervolgens te verrijken met geroosterde amandelschilfers, peterselie, aardappelpuree en enkele groenten. Niet heel verfijnd noch geraffineerd, maar wel erg lekker ($27). Wat de wijn betreft zondigden we een keer, door een favoriet uit de buurstaat Washington te bestellen, de vieve, elegante, mild frisse Michelle Brut (fles $26). Langzaam afzakkend langs de kust arriveerden we in Florence dat vooral vanwege zijn sfeervolle, gezellige old town een bezoek verdient. Uitnodigend voor de lunch OW10 (Small)oogde Le Bouchon Provisions, een zaakje met een klein straatterras, en dat tegelijk wijnbar en wijnwinkel is. Je kunt er ambachtelijke kazen met een glas wijn bestellen, terwijl de sandwiches op basis van verse ingrediënten à minute worden samengesteld. Achteraf ontdekten we dat eigenaresse Marianne Brisbane van OW11 (Small)Nederlandse origine is en onze taal nog altijd spreekt, net als haar partner. In Florence drijft ze nog een paar andere zaken, waaronder het van buiten blanke en van binnen vrij duistere, donkerbruine, door locals en toeristen druk bezochte Waterfront Depot, waar haast alle voor- en hoofdgerechten, inclusief de frites, knoflook bevatten, niet ons favoriete ingrediënt. Natuurlijker smaakte in Le Bouchon de tuna salad van ‘local ocean caught’ tonijn en geserveerd op rustiek brood, met wat groene sla ($7,50). Een glas verrassend geslaagde, fruitrijke, frissige Sauvignon Blanc 2014 van Noble Estate erbij ($7,50), en er ontstond iets moois. Een aanbeveling ook verdient het eerder genoemde kaasassortiment met wederom dat goede brood; een van de kazen was een gerookte uit Florence zelf.
Ten oosten van Portland, langs de Columbia River, is het ’s avonds  meestal een vrolijke bende in het resort McMenamin’s Edgefield. Alleen al vanwege de stuk of tien bars en andere plekken waar alcohol wordt geschonken. Bepaald bijzonder is voorts het kampeerkarakter van dit door fraaie tuinen omgeven bedrijf: de meeste kamers hebben geen airco, te kleine gordijnen, geen ijskast, geen telefoon, geen badkamer en geen toilet. Sanitaire handeliOW12 (Small)ngen moeten dus in collectieve ruimten worden verricht. Maar je treft er wel een klasserestaurant, zowaar mét airconditioning, het rustieke en tegelijk stijlvolle Black Rabbit Restaurant. Waar we de beste ober troffen van de hele reis, Jason D. Coop. Die ook de weg wist in de omvangrijke, zo’n 250 namOW13 (Small)en tellende wijnkaart. De Argyle Brut 2011, een à la Champagne vervaardigde wijn uit Oregon, bood superieure waar voor zijn geld ($36) en was beste maatjes met de kort gebakken verse coquilles gewikkeld in knapperige bacon. Ze werden vergezeld en door een limoendressing die iets meer limoen kon hebben, gebakken kappertjes en selderijwortelpuree (foto rechts, $18). De hoofdschotel bestond uit gestoofd wild zwijn in combinatie met romige polenta, wortels en een mooie bramensaus – opnieuw een succes dat ons het primitieve van de kamer even deed vergeten ($28).
The Dundee Bistro, 11A S.W. 7th Street, Dundee, tel. 503 554 1650; Table Five 08, 508 State Street, Salem, tel. 503 581 5508; King Estate Restaurant, 80854 Territorial Road, Eugene, tel. 541 942 9874; Local Ocean Seafoods, 213 S.E. Bay Boulevard, tel. 541 574 7959; Saffron Salmon, 859 S.W. Bay Boulevard, Newport, tel. 541 265 8921; Le Bouchon Provisions, 1277 Bay Street Florence, tel. 541 997150; Black Rabbit Restaurant at McMenamin’s Edgefield, 2126 S.W. Halsey Street, Troutdale, tel. 503 669 8610, alle in Oregon.

VLAAR (9/15)
Na twee jaar zijn we terug bij Vlaar, in de lange, lange hoofdstraat van ’s-Graveland. Het is lunchtijd en we kunnen kiezen uit een overdaad aan gratis parkeerplekken. Zo te zien heeft het stijlvolle interieVL3 (Small)ur met zijn zwart gelakte houten tafels geen verandering ondergaan, maar wel kookt er een nieuwe chef, Philip Toes. Het twee gangen tellende, dagelijks wisselende lunchmenu (€24,50, zonder koffie of thee) klinkt zo lekker dat we het graag bestellen. VL4 (Small)Met vooraf, bij het verse, superieure stokbrood en oliën of boter, een glas Sauvignon Blanc 2014 van het Zuid-Franse Domaine Bergon, een frissige, zuivere wijn met zowel wat buxus en andere plantaardigheid als groen fruit (glas €4,75, fles €23,75). Het noenmaal opent met dun gesneden, malse, licht gekruide kalfslende die vergezeld gaat van enerzijds zacht en rijk smakende blokjes eendenleverterrine, en anderzijds frisse elementen, waaronder plakjes komkommer en pittig gemarineerde stukjes watermeloen, terwijl ook likjes zachte mosterdsaus en broze kaaskoekjes niet ontbreken. We laten dit – wellicht net iets te? – contrastrijke geheel graag begeleiden door een droge rosé, VL5 (Small)Le Petit Pont 2014 (€4,75, nog niet op de kaart), een aardige, zij het geenszins hemelbestormende wijn die eerder kruidig smaakt dan fruitig (€4,75). De hVL1 (Small)oofdschotel verdient hulde: perfect op de huid gebakken dorade ofwel zeebaars met een schuimige saffraanmosselsaus, seizoensgroenten en geprakte aardappelen. Een heerlijke, notig fruitige Chardonnay die er smakelijk mee samengaat, is de 2014 van Domaine Bergon (glas €4,75). Met een cappuccino (€2,75) en wat snoeperij van kokos sluiten we de verwennerij bij Vlaar opgewekt af.
Vlaar, Noordereinde 129, 1243 JL ’s-Graveland. Tel. (035) 656 16 61. Zeven dagen per week geopend voor lunch en diner, alleen op zaterdag geen lunch. Dagelijks wisselend driegangen dinermenu voor €36,50.




PORTLAND GEPROEFD (8/15) »

Enkele dagen in Portland, de grootste stad van Oregon, vormden een mooie gelegenheid om enkele van AV1 (Small)de pakweg 3700 restaurants te bezoeken. De beste herinneringen bewaren we aan Bar Avignon, een bistrotachtig, druk bezocht bedrijfje langs de trendy SE Division Street. Het is eigendom van Randy Goodman en diens vrouw Nancy Hunt die het in 2008 begonnen, na een inspirerende reis naar o.a. Avignon. Wat verklaart waarom charcuterie nimmer op de kleine kaart ontbreekt. Een mooi voorgerecht bleek rauwe Oregon albacore (tonijn) te zijn, geraffineerd verrijkt met pittige komkommer, kuit, stuifmeel van venkel en preibloemetjes (foto, $14). Net zo heerlijk, het was een warme avondAV2 (Small), smaakte de koude soep van karnemelk, komkommer en walnoten met een kruidig toetsje van gefrituurde oregano ($8). De sappige, frisse, wit fruitige Harper Voit Pinot Blanc sur lie 2014 uit Oregon ging met beide fraai samen (glas $12). Het hoofdgerecht bestond uit roasted chicken, heel smakelijk, met als garnituur allerlei groenten, waaronder spigarello, een soort broccoli, en gerookte halve tomaten onder een knapperig kaaskoekje van Pecorino ($24). De ober schonk ons daarbij, het was zijn ‘laatste fles’, een gekoelde, Beaujolaisachtige wijn, de Gamay Noir 2014 uit Washington, gebotteld door de Division Winery in dezelfde straat – en we bleven genieten.
Eveneens op de oostoever werd vorig jaar Coopers Hall geopend, AV3 (Small)in een voormalige garage. De enorme ruimte, waar ook wijnvaten liggen, is een soort Walhalla voor wijnliefhebbers. Want via een slim systeem zijn zo’n veertig wijnen per glas of in flights beschikbaar, via taps uit de wand – en dat voor zeer redelijke prijzen. Onze White Flight ($10) bestonAV4 (Small)d bijvoorbeeld uit een Riesling, een witte blend, een Pinot Noir rosé en een Gewürztraminer, alle uit de Willamette Valley in Oregon. En dankzij de Mixed Flight ($12) ontdekten we de beste wijn van de avond, de bessige Syrah 2013 van Daisy Creek,  zuidelijke Rogue Valley. In deze sober ingerichte zaak, waar overigens heel vriendelijk wordt bediend, bestaat de verleiding om bij de wijnen gewoon een kaasplateau te bestellen ($15). Maar met voornoemde Syrah vormde de lamb burger met Gorgonzola en een abrikozen relish toch ook een plezierig partnership ($13).
AV6 (Small)Een vaste waarde in het stadscentrum, al meer dan twintig jaar, vormt Higgins van patroon-cuisinier Greg Higgins. Hij was de initiator van Portlands farm to table keuken die gebaseerd is op louter regionale, organisch geteelde en gekweekte seizoensingrediënten. De met veel hout en een tinnen plafond ingerichte, stijlvolle zaak voert een grote wijnkaart. En van elke verkochte fles wordt $5 afgedragen ‘aan een school in onze gemeenschap’. Bij de eminente, elegante, pittig frisse, vrolijk bubbelende Argyle Brut 2011 (glas $14) smulden we van respectievelijk een uitstekende koude wortelsoep (soup ofAV7 (Small) the day à $7,75) en een Niçoise met albacore en o.a. tomaat, aardappel, groene sla, zwarte olijven,  sperziebonen, hard gekookt ei en een balsamicodressing ($14,50). Als vervolg arriveerde stevige gegrilde, wilde Chinook zalm, een tikje droog van smaak, op polenta en met o.m. geroosterde mini-bloemkool plus alweer een dressing van balsamico. Misschien dat een saus erbij passender zou zijn geweest ($36,50). Een wel perfecte partner was de enigszins notige Ponzi Pinot Gris 2014 (glas $11,50, fles $37).
Bar Avignon, 21328 SE Division Street, tel. 503 517 0808; Coopers Hall Winery and Taproom, 404 SE 6th Avenue, tel. 503 710 7000; Higgins Restaurant & Bar, 1239 SW Broadway, tel. 505 222 90 70, alle in Portland, Oregon.




LUNCH & DINNER IN LONDEN (6/15) »

Wie in Londen een van de betere restaurants bezoekt, moet voorbereid zijn op drie dingen.
1) De kans is groot dat nergens een van oorsprong Engels gastheer of gastvrouw aan tafel verschijnt (wel uit o.a. Italië, Spanje, Frankrijk, India en Polen).
2) Gewoonlijk wordt ongevraagd een discretionary service charge van 12,5 procent extra gefactureerd.
3) Soms brengt men ook nog  een couvertbedrag van een of twee pond in rekening.
Lon1 (Small)Maar goed…met dit alles in gedachten blijft lunchen in het Tate Modern Restaurant een aantrekkelijke propositie, alleen al vanwege het riante uitzicht over de noordoever van de Thames, met St. Paul’s cathedral. Op de zesde etage van de immense moderne-kunsttempel wordt bovendien goed gekookt. We bewaren heerlijke herinneringen aan de riante risotto met een tempura van artisjok, wat sla, drie verschijningen van doperwten en wat schilfers Berkswell schapenkaas (onder, GBP 16). Ook de ruim geportioneerde salade met groene asperges en verse geitenkaas mocht er wezen (zelfde prijs). Tate Modern, we zouden bijna spreken over Taste ModeLon3 (Small)rn, voert bovendien een leuke wijnkaart, compact en toch heel gevarieerd, terwijl bij elk gerecht een wijn per glas (of een biersoort) wordt aanbevolen. Voorbeeldig. Bij de risotto paste heel plezierig de sappige Villa Wolf Pinot Blanc 2013 uit Pfalz (glas GPB 4), en hetzelfde gold voor de grassige, Nieuw-Zeelandse Terra Vin Sauvignon Blanc 2014 bij de slaschotel (glas GPB 5,90).
Lon13 (Small)Voor een lunch met verse, zilte Colchester Rocks oesters (half dozijn GBP 12), desgewenst gevolgd door een kleine tarte flambée (GBP 6), is de Bibendum Oyster Bar een aanbevolen adres. Je kunt er informeel eten op het overdekte straatterras, in een foyer of in de klein betegelde bar zelf. Een echt goede begeleider van o.a. oesters vormt de Sauvignon Prestige 2014 van Vigné-Laurac. Deze Côtes de Tarn smaakt sappig, groen fruitig en een tikje plantaardig (glas GBP 5,75; ook per karaf en fles beschikbaar). Dezelfde oesters voor dezelfde prijs kun je op de eersteLon2 (Small) verdieping bestellen in het eigenlijke Bibendum Restaurant. Omdat beide Bibendum bedrijven gevestigd zijn in het uit 1911 daterende Michelin House (boven), kom je in de vrolijk en tegelijk stijlvol gedecoreerde art déco zaal het bandenmannetje van Michelin op allerlei manieren tegen, zoals in drie glas-in-lood ramen, in de vorm van poppetjes, op posters en op het boterschaaltje (dat vroeger misschien diende als asbak). Op vrijdagavond zat de zaak helemaal vol, met als gevolg een chaotische bediening. Er kwamen minstens vier verschillende obers aan tafel die niet met elkaar communiceerden, het duurde eeuwig voordat deLon10 (Small) bestelde wijn arriveerde waarna deze nooit meer werd bijgeschonken, extra bestelde spinazie verscheen niet op tafel maar wel op de rekening – we waanden ons bijna in Fawlty Towers. Gelukkig smaakte het eten lekker, écht lekker. De gefrituurde schol met frieten en tartaarsaus bijvoorbeeld als een soort ultieme fish & chips (GBP 16,50) en het zachte lamsstaartstuk uit de Cotswolds met zijn garnituur van tuinbonen, artisjok en wat munt (GBP 22). Op de indrukwekkende wijnkaart, met alleen al acht soorten Sherry per glas, figureert als een der schaarse jonge wijnen de 2014 van Mas de Cadenet, een bleek getinte, prima Provençaalse rosé die vanwege zijn frisse, licht kruidige fruit beste maatjes was met zowel de vis als het lamsvlees (glas GBP 9,50, ook per karaf en fles beschikbaar).
In de buurt van het British Museum en een paar theaters ontdekten we Great Queen Street. Soberheid is troef in het interieur, maar in dezelfde stijl, dus Lon16zonder fratsen wordt er prima gekookt. De avontuurlijke gerechten met varkensvlees hebben we voorbij laten gaan, ten faveure van meer conventionele. Waaronder de roast van tamme eend met zijn milde, tomaatachtige Provençaalse saus die ook zwarte olijven bevatte en licht gekruide groenten (GBP 16,80). De in boter gebakken lemon sole ofwel tongschar was gewoon puur en prima (GBP 17). Vooraf wat groene asperges uit Kent met gesmolten boter (GBP 6,80) en je smult van een delicieus tweegangendiner. Bij gebrek aan jonge stille wijnen bestelden we de lichte (11 procent alcohol), feestelijk bruisende, fris fruitige Rosé Frizant 2013 van Mas de Daumas Gassac (GBP 40) – en voelden ons in Great Queen Street een koningin te rijk.
Lon7 (Small)Tot slot keren we, na ongeveer drie decennia, terug naar Bentley’s Oyster Bar & Grill, op een flesworp van Piccadilly Circus. Nieuw voor ons is het buitenterras, maar het interieur oogt net zo comfortabel en warm als voorheen, en de aan de oesterbar zijn alle krukken bezet. De bijna een eeuw oude zaak behoort sinds tien jaar aan de Ierse chef-kok Richard Corrigan die veel traditionele gerechten handhaafde. Tot deze klassiekers behoren oLon20 (Small)esters; we laten er zes komen van het type Carlingford, heel vers, vrij vlezig en een tikje mild (GBP 12). Een andere everseller volgt in de vorm van Dover sole goujons, een soort grillig gevormde vissticks van zeetong (GBP 18,50) met gestoomde nieuwe aardappeltjes (GBP 5). Net zo genoten wordt er van de met krab gevulde, mild-zachte ravioli (GBP 13,50). En de wijn? Die is excellent, de beste van ons hele bezoek: de expressieve, fruitige, subtiel grassige en loepzuivere Sauvignon Blanc Legado Reserve 2014. Afkomstig uit Chili’s zonnig-koele Casablanca Valley en gemaakt door De Martino (GBP42).
Tate Modern Restaurant, Tate Modern Museum, Bankside, tel. 020 7401 5130; Bibendum Restaurant and Oyster Bar, Michelin House, 81 Fulham Road, tel. 020 7581 5817; Great Queen Street, 32 Great Queen Street, tel. 020 7242 0622; Bentley’s Oyster Bar & Grill, 11-15 Swallow Street, tel. 020 7734 4756. Alle in Londen, reserveren kan overal verstandig zijn.




A TABLE IN LYON (5/15) »

De Michelin-gids van 2015 vermeldt in Lyon en randgemeenten maar liefst veertien  Ly4 (Small)restaurants met een of meer sterren, maar ook in de honderden bistrots en brasseries is het aangenaam vertoeven – voor prijzen die doorgaans beduidend lager liggen dan die in Parijs. Een van de bekendste is Léon de Lyon, een brasserie gourmand waar in 1996 Jacques Chirac, Bill Clinton, Helmut Kohl en andere regeringsleiders Ly (Small)een maaltijd gebruikten. De zaak ligt pal achter het Musée des Beaux-Arts, in een smal straatje dat acht maanden van het jaar verkeersvrij is en dus een groot, langwerpig straatterras heeft waar zo’n veertig mensen kunnen lunchen onder oranje parasols. Binnen is er plaats voor nog eens 160 gasten – en beneden, richting toiletten, kom je in een klein museum, deels wijnkelder, waar tientallen schilderijen hangen met beelden uit keukens en restaurants. Buiten, het is heerlijk weer, bestellen we het déjeuner rapide (€18,10). Dit bestaat uit een gerecht van de dag, een glas wijn en een kop koffie/thee toe. Er is heek met vier groenten in bladerdeeg en een pure vissaus, heel smakelijk, alsmede een met o.a. paddenstoelen gevulde en vervolgens gebraden kippLy3 (Small)endij met stukjes snijboon, een hint van sjalot en een mooie jus, heerlijk gewoon. Met de jonge, vriendelijke ober wordt nog wel discussie gevoerd over de wijnen, die van Georges Duboeuf. Een witte Mâcon-Villages uit 2011 is toch gewoon te oud, evenals een Coteaux du Lyonnais uit 2012? Maar jongere jaargangen zijn er gewoon niet, en dus frissen we de wijnen op met blokjes ijs.
Een nog iets hoger niveau, met meer verfijning, wordt geboden Ly6 (Small)door Le Jean Moulin, een op een kadehoek gelegen zaakje met vierkante, zwart gelakte tafels waar maximaal 38 gasten kunnen eten, op twee etages. Patrooncuisinier Grégoire Baratier (nog geen 30) bereidt in zijn piepkleine keuken een attractief keuzemenu van drie gangen (€25,90) dat in ons geval begint met een combinatie van een gepocheerd ei, groene asperges (en een paar stukjes witte), een enigszins pittige Saint-Marcellin kaassaus en kleine plakjes rauwe ham ‘van Colette’. Een alternatief (supplement €4) vormt een tweetal plakken smeltend zachte, gebakken foie gras met een fris accent van appel. Als hoofdgerecht arriveert filet van op de huid gebakken zeebrasem met enkele kokkels en een puree van aubergine. Waarna we ter afsluiting nog een selectie van vier regionale kazen laten komen, geselecteerd ‘door La Mère Richard’. De afwezigheid van jonge wijnen laat zich ook hier gelden. Uiteindelijk kan de ober één fles wit uit 2014 vinden, buiten de kaart om, de Syrius 2014 van Domaine Clavel. Deze Saint Gervais Côtes du Rhône Villages biedt een plezierige combi van frisheid, kruidigheid, fermheid en mild citrusfruit, dit dankzij de druivenrassen roussanne en viognier (fles €29). Zelfs bij de klazen doet hij het goed.
Ly8 (Small)Zeer toeristisch en tegelijk een plaatselijk begrip is Le Bistrot de Lyon die al bijna 120 jaar bestaat. Behalve zijn terras in de Rue Mercière heeft de zaak diverse, rijk en sfeervol ingerichte binnenzaaltjes met veel spiegels, bewerkte plafonds en donkerrode zittingen. De bediening is nogal onverschillig en het wijnglaasje met onze Beaujolais Villages 2013 van Georges Duboeuf zuinig klein (€3,70). Het menu Lyonnais daarentegen is allesbehalve zuinig (drie gangen €28.70). De start bestaat uit een royale salade lyonnaise met veel groene sla, een net wat te pittige mosterddressing, stevige stukjes gebakken spek, eenLy9 (Small) gepocheerd ei en croutons (foto). Gegrilde varkensrib zonder been, twee plakken, vormt het hoofdgerecht. Recht toe, recht aan natuurlijk, maar wel heel smakelijk. En eigenlijk perfect voor een met ijsblokjes opgefriste Beaujolais, de Chiroubles 2013 van Georges Duboeuf (€27). Een aardige à la carte schotel blijkt die met blokjes gestoofde lamsschouder, vleesjus en groente te zijn (€18,50). Gebak met rum, marsepein en slagroom zorgt voor een zoete finale.
Ly10 (Small)Parallel met Lyons andere eetstraat, Rue Saint-Jean, is het prettig lunchen op het klinkerterras van Café Epicerie Cour des Loges (behoort bij een hotel). Het menu Formule (€17,50 voor twee gangen) biedt keuze uit vier voorgerechten, waaronder gerookte zalm op een citroencrème, geserveerd in een glazen potje. Een beetje onhandig om uit te eten, maar de smaak is correct. Hogere ogen gooit de kippenbout met mosterdsaus en aardappelpuree. Het vlees, voorzien van een knapperig korstje, is echt heel lekker. Jammer alleen, de nogal prijzige wijnen. Een geenszins gul glas Attitude 2013 bijvoorbeeld, een niet meer dan fatsoenlijke Loire-Sauvignon van Pascal Jolivet, kost gewoon veel te veel (€7,50).
Léon de Lyon, 1 Rue Pléney, tel. 04 72 10 11 12; Le Jean Moulin, 22 Rue Gentil, tel. 04 78 37 37 97 (reserveren essentieel); Le Bistrot de Lyon, 64 Rue Mercière, tel. 04 78 38 47 47; Café Epicerie Cour des Loges, 2-8 Rue du Boeuf, tel. 04 72 77 44 44, alle in het centrum van Lyon.

 




BAOASE (3/15) »

AR (Small)De sobere stenen straatmuur en dito entree met een security gard doen niet vermoeden dat erachter een idyllisch resort ligt met vijftien luxueuze, smaakvol ingerichte villa’s en suites (acht additionele zijn in aanbouw), een eigen strand met baai en een eilandje – en misschien wel het beste restaurant van heel Curaçao. Waar gekookt wordt door René Klop, voormalig chef de partie in het  Amstel Hotel, terzijde gestaan door oAR1 (Small).a. een fantastische patissière, Audrey van Bree, eveneens ex-Amstel. We zijn er voor de lunch, de zon schijnt volop, en we nemen plaats in een van de beschaduwde, open strandhuisjes. Waar niet alleen een zeebriesje verkoeling brengt, maar ook mineraalwater en wijn uit de ijsemmer. Een van de aantrekkelijkste witte is de opwekkende, hartig fruitige Lois Grüner Veltliner 2013 uit Oostenrijk ($59), hoewel de Chileense Corralillo Sauvignon Blanc, een wijn van wereldklasse, evenmin te versmaden is ($52). Ook de sappige, kruidige, licht fruitige Provence rosé St Felix 2013 verdient overweging ($48). En zowaar, bij de rode soorten figureert de prima Pinotage 2010 van het Nederlands-Kaapse wijngoed Aaldering ($74). AR2 (Small)Wat de maaltijd betreft wordt gekozen voor het vier gangen tellende, kleine hapjesmenu ($69). Vooraf verschijnt een tableau met twee soorten brood, pata negra ham, gemarineerde olijven en twee crèmes, gevolgd door een doosje met daarin een Normandische oester – vrijwel alle ingrediënten worden frequent ingevlogen – in een Aziatische saus. Het eerste volwaardige gerechtje bestaat uit een halve cirkel van o.m. even aangeschroeide blokjes tonijn in sesamzaad, shiitake, frisse kweepeer en een garnaal in kerrie, terwijl middenop het bord een sojavinaigrette werd geschonken waarin de tonijn kan worden gedoopt. Alles heel smakelijk en verfijnd tegelijk. Gang nummer twee bestaat uit een combi van kreeft en tarbot waaraan plakjes truffel een subtiel accent geven en sinaasappel een duidelijk frisse toon. AR3 (Small)Certified Angus beef uit Texas volgt, prachtig van smaak en verrijkt met smeltend zachte ganzenlever. Audreys dessert wordt door haarzelf gepresenteerd en bestaat uit drie kostelijke creaties. Neem alleen al de gembercheesecake met gemarineerde grapefruit en marscaponeijs… De verleiding was héél groot om na afloop in duik te nemen in het helderblauwe water.
Baoase Luxury Resort, Winterswijkstraat 2, Willemstad, Curaçao, www.baoase.com.

WILD SEA OYSTER BAR & GRILLE (3/15)
Langs de beroemdste straat van Fort Lauderdale (Florida), de tal van restaurants en boetieks tellende East Las Olas Boulevard, werd in 2013 de Wild Sea Oyster Bar & Grille geopend, op de plek van voorheen een steak house. De zaak vormt deel van het lichtgroen AR4 (Small)geschilderde, historische Riverside Hotel en werd sober designachtig ingericht met een lange stenen bar waarachter permanent twee tv’s geluidloze sportuitzendingen vertonen. Het is lunchtijd en gezeten aan de bar kiezen we twee verkwikkende witte wijnen, de zeer grassig fruitige Whitehaven Sauvignon Blanc 2013 uit Nieuw-Zeeland (glas $10) en de hartige frisse, iets zachtere Leth Grüner Veltliner Steingrund 2013 uit Oostenrijk (glas $11). Oesters zijn in het seizoen en per stuk bestelbaar (à $3). “Welke wilt u, van de East Coast of de West Coast?” vraagt het vriendelijke meisje achter de bar. “De verste graag.” “Dan worden het die van de East Coast.” Ze smaken prima, een tikje mild weliswaar, maar dat verhelpen we snel met enkele druppels citroensap. In maïsmeel gefrituurde oesters worden eveneens geprobeerd. Ze arriveren in een zwart AR5 (Small)steelpannetje, hebben een zachte mosterdcrème plus koriander als begeleiders en smaken verrassend lekker ($12). So far so good. De even geschroeide ahi tonijn zou in een wrap komen, we hadden er een van tortilla in gedachten, maar bij de mooie, verse vis is geen wrap te zien. Desgevraagd vernemen we dat de los liggende ijsbergsla als zodanig is bedoeld. Maar, zo blijkt alras, dat werkt helemaal niet. De vis wordt dus gewoon los gegeten, met zijn honing-citrusdressing, plakjes radijs en partjes sinaasappel, maar zonder de veel te agressieve pickled groenten ($16). Wel weer geslaagd is de Key lime pie, enerzijds zoet, anderzijds limoenig fris en prettig begeleid door zowel een coulis van mango als een sorbet van kokos ($9). Bij het afrekenen horen we dat het aan de bar eigenlijk altijd ‘happy hour’ is, wat betekent dat het bedrag aan wijn wordt gehalveerd. Wild Sea Oyster Bar & Grille, Riverside Hotel, 620 East Las Olas Boulevard, Fort Lauderdale, Florida. Tel. (54) 467 2555.  




PROEVEN IN LAS PALMAS (2/15) »

AR1A (Small)Pech gehad. Als we ons op maandagmiddag melden bij Deliciosa Marta, het meest geprezen restaurant van Las Palmas op Gran Canaria, vertelt een vriendelijke vrouw dat de zaak die hele week helemaal is volgeboekt. De eerste avond dineren we derhalve in ons Hotel Santa Catalina, het beste van de stad. Niet plaatsnemend op het vrij frisse terras van La Terraza, maar in een rond binnenzaaltje met een marmeren vloer en enkele sjiek gedekte tafels. Voordat de nogal zoete amuse arriveert wordt de wijnkaart doorgenomen. Deze is zeer Spaans, met bijna twintig rode Rioja’s. Volgens goed Spaans gebruik ontbreken de oogstjaren en vaak ook namen van producenten. Wijnen per glas zien we evenmin, wel een paar halfjes, bijvoorbeeld de Rueda Verdejo 2013 van Marqués de Riscal – die gelukkig nog voldoende frisheid bezit (€15). AR2 (Small)We genieten ervan bij een mooi smakend en mooi opgediend voorgerecht (rechts), ‘carpaccio’ van een soort zeebaars met koriander, citroenolie en wat geraspte kaas (€14). De hoofdschotel wordt gestoofde kalfswang met aardappelpuree, verse groeten en enkele champignons, heel smakelijk, voedzaam en overdadig geportioneerd (€20). PaddenstoelenAR3 (Small)en zijn royaler present in een warm tussengerecht, een rijke risotto. Beide eveneens aanwezige gebakken coquilles worden daarin wel overweldigd (€16). Speciaal bij de kalfswang laten we een rode wijn van Gran Canaria zelf komen, de uit drie regionale rassen (waaronder tintilla) samengestelde Agala Altitud 1175, oogstjaar 2013. Kennelijk afkomstig van een hoog gelegen akker, vandaar de duidelijk waarneembare frisheid. Bovendien vier maanden op vat gelagerd, wat de bescheiden roosteraroma’s verklaart. Voorts proeven we kruidige en donkere tonen, samen met een beetje besfruit. Best een leuke ontdekking (€21). We drinken de wijn graag door bij de als voorgerecht aangeprezen kaasselectie, een stuk of twintig(!) puntjes waarvan de oudste, licht zilte soort het meest pleziert €14).
AR4 (Small)Een andere keuken, deels Peruaans, deels Japans, deel Italiaans, wordt in de schaduw van hetzelfde hotel gebracht door Segundo Muelle dat een rustig interieur heeft met veel zachte bruintinten. De batayaki maki blijken rijstrolletjes te zijn gevuld met smeerkaas, zalm en avocado. Erbij gaan twee sauzen dieAR5 (Small) behoorlijk botsen met elkaar, een pittige zoete en een van soja (halve portie €5,90). Medium rare gegrilde tonijn met frites (vergissing van de dienster,  we hadden rijst gevraagd) vormen het vervolg. De terriyakisaus hierbij is ook weer soja-achtig, maar werkt nu wel (€13,.90). Het blijst AR6 (Small)zijn we eigenlijk met een voortreffelijke, rijp frisse Cava, de Raventós i Blanc de la Finca die zeer gastvriendelijk werd geprijsd (€22,90).
In de wijk Triana kan als lunchadres La Terraza del Gabinete worden aanbevolen, waAR7 (Small)nt er werkt een getalenteerde chef, Fabio Santana. Bovendien is de locatie aantrekkelijk, je eet in een beschaduwde galerij en op het straatterras van een klein, sfeerrijk plein. Een fraai middaggerecht bestond uit tortilla gevuld met foie gras, jazeker, gekarameliseerde ui (net wat te veel), rucola, korrelige kipstukjes en schilfers Parmezaanse (€7,50). Erbij kan o.a. een rozerode, besfruitige rosé worden besteld, de Santa Digna 2014 van Torres (groot glas €2,50). Ook de fleswijnen kosten weinig, zoals een Cava (€12) en een Rueda Verdejo (€10).
Iets dergelijks ervaren we bij Kuoh 101, een in 2013 geopend Japans restaurant. De beetje lummelige, niet-Japanse ober informeert desgevraagd (de wijnkaart heeft wel een kopje ‘Cava’ maar vermeldt er geen) AR11 (Small)dat de Pere Ventura Tresor beschikbaar isAR14 (Small), voor een schappelijk bedrag (€14). Exact dezelfde wijn zagen we in een taxfree shop op de luchthaven van Madrid voor…vijf euro méér. Deze Brut Nature van uitsluitend witte druiven blijkt uitstekend te zijn – en een goede metgezel voor zowel de sushi (van zalm, tonijn en tonijnbuik, tien stuks voor €14) als de tempura van groente, waaronder boerenkool plus courgette, en langoustines (€10,60), beide creaties overigens zeer correct.
Ons favoriete dineradres in Las Palmas is Allende Muelle geworden, bij de grote jachthaven. Niet zozeer voor het basic, tikje versleten decor noch de akoestiek of de soms moeilijk te bereiken (maar wel vriendelijke) bediening, doch voor het betaalbare, met zorg bereide eten en de ook hier betaalbare goedeAR8 (Small) wijnen. In deze door een vrij jeugdig publiek gefrequenteerde zaak wordt nogal kosmopolitisch gekookt. Zo vermeldt de spijskaart naast Spaanse gerechten ook Franse, Japanse, Libanese, Italiaanse en Marokkaanse. Smullen was het van ringvormig gepresenteerde, enigszins fris smakende kalfscarpaccio die men verrijkt had met o.a. stukjes tomaat, Parmezaanse, rucola en pijnboompitten (€7,80, foto). Een milder voorgerecht bestond uit ‘frites’ van aubergine met likjes Canarische honing (€6). Een andere keer begonnen we met mini-calzone, een soort dicht gevouwen pizza, zacht gevuld met champignons, Mozzarella, tomaat en gekookt ei (€3,80). Als heerlijk ook werden de in brik verpakte langoustines ervaren die gezelschap hadden van twee piAR9 (Small)ttige dipsauzen (€7,80). Er is ook altijd een vis van de dag, in ons geval verse zeebaars uit de oven, prima van smaak (€12,50). Gérant Michel beval als vleesgerecht lagantillo Ibérico aan, een soort spare ribs zij het zonder de ribs, en met een lekkere grillsmaak: we proeven het Spaanse platteland (€12,50). Tot volle tevredenheid gebruikten we er een ferme, kruidig fruitige rosé bij, de uit garnacha, cabernet sauvignon en merlot gecomponeerde Ochoa Rosado de Lágrima 2014, uit Navarra (€14). Bij een eerder bezoek hadden we een Cava laten komen, de karaktervolle, heel licht bittere Parxet Brut (€16). Leuke desserts voert Allende eveneens, waaronder een koele punch van lychees met limoen en de gemberachtige galangal (€5).
La Terraza (Hotel Santa Catalina), C. León y Castillo 227, tel. 928 24 30 40; Segundo Muelle, C. León y Castillo 227, tel. 928 29 22 14; Kuoh 101, Luis Doreste Silva, hoek Juan XXIII 4, tel. 928 29 29 52; La Terraza del Gabinete, Plaza Cairasco 1, tel. 928 43 14 12;  Allende Muelle,C.C. Sotavento (Planta Baja, Local 27), tel. 928 24 36 06, alle in Las Palmas de Gran Canaria.




MADELEINE (1/15) »

Mad9In de schaduw van de Domtoren, Utrecht, werd in maart 2013 restaurant Madeleine geopend. De setting is bistrotachtig  informeel, met veel bruin, wat warm rood, een houten vloer, rechthoekige wandspiegels en tafels zonder linnen, dit alles aan weerszijden van een grote rechthoekige bar – maar er wordt verrassend fijn gekookt. En ook de wijnkaart, in de vorm van vellen op een klembord, heeft beslist niveau. Net als de wijnglazen met het eigen logo. Alle wijnen worden ook keurig beschreven, flink wat zijn per glas beschikbaar en het prijsniveau is redelijk. Voorts wordt gastvrij een gratis karaf ijswater gebracht. En op verzoek vervangt de vriendelijke serveerster de kruidenboter bij het verse stokbrood door een mooie olijfolie. Vooraf en bij het voorgerecht genieten we van de One of 3 Verdejo 2013, een Mad2organische, opwekkende, groen fruitige streekwijn uit Spaans Castilla (glas €4,75, fles €23). De gerookte zalm waarmee het twee gangen plus koffie/thee tellende Chefs Menu (€27,25) wordt begonnen, heeft een uitstekende, niet te zwaar gerookte smaak, en arriveert op een fraai opgemaakt groot bord metMad10 hazelnotenolie, partjes grapefruit en avocado, sierlijk bladgroen, een paar kappertjes en een reepjes rode kool (rechts). Daarna komt de kwartel met o.a. pastinaak, spruitjes, een mild accentje van abrikoos – en ook die smaakt heerlijk. Als begeleider hebben we de Les Jamelles Pinot Noir 2013 gekozen. Een Zuid-Franse streekwijn gemaakt door een bedrijf dat zijn origine heeft in de Bourgogne. De zacht frisse, door rijp rood fruit getypeerde wijn doet het prima bij de kwartel – vooral nadat we een ijsblokje in het glas hebben gedaan (€6,50 per glas, €32 per fles). Trouwens, de sappig fruitige Tempranillo 2013 van Dominio de Castilla is ook niet mis (glas €4,75, fles €23). Een aardig, zeer smakelijk tussengerecht, als extraatje, wordt gevormd door de (niet te) zoete-aardappelsoep met vleugje truffel. Volgende keren gaan we in deze uitnodigende zaak graag de sliptong met frites (€21,25) en de gekonfijte eendenpoot (€18,75) proberen..
Madeleine, ‘t Wed 3a, 3512 JH Utrecht. Tel. (030) 231 01 00. Alle dagen geopend tot 1.00 uur ‘s nachts, Zondag vanaf 13 uur, maandag vanaf 17 uur, alle andere dagen vanaf 12 uur.




DE DRIE GEKROONDE LAARSJES (12/14) »

Wat een verademing: een wijnkaart met slechts twintig soorten. Waarvan driekwart per glas beschikbaar. En alle voorzien van een kernachtige omschrijving. Bovendien zijn de prijzen heel redelijk. Want eigenaar/gastheer Laars3Gert van Middelaar van de informele, met veel bruin ingerichte ‘eterij’ De Drie Gekroonde Laarsjes hanteert per prijscategorie een vaste opslag, en gaat de inkoopprijzen dus niet botweg vermenigvuldigen met drie of meer. Vandaar dat een fles Provençaalse rosé van Domaines Ott slechts €27,50 kost en een riante Rioja van Muga een relatief bescheiden €35. Drie kritiekpuntjes: een aantal spelfouten, het ontbreken van oogstjaren en de afwezigheid van een fris te schenken, fruitige rode wijn à la Beaujolais. Als beginwijn, er verschijnen al snel lekkere broodbolletjes met schaaltjes boter en olijfolie, kiezen we de Gobelsburger Grüner Veltliner 2013, heel sappig en smakelijk, met elementen van o.a. groene appels en wat milde citrus plus een snufje peper (glas €5,90, fles €29,50). Deze Oostenrijker doet het ook heel goed bij een verrukkelijk voorgerecht. Dat van licht (in eigen huis door chef-kok Maya van Middelaar) gerookte forelfilets op een zacht kruidige salade van miniblokjes Roseval aardappel, groene slasoorten en tomaat, met een fris accentje van Laars7Griekse yoghurt (€9,50).Ook de door stipjes peterseliemayonaise begeleide gravad lachs op tunnbröd, plat, knapperig en Zweeds, smaakt zéér (€9). En gaat eveneens prima samen met de Grüner. Buiten de kaart worden diverse wildschotels aangeboden. De hazenpeper, eerlijk en heerlijk, wordt niet alleen met puree geserveerd, maar ook met zuurkool (€18,50). Voor de wijn erbij is dat een probleem. Want het – in dit geval vrij zachte zuur – van de zuurkool is met veel rode wijnen geen vrienden. En een frisse rode ontbreekt. Dus nog maar een glas Grüner Veltliner bestellen? Of een rosé? Mede op advies van de gastheer wordt het de Maria Gioana Barbera d’Alba 2011, aangezien de barberadruif van huisuit wat frisheid heeft. Laars1De wijn, prima in zijn soort, smaakt echter heel stevig en heeft het nodige hout, wat hem wel bij het vlees, maar minder bij de zuurkool doet passen (glas €6,50, fles €32,50). Het langzaam gegaarde nekdeel ofwel procureursstuk van wild zwijn is royaal geportioneerd, vrij stevig van structuur, licht ingewreven met mosterd, doch net wat minder ‘wild’ smakend dan verwacht. Wat niet wegneemt dat het ervaren wordt als plezierig, met o.a. spruitjes als garnituur (€18,50). De gul en mild fruitige, ook beheerste houtaroma’s bevattende Leyda Merlot 2013 is er beste maatjes mee (glas slechts €4,50, fles €22,50). De perenchocoladetaart tot slot, met daarop een waaier van dunne partjes peer, had wat rijker en minder droog mogen zijn (€7,50); de weelderige prachtige Pedro Ximénez Sherry van Cardenal Cisneros erbij vergoedt echter veel (glas €7,50).
De Drie Gekroonde Laarsjes, Rijksstraatweg 106, 3632 AG Loenen aan de Vecht. Tel. (0294) 23 27 57. Maandag en dinsdag gesloten, in het weekend geen lunch.




Madrid: letterlijk lekker (11/14) »

In Spanje’s hoofdstad is de Barrio de las Letras ofwel Wijk der Letteren vergeven van kroegen, tapasbars, lounges, restaurants en combinaties daarvan.Tap1 (Small)Een van onze favorieten, mede vanwege de menslievende prijzen, is La Anchoita, een zaakje met witte marmeren vloeren, een bar, een paar tafeltjes en tientallen oude foto’s tegen de eveneens witte wanden. Een royaal fluitglas keuriTap2 (Small)ge Cava, de Vallformosa Brut, kost bijna ongeloofwaardig weinig (€2,60). Wat eveneens geldt voor de sappige, wit fruitige Turques do Rei Godello 2013 uit Monterrei (€2,80). De Cava genieten we bij zes verse oesters (€1,70 per stuk) en Tap4 (Small)de huisspecialiteit, ansjovis uit Cantábria. De filets werden gemarineerd in olijfolie en wat azijn, smaken veel minder zilt dan de variant die wij kennen en doen ontdekken hoe lekker deze visjes kunnen zijn (€8). De enigszins milde Godello kan hetuitstekend vinden bij de ook ietwat milde jamón Iberico (gulle halve portie €10). Een verrassing komt tot slot. Nadat we de rekening gevraagd hebben, schenkt gastvrouw Rosa als geste de glazen tot bijna vol bij (we zien het ook bij andere gasten gebeuren) en zegt vrolijk:’Ik wil eigenlijk niet dat jullie al weggaan.’
Even verderop, tegenover eeTap5 (Small)n kerk, is een filiaal van Taberna de la Daniela gevestigd. Een alleen al om zijn talrijke tapas beroemd adres. ’s Avond is de bar dan ook afgeladen vol met zittende, staande en vooral luid converserende Madrilenen. In het restaurantgedeelte kun je dezelfde hartige hapjes bestellen, het zijn er tientallen,Tap8 (Small)met een kleine opslag, en bovendien volwaardige gerechten. De Cava Brut Nature waarmee we wilden beginnen verschijnt niet, wel de Muguet, die goed droog is en zeer bevalt (slechts €21 per fles). De tapas erbij vormen een maaltijd op zich: twee gigakroketten met stukjes Iberico ham (à €3,30), getoast stokbrood met jonge geitenkaas en gekarameliseerde uien (€4,40) en vergelijkbaar geserveerde warme foie gras (€4,95). Behalve de gefrituurde inktvisringen zijn ook de lamskoteletten uitverkocht, maar de vrij dunne, kennelijk boven houtskool gegrilde, veel vet bevattende entrecôte met frites geeft toch ook genoTap13 (Small)egen (€21,50).
Tenslotte is er het instituut Casa Alberto, een van de oudste (1827, in het pand schreef Cervantes ruim twee eeuwen eerder een van zijn boeken) enbekendste eethuizen-met-bar ter plekke. Kennelijk komt het bedrijf in veel gidsen voor, want naar schatting bestaat ongeveer de helft van de aanwezigen uit toeristen. Terwijl afbeeldingen aangeven dat Casa Alberto tevens populair is bij liefhebbers van stierenvechten. Voorbij de lange, met tin bedekte bar ligt het langwerpige eetzaaltje waar wit gejaste obers zakelijk bedienen. Een halvehoeveelheid (toch nog drie) kroketten met jamón Iberico, we zijn er verzot op, vormt een flink vullend begin (€6,75). Hetzelfde kan gesteld worden voor de salade met langoustines en zalmtartaar, waaruit overigens de zeer zoute ansjovisfilets terzijde worden gelegd (€12,50). De hoofdschotel bestaat uit minikoteletjes van zuiglam en is correct van kwaliteit (€19 inclusief Tap10 (Small)een groente of frites). We drinken er met plezier een sappige fruitige, droge rosé bij, de Grand Feudo 2013 van Chivite (halve fles €8,50). Als aperitief was een klein flesje Cava genuttigd, de Benjamin van Codorníu (€6,50.
Het meeste smaakte echt lekker in de Wijk der Letteren – en buitengewoon betaalbaar bovendien.
La Anchoita, Calle Jesús 4, tel. 91 360 16 71 (je kunt er gewoon binnenlopen); Taberna de la Daniela, Plaza de Jesús 7, tel. 91 389 62 38 (reserveren aanbevolen); Casa Alberto, Calle de las Huertas 18, tel. 91 429 93 56 (reserveren verstandig). Alle in Madrid, Spanje.




DE LEEST (10/14) »

De Leest, zo schrijft Nico McGough (van Bosman Wijnkopers in Den Haag), is een tempel van culinaire klasse, een theater vol culinaire creativiteit, een arena van culinaire spitsprestaties. Het restaurant huist in het plaatsje Vaassen. De reis waard, stelt de Guide Michelin en gaf het bedrijf vorig jaar drie sterren. Chef Jacob Jan Lees6 (Small)Boerma en diens levensgezellin en ‘maître’ Kim Veldman zijn de geniale krachten die dit hebben bereikt. Ondanks de precisie van de bediening voel je jezelf nooit opgeprikt, er heerst een relaxte sfeer. Het interieur vormt een indicatie van hetgeen op het bord en in het glas zal komen. Er heerst rust, er is harmonie. Mooie materialen, fijne, elegante kleuren. De discrete, maar prachtige bloemdecoraties geven het contact met de natuur aan. Kim Veldman tovert het ene mooie glas na het andere op tafel. Opvallend is dat zij zich nadrukkelijk bezig houdt met wijnen van biologische of biodynamische herkomst. Er is een à la carte kaart van beperkte omvang, Hubrecht Duijker liet me ooit weten ‘in de beperking herken je de meester’. En dat is beslist bij De Leest zichtbaar. Er zijn twee dinermenu’s, Flora & Fauna van vijf gangen (€110) en Micri van negen gangen (€140). Bovendien voert De Leest een lunchmenu (à €56). Een elegant glas Champagne (€14) verwelkomt ons. Geen groot merk, maar juist een klein huis, Serge Matthieu. Het is een Blanc de Noirs van pinot noir. Een volmaakte begeleider van de vier buitengewoon fraaie amuses.Lees3 (Small) Waaronder een lauwwarme oester met een Hollandaise en geparfumeerd met gefermenteerde soja op een bedje van intens smakende, kermit groene kruiden. Een verrukkelijk voorbode van wat gaat komen. Wij kozen losse gerechten van de kaart. Naast mij twee bereidingen van langoustines, de één warm met een wolkje Indonesische boemboecrème, de andere koud. Ongekende smaakverfijning, precisie en balans. Erbij een wijn uit de Pfalz, op basis van riesling en gewürztraminer. Aan deze zijde gemariLees4 (Small)neerde zeebaars, algen en koriander. Doorzichtig zo vers, smeltend zacht, haast romig. Omgeven door fijne groene invloeden uit het veld en van onder de waterlijn. Terre et mer op zijn mooist. In het glas de witte Bordeaux van Jean-Michel Comme, mijn held. Hij is de man die na jaren van knokken Château Pontet-Canet naar biodynamische certificering bracht. Niet eerder zag ik in een driesterrenrestaurant een rosé in het schenkprogramma, maar Kim flikt het. Naast een gerecht van langzaam gegaarde Noordzee griet, omgeven door een overdonderend, haast oLees5 (Small)ogverblindend smaragdgroen speelveld van fijne kruiden en groentetjes. Erbij ravioli met ricotta, oregano en toefjes mousseline van knoflook. Wát een gerecht, groots. En de rosé uit Navarra? Die was als een fluwelen handschoen om een hand. Ooit riep meester-kok Imko Binnerts mij toe dat ik de duif van Lucas Rive (destijds De Bokkedoorns) niet zou vergeten. Klopt, maar hetzelfde geldt voor de Anjou duif van Jaap Jan Boerma. Even rondom geroosterd, waarna er elf minuten bij komen in de oven. Geserveerd met tapenade van aubergine en paddenstoelen en met een fijne saus waarin pruimen de hoofdrol spelen. Het resultaat is van Leest9een ongekende schoonheid. Ernaast een aromatisch en glas biologische Rioja. Zes prachtig rijpe kazen vormen de brug van hoofd naar nagerecht. Als zoet besluit verschenen de bereidingen van abrikoos, verveine en moeraspirea. Fijn, licht en prachtig. Erbij een fraai staaltje van Duitse klasse, de Oestricher Lenchen 2002 ‘Vintage Collection’ van Weingut Wegeler uit Rheingau. Een volwassen Spätlese waarin de elegante frisheid van de riesling hand in hand gaat met de lichte, zo kenmerkende, ‘petrol’ geur. Ultra goed passend bij de gerechten. De keuken van De Leest kenmerkt zich door het gebruik van veel verschillende ingrediënten, waardoor complexe kunstwerken ontstaan. De rekening bedroeg €338 – en was elke cent waard.
Restaurant De Leest, Kerkweg 1, 8171 VT Vaassen.Tel. (0578) 571 382. Gesloten op zondag en maandag.

GEORGE (10/14)
GeorgeIn het pittoreske centrum van Leidschendam, naast de sluis, en met uitzicht op water en molen huist George. Een fijn restaurant van bescheiden omvang. Eigentijds ingericht met kleigrijze wanden, blanke houten vloer en tafelbladen met daarop witte servetten, schrijft recensent Nico McGough (van Bosman Wijnkopers in Den Haag). Eigenaar George Longhitano (in het midden op de foto) staat vanavond in de keuken, normaal is hij het die de gasten verwelkomt, nu is dat assistent Nigel Eernisse (links). Chef Ley Heijnen (rechts) is met vakantie. Een sprankelend glas fris droge Crémant de Bourgogne wordt ruimhartig ingeschonken en het menu uitgelegd. Hier is er geen menukaart, maar uitsluitend een wisselend maandmenu (vanaf drie gangen voor €35). Wij kiezen vijf gangen (à €49,50) met een wijnarrangement (€29,50). Als amuses arriveren een warm soepje van champignons, diep smakend en romig, omlijst door verse dragon, alsmede een bolletje buffel mozzarella met wat pittige, zacht zoute gedroogde tomaatjes. Het voorgerecht is een huisgemaakte terrine van inktvis met een citroenvinaigrette: fijne vissmaak en beetgare octopus. Erbij een bolletje knoflookpuree George4met romaine sla. In het glas de Rallo 2013 van het eiland Sicilië, op basis van de catarrattodruif. Droog, geurig, mineraal met fijn zuur. Ideaal bij het gerecht. Dan een mootje zwaardvis, tot op de microseconde juist gegaard. De fijne roostersmaak van de vis is pittig omlijst met peper. Samen met de puree van courgette, vers bereide gnocchi, bolletjes gele courgette en wat coulis van verse tomaat is dit een heerlijk gerecht. Erbij verschijnen twee wijnen. Van Sardinië komt de Aghilóia Vermentino di Gallura 2013. Fraai, schoon, droog, mooie diepte en frisheid. Het andere glas komt weer van Sicilië, de Inzolia 2012 van het kwaliteitshuis Ferreri. Verder ontwikkeld, meer body en vulling. Lastig kiezen, want beide wijnen staan hun mannetje. Vervolgens al dente gekookte, verse spaghettini. Flinterdun en begeleid door een prettige dosis truffel met knapperig gebakken oesterzwam. Van het uitstekende huis Girlan een glas rood de 2013 Vernatsch ‘Fass nr. 9’: een schoolvoorbeeld van een volmaakte wijn-spijscombinatie. Dish of the day was voor ons de langzaam gegaarde George2kalfsentrecote met een klassieke béarnaise, zeldzaam goed. Met erbij, om het geheel áf te maken, verse frietjes en een kommetje verse sla met geroosterde pijnpitten. De begeleider was een Chianti Classico 2011, die van Rubiola. Een stijlvolle assemblage van sangiovese en 15 procent merlot. Prachtig en precies op maat gesneden voor het gerecht. Vier rijpe kazen (supplement €12,50) brengen ons richting dessert. St. Maure, Olde Remeker, Namen Blauw en La Petite Fiance, met een vers afgebakken bolletje brood. Erbij een glas wit, weer van Girlan, nu een stuivend frisse, elegant geurende Pinot Grigio 2013. Een ideale partner – en stukken beter dan een rode wijn. Als dessert een klassieke sabayon. Schuimig, fijn zoet en fris zuur. Erbij een lepel vanille-ijs met wat aardbeitjes. In het glas de Jurançon 2010 Séduction van Château de Jurque. Prachtig, fijn, elegant en fris zoet. Exact de wijn die je nodig hebt bij zo’n gerecht. En omdat de BOB weinig drinkt, halveert George de kosten van het tweede wijnarrangement.
Restaurant George, Sluisplein 9, 2266 AV Leidschendam. Tel. (070) 301 04 51. Alleen diner, zondag en maandag gesloten. Lid Euro-Toques Nederland.




FAVORIETEN IN GENÈVE (9/14) »

Gen84 (Small)De kostelijkste kaasfondue ooit, die krijgen we in een zaak waar weinig toeristen komen, Café Bon-VinGen81 (Small). Al sinds 1900 gevestigd in een saaie, zakelijke straat even buiten het stadshart van Genève. Oude posters sieren de wanden, er hangen nostalgische lampjes en we aten bij het raam onder een koekoeksklok. Jaarlijks serveert eigenaar Albert Riera (foto) twintigduizend couverts, merendeels fondue au Champagne, de huisspecialiteit. “Lichter dan de andere soorten, omdat geen Kirsch noch knoflook worden gebruikt.’ De van halfhalf Gruyère en Vacherin vervaardigde fondue is buitengewoon smakelijk en doGen80 (Small)et alle herinneringen aan pakjesversies volledig vervagen (SWF28, circa €22). Erbij komt ook nog een voortreffelijke Zwitserse chasselaswijn, Château de Vinzel 2012, aangenaam vief, wit fruitig en subtiel gekruid (SWF37). Vooraf proefden we van een goede gemengde salade (SWF 9,50) en een halve portie gedroogd vlees uit Valais (€10,50; Albert stelde dit zelf voor). Terwijl als finale de royale sorbet ‘Williamine’ arriveert, overgoten met Poire William en met in beide bollen stukjes peer (SWF11,50). Wát een contrast met Les Armures, het oudste restaurant van Genève en, getuige een muurplaatje, ooit bezocht door Bill en Hillary Clinton. Deze zaak is verworden tot een tourist trap waar de baarsfilets veel te hard gebakken Gen85 (Small)waren, de aardappelen niet gaar genoeg, de bodem van de groentetaart keihard en de ober nors keek toen ik een halfje witte 2012 weigerde, omdat ik een 2013 had gevraagd. Wel weer favoriet, we hebben er geluncht en gedineerd, is Café du CentreGen87 (Small), gelegen aan het levendige Place du Molard. Dit heeft talrijke tafels buiten, onder parasols, en het interieur doet sterk denken aan dat van een Parijse brasserie. De spijskaart trouwens ook. Er zijn bijvoorbeeld acht soorten oesters te bestellen, zoals de echt zilte Boudinots (half dozijn SWF16,80). Plateaus fruits de mer worden eveneens aanbevolen, net als gewone gerechten met zeefruit en verse vis. Een daarvan is gegrilde féra du Lac Léman, een qua karakter op lekkerbekjes gelijkende zoetwatervis uit het nabije meer. Men serveerde hem met o.a. aardappel, gestoofde venkel, tomaat en een zacht kruidige vinaigrette (SWF29, foto). De vrij ferme, vriendelijk frisse Aligoté de Peissy 2012 van Les Perrières deed het er prima bij (SWF38). De tartaar van gerookte en rauwe zalm bracht ook eenGen86 (Small) glimlach om de mond (de ober bracht wel een hele portie à SWF31 in plaats van de bestelde halve, we vonden hem al erg royaal), net als de grote, in gember gebakken garnalen met rijst en accenten van chilipeper plus limoen (€37). Aan de salade niçoise waren zowel gegrilde tonijn toegevoegd, heel plezierig, als doses rauw paprika en ui, geen succes (SWF27.50). Een beste begeleider voor deze lunchschotel werd een bleekoranje, fris fruitige rosé, de 2013 van Château de Rousset, uit Hautes-Alpes de Provence/Pierrevert (glas SWF5,80). Sowieso zagen we véél rosé in Genève, ook de regionale Rosé de Gamay. Het niveau van alles, met voorop de prijzen, steeg beduidend in Restaurant Il Lago van Four Seasons Hotel des Bergues. Dit restaurant heeft een enkele Michelin-ster, maar rekent bedragen voor een of twee sterren méér. Even slikken dus, maar daarna gewoon genieten, ook van de vriendelijke, attente service. Die ons op het driehoekige Gen90 (Small)kadeterras eerst enkele verfijnde amuses bracht (foto), waaronder een zachte mousse van mozzarella plus tomaat. Het enige menu, dat van vijf gangen plus snoeperij (SWF130), vond we te uitgebreid, dus werd Gen88 (Small)à carte gekozen. Een perfect, luchtig begingerecht bestond uit tortelli di formaggio, kleine gele pastarondjes gevuld met kaas en fraai voorzien van een fris aspect dankzij citroen en munt (SWF50, foto). Ook de geroosterde coquilles met wat groente en een saus van Toscaanse tomaten smaakte voortreffelijk (SWF60). Het moge inmiddels duidelijk zijn dat de keuken van Il Lago een Noord-Italiaanse is. De hoofdschotel, genereus geportioneerd, bestond uit Gen89zonnevis gekarameliseerd met kalfsjus. Knap bedacht en schitterend van smaak. Witte bonen, wit schuim en minicantharellen vormden het vrij sobere garnituur (SWF65). Wikkend en wegend had ik van de omvangrijke wijnkaart toch maar een Zwitserse fles laten komen, Brez La Colombe 2012 uit Féchy in Vaud (SWF70). Het bleek een organische, pittige, bijna iets peperige wijn van chasselas te zijn waarin wit fruit en citrus niet ontbraken. Glimlachend complimenteerde de jonge sommelier mijn keuze.
Café Bon-Vin, 17 Rue Versonnex, tel. (022) 736 87 90; Café du Centre, 5 Place du Molard, tel. (022) 311 85 86; Restaurant Il Lago, Four Seasons Hotel des Bergues, 33 Quai des Bergues, tel. (022) 908 71 10. Alle in Genève, Zwitserland.

LES CURIADES (9/14)
Lully, het is voor Nederlandstaligen niet de meest flatteuze naam, maar wel een om te onthouden. Lu3Want in dit wijndorp even westelijk van de stad Genève is een Lu2aanbevelenswaardig restaurant gevestigd, Les Curiades. Het wordt gedreven door de vrouwelijke telg van een lokale wijnfamilie – die het 15 hectare tellende, gerenommeerde Domaine des Curiades exploiteert – en de kok is een Vlaming, Pascal Cloetens (foto). Toeval bracht ons op een zaterdag naar Lully. En zowaar, juist op die dag voert Les Curiades een speciaal lunchmenu van drie gangen, Retour du Marché (à SWF39, ruim €30). Op het terras, het was ook een prachtige dag, braLu1cht de in zwart geklede ober als eerste gang een koude, mild frisse soep (‘gazpacho’) van rode biet waarin geraffineerd ook wat watermeloen was verwerkt, samen met o.a. garnaaltjes en een crème van bieslook. De-li–cieus, een creatie van sterniveau. En prettig gecompleteerd door een plezierige Rosé de Gamay 2012 van het familiegoed (glas SWF4,50). Stukjes gebakken rundvlees met tijm, rozemarijn, een fraaie vleesjus, snijbonen, tuinbonen, jonge cantharellen en een romige polenta vormden het eveneens zeer smakelijke hoofdgerecht. Waarbij tot volle tevredenheid een vrij stevige rode Gamay 2012 van het huisdomein werd genuttigd (ook SWF4,50). Als finale arriveerde wederom een koude rode soep, zij het nu van bosaardbeien, prachtig puur van smaak en verfrist door muntachtig schuim. Wat was het allemaal lekker, in Lully.
Restaurant Les Curiades, Vieux-Lully 10, 1233 Lully Bernex, Zwitserland. Tel. (022) 757 40 40. Zondag en maandag gesloten.




THE HANDLE BAR (8/14) »

Wy10Wy75Wat een leuk restaurant en wat hebben we er heerlijk gegeten: The Handle Bar, een hoge rechthoekige ruimte met veel tafels, zitjes en een bar binnen, alsmede een driehoekig buitenterras dat kan worden verwarmd. Het vormt onderdeel van het Four Seasons Resort in Teton Springs, Wyoming, en ligt aan de voet van Rendezvous Mountain, vlakbij de skiliften daar naartoe. In de zaal hangen een stuk of negen tv-schermen, maar het geluid staat gelukkig uit. Onze veel glimlachende, deskundig ober vertelt dat er ook vanavond een flight wijnen ter beschikking is, drie soorten Riesling (à $20), maar we beginnen toch liever met een feestelijk glas Domaine Chandon Brut uit Californië ($15). Wy78Het wordt de partner voor tempura gebakken courgette met een tapenade van gedroogde tomaat en citroenricotta (een portie voor twee, $14, rechts). Het is chef-kok Jeffrey Hileman (foto) die tekent voor dit recept. Het volgende, een uitstekende tonijntartaar, komt van Michael Mina, die het keukenconcept voor The Handle bedacht. We proeven behalve de tonijn o.a. sesamolie, munt, pijnpitten, pepers (beheerst) en eigeel ($11). Het enigszins Wy74 (Small)pittige van deze creatie harmonieert fraai met de expressieve Wither Hills Sauvignon Blanc 2012 uit Nieuw-Zeeland (glas $11). Zowaar, op het menu staat bizon. Dus de strip loin daarvan nieuwsgierig besteld. Het vlees, een megahoeveelheid, smaakt verrassend genoeg bijna zoet. En er moet flink worden gekauwd. Leuk om een keer te proberen. Er komt nog een rode-wijnsaus bij en drie worteltjes, echter geen aardappels ($36). Als wijn valt de keuze op een gespierde Malbec 2012 uit Argentinië, die door zondoorstoofd. mild zwart fruit gemarkeerd van Catena (glas $12). Beide geweldenaren kunnen het prima met elkaar vinden. Terwijl George Baker door de luidsprekers klinkt, arriveert het dessert, de Southern Comfort peach pie met gemberijs ($11). Oef, wat een lekkere finale.
The Handle Bar, Four Seasons Resort Jackson Hole, 7680 Granite Loop Road, Teton Village, 83250 Wyoming, Verenigde Staten. Tel. 307-732-5040.

SILVER DOLLAR GRILL (8/14)
In Jackson, Wyoming, een leuk, toeristisch provinciestadje bezuiden Yellowstone Park en Grand Teton, is The Worth Hotel een instituut. Een historisch rijk etablissement waarin je zelfs én een historical walking tour én Wy69 (Small)een art tour kunt volgen. Zowel de grote bar als de eigen grill kregen de naam Silver Dollar, aangezien een paar duizend zilveren dollars (geslagen in 1921) werden gebruikt voor het inleggen van de lange bar en de glimmende houten tafels. Als aperitief laten we een glas Oyster Bay Sauvignon Blanc 2013 komen, een bijna tintelfrisse Nieuw-Zeelander, plantaardig en fruitig tegelijk ($8). Daarna wordt overgeschakeld op rood: de stevige, van milde roosteraroma’s en wat rijp rood fruit voorziene Rodney Strong Pinot Noir uit Russian River, Californië (glas $12,50, fles $43). Want erWy84 (Small) als hoofdschotel komt een mesquite gegrilde hertenkotelet waarop pepers liggen, terwijl tegelijk salie wordt aangetroffen ($38). De wijn kan het eveneens goed vinden met de crispy eendenborst die vergezeld gaat van o.m. gegrilde groene asperges en auberginerelish ($34, foto). Het aan de buitenkant knapperige vlees smaakt lekker – maar ook de portionering hiervan is zo royaal dat we het nagerecht voorbij laten gaan.
Silver Dollar Grill, The Worth Hotel, 50 North Glenwood, Jackson, 83001 Wyoming, Verenigde Staten. Tel. 307-733-2067.

MADISON CROSSING LOUNGE (8/14)
We zijn in West Yellowstone, een zéér toeristisch plaatsje in de Amerikaanse staat Montana dat voor velenWy55 (Small) fungeert als de poort naar Yellowstone Park. Eetgelegenheden bestaan er volop, inclusief tourist traps, zoals het verschrikkelijk slechte The Branch (van de plaatselijke Holiday Inn). Sjiek of verfijnd, ook niet qua ambiance, zijn onbekende begrippen, maar Wy57 (Small)in de Spartaans ingerichte Madison Crossing Lounge, een voormalig leslokaal van de lagere school, kun je meer dan correct eten. Bijvoorbeeld baby barbecued ribs, waarvan het vlees bijna smeltend zacht is en gelukkig niet al te pittig op smaak werd gebracht (halve, nog altijd genereuze portie $18). Een zachte, soepele mild fruitige Pinot Noir 2012 gaat er prettig mee samen, die van A-Z uit Oregon (glas $12, fles $34). De stevige, vrij sappige, entrecôteachtige flat iron steak is ook niet mis, zij het net wat gaarder dan de gevraagde medium rare, en heeft een mooie grillsmaak ($19). De vooraf bestelde halve spinaziesalade, die tevens gekonfijte pecannoten, bacon, ei en tomaat bevat, bevalt goed, op de te agressieve mosterddressing na ($8,50).
Madison Crossing Lounge, 121 Madison Avenue, West Yellowstone, 59758 Montana, Verenigde Staten. Tel. 406-646-7621 (maar reserveren kan niet).

THE RANGE (8/14)
Wy24 (Small)
Achter het hoofdgebouw van the Teton Springs Lodge & Spa staat het met veel hout en ander bruine tinten ingerichte golfrestaurant The Range. Enkele tientallen leden van de eigen club hebben alle tafels bezet, het is woensdag en dus members night, vandaar dat we plaatsnemen aan de grote bar. De openingsschotel is een aardige combinatie van watermeloenradijs, een verrassend lekkere Nieuw-Zeelandse groente die nu ook in Amerika wordt geteeld, met kleine tomaatjes, knapperige sla, bacon, regionale blauwe kaas en een witte balsamicovinaigrette ($12).Wy25 (Small) Erbij een glas mild fruitige, licht plantaardige Charles Krug Sauvignon Blanc 2013 uit Californië (€11) en er ontstaat een veelbelovende start. We gaan door met wit, de prima, peerachtig fruit biedende Pinot Gris 20113 van King Estate, Oregon ($10). Want het hoofdgerecht is Alaska zalmfilet die zwemt in een Chardonnaybouillon en vergezeld gaat van rijst, babyboerenkool en wortel (€32). Een heerlijk geheel: die beginbelofte werd waargemaakt.
The Range, Teton Springs Lodge & Spa, 10 Warm Creek Lane, Victor, 83455 Idaho, Verenigde Staten. Tel. 208-787-8130.




BOISE OP HET BORD (7/14) »

De hoofdstad van Idaho is geen suffe plattelandsplaats, maar kent een levendigeBoirestaurantscene. Vooral downtown, rond 8th Street, is het elke avond een drukte van belang. Op vrijdag- en zaterdagavond wordt een deel van de straat soms zelfs afgesloten voor autoverkeer. Een van Boise’s opmerkelijkste eetgelegenheden voor ontbBoi1Aijt, brunch en lunch is Bacon. Waar inderdaad bacon in allerlei vormen op het menu staat. Zelfs in combinatie met chocolade. Eigenaar John Berryhill, dit bedrijf in 2011 opende, bereidt meer dan tweehonderdduizend bacon strips per jaar. Het leukste gerecht om zondags mee te brunchen is de bacon sampler die bestaat uit zes soorten bacon ($11, inclusief een vegetarische, niet echt lekkere versie). En als pittige lunchgerechten zijn o.a. beschikbaar bacon sandwiches (vanaf $4,95 voor een halve) en bacon lasagne ($8,95). Aan de top qua lokale bekendheid staat waarschijnlijk Fork, gevestigd in een groot hoekpand met een trottoirterras (foto onder). Buiten, het was een heerlijke warme avond, genoten we vanBoi2A tempura gebakken groen asperges met een enigszins pikante dipsaus ($7,50). Waarna volgde in de pan gegrilde regenboogforel ,er wordt in Idaho véél gevist, besprenkeld met een balsamicoreductie en begeleid door geroosterde boerenkool. Vreemd genoeg ontbraken aardappels – en dat in Amerika’s aardappelstaat ($14,90). De tikje zoete, aromatische Coiled Dry Riesling 2013, komend uit Idaho zelf, kon het mBoi2et beide creaties voortreffelijk vinden (glas $8,75). In Fork wordt stevige achtergrondmuziek gedraaid, maar even verderop, bij de Red Feather Lounge, is sprak van vóórgrondmuziek. Met een hoog bonkgehalte. Gelukkig dus dat onze ober op de eerste etage het volume iets kon verminderen. Sowieso maakten de aanwezige gasten een herrie van jewelste. Gegrilde Chinook zalm uit de Columbia River arriveerde als hoofdschotel. Vakkundig bereid, mooie grilltoets. Met als garnituur alleen een fris aangemaakte salade van voornamelijk komkommer, en wederom geen aardappel ($15,75). Opnieuw kozen we de Coiled Dry Riesling 2013 als begeleider: het was gewoon de beste witte Idaho-wijn per glas verkrijgbaar (Boi9$7). Als royaal en apart voorafje was bacon popcorn gekozen ($5,75). Over het kaasplateau tot slot ($14) had de samensteller niet echt nagedacht. Want waarom waren twee van drie soorten blauwschimmels en was de derde een jonge geitenkaas? Boi_12Onmogelijk ook voor de wijn erbij. Een creatief element op de wijnkaart vormde het aantal aangegeven mijlen dat elke fles had afgelegd vanaf zijn geboorteplek. Ons beste avondmaal was in Café Vicino, even benoorden downtown en gevestigd aan hetzelfde pleintje van de eminente Boise Co-op en wijnwinkel. Met een glas Leth Grüner Veltliner Steingrund 2012, net niet te Boi_13rijp ($8,50), was het genieten van stevig gegrilde groene asperges, stukjes pancetta, geschaafde Pecorino en een gepocheerd boerenei ($8,25). Hetgeen ook gold voor de zachte, bijna milde, aromatische Cinder Dry Viognier 2012 uit Idaho ($8,75) die perfect combineerde met boerenkippenborst gewikkeld in Italiaanse ham en vergezeld door polentacakejes, verse groente en een tikje zoete grappa-rozijnensaus ($23, foto boven). Smullen was het eveneens van de chocolade-hazelnoottaart met slagroom als dessert ($8). Chef Richard Langston (foto) opende zijn sjieke,bistrotachtige bedrijf, waar de tafels wit gedekt zijn en de muziek gewoonlijk jazzy is, in 2007 en kreeg sindsdien veel lovende kritieken – terecht.
Bacon, 915 Idaho, 208-387-3553; Fork, 199 North 8th Street, 208-287-1700; Red Feather Lounge, 208-429-6340; Café Vicino, 808 West Fort Street, 208-472-1463. Alle in Boise, 33702 Idaho, Verenigde Staten.

SMULLEN IN SUN VALLEY (7/14)
Sn
Hoe in 1937 de ambiance was van het Sun Valley Resort, kun je nog aardig ervaren in het oudste restaurant van dit complex en van de hele vallei, The Ram. Het ligt langs een van de straatjes binnen het zogeheten village en heeft nog dezelfde rustiek houten zitjes van decennia terug. Als deel van het meubilair kan ook pianist Larry Harshbanger worden beschouwd, want die speelt er al 34 jaar – en nog altijd met verve. In wezen is The Ram, waar ook Marilyn Monroe en Tony Curtis hebben gedineerd, een steakhouse, dus met dat in gedachten bestelden we de Meyer Angus New York Strip steak. Uitstekend bereid, medium rare, en uitstekend van smaak. Met als garnituur o.a. shiitake en tempura bereide pepers ($35, foto). Een uitstekende partner was de stevige, verleidelijk fruitige Irony Pinot Noir 2012 uit Monterey (glas $10, fles $37). GSn6aerookte paprika en citroenaïoli gaven de twee vooraf geserveerde Maine lobster cakes een vrij pittig karakter ($19), maar de nog volop frisse Veramonte Sauvignon Blanc 2011 uit Chili’s koele Casablanca Valley bood prettig tegenspel (glas $8, fles $29). Hulde ook voor de glimlachende service onder leiding van maître Michael Petersen. Eveneens eigendom van het Sun Valley Resort, maar geleden op pakweg twee kilometer daarbuiten, naast een bergbeek, is de Trail Creek Cabin. Een zo mogelijk nog wat rustiekere locatie – met vrij lage, dikhouten stoelen en banken,Sn9plus een terras. Ernest Hemingway dronk er graag een glas, met zijn kompanen, terwijl er ook werd gezongen en gedanst, soms rond stoelen. En vond bovendien een Hollywoodparty plaats met Ingrid Bergman en Gary Cooper, vanwege dSn8e verfilming van For whom the bell tolls, de roman die Hemingway in de Sun Valley lodge had geschreven. Op het menu staat als beginrecht o.a. house smoked rainbow trout, tamelijk stevig gerookte, ietwat droge doch smakelijke regenboogforel, begeleid door rozerode aardappelen en een waterkerssalade met kappertjes en selderij ($12). Helaas was geen van de vermelde bubbelwijnen aanwezig c.q. gekoeld, we hadden graag de Domaine Ste Michelle Brut uit Washington gedronken (fles $28), maar de Kim Crawford Sauvignon Blanc 2013 diende zich aan als aangenaam Nieuw-Zeelands alternatief (glas $9). Vervolgens verscheen potato wrapped Idaho sturgeon, stevig van structuur, met zowel een zoet accentje van wilde bosbessen als een pittig element van gepeperde bacon. Bij de steur kozen we een Pinot Gris uit Oregon, de gave, enigszins peerachtige en ietwat milde 2012 van Adelsheim (glas $11, fles $44).
Reserveringen via het Sun Valley Resort, 1 Sun Valley Road, Sun Valley. Idaho 83353, Verenigde Staten. Tel. 208-622-4111. Of rechtstreeks via respectievelijk 208-622-2225 of 208-622-2019.




LE KOUDOU LOUNGE (6/14) »

Kou1 (Small)De naam van dit etablissement (die refereert aan een kleine antilope) en de locatie (langs de toeristische Promenade des Anglais in Nice) doen vrezen dat dit een toeristenval is, met slecht eten, hoge prijzen en een slordige service. Het tegendeel blijkt waar. Je kunt er lekker dineren voor een redelijk bedrag en de bediening is vriendelijk. Vandaar wellicht dat de zaak ook op doordeweekse avonden helemaal vol pleegt te zitten. Op het bleekoranje tafelpapier verschijnt een rosé met bijna dezelfde tint, Miraval 2013. De fruitig frisse, internationaal gelKou3 (Small)auwerde Côtes de Provence van Brad Pitt en Angelina Jolie is relatief voordelig (€34) als je bedenkt dat de Nederlandse winkelprijs €18,95 bedraagt. Met de tonijntartaar (had iets minder mosterd mogen bevatten) en zijn royale Provençaalse salade kan de wijn het prima vinden (€11). Hij drinkt ook lekker door bij de mooie risotto met asperges en een stevige jus (€22). Het driegangenmenu (€37) start met zes oesters, zilte Fines Claires, gevolgd door een keurige, entrecôteachtige faux filet de boeuf plus pepersaus. De Miraval houdt zich bij beide staande. Het menu wordt afgesloten met een taartje van verse, die ochtend geleverde rijpe aardbeien uit het achterland. A la carte komt er alleen koffie (€2,50) vanwege de copieuze porties die eerder werden gebracht en genoten.
Le Koudou Lounge, Promenade des Anglais 28, 06000 Nice, Frankrijk. Tel. (04) 93 87 33 74.

BOCCACCIO (6/14)
Op enkele stappen van het fraaie Place Masséna, het kloppende stadshart van Nice, vertegenwoordigt Boccaccio een vaste waarde – vooral wat betreft fruits de mer. We nemen niet plaats op het overdekte straatterras, dat zit vol, maar in de ruime, kajuitachtige Boc5 (Small)eetzaal op de eerste etage. Vrijwel alle tafel zijn bezet, het is zondagavond, en zowel de obers als zeker de gérant lijken enigszins gestrest. Zo glimlachen ook weinig en werken tamelijk traag. Maar uiteindelijk arriveren dan de smakelijke amuse van pompoensoep en de witte, vrij vieve, kruidig fruitige, witte Cassis 2012 van Château de Fontcreuse (€45). Als startschotel kiezen we oesters, een half dozijn Gillardeaus Nr. 3, enigszins mild, niet te klein noch te groot en gewoon verrukkelijk (€23). Het vervolg bestaat uit Mediterrane dorade ofwel zeebrasem die even getoond wordt en daarna verderop in de zaal gefileerd. Boc1 (Small)De vis zou bereid moeten zijn met zout uit Guérande, maar het enige zout dat we ontdekken staat op tafel, in een potje. Wel aanwezig zijn olijfolie, tomaat, kappertjes en peterselie die de pure, verse smaak van de vis wat extra dimensie geven (€30). Speciaal voor de kaas, liefst een romige of zachte van geit, hebben we wat Cassis bewaard. Maar tot onze verbijstering vernemen we dat Boccaccio géén fromage serveert. ’t Is dat we geen gele kaart hadden, want anders was die zéker uitgereikt.
Boccaccio, Rue Masséna 7, 06000 Nice, Frankrijk. Tel. (04) 93 87 71 76.


HET LEKKERE VAN LE LUC (6/14)
Een schoonheidsprijs zal Le Luc-en-Provence nummer winnen. Het dorp is kleurloos, oogt tamelijk armoedig, heeft een immens parkeerprobleem, ligt deels onder een autoroute en Flo1 (Small)wordt geplaagd door files op de Route Nationale 7. Wel vind je er enkele sympathieke eethuizen – die van binnen doorgaans beter ogen dan van buiten. En waar je goed kunt eten voor schappelijke bedragen, meestal €30 of minder (viergangenmenu of à la carte). Qua prijs-kwaliteit is het simpel ingerichte zaakje Le Florette onverslaanbaar. Of moeten we zeggen prijs-kwantiteit? Ons hoofdgerecht van magret de canard, perfect gegrild, was een maaltijd op zich, zowel wat betreft de portionering van het smakelijke vlees als aangaande het garnituur van sla, tempura van courgette, vleesjus en frites. Een koopje voor zijn geld (€18,50). Flo2 (Small)De maag eveneens vrijwel volledig vullend zijn de salades, bijvoorbeeld de heerlijke met avocado en bijna gesmolten geitenkaas (€12,50) en de pizza’s die vers worden bereid door Mira, de vrouw van de op Corsica geboren patroon-cuisinier Gérard Antonino. Van de bescheiden wijnkaart bestelden we een plaatselijke rosé, Fleur de l’Amaurigue 2013, aangenaam fris, met drupsfruit van o.a. sinaasappel en licht gekruid (€24). Let wel: behalve een plek aan tafel kan het moeilijk zijn om een nabije parkeerplaats te vinden.
In zo mogelijk nog sterkere mate geldt dat laatste voor Le Gourmandin, een centraal gelegen restaurant dat 25 jaar bestaat en dat ook een aardig straatterras heeft. Het viergangenmenu (€29)Gour3 (Small) in de druk gedecoreerde eetruimte – kasten, spiegels, schilderijen, foto’s, een vitrine met poezenbeeldjes en kant op tafel  – kreeg als begin twee grote courgettebloemen gevuld met een ietwat korrelige, tikje neutrale mousse van rascasse (schorpioenvis), en zwemmend in een dunne krabsaus (foto onder). Net als de andere gerechten brachten de jonge serveersters, beiden met een sierraad op hun neus en eerder formeel dan glimlachend, ook deze schotel onder een cloche. De filet van jonge eend met een rode-vruchtensaus was gaarder van het gevraagde medium, maar smaakte toch zeGour4 (Small)er correct en ging vergezeld van een selderijpuree plus wat groente, waaronder pastinaak. Als wijn hadden we Château Roubine 2013 geselecteerd, een plezierige Côtes de Provence rosé (€30). Gang nummer drie bestond uit een keuze van het kaaswagentje (Epoisses, boerengeit), terwijl de finale gevormd werd door een combi van ingemaakte kersen (met pitten), een helaas weinig luchtige kersensoufflé (met pitten) en vanille-ijs in een knapperige karamelring. Het afrekenen duurde langer dan gewenst; afwassen en opruimen hield de serveersters meer bezig.
De plezierige, attentste service werd geboden door alweer een jonge vrouw, in l’Olivade, langs de Route Nationale en van buiten tamelijk onooglijk. Veel beter zag het interieur eruit, met Ol2 (Small)zijn rustige grijstonen. Het viergangendiner hier (€28) kreeg een fraaie start via een licht gebonden aspergesoep waarin wat vanille was verwerkt. Drie coquilles, samen met een lichte kerriesaus en een dikke witte asperge vormden een aardig tussengerecht (hoewel kerrie van ons niet had gehoeven). Heel genereus was de hoofdschotel van filet deOl (Small) boeuf. Het vlees had een gave grillsmaak, de saus wat klassiek. Een prettige partner bij dit alles bleek een streekrosé te zijn, de Cuvée Brunelle 2013 van Domaine de la Cressonnière (€23). Een van ons besloot zijn maaltijd met twee geitenkaasjes op wat groene sla, de ander met een warm gevulde chocolademuffin.
Le Florette, Route de Cabasse/Rue Frédéric Mistral 3, tel. (04) 94 60 95 58 ; Le Gourmandin, Place Louis Brunet 8, tel. (04) 94 60 85 92 ; l’Olivade, Route Nationale 7, Quartier Saint Jean,, tel. (04) 94 60 08 81. Alle in 83340 Le Luc-en-Provence, Frankrijk.




WEEVA (5/14) »

Wat een uniek bedrijf, WEEVA, ofwel Woon En Eethuis Voor Allen. Gevestigd in de binnenstad van Groningen, maar met de nostalgische ambiance van een doorleefde Parijse brasserie. Het is een grote zaak die ruimte biedt aan ruim tweehonderd gasten. Die komenWE2 (Small) ook, elke avond weer, uit alle lagen van de bevolking. Want  behalve de sfeer is ook de prijsstelling aantrekkelijk. De ‘daghap’, een hoofdgerecht met garnituur, kost slechts €10, de stamppot van de dag een bescheiden €13,75.  Ruim 140 jaar geleden begon WEEVA als volksgaarkeuken waar men ‘goed en degelijk’ kon eten voor 10 tot 25 cent poer portie. Zijn huidige vorm kreeg het restaurant – dat gelieerd is aan het ernaast gelegen Martini Hotel en het Bud Gett Hostel – in 2011. Het verwerkt voornamelijk verse biologische ingrediënten (in een overigens verbazend compacte keuken).  Een best begingerecht blijken dun gesneden schijfjes rode biet te zijn, geserveerd met rucola en geitenkaas. Net als alles dat we proeven is dit een gerecht zonder poespas WE3 (Small)en tegelijk heel smakelijk (€7,75). Voor de liefhebber is er gebakken Groninger bloedworst, mild in de mond, vanwege de erin verwerkte rozijnen, stukjes appel en appelstroop (€7,75). De Muscadet Sèvre et Maine 2012 van Domaine de la Grange gaat er prettig mee samen, mede omdat ietwat rijpe maar toch nog frisse wijn iets heeft van groene appel (glas €4). Een van ons kiest als hoofdschotel een trio sliptongetjes met gebakken aardappelen, wortel en sla. Weer zo’n onversierd lekker gerecht (€17,50). Waarmee de Riesling 2012 uit de Duitse Pfalz het uitstekend kan vinden, de riante, groen en wit fruit biedende Herrgottsacker 2012 van Reichsrat von Buhl (€25,75). Tafelgenote gaat voor de boeuf bourguignon die sterk doet denken aan het allerzachtste draadjesvlees en vergezeld gaat van een aardappeltaartje (€16,25). De alerte, vriendelijke ober schenkt hierbij een Beaujolais, de Fleurie 2012 WE1 (Small)van Domaine de la Roche Guillon. De op verzoek gekoelde wijn smaakt tegelijk vief en naar rijpe rode vruchtjes (glas €4,25, halve fles €12,50, hele €21,75).  We drinken hem plezierig door bij het plateautje van vier Franse kazen (€9,75). Ter afsluiting wordt poffert besteld, warme Groninger cake met gesmolten boter en slagroom (€6,25). Daarmee worden alle gaatjes helemaal gevuld. Toch komt bij de koffie (€2) nog een traditioneel borrelglaasje advocaat met slagroom – want directeur Fred Dalebout en diens taf verwennen hun gasten graag. Niet voor niets hangt aan de wand een spreuk uit het beginjaar 19871 die luidt:”Voor Adam zorgde Eva, voor u zorgt het huis WEEVA.”
WEEVA, Gedempte Zuiderdiep 8-10, 9711 Groningen. Tel. (050) 588 65 55. In het weekend geopend vanaf 12 uur, op maandag t/m vrijdag vanaf 17 uur.

HOUDT VAN ETEN (5/14)
Eten op bijkans sterniveau zonder stergedoe noch sterprijzen, dat kan in de stad Groningen bij Houdt van Eten. Deze eind 2011 geopende, met kroonluchters en donkere houten tafels op een houten vloer ingerHVE6 (Small)ichte zaak loopt dan ook als een trein.   Wij troffen bovendien een uitermate attente, tevens wijnkundige ober, Freddy. De amuse die hij bracht was een hele mooie en tegelijk creatieve: wijtingmosterdgelei op een bodempje van zalm en tomaat. Met erbij een glas Anna de Codorníu, een milde, subtiel kruidige Cava uit Catalonië (glas €5). Vervolgens arriveerde de ‘proeverij van onze favoriete voorgerechten’ (los besteld €11,95 of in een driegangenmenu van €33,95). Op een langwerpige, smalle schaal troffen we filet americain van hert plus o.a. een beetje piccalilly, huisgerookte Schotse zalm met erop en erin twee soorten knapperige kool, voorts een combinatie van gebakken coquilles met kabeljauw, een asperge, citroenvinaigrette en een pepertje, tevens een carpaccio van ossenhaas met o.m. notenpesto, koolzaadolie en Groninger brokkel kaas, alsmede tempurabereide blokjes kaas met gebrande noten en wat groente. Van dit rijke smaakpalet had de filet americain onze voorkeur. Overigens was ook het brood erbij bijzonder lekker, zelf gebakken met amandelen, peper en… aardbeien, heel licht aanwezig. Als begeleider bleeHVE3 (Small)k de Bestheim Pinot Blanc 2012 uit Alsace  eigenlijk net iets te zoet (glas €5) en voldeed de Roche Mazet Chardonnay 2012, een Pays d’Oc, beter – hoewel al een beetje rijp (€5). Ook het hoofdgerecht kan als ‘proeverij’ worden besteld, in de vorm van drie bereidingen Black Angus (€11,95). Het bestaat uit een minibolletje met steak tartaar en wat groente (waaronder gesneden venkel), gebakken tournedos met beárnaisesaus en een voortreffelijke, langzaam gegaarde sukade, dit alles rond twee plakjes gefrituurde groenteterrine. Een smaakrijk geheel dat gul verrijkt werd door een glas MontGras Carmenère Reserva 2012, een romige rode Chileen met schakeringen van dik zwart, jammig fruit en roostertonen, inclusief chocolade (€6). De gedreven chef-kok Carlos Jansen HVE1 (Small)en diens kleine team kunnen desgewenst voorbeeldige visschotels maken, zoals zeebaars op gesmoorde kool met een quiche van groene asperges, bedekt met wat aardappelpuree en een groene aspergestengel, een vinaigrette van limoen en olijfolie, en een saus van zeekrabbetjes. Prachtig, prachtig en zeer appetijtelijk (€23,95). Voor een dessert hadden we geen ruimte meer, alleen nog voor een cappuccino, die Freddy bracht met wat chocosnoeperij (€2,45). Houdt van Eten is een naam om te onthouden.
Houdt van Eten, Herestraat 96, 9711 LM Groningen. Tel. (050) 318 56 66. Vanaf 17 uur geopend, zeven dagen per week.

ANNA HAEN (5/14)
AH1Landelijk lunchen, dat kan tegenwoordig zeven dagen per week langs het door Piet Mondriaan vereeuwigde, schilderachtige riviertje Gein. En wel bij Anna Haen, een informeel ingericht cafetaria, pardon culitaria, waar door de week ‘stoere’ boterhammen met bijvoorbeeld boerenkaas uit het Groene Hart worden geserveerd (vanaf €4,50) en in het AH2weekend – en soms ook op andere dagen – zeer royale, zeer smakelijke salades (€7,75). Evenmin te versmaden is het kaasplateau waarvan wij collectief hebben genoten met erbij een glas sappige, notig-fruitige Chardonnay, de Rafale 2013, een Pays d’Oc (€3,75). We troffen halfharde geitenkaas,AH3 een paar uitstekende koemelkkazen met als topper de grotgerijpte Oude Grijze, een Kernhemachtige roodschimmel en een brokkelige, hele beste blauwschimmel van geit (€9,50). Bijzondere broodsoorten en garnituur, waaronder appelperenstroop, ontbraken evenmin. Ook de inwendige mens kan genieten aan het Gein.
Anna Haen, Gein Zuid 23A, 1391 JE Abcoude. Tel. (0294) 28 81 08. Zeven dagen per week open van 10-17 uur. Beschikt over een vergaderlocatie.  




3030 OCEAN (3/14) »

Langs de zeeboulevard van Fort Lauderdale, Florida, vind je een van de gerenommeerdste restaurants ter plekke, 3030 Ocean. Het werd ondergebracht in het kolossale Marriott Harbor Beach Resort, dat een riant zwembad heeft. De rechthoekige eetzaal is ruim, met zowel rondeOc7 als vierkante tafels, nogal lage stoelen en banken langs de hoge wand waarachter een soms luidruchtige bar werd geplaatst. Het licht ’s avonds is zwak, zozeer zelfs dat aan bepaalde tafels de gasten alleen met hulp van een zaklantaarntje (geleend van de bediening) de kaarten kunnen lezen. Buiten losse gerechten wordt een drie gangen tellend dagmenu aangeboden vanaf  $48, met een bijbehorend wijnarrangement vanaf $11. Tijdens ons bezoek begon het met white water clams, geserveerd in hun schelpen met schijfjes sinaasappel, een Belgische biersaus en getoast ‘boerenbrood’ dat daarin kon worden gedoopt. Dit zeer smakelijke geheel kreeg als begeleider een perfecte, fruitig grassige Sauvignon Blanc 2013 uit 2013, The Crossings. Een startschotel à la carte bestond uit gegrilde octopus die dankzij kikkererwten een licht aards accent kreeg – echt lekker ($15, foto). De Chandon Brut, een Oc1beste bubbel uit Californië, van Moët & Chandon, kon het er goed mee vinden (klein flesje $12, hele fles $48). Na te lang wachten werd het menudiner voortgezet met bronzino ofwel zeebaars en papillotte, in dit geval ovenpapier. De zeer sappige vis smaakte enigszins neutraal, en tegelijk een heel klein beetje naar zeetong, wat de ertussen geplaatste citroenschijfjes zeer welkom deed zijn. Hetgeen ook gold voor  het opliftende garnituur van o.a. peultjes, broccoli, aardappeltjes in de schil, paddenstoelen en sjalotten. Als arrangementswijn paste de enigszins milde, toastige stille Chardonnay 2011 van Domaine Chandon er prima bij. Aan gene zijde van de tafel werd gesmuld van seared scallops, geschroeide coquilles op milde witte rijst. Ze kregen een pittige toets dankzij de toegevoegde schapenkaas Pecorino en enkele dunne plakjes truffel ($32). Als menugang nummer drie bracht men een nutella bread pudding, een vrij zwaar geheel met zowel Oc8pecannoten als gedroogde vruchten dat overgoten was met een donkere chocoladesaus. De wijn erbij, een fris zoete, in een borrelglaasje geschonken Riesling uit Washington ging volledig onderuit; het had een Pedro Ximénez uit Jerez of Montilla-Moriles moeten zijn. Ook de veel te dunne cappuccino viel tegen, maar werd netjes niet in nota gebracht. Wat ook gold voor het ongevraagde mineraalwater. Ondanks detailkritiek komen we graag nog eens terug naar 3030 Ocean – voor alle zekerheid met een eigen zaklantaarn.
3030 Ocean, Marriott Harbor Beach Resort, 3030 Holiday Drive, Fort Lauderdale, FL 33316, U.S.A.. Website
www.3030ocean.com.  




GENIETEN IN GENUA (1/14) »

Ansjovis zoals je nog nooit ansjovis hebt gegeten, tonijn zoals nog nooit tonijn werd Gen1 (Small) geserveerd: dat en nog veel meer beleef je in restaurants binnen het historische centrum van Genua. In Mua bijvoorbeeld, gevestigd langs een van de vele smalle straten. Het is een verrassend ruime, verrassend lichte zaak (wit overal, heldere lampen, foto rechts) met ook een lounge gedeelte. Beneden zit helemaal vol, dus krijgen we een tafel op de eerste etage. Onder een van de foto’s met beroemde filmzoenen. Met de perfect Engels sprekende ober Francesco wordt overlegd over Gen1c (Small)een witte streekwijn. Hij beveelt de Anforsi Vermentino 2012 aan, herkomst Riviera Ligure di Ponente (€24). Het is een voortreffelijk product, levendig fris, lekker fruitig (groen en citrusvruchten), loepzuiver en  prima passend bij de amuse, een frisse crème van buffelmozarella. Tegelijk worden ook stokbrood, olijfolie en aceto balsamico op tafel gezet. De wijn is net zulke beste maatjes meGen1a (Small)t het begingerecht, een mooie groene salade van dun gesneden, rauwe kabeljauw die in citroenlimoensap werd geweekt, en daarbij smaakrijke, zuren verzachtende Pachino tomaatjes van Sicilië (€14). Dan komt de tonijn, eerst aangebakken en vervolgens in de oven gegaard binnen een soort bloem van knapperig pastadeeg, met tomaat en basilicum. De stukjes sappige vis kunnen worden gedept in oranjerode cirkels van wat Francisco ‘tomatenzand’ noemt, maar die in feite bestaan uit zongedroogde en vervolgens verkruimelde velletjes tomaat. Heel bijzonder, heel heerlijk (€12). De wijn blijft prettig smaken, net als bij de risotto die stukjes kreeft bevat en met een half kreeftje wordt geserveerd, een rijk en kostelijk geheel (€20). Als hartig Gen1b (Small)nagerecht krijgen we vier soorten superieure kaas, Italiaanse uiteraard, waaronder bolletjes Pecorino van Sardinië (€15). Erbij komt een glas fris geschonken, naar zijn druif genoemde rode Rossese 2012 – soepel, mild fruitig – die zich net staande houdt (€8). Gesnoept wordt tenslotte van Amaretto ‘champignons’, opgebouwd uit Amaretto-crème en voorzien van een bitterkoekkapje, met wat rood fruit (€6, foto links). Al met al vinden we Mua een zaak om te zoenen.

In de buurt van het dogenpaleis ofwel Palazzo Ducale gebruiken we eerst een aperitief op het Piazza delle Erbe, een met parasols getooid pleintje dat door eethuizen wordt omringd. Het glas Prosecco (€5) bij Libreria di Piazza delle Erbe, een voormalige boekantiquariaat, nu spijslokaal, gaat op z’n Genuees vergezeld door hartige broodhapjes, geheel gratis.  Gen2b (Small)Even verderop ontdekken we  L’Atelier dei Sapori Liguri, een uit diverse, vaak oranjegetinte zaaltjes waar vooral Genuese gerechten worden gebracht. Zoals gepaneerde en gefrituurde ansjovis, veel groter dan de zoute conservenvisjes die wij kennen, en ook opengevouwen als vlinders. Met wat citroensap erop komen Gen2a (Small)ze het best tot hun recht, zacht van binnen en tegelijk een klein beetje zilt, knapperig van buiten (€10, rechts). De beleving krijgt nog een extra dimensie dankzij de wijn erbij, de Vermentino Mateo 2012 uit Colle di Luni. We ruiken bloemetjes, proeven tamelijk zachte zuren en licht gekruid, sappig groen fruit (€23). Genieten is het eveneens van de met vis gevulde ravioli die een hartig accent krijgen dankzij kleine, bijna zwarte olijfjes, tomaat en pijnpitten (€10)..
Aan de achterkant van het Palazzo Ducale zit het ter plekke bekende Rosmario vol, maar we kunnen wel terecht in de Osteria San Matteo. Die half ondergronds gevestigd is naast de oudste wijnwinkel ter plaatse, Migone (zelfde eigenaren). Dankzij deze enoteca kunnen we, buiten de grote wijnkaart om, eindelijk een fles Cinqueterre bestellGen2c (Small)en, de 2012 van Polenza. Het blijkt een aangenaam frisse, in de verte heel licht zilte (dus mooi bij verse ansjovis) melange te zijn van abarda, bosco en vooral vermentino (€19). Onze glimlachende gastvrouw Sylvia brengt op veGen2e (Small)rzoek eerst een bordje met gefrituurde, vederlichte frites van courgette (€4,50). Ronde twee bestaat uit zacht smakende pompoenravioli met een net zo zachte ragout van zwaardvis (€10). Gefrituurde inktvis, ansjovis en  kabeljauw vormen het recht-toe-recht-aan hoofdgerecht (€12,50, foto). Waarna we overstappen op enkele Italiaanse kazen, inclusief pittige Pecorino uit Toscane en brokken prachtige Parmigiano (€6). Sylvia kiest erbij een stevige, houtgerijpte rode Siciliaan, de Vivera 2010, die de finale een fraaie maakt.
Een lichtreclame wijst ons naar Le Rune, gesitueerd in een duistere, hellende steeg. Zo ongeveer tussen twee Best Western hotels. Het interieur is sober, de bediening weinig alert met soms ook een minieme wijnkennis (‘Ik drink geen wijn’ zegt het meisje, en haar collega serveert een gewone Spumante als zijnde een Prosecco)  In een eetruimte staat de tv aan staat met een Gen4b (Small) voetbalwedstrijd in Afrika en in een andere klinkt nogal luide jaren vijftig muziek uit Amerika. Kennelijk komt men hier alleen voor de keuken – en alras wordt duidelijk waarom. Want de met fijn gehakte champignons gevulde ravioli’s diGen4a (Small)e vergezeld gaan van een lichte, zuivere courgetteroom en dunne plakjes van de zachte en toch pikante Castelmagne kaas smaken zeer goed (€10). De enigszins milde, naar zijn druivenras hetende Pigato 2010, een Riviera Ligure di Ponente van Ramoino, kan het er prima mee vinden (€19). Net als met de met salade van peer, vijg, olijfolie en aardappel (€11) en met de gegrilde zeebrasem waarvan het garnituur bestaat uit eveneens geroosterde plakken aubergine (€11).
Mua, Via Sebastiano 13, www.mua-ge.com;  L’Atelier dei Sapori Liguri, Via Porta Soprana 55, www.ristorantelatelier.it; Osteria San Matteo, Piazza San Matteo 4, www.ristoranteenotecamigone.it; Le Rune, Vico Domoculta 14, info@ristorantelerune.it.




CATCH BY SIMONIS (12/13) »

Een vissershaven is de aangewezen plek om (veCat9 (Small)rse) vis te eten; het met restaurants volgepakte havenkwartier in Scheveningen is daarvan het beste bewijs. Helaas is niet ieder restaurant even ontwikkeld wat versheid en kwaliteit van de ingrediënten betreft. Overheersende frituurgeuren en matig bereid eten met ‘lawaaisauzen’, zoals Wina Born ze  eens omschreef. Er zijn echter bedrijven die  gezien kunnen worden een bakens van kwaliteit, als vuurtorens, zoals het in 2013 geopende Catch by Simonis – schrijft de Haagse recensent en wijnhandelaar Nico McGough. Direct bij binnenkomst wordt de toon gezet: gasten passeren een vitrine vol prachtig verse vis, schelp- en schaaldieren. Entree en restaurant worden gescheiden door een dubbelwandige glazeCat8 (Small)n vitrinewand waarin flessen wijn onder twijfelachtige omstandigheden op hun einde wachten. Het halfronde restaurant maakt een eigentijdse indruk met een zeker glimgehalte. De vriendelijke, jonge bediening brengt je naar een tafel van gelakt hout. Comfortabele fauteuils, ecru bekleding. Keurige wijnglazen, maar bestek dat frequent in het bord glijdt. Als aperitief kan worden gekozen uit ruim twintig wijnen per glas, en men doet niet aan Haagsche schenkzuinigheid. Mijn duurzaam bereide Sauvignon de Touraine van Domaine Octavie (€5,95 per glas) gaf plezier: schoon, fris, verkwikkend en fijn droog, prima. Aan de overkant een Argentijnse Torrontés van Alta Vista uit Mendoza (zelfde prijs) die fijne kruidigheid bezat naast tonen van limoen, een wijnCat3 (Small) met goede vulling en lengte. De wijnkaart heeft voor elke beurs volop vondsten, met tegelijk flink wat grote, bekende namen. Waaronder Antinori, Bernardus, Bouchard Père & Fils Cloudy Bay, Dopff & Irion, Hugel, Ott en Torres. Aangevuld door nieuwkomers, als Aix.  Wel mogen op de ruim tweehonderd titels tellende wijnkaart de puntjes op de i worden gezet. Zo worden geen oogstjaren vermeld en zijn veel wijnen niet geheel benoemd (bijvoorbeeld zonder gebied,  herkomstbenaming of producent). Wij kozen een oude bekende, de witte Bergerac van Château Moulin Caresse (€24,95). Een wijn met een optimale prijsprestatie. Bleek geel, fijn en met een ontwikkeld aroma waarin rijp geel fruit en een hint van ananas zijn te bespeuren. In de mond een wijn met fris, levendig zuur en body, het geheel op elegante wijze bijeengebracht door het gebruik van nieuwe vaten voor de rijping. Voorgerechten van de dinerkaart beginnen bij gamba’s in knoflookolie (€11,95) en eindigen op  €26,95 bij de King crab (€26,.95). Er zijn ook soepen, een heerlijke bouillabaisse (€9,95) of een aardappel-Cat2 (Small)truffelsoep (€10,95). En dan de oesters, te bestellen via verschillende plateaus of per soort (half dozijn van €14,95 tot €26,95). Plus plateaus de fruits de mer (€39,95 voor twee). Om de ‘surf & turf’ aan de tand te voelen kies ik de new style vitello (€9,95). Een royaal bemeten voorgerecht dat bestaat uit veel knisperend verse blaadjes overdekt met flinterdun gesneden kalfsvlees, smeltend zacht, met een romige tonijnsaus. Met daarbij zilte filets van ansjovisfilets, reuze kappertjes, gedroogde tomaten, rode uit en…pecannoten. Het werkte prima samen en de wijn vond dat ook. Tegenover mij werd de Catch combinatie geserveerd (€14,95). Ook hier weer een bovenmaatse portionering en prachtige ingrediënten. Huisgerookte zalm, Stellendamse garnalen en gerookte paling. Absoluut niets op aan te merken, de wijn was het wederom volledig met ons eens. De hoofdschotels volgden de lijn die bij de starters was ingezet, zeer ruime portionering en kraakverse ingrediënten. Mijn gaste nam de tonijn met Soba noedels Cat1 (Small)(€22,95). Tonijn kan een valkuil zijn, maar bij Catch niet. Volmaakte cuisson. Erbij knapperig gewokte groentetjes, rode paprika, haricots verts, taugé, pinda’s met een fijn zoete sojasaus. De noedels waren  mooi ‘al dente’. Aan mijn kant de zeebaars, op de huid gebakken (€23,95),  met erbij een saffraan beurre blanc. De filet was precies zoals hij hoort te zijn, knapperige huiden smeltend zachte vis. Beter kan niet. Erbij trostomaatjes, zoetig en zacht, blokjes gewokte aardappel, prachtig verse snijbonen en dat alles in een rijk smakende botersaus, met wat Stellendamse garnaaltjes, waaraan saffraan kleur en diepte gaf.  =In de saus ook wat Stellendamse garnalen. Wat je in dit restaurant krijgt, is bovengemiddeld goed tegen zeer acceptabele prijzen. Catch is een goede vangst voor visminnend Nederland.
Catch by Simonis, Dr. Lelykade 33-37, 2583 CL Scheveningen, tel. (070) 3387609. Zeven dagen per week geopend voor lunch en diner.




CAFÉ-RESTAURANT DAUPHINE (11/13) »

In de voormalige showroom van Renault, vlak bij het station Amsterdam-Amstel, is Dauphine een hotspot van de eerste orde. In de grote, hoge eetzaal komen dagelijks drommen mensen praten, eten en drinken. Niet in de laatste plaats omdat het prijsniveau van zowel de brasserieaDau2A (Small)chtige, fratsvrije gerechten als de met zorg geselecteerde wijnen heel redelijk is en hun kwaliteit gewoonlijk goed. Ons diner had kunnen beginnen met voorafhapjes, zoals garnalenkroketjes van Holtkamp of gefrituurde gamba’s, maar als je met zijn tweeën bent is het ‘kleine’ plateau fruits de mer wel zo verleidelijk. En eigenlijk allesbehalve klein (€37,50 voor twee). Pellend en peuterend troffen wij alikruiken, gamba’s, langoustines, twee soorten garnalen, vongole (venusschelpen), mosselen, scheermessen en een viertal verse oesters. Die als briljante begeleider een Grüner Veltliner uit Oostenrijk kregen, de Singing 2012 van Laurenz V. Heerlijk fris, een tikje hartig, voorzien van groen fruit en zeer Dau3 (Small)zuiver (€27). Een andere prima partner, ook per glas beschikbaar,  is een opwekkende klassieker, de Sauvignon Touraine 2012 van Domaine des Corbillières (glas €4,50, fles 23,50). Voor het hoofdgerecht werd overgestapt op rood, aangezien dit bestond uit een vrij stevige, gebakken, echt naar wild smakende hertenhaas met de trendy cavolo nero, donkergroene (letterlijk ‘zwarte’) kool die qua smaak zo ongeveer een mix van paksoi en boerenkool zou kunnen zijn, heel lekker. Blokjes knolselderij, wat paddenstoelen, een aardappelkroket en een pietsie wildsaus – proefden we  iets van speculaaskruiden? – completeerden het geheel (€22,50). De verleiding was groot om hierbij een Toscaanse trouvaille te bestellen, de Brolio Chianti Classico 2011 (glas €5,50, fles €28,50), maar een koel geschonken Beaujolais trok meer aan, de Morgon Vieilles Vignes 2011 van Daniel Bouland (€29). Hadden we het maar niet gedaan; deze cru miste de gulheid die we van een Morgon hadden verwacht. Als dessert, met dan wél een glas Brolio, stond het kaasassortiment (drie stuks, €9,75) bovenaan de Dau1 (Small)verlanglijst. Helaas, de kaas was op. Hè, op, hoe kan zoiets? Dan maar de tarte tatin van pruimen (€7,50). Spijtig genoeg ook op, meldde onze gastvrouw. Uiteindelijk werd gekozen een correcte crème brûlée en een als Colonel bekende, in een glas geserveerde compositie van citroenijs met wodka, een toetje dat wel aan de verwachtingen voldeed (€7,50). A la carte verliep het schakelen in Dauphine aanvankelijk heel soepel, maar in de laatste versnelling haperde er toch wat. Overigens voert het bedrijf ook een aantrekkelijk weekmenu van drie gangen (€27,50) dat op onze avond bestond uit een smaakrijk vegetarisch voorgerecht, uit lamskoteletjes met een schapenworstje van slagerij De Leeuw en uit vanillehangop met citrusfruit. De tafelpassagier die dit gekozen had, was zeer tevreden.
Café-restaurant Dauphine, Prins Bernhardplein 175, 1097 BL Amsterdam. Dagelijks geopend, op werkdagen vanaf 9 uur, in het weekend vanaf 11 uur.




Fearing’s, Ritz-Carlton Hotel Dallas (9/13) »

Zaterdagavond. De grote Rattlesnake bar van het Ritz-Carlton in Dallas zit afgeladen vol en zowel op de lange toog als op de tafels staan voornamelijk glazen wijn. Hetzelfde geldt voor het achterliggende, nog grotere restaurant. Er wordt dus dankbaar gebruik gemaakt van de Fea_10 (Small)uitstekende, heel wat verrassingen biedende wijncollectie die sommelier Paul Botamer (foto) heeft samengesteld, een assortiment met ook aantrekkelijke wines by the glass. Een verleidelijk segment van de wijnkaart wordt gevormd door prachtige Pinot Noirs uit Oregon. En er wordt, in een open keuken, goed, nee zéér goed gekookt door een jonge brigade onder leiding van Dean Fearing (staat aan tafel bij gasten, foto onderin). Bij een leuke amuse, Fea8 (Small)een gekruide mini-vichyssoise bedekt door knapperige maïskorrels, genieten we van een royaal glas Gruet rosé, een excellente, vieve, frisse bubbelwijn uit New Mexico, gemaakt door een Champagne-familie aldaar ($11). Van de betrekkelijk bescheiden spijskaart komt vervolgens een Texaans voorgerecht: kwartel uit de eigen staat, voorzien van een milde abrikoos-barbecuelak, met een punt ijsbergsla, stukjes blauwschimmelkaas en bacon die in cider werd bereid – een rijk én aangenaam palet aan smaken ($13). Bacon, maar dan gerookte boven appelboomhout, is eveneens Fea5 (Small)present in een andere fraaie beginschotel van Bluepoint oesters in beslag, op krab en met spinazie. Niet oesters Rockefeller, maar  oesters Rockefearing ($20). Het hoofdgerecht wordt een eigentijdse Tex-Mex creatie, bestaand uit o.a. South Texas NilGai antilopenvlees bestreken met cactus-peermelange en begeleid door o.a. een jicama-wottelsalade plus een pittige rode saus ($40). Het mooie, steakachtige vlees smaakt rokerig en is goede maatjes met een rode Californische wijn, de naar Fea7 (Small)zijn zeldzame druif genoemde Chabono 2009 van Robert Foley uit Napa Valley. We zien een massieve tint en proeven in de nog vitale, gespierde smaak zowel kruiderij als zeer rijpe zwarte vruchten (fles $89). De wijn kan past ook prettig bij het plateau met  voornamelijk harde kazen en een blauwschimmel ($16) – hoewel sommelier Paul desgevraagd bij kaas het liefst een niet te lichte, droge witte wijn adviseert, iets waarin we ons helemaal in kunnen vinden.
Fearing’s, The Ritz-Carlton Hotel Dallas, 2121 McKinney Avenue, Dallas, TX 75201, U.S.A., website www.fearingsrestaurant.com.

ELLERBE FINE FOODS (9/13)
In juni 2009 opende Ellerbe Fine Foods zijn deuren en werd alras uitgeroepen tot een van de El3 (Small)allerbeste restaurants in Fort Worth. Dit dankzij de inventieve kookkunst van Molly McCook (…what’s in a name…) die ervaring opdeed in zowel Lousiana als Californië en voornamelijk werkt met ingrediënten rechtstreeks van de boer. De zaak werd gebouwd in een voormalig benzinestation en bestaat uit twee pastelkleurige, lichte eetruimten (plus een terras) waarin de tafels gedekt zijn met wit linnen en daarop lichtbruin papier. ‘WatEl4 (Small) mag ik inschenken?’ vraagt de vriendelijke ober David. Het wordt de Argyle Brut 2008, een levendige mousserende wijn uit Oregon, fris en mild fruitige tegelijk ($10). Later proeven we de iets hoger geprijsde, nog wat mildere, peerachtige Pinot Gris Big Fire 2011 van R. Stuart,  eveneens uit Oregon, en de naar buxus geurende, opwekkende Craggy Range El5 (Small)Sauvignon Blanc Te Mana Road Vineyard 2011 uit Nieuw-Zeeland. Plus, het is een warme avond, de krachtige, van drupsfruit voorziene Château de Berne Impatience 2012, een Provençaalse rosé van alleen grenache. De laatste is bestemd voor de hoofdschotel van langzaam gegaarde, zeer smakelijke – met ook barbecue-elementen – gepaneerd kalfswangen met een witte wijn- en limoensaus, aardappelpuree en geschroeide radicchio ($29). De Sauvignon Blanc daareEl2 (Small)ntegen werd gekozen bij de gebakken wilde heilbot uit Alaska waarvan het garnituur bestaat uit o.a. geroosterde biet, groene rijst, komkommer, crème fraîche, ingelegde citroen en koriander, al met al een verrukkelijk, dimensierijk visgerecht ($28). De salades vooraf zijn trouwens ook niet mis, zoals de Scott farm heirloom tomato salad waarin naast perfecte tomaten dun gesneden Parma-ham, rucola, zuringpistou en burrata ofwel verse mozzarella worden aangetroffen ($12, foto). Het food bij Ellerbe is inderdaad fine.
Ellerbe Fine Foods, 1501 W. Magnolia Avenue, Fort Worth, Texas 76014, U.S.A., website www.ellerbefinefoods.com.

VELUWSE VERRASSINGEN (9/13)
Deze recensie komt van de Haagse wijnhandelaar Nico McGough. Na een recent bezoek aanSter4 (Small) het Dolfinarium durf ik te stellen dat men daar de dieren beter te eten geeft dan de gasten. Hoe anders het kan, bewijst men in het Kröller-Müller Museum (foto beeldentuin). Dat blijkt direct bij het betreden van het restaurant, Monsieur Jacques genaamd. Hier ontbreekt de frituurlucht volledig, een verademing. Opvallend is voorts het gebruik van biologische en Fairtrade ingrediënten. Zorgzaam omgaan met de natuur is ook goed zichtbaar in het recent gerenoveerde Boutique Hotel Sterrenberg, op vijf minuten rijden van het museum. Hier draait alles om duurzaamheid. Het ontving vier jaar op rij de Golden Key – waarmee wordt aangegeven dat mens, milieu en maatschappij hier primair zijn. In 2011 streek de van oorsprong Italiaanse kok Marco Mabellini (foto beneden) Ster2 (Small)neer in de keuken van het eigen restaurant Timber, na onder meer gewerkt te hebben in Karel V (Utrecht, Michelin-ster). In de beperking toont zich de meester, want op de spijskaart van Timber staan slechts zes voorgerechten en zes hoofdgerechten. Ook zijn er menu’s (vanaf drie gangen voor € 32,50). Eveneens beknopt is de 35 soorten tellende wijnkaart die door maître Jeffrey Labrijn met zorg werd samengesteld. Extra detail: iedere wijn is 100 procent  biologisch of biodynamisch, hulde! Per glas kan gekozen worden uit zes wijnen, waaronder de verkwikkende Cava van Albet I Noya (€7,50). Het flessenaanbod is in alle gevallen fatsoenlijk geprijsd, getuige o.a. de stuivend fruitige Sauvignon Blanc uit Touraine Ster3 (Small)van Château Gaillard (€38). Liefhebbers van Pinot Noir kiezen natuurlijk voor de héérlijke Spätburgunder Trocken van Reichsrat von Buhl (€42). Als voorgerecht genoot ik van MRY rund en zwezerik (€18). Flinterdun en smeltend zacht rauw vlees, gemarineerd in Japanse soja. Erbij wat Marokkaanse gezouten citroen en een prachtig kroketje gevuld met zwezerik. Aan de overzijde een vegetarische creatie van Crottin de Chavignol, geitenkaas uit de Sancerre, vijg en rode biet (€ 15). Mooie rijpe kaas, nog smeuïg. De aansluiting met het ‘aardse’ van de rode biet was prima en het vleugje zoet van de honingdressing bracht kaas, biet en vijg fraai bij elkaar. De geurige witte Château Jaubertie Mirabelle 2011 uit Bergerac (€38) voelde zich erdoor ‘vereerd’ (€38). Als hoofdgerechten kwamen bij mij op tafel lam & couscous (€ 26). Een niet te groot lamsrack, volmaakt bereid, zacht en sappig. Erbij kleine, zoete gepofte tomaatjes en o.m. courgette van de grill. Uiteraard was de saus licht kruidig vanwege de Noord- Afrikaanse Ster1 (Small)specerijenmix..Voor mijn echtgenote verscheen een bovenmaatse, huisgemaakte ravioli, rijk gevuld met paddenstoelen en Olde Remeker, een verrukkelijke, biodynamische kaas. Hierbij serveerde men linzen en ragfijn gesneden knolselderij. De saus was rijk en romig met de prachtige, diepe smaak van morilles. Hoewel ik persoonlijk iets minder zout had gebruikt in de farce, vormde dit gerecht een smaakexplosie. Onze fles Montepulciano d’Abruzzo ‘Uno’ leek, evenals de witte Bergerac, te verdampen(€42). Heerlijk, heerlijk, heerlijk.
Timber, Boutique Hotel Sterrenberg, Houtkampweg 1, 6731 AV Otterlo, (0318) 59 12 28. Website Kröller-Müller Museum www.kmm.nl.

EL VALENCIANO (9/13)
Een bezoek aan het Rioja-gebied deed mijn culinaire hart weer goed, schrijft wijnhandelaar Nico McGough. Mijn gastheer, de wijnwonderman Ricardo ArambaVal2A (Small)rri, liet weten dat we zouden lunchen in het beste restaurant dat hij kende. Ik zag Martin Berasategui al aan de horizon, maar het liep anders, het werd restaurant El Valenciano in Fuenmayor (foto druiventros). Binnen een simpel decor kookt zij en hij doet de bediening. Zij blijft bij voorkeur verstopt in de keuken. Hij, door iedereen ‘Stevie’ genoemd – maar in werkelijkheid Jesús Muñoz geheten – danst met gerechten door het restaurant. Bij El Valenciano wordt uitsluitend gewerkt met lokale ingrediënten. In een mooi tempo kwamen op tafel: gestoomde witte asperges, gevolgd Val6 (Small)door gegrilde groene, met daarna artisjok en een schandalig lekkere gratin van jonge prei, wát was dat goed. Vervolgens doperwten met knoflook, véél knoflook. Alle groenten zijn vers en komen van regionale telers. Voor de carnivoren was er een joekel van een côte de boeuf, even dichtgeschroeid en getrancheerd. Het smeltend zachte, geheel rauwe vlees werd aan tafel verder bereid door het op een gloeiend hete stalen plaat te leggen. Een soort steengrillen op z’n Riojaans. Schitterend vlees, ik kan niet anders Val3A (Small)zeggen, knisperend zeezout erop, wat wil je nog meer? Voor mij was er een moot heek, haast doorzichtig zo vers, even om-en-om op de plaat en klaar (foto). Alle gerechten blonken uit door zowel simpelheid als door de kwaliteit van de ingrediënten. Een feest om mee te maken en beslist een adres voor wijnprofessionals en wijnamateurs om te onthouden. Reken op hooguit €40 per persoon, inclusief een paar glazen wijn.
El Valenciano, Avenida Ciudad de Cenicero 33, 26360 Fuenmayor, Spanje. Alleen open voor de lunch, van 13 tot 16 uur. Website www.restauranteelvalenciano.com.




HEERLIJK HOUSTON (8/13) »

Het is geen geringe prestatie om in een stad met misschien wel achtduizend eetgelegenheden consequent als de nummer één te worden beschouwd (door de Zagat Survey). VandHo3 (Small)aar dat je Mark’s eigenlijk niet mag missen. De in 1997 geopende zaak is ondergebracht in een voormalige Lutherse kerk en werd door chef-kok Mark Cox stijlvol ingericht met zachte bruintinten en veel indirect licht. Ook het serviesgoed, glaswerk en tafellinnen hebben het niveau van een sterrenzaak, net als de bHo1 (Small)uitengewoon voorkomende, zeer alerte bediening. We waren er voor de lunch en konden dus bestellen uit het vriendelijk geprijsde keuzemenu van drie gangen ($28,95) of à la carte. Het werden, we wilden het licht houden, losse gerechten, waaronder een prachtige combinatie van fried green tomatoes, krab, enkele wilde, langs de kust van Texas gevangen garnalen, kaviaar en een Sherry vinaigrette: feest voor de zintuigen ($19,95). Uit de enorme, bekroonde wijnkaart werd hierbij een Californische Sauvignon Blanc geselecteerd, de Duckhorn 2011, een tikje rijp maar wel nog vitaal fris, heel aromatisch en bovendien met fruittonen van witte vruchten, citrus en een vleugje lychees (halve fles $32). Een totaal contrast met Mark’s vormde een plaatselijke ‘restaurantlegende’ (volgens het magazine Intown). Namelijk Pizzitola’s ofwel Houston’s Home voor Spareribs. Al bestaand sinds 1935 Ho4a (Small)en gevestigd in op een kaal terrein tussen twee drukke invalsstraten. De inrichting is sober en rustiek, met langs de wanden sport-, bier- en familiebeelden van eigenaar Jerry Pizzitola. De vaste clientèle komt merendeels voor de lunch, want de zaak Ho4 (Small)gaat ‘s avonds om acht uur dicht. Wijn serveert men niet, bier wel. En de ribs, langzaam gegaard, ja die zijn heerlijk, zacht en smakelijk en nog op te peppen met Pizzitola’s eigen barbecuesaus Serious (met twee bijgerechten $13,95, foto boven). Geen wonder dat Pizzitola’s in 2013 werd uitgeroepen tot een van Amerika’s honderd allerbeste barbecuerestaurants (door Local Eats). Een nieuwkomer in Houston is Nosh, gesitueerd in een restaurantwijkje langs Kirby Drive. De eigenaresse komt uit India, wat je terugziet in het enigszins op een Indiase nachtclub gelijkende interieur. De praatgrage gérant Pablo Córdoba was zo aardig om Ho_16 (Small)ons, ongevraagd, allerlei per glas beschikbare wijnen eerst te laten proeven voordat de keuze werd gemaakt. Die uiteindelijk bestond uit een geurige, expressieve (met passievrucht), opwekkende witte Côtes de Gascogne (glas $8) en een soepele, ferme, sappig fruitige Ho_14 (Small)Californische rosé 2012, de Tolosa uit Edna Valley ($7). Van de vrij verwarrende spijskaart kwam als begingerecht een mooie, licht gekruide tartaar van geelvintonijn met o.a. knapperige groente, romige avocadocrème, tomaatjes en een kwarteleitje ($14). De hoofdschotel bestond uit een gestoofde kalfskotelet, stevig vlees, met een niet overdreven pittige saus, een zacht smakende crème van jonge geitenkaas, een puree van bloemkool en kwarteleitjes; we hebben ervan genoten ($23). Een paar huizenblokken van Nosh, in een rustiger straat, trekt de Sonoma Boutique Wine Bar vooral in de vroege avond veel bezoekers. Die er een glas wijn gebruiken en hartige hHo7 (Small)apjes. Het interieur is nogal duister en lawaaiig, maar op het overdekte voorbordes, waar ventilatoren voor enige verkoeling zorgen, is het prettig toeven. De ober schonk een groot glas van de Piper Sonoma Blanc de Blancs, een voortreffelijke Californische Ho6A (Small)bubbelwijn, tot bijna de rand vol ($12). En bracht vervolgens als prettige versnapering een royaal gerecht met gebakken coquilles, venkel, bloemkool-puree, gekarameliseerde sjalotjes en een sinaas-appelsaus ($19). Behalve 35+ wijnen per glas kun je kiezen uit ruim vijftien kazen (twee soorten $10). De halfharde, enigszins milde, met lokaal bier bereide Redneck Cheddar combineerde prettig we met de Paul Hobbs Crossbarn Pinot Noir rosé uit Sonoma County (glas $12). Lunchen in Houstons grote museumdistrict? Dat kan op niveau bij Brasserie Max & Julie. Een Frans Ho_10 (Small)gestijld bedrijf dat zijn ingrediënten voornamelijk betrekt van regionale, organisch werkende boeren. Voor mensen met een grote trek zijn de licht gezouten, maar toch tamelijk milde wafels, aangeprezen als gaufres salées, een vermelding waard, in het bijzonder die met romige spinazie, gebakken spekjes, en gepocheerde eieren ($9,95). Per weekdag wisselende dagschotels zijn er ook (bijvoorbeeld coq au vin voor $12,50), alsmede salades en oesters. Van de uitgebreide, geheel Franse wijnkaart namen we een miniflesje bubbelende Veuve du Vernay – en bij de wafels ging dat best ($8,50).
Websites: www.marks1658.com, www.pizzitolas.com, www.noshbistro.com, www.sonomahouston.com (tabblad Upper Kirby), www.www.caferabelais.com (voor Brasserie Max & Julie).

THE FRUTERIA (8/13)
De voorheen verwaarloosde industriewijk Southtown van San Antonio heeft een nieuw leven gekregen. Dit mede dankzij restaurants, met voorop The Frutería van chef-kok en eigenaar

FR2B (Small)Johnny Hernandez (foto onder). Die op gepassioneerde, inventieve wijze de Mexicaanse keuken een ander, kleurrijk karakter geeft, vooral door te werken met fruit, vruchtensappen en groente. Johnny’s gerechten smaken niet zwaar of overdreven kruidig, maar juist elegant, verfrissend, heel puur bovendien – en gewoon ontzettend lekker. Zelden hebben we zo heerlijk geluncht. Terwijl de prijzen redelijk zijn. Neem bijvoorbeeld de tritas de atún, een tostada van rauwe, in FR1 (Small)limoen gemarineerde tonijn (sashimikwaliteit) met geroosterde pepers, gehakte groente, koriander en olijfolie ($5,50). Of de jicama ensalada, die werd gecomponeerd uit o.a. jicama (knapperige Mexicaanse groente), komkommer, tomaat, avocado en sinaasappel-limoensap ($4,50). Van de avondkaart kun je allerlei vers gemaakte guacamoles (vanaf $3,50) bestellen en zogeheten chilapitas, knapperige deegbakjes die je zelf kunt vullen met gerechten als gebakken inktvis, tomaat, ui, koriander, seizoensfruit en olijfolie ($8, foto onder). Exclusieve mixdrankjes zijn er ook, waaronder een kostelijke, verfrissende cactusdrank waarin selderij, vers geperst sinaasappelsap en peterselie werdeFR6 (Small)n verwerkt (’s ochtends te bestellen à $5,50). Elke avond wordt The Frutería een botanero, ofwel Mexicaans tapasrestaurant. Dan verschijnen ook, naast allerlei aanwezige wijnen, originele cocktails. Een van onze favorieten is de Piñacate (witte Herradura Blanco Tequila – een van de maar liefst vijftig die Johnny voor The Frutería heeft geselecteerd – geschud met ananas, citrusfruit en avocado, $9).
The Frutería, 1401 S. Flores, San Antonio, Texas 78204, U.S.A. Website www.thefruteria.com.

AUGUST E’S (8/13)
Middenin het grootste wijngebied van Texas, het Hill Country, ligt Fredericksburg, waar de nouveau Texas cuisine gebracht wordt door August E’s. De zaak, waarvan de patroon- Aug3 (Small)cuisinier geboren werd in Thailand, ligt in een stille straat parallel met Main Street en heeft een grote, rechthoekige eetzaal waar het licht zacht is en enkele grote schilderijen tegen de wanden hangen. De tafels zijn keurig gedekt en de bediening onder leiding van Luis Lopez is zeer gastgericht. Als amuse arriveert een gebakken coquille op rijst; we laten dit lekkere hapje graag vergezellen door een glas Chardonnay 2012 van het regionale Texaanse domein Becker. Het is een vrij levendig, mild fruitige Aug5 (Small)(te weten citrus, peer) creatie, aangenaam fris ($9). De dagsoep blijkt een smakelijke, maar zeer pittige gazpacho te zijn ($9). Zachter en tegelijk hartig is de roasted beet salad, waarin wat blauwschimmelkaas, ringen van ingemaakte rode ui en een sinaasappeldressing werden verwerkt ($12). De grassige Saint Clair Vicar’s Choice Sauvignon Blanc 2012 uit Nieuw-Zeeland kan het er goed mee vinden (glas $11). De vier forse lamskoteletten komen uit hetzelfde land en Aug2 (Small)gaan vergezeld van een zoete baked potato plus enkele andere groenten en een honing-muntdressing ($35). Minstens zoveel wordt genoten van de pangebakken Long Island eendenborst die verschijnt met wilde rijst, blokjes courgette, andere groente en een kersensaus ($33, foto boven). De bessige, zacht frisse, ferme en tegelijk enigszins donkertonige Cabernet Trois 2011 van het plaatselijke wijngoed Grape Creek gaat er perfect mee samen (glas $10). Een volgende keer komen we graag terug voor het uitgebreide, aantrekkelijk ogende sushimenu.
August E’s, 203 E. San Antonio Street, Fredericksburg, Texas 78624, U.S.A. Website www.august-es.com.

DRISKILL GRILL (8/13)
In het hart van Austin – en daarmee het hart van Texas – staat het Driskill hotel. Legendarisch en beroemd. De staatsregering heeft het als tijdelijk onderkomen gebruikt, Lyndon B.Johnson deed er zijn huwelijksaanzoek, de eerste publieke telefoon ter plekke werd hier geplaatst, de fine fleur van Austin kwam en komt er graag – en het waren inwoners van

Dris3 (Small)de stad zelf die geld bijeenbrachten, eind jaren zestig, om het toen vervallen gebouw van de sloop te redden. Een volgende renovatie vond dertig jaar later plaats. Sindsdien is de Driskill mooier dan ooit. Alleen al de hal is indrukwekkend. En wat is het heerlijk toeven in de bar, met een drankje (er zijn ruim twintig wijnen per glas beschikbaar, waaronder een lekkere Crémant de Limoux rosé) en hartige bar bites. De 189 kamers en suites ademen klassiek comfort en alle gangen hangen vol met individueel verlichte schilderijen. In de bar klinkt ’s avonds live music, in de aangrenzende Driskill Grill vaak big bandmuziek uit de jaren vijftig. Het warm ingerichte etablissement Dris (Small)behoort al jaren tot de beste van Austin en voert deels eigentijds bereide Amerikaanse gerechten, deels traditionele. Over de malse, perfect gegrilde prime aged filet mignon ($38) hoorden we een Texaan zeggen:’This is the best steak I ever had.’ De grote gegrilde zoutwater gamba met kaviaar en een kruidige citroenboter vormt een waardige tegenhanger ($36). Wijnen, ze zijn er volop, ook per glas. Een feestelijk, bubbelend begin biedt de Roederer Estate Brut, een Californische creatie met de klasse van Champagne (glas $14, fles $46 – een koopje). Een grassig frisse Sauvignon Blanc 2011 uit Marlborough, NieuDris6 (Small)w-Zeeland, is eveneens present (glas $11, fles $52), alsmede een aantrekkelijk fruitige Pinot Noir 2011, de Salene uit Oregon (glas $15, fles $52). En wie bij de chocolate caramel crunch bar ($8) nog wat wil gebruiken, kan zowaar een glas van de weelderig zoete, naar rozijnen en chocolade smakende Osborne Pedro Ximénez 1827 laten komen ($10).
Driskill Grill, Driskill hotel, 604 Brazos Street, Austin, Texas 78701, U.S.A. Website www.driskillhotel.com.




CHEZ ERIC (7/13) »

Ondanks de geïsoleerde ligging, in een heuvelgehucht van de noordelijke Lubéron, en ondanks het landelijk sjieke interieur waarvan het witte boogplafond een heidense herrie  Eric2 (Small)creëert, gaan streekbewoners graag en vaak naar Chez Eric, voor lunch en diner. Want door patrooncuisinier Eric Brouchier, die zijn zaak in 2010 begon, wordt met marktverse ingrediënten goed gekookt – voor vriendelijke prijzen. Zo kost het vier gangen tellende keuzemenu slechts €30 en betaal je voor een fles wijn uit het nabije gebiedje Pierrevert een bescheiden €18, Een rosé 2012 die we lieten komen, was die van Château de RouEric4sset: levendig van smaakt, lekker fruitig, licht gekruid en niet te zwaar – perfect eigenlijk. En prima op zijn plaats bij de salade van o.a. gesneden groene asperges, rucola, enkele spekjes, mooie olijfolie en een royale plak ganzenleverpâté. De wijn bleef goed smaken bij de hoofdschotel van zeer malse gebakken kalfsbiefstuk met verse groenten en een saus van morieljes (foto) Een rode begeleider voor dit gerecht is eveneens Eric1 (Small)aanwezig, Domaine La Blague 2010. Deze behoorlijk energieke Pierrevert combineert roosteraroma’s, zwart fruit, kruidigheid en wat laurier op hoogst aangename wijze. Ook met de halfharde geitenkaas, begeleid door groene sla en stokbrood, konden beide wijnen het vinden. Als finale arriveerde een rond taartje met verse aardbeien, puur en heerlijk. We voelden ons zéér thuis bij Chez Eric.
Chez Eric, Place Daniel Viguier, 04110 Montfuron, Frankrijk. Tel. 00-33 4 92 77 75 32. Reserveren is essentieel.




TAFELEN IN TICINO (6/13) »

Als hotel heeft Albergo Svizzero in Capolago (zuidpunt Meer van Lugano) een onmogelijke locatie: opTT1 (Small) een straathoek en vlakbij een spoorlijn. Een tuin is er niet. Het meer is nauwelijks in zicht en moeilijk bereikbaar. Voorts ligt de zaak een flink deel van de dag in de schaduw van een berg. Onze kamer deed denken aan een Engelse uit de jaren 50 of 60, met een los zittende douchekop en de kleinste tv ooit. Toch verdient dit hotel een aanbevelingvoor zijn restaurant, waar men van heinde en ver naartoe komt omdat er echt goed wordt TT2 (Small)gekookt, terwijl de bediening vriendelijk is. In de sober ingerichte eetzalen worden geen menu’s geserveerd, je kunt alleen à la carte lunchen en dineren – wat we enkele malen hebben gedaan. Bepaald sympathiek is dat veel voor- en hoofdgerechten ook in kleinere porties kunnen worden besteld – die overigens niet echt bescheiden zijn. De kookstijl is recht-toe-recht-aan, op basis van altijd goede ingrediënten. Alleen af en toe wordt een  versierde creatie aangeboden, zoals een op sla liggende, knapperige kaaskroon waarin o.a witte aspergepunten liggen (kleine portie SF15). Daarbij TT3 (Small)een of twee glazen Corteglia, een sappig fruitige, zacht frisse streekwijn van sauvignon blanc, sémillon, chasselas, chardonnay (SF35) en de maaltijd krijgt een vliegende start. Dezelfde wijn past ook prima bij de heerlijke, Mediterraan-Zwitserse gefrituurde courgettebloemen die gevuld werden met fonduekaas (klein SF16, foto).  Het vervolg kan bestaan uit bijvoorbeeld lamskoteletten, perfeTT4 (Small)ct bereid (SF34) en net zo perfect begeleid door een van Ticino’s talrijke Merlots, de Roncaia 2010: donkertonig (laurier, leer), door zwart fruit en wat kruidig hout getypeerd (glas SF6,50). Gefrituurde inktvisringetjes en garnalen, salade Niçoise, vitello tonnato, pizza’s en lasagne uit de eigen steenoven, gnocchi met gamba’s en paddenstoelen, een haantje van de grill, verrassende sorbets, een plateau met Zwitserse en Italiaanse kazen, het smaakte allemaal. Achteraf was het best prettig dat we, per abuis, ter plekke logeerden.
TT6 (Small)Aan de noordzijde van het meer, richting Bellinzona, werd in 2981 Motto del Gallo geopend. Tegen een helling even buiten het dorp Taverne. En door een sommelier  – die al heel lang president is van de Zwitserse associatie van sommeliers, ASSP. Piero Tenca (foto) is zijn naam. Met de wijn zit het dus wel goed in dit 15e eeuwse pand met zijn dikke muren en kleine, tamelijk duistere, TT5 (Small)ouderwets sjiek gedecoreerde eetkamers. De witte Merlot per glas was dus heel lekker, dankzij wit fruit een klein bittertje; het betrof de 2011 van Fratelli  Valsangiacomo (glas SF 8). Iets milder maar ook prettig smaakte de Kerner Bianco d’Oro di Ascona, een eigenlijk zeldzame wijn in Ticino (zelfde prijs). Het goedkoopste lunchmenu (SF38) bestond uit drie (keuze)gangen waarvan er twee correct tot goed smaakten, en de laatste, deels TT7 (Small)bestaand uit een oneetbaar zure ananassorbet, een onvoldoende. Gelukkig dat we daarbij geen glas Château d’Yquem hadden besteld (SF60; de gigantische wijnkaart vermeld nog heel veel andere grote namen uit Frankrijk en Italië). De beste herinneringen bewaren we aan zowel de pasta met witte asperges, gamba’s en taugé, als aan de doperwtensoep met een moot op de huis gebakken mul.
Albergo Svizzero, Via Famiglia Avvocato Scacchi, Capolago, TI 6825, Zwitserland, www.albergoristorantesvizzero.com, Ristorante Motto del Gallo, Via Bicentenario 16, TI 6807 Taverne, Zwitserland, www.mottodelgallo.ch




LA LOCANDA DEL GATTO ROSSO (5/13) »

In Milaan, tussen het plein met de Dom en het Museo del Novecento (zie Galerie & Musea op deze site) en dat van de Scala, ligt de imposante, prachtige Galleria Vittorio Emanuele. MilWaarin behalve dure winkels ook terrasrestaurants gevestigd zijn. Zoals, in een korte zijvleugel en sinds 2011, La Locanda del Gatto Rosso – een prima lunchadres. Niet goedkoop natuurlijk, gezien de locatie (voor het couvert betaal je al bijna €4), maar er wordt goed gekookt dor Claudia Canella, de service is prettig en het is leuk om alle voorbijgangers gade te slaan. Bovendien worden er enkele lekkere wijnen poer glas geserveerd, in Royal hoeveelheden. Zoals de pittig frisse, bijna hartige Vermentino di Gallura Funtanaliras 2012, een sappige, fris fruitige soort van Sardinië ((glas €7, fles €25). Een serieus kijkende, maar wel attente ober bracht ons ook vier soorten brood en een fles kruidige olijfolie van het huis.Een smakelijk, niet te zwaar en vegetarisch Mil2middagmaal kan worden gevormd door panne met stukjes aubergine, ricotta en basilicum met daarnaast een ronde kaassoufflé op basis van de regionale, milde, verse kaas Tomino en een lepel overbodige, niet passende mousse van rode ui (€20). Maar ook de ravioli met venusschelpen, gehakte verse tomaat, basilicum en geroosterde pijnpitten verdient een aanbeveling (€16). Tot slot nog een espresso of cappuccino en je kunt ontspannen beginnen aan bijvoorbeeld een lange tocht langs de winkels van modeparadijs Milaan. La Locanda del Gatto Rosso, Galleria Vittorio Emanuele, Milaan, Italië. Dagelijks open van 9 tot 24 uur. Zie www.lalocandadelgattorosso.it.




GASTRONOMISCH GASTOWN (4/13) »

De oudste, drukste en waarschijnlijk gezelligste wijk van Vancouver is Gastown, bij de haven. Deze werd genoemd naar de markante bareigenaar en tonredenaar Gassy Jack, wiens standbeeld ter Gas (Small) plekke op een klein plein staat. Eetgelegenheden zijn er volop in Gastown. Een van de oudste is het op een straathoek gesitueerde Water St Café, dat ook een trottoirterras heeft, tegenover de beroemde stoomklok. Het interieur bestaat uit o.a  een donkerbruine lambrisering en hoge ramen; doorgaans klinkt er luide muziek. Wat ons vooral aansprak, was de wijnselectie. Die flink wat goede wijnen omvat uit Canada’s Okanagan Valley. Gas2 (Small)Waaronder de superieure, levendige Sandhill Sauvignon Blanc 2011, gemaakt in een frisse fruitstijl met een toetsje plantaardigheid (C$39). We zagen ook een Riesling van Mission Hill, een Pinot Blanc van Red Rooster en een Pinot Auxerrois van Grey Monk. Het eten was gewoon smakelijk en goed bereid. Op de gerookte zalm uit British Columbia, de staat waarin Vancouver ligt, viel Gas3 (Small)niets aan te merken (C$12) en hetzelfde gold voor de fish & chips die met sla, frites en een tartaarsaus werden geserveerd (C$16). Het niveau van koken stijgt een paar blokken verderop bij Cork & Fin, een zaak die sinds 2010 bestaat. Ervoor, met uitzicht op Gassy Jack, ligt een piepklein terrasje en binnenin vind je o.m. een lage zwarte muurbank, Thonetstoelen, wit gedekte tafels, bruinrode baksteenmuren, wat kunst, een oesterbar en, ook hier, tamelijk hard gebrachte Gas4 (Small)achtergrondmuziek. In dit brasserieachtige bedrijf zijn niet alleen oesters te bestellen (drie voor C$10), maar ook plateaus fruits de mer die sea food towers werden gedoopt (vanaf C$35). Wij kozen het driegangenmenu (C$32) dat begon met drie Beach oesters, heel lekker, gevolgd door een enigszins korrelige en tegelijk zachte terrine van krab, kabeljauw, zalm en garnalen, beslist geslaagd. Gas7Het wijnarrangement werd gevormd door drie soorten uit Okanagan Valley (C$14). Met als eerste de 8th Generation ‘Classic’ Riesling 2011, verkwikkend en vrij energiek, met elegantie en mild wit fruit: delicieus. Net als veel wijnen kun je ook deze desgewenst per taste (C$6), per glas C$11), per halve liter (C$33) of per fles (C$44) bestellen, héél gastvriendelijk. Bij de terrine verscheen de rozerode Joie Farms rosé 2011, vief en voorzien van het nodige fruit, bessen plus rode vruchtjes. Kabeljauw Gas5 (Small)deels gewikkeld in bacon arriveerde als hoofdschotel; het garnituur bestond uit een zacht pure van doperwten en enkele kleine stukjes aardappel. Geen hemelbestormende creatie, maar wel een correcte. De vriendelijke gastvrouw schonk hierbij een Pinot Noir, de 2009 van Thornhaven. Een eigenlijk te rijpe wijn met bovendieGas6 (Small)n te veel hout voor de vis. Vandaar dat we nog een taste wit lieten komen, de Noble Blanc 2011 van Joie Farms. Elzasachtig van samenstelling, zo proefden we Gewürztraminer en een klein zoetje, maar veel beter bij de kabeljauw (C$6,50). Als extra gang lieten de kaas komen (supplement C$9), een soort Port Salut, met erbij een glaasje Cedar Creek Merlot 2011, sappig, ferm, met toastachtig hout en een ondertoon van zwart fruit (C$6). Misschien moeten ze Gastown omdopen in Gastrotown.
Websites www.waterstreetcafevancouver.ca en www.corkandfin.ca.

SIMONIS AAN DE HAVEN (4/13)
Tussen bedrijfsgebouwen van de (eerste) Scheveningse haven opende de familie Simonis, palingrokers van oorsprong, in 1980 eerst een viswinkel en later ernaast een groot restaurant  waar verse Sim1 (Small)vis en zeefruit tegen lage prijzen werden geserveerd. De zaak floreert nog steeds – en terecht. Opvallend in het sobere, vrij rustieke interieur is de grote vitrine waarin gerechten liggen uitgestald, en waarbij je als gast jouw bestelling plaatst, vervolgens een genummerde nota ontvangt en afrekent. Voor drankjes moet je naar een balie ernaast. Wij kozen als lunchwijn een fles Viña Sol 2012 van Torres: vief, prettig fris, loepzuiver, voorzien van fruit, slechts 11,5 Sim3 (Small)procent alcohol bevattend en menslievend geprijsd (€12,50). Als voorgerecht bracht men ons – nadat het bestelnummer was omgeroepen – een half dozijn kleine, heerlijke Fines de Claires (€12,50). Jammer alleen dat het gratis glas witte wijn erbij van matige kwaliteit was. Van de gebakken vissen hadden we niet de giga geportioneerde scholfilets (€12,50) noch de lekkerbekjes van kabeljauw (€12,98) gekozen, maar de sliptongetjes (bijna €15). Er kwamen er drie, met verse frites en wat sla; per portie eigenlijk Sim2 (Small)voldoende voor twee personen. Geen wonder dat de zaak zilverfolie en papieren zakjes ter beschikking stelt om niet verorberde vis mee naar huis te nemen. Voor de prijswinnende haring, de kreeftensoep, de gekookte mosselen, de gegrilde tonijn en nog veel meer aantrekkelijk ogende en geprijsde gerechten komen we gráág nog eens terug. Want bij Simonis is eenvoud kenmerk van het ware.
Simonis aan de Haven, Visafslagweg 20, 2583 DM Den Haag (Scheveningen). Net als de winkel zeven dagen per week geopend. Tel. (070) 350 00 42. Reserveren niet mogelijk. Er zijn (en komen in 2013) nog andere vestigingen, zie www.simonisvis.nl




LA DAME DE PIC (3/13) »

Eind 2012 opende Anne-Sophie Pic van hotel-restaurant Pic in Valence (drie sterren Guide Michelin) haar tweede ‘filiaal’, na dat van Lausanne. Ze doopte het  La Dame de Pic en koos Pic1 (Small)als locatie het 1e arrondissement van Parijs, vlak bij het Louvre. Met een keuken die ligt aan de straatkant. Het stijlvolle, rustige interieur wordt gedomineerd door zachte tinten, en dankzij dubbele tafellampen hebben gasten van tegen elkaar geschoven tafels geen hinder van elkaar. De kleine spijskaarten vermelden alleen menu’s – die je kunt bestellen door eerst aan geurkartonnetjes te ruiken (met saffraan, bloemen, respectievelijk truffel). Pic1a (Small)Als aperitief genoten we van een zeer royaal glas Champagne Philipponnat Grand Blanc 2005, een tikje rijp en toch nog vief, met fijne belletjes en prettig wat fruit (€19). Op tafel verschenen ook toast en twee bewerkte soorten boter, met koffie en bessen/pepers. Van het gekozen saffraanmenu (het goedkoopste, à €79) zette het eerste gerecht meteen de toon: een opmerkelijke, zachte, puur smakende compositie van balletjes rode (en wat gele) biet, heel licht gearomatiseerd met Blue Pic2A (Small)Mountain koffie. Groente speelde eveneens een hoofdrol bij het tussengerecht, een creatief, wederom zacht smakend geheel van diverse soorten kool, met spruitjes nadrukkelijk present, en een milde crème van bergamot plus vanille. De familie Pic heeft ook eigen wijngaardjes, en laat de druiven daarvan verwerken door  Michel Chapoutier. Zo ontstond de Saint-Péray Pic/Chapoutier 2011, een zacht frisse, bijna wat vette, loepzuivere witte Rhône-wijn met nuances van vooral wit fruit en zuidvruchten (€36). Heerlijk bij de met een beetje Colonnata spek verrijkte, dunne plakjes zacht smakend kalfsvlees die vergezeld gingen van een met ui en Pic2b (Small)saffraan bereide pissaladière, een luchtige aardappelpuree en een mooie vleesjus. La baba au rhum vormde de finale. Behalve de rumcakejes troffen we goudkleurige ballonnetjes aan die miraculeus gevuld waren met sap van passievrucht, alsmede bolletjes witte chocolade waarin een beetje gember was verwerkt. Eind februari ontving La Dame de Pic haar eerste Michelin-ster – en terecht.
La Dame de Pic, 20 Rue du Louvre, 75001 Paris. Frankrijk. Reserveren essentieel. Website www.ladamedepic.fr.

PARIJSE BISTROTS EN BRASSERIEËN (3/13)
Als wijnliefhebber merk je al snel dat in Parijse bistrots en brasserieën oogstjaren zelden worden vermeld, en producenten lang niet altijd. En dat Champagne eigenlijk de enige bubbelwijnPa1 (Small) is; wonderlijk genoeg blijven Crémants een dergelijke geheel buiten beeld. Net als de ooit zeer populaire, graag door Maigret genuttigde Muscadets. Daarentegen zijn witte Côtes de Gascogne alom aanwezig. Wat eveneens geldt voor crus uit de Beaujolais. Het gezellige, dicht betafelde Café des Beaux Arts (langs een kade, op loopafstand van het Musée d’Orsay, foto interieur hierboven) voert er bijvoorbeeld drie, per glas (€5,80), per pot  van 60 cl. en per fles: een Brouilly, een Morgon en een Saint-Amour. Ook in Café de l’Industrie gaan we voor een Beaujolais, dankzij een karaf lekker sappige, fruitige Chiroubles (halve liter €13). We ontdekken deze over drie panden verspreide, Pa2 (Small)grote zaak in de buurt van het Place de la Bastille – en zijn zo te zien de enige niet-Fransen. Het is zondagavond en alle tafels van onze ruime, sfeervolle, neokoloniaal en met veel schilderijen plus prenten ingerichte zaal (in etablissement Bis) worden bezet door een jong, luid conserverend publiek. De bediening, ook Pa3 (Small)jeugdig, is vriendelijk en de gerechten komen verrassend snel. In de kaart en op schoolborden staan voornamelijk klassiekers, zoals coq au vin, pot au feu (dagschotel) en confit de canard, die net iets te droog is, maar toch zeer genietbaar (€13). De Cantal daarentegen verdient het predicaat voortreffelijk, zelden proefde we er een met zo veel smaak (€5). Niet ver van het hoofdingang van het Louvre bestaat al Pa4 (Small)heel lang de Frans-sjieke brasserie Ruc. Gezeten op stoelen en banken van rood pluche kun je daar smullen van een lunchschotel als lof, prachtig geserveerd in de vorm een grote groene roos, mPa5 (Small)et een crème van Roquefort (€12), of van superieure eggs bénédictine met bacon (€14). Een passende wijn kan zijn de bleek oranje Château Minuty ‘Prestige’ rosé 2011 uit de Provence, aangenaam fruitig en subtiel kruidig (€9). De sinds 1920 bestaande, keurige en goed verlichte brasserie Au Chien Qui Fume ligt naast een immens bouwproject in de wijk Les Halles (waar een nieuwe stadstuin komt) en offreert een keuzemenu van twee gangen (€28,60) dat kan openen met zes kleine, zeer verse Bretonse oesters. Waarmee de frisse, sappige Pa6 (Small)Bourgogne Aligoté 2001 van de uitstekende coöperatie La Chablisienne mooi samengaat (glas €6,70). Daarna is er keus uit o.a. een genereus geportioneerde, konijnenbout met een twee-mosterdssaus, een gerecht dat het prettig kan vinden met de zeer geslaagde Clocher 2011, een rosé van de Maîtres-Vignerons in Saint-Tropez (halfje €22,50). Bij de Pa7kostelijke confit de canard en de kazen slot (drie soorten plus een bijzondere sorbet van Crottin de Chavignol, €9,50) dient zich een Pinot Noir 2010 uit Alsace aan, de licht gekoelde, aangenaam fruitige creatie van Domaine Maurice Griss, dat sinds 2004 geleid wordt door Josiane Griss (halve fles €20,30).Tijdens aperitieftijd, zo om een uur of Pa8 (Small)zeven, is het plezierig toeven in Brasserie de la Tour Eiffel, aan de voet van de gelijknamige toren, voor een hartig, geenszins karig hapje van jonge geitenkaas en vers stokbrood (€6,50) en daarbij een glas jonge Coteaux du Lyonnais, een rode, fris te drinken Beaujolaisachtige wijn die je buiten Frankrijk zelden ziet (€4 per glas).
Café des Beaux Arts, 7 Quai Malaquais; Café de l’Industrie Bis, 10 Rue Sedaine; Ruc, 159 Rue Saint-Honoré; Au Chien Qui Fume, 33 Rue du Pont Neuf; Brasserie de le Tour Eiffel, 2 Avenue de la Bourdonnais. In alle gevallen kun je gewoon binnenlopen. 




WIJNHERBERGEN IN ALSACE (1/13) »

Vaak worden ze winstubs of wistubs genoemd, de Elzasser eethuizen waar regionale gerechten met regionale wijnen worden geserveerd, in een landelijke ambiance en voor doorgaans vriendelijke prijzen. Hotel-restaurant Chambard opende naast zijn befaamde specialiteitenrestaurant, in hetzelfde gebouw, de met veel hout ingerichte La Winstub, waar rood-wit geblokte kleedjes de tafels bedekken. Men schenkt er als aperitief een royaal glas goede, enigszins milde Crémant d’Alsace Brut van Wolfberger (€5,50) en de druivige, niet te zoete Muscat van Jean-Pierre Kappler uit Ammerschwihr (glas €4). Ovenvers, knapperig stokbrood verschijnt eveneens. Er staat, uiteraard, choucroute op het menu, met vijf soorten vlees. De portie is copieus, het geheel smaakt heerlijk (€15). Als wijn wordt een Riesling geadviseerd, een zeer correcte van de Cave de Kientzheim (glas slechts €2,80). Op het schoolbord staat als dagschotel eendenborst met bier bereid. Het blijkt een smakelijke stoofschotel te zijn, met ook wortel en wat kaneel (€12,20). De fris geserveerde, elegante Pinot Noir van ook weer Cave de Kientzheim is een beste begeleider (glas €2,80). Nog wat Munster fermier na, met kummel? Graag (€6,70). En een sorbet au Marc de Gewurztraminer voor de allerlaatste gaatjes? Jazeker (€8,40). Smullen dus. Alleen de bediening was laks en vaak zelfs niet aanwezig. Het lukte zelfs niet om bij de zuurkool een tweede glas Riesling te bestellen. Een dorp verder, in Kientzheim, werd eind 2011 Côté Vigne geopend. Dat mede vanwege zijn bogen en ruwe stenen muren oud aandoet, maar toch geheel nieuw – en eigenhandig – door de jonge eigenaar werd gebouwd, in zijn vrije tijd, gedurende vijf jaar. Hij heet Thomas Schertenleib en bedient, terwijl zijn vrouw Marie-Charlotte (dochter van een plaatselijke wijnbouwer) kookt. In dit geval eigentijdser dan in de meeste herbergen. Carpaccio van bieten met een vrij stevige tartaar van gerookte zalm bijvoorbeeld (€14), of een genereus geportioneerde salade gourmande met o.a. heel dun gesneden ham en blokjes foie gras (€12). In het seizoen bereidt Marie-Charlotte ook hertenrug (€23, foto), met een mooie wildsmaak, terwijl het garnituur bestaat uit o.a. gnocchi en een milde pepersaus (maar de puree  van zoete aardappelen was te veel van het zoete). Een flink aantal wijnen komt van het eigen domein. Zoals de echt droge, heel licht kruidige Crémant Carrer & Fille, de prettig frisse, druivige Muscat Schmitt & Carrer (€4,20) en de aardige, niet heel fruitige Pinot Noir (glas €3,40). Keurig overigens dat ook hier, net als elders in de Elzas, per glas precies de maat wordt aangegeven en geschonken, namelijk 10 centiliter. Schuin aan de overkant duiken we de altijd druk bezette eetkelder in van Hostellerie Schwendi. Die eveneens eigendom is van een wijnfamilie, met grond in Mittelwihr. Als ouverture brengt men een nog vieve, milde Crémant d’Alsace uit 2008 (€4,50). We drinken hem graag door bij de uitstekende uientaart, die tevens voorzien is van een lekkere salade (€7,50). Ha, er is vandaag baekeofe, een gestoofd streekgerecht met drie soorten vlees, aardappelen, wortel, uien – en eigenlijk voldoende voor twee personen (€19, foto). Het Menu Route du Vin (€31,50) is ook niet mis:eerst foie gras de canard, dan forel met een fraaie Riesling-saus en tot slot een coupe van sorbet met citroen en Marc de Gewurztraminer. Bij de baekeofe nippen we van een licht gekoelde, sappige, door rijp rood fruit getypeerde Pinot Noir van superieure kwaliteit (glas €5). Geen wonder dat het altijd druk is bij Schwendi. Weer een dorp verder, in Ammerschwihr, waar koningin Wilhelmina nog heeft geschilderd, keren we terug in het vertrouwde A l’Arbre Vert. Dat vanwege irreële EU-reglementen geen hotel meer is, maar wel vijf gastenkamers aanbiedt. – en nog altijd het eigen restaurant drijft. Waar eigenaar Joël Tournier zelf kookt, terwijl zijn vrouw Evelyne vriendelijk bedient. In de rustieke eetzaal met zijn hoge houten lambriseringzijn vooral de menu’s in trek. Er is er een met choucroute en Munster en sorbet au Marc de Gewurztraminer (€23), maar vanwege de variatie gaan we voor het andere van drie gangen (€26). Dat geopend wordt door een salade van warme geitenkaas met honing. Eigenlijk best geslaagd met de licht zoete Pinot Blanc van het lokale Domaine Schueller (€4,90). Trouwens, de enigszins milde en tegelijk frisse Crémant van Kuehn, onze beginwijn, zou ook een beste begeleider zijn geweest (glas €5,80). De hoofdschotel wordt een in bladerdeeg geserveerde compote van konijn-in-Riesling en pruimedanten, weer zo’n smakelijk, enigszins landelijk geheel (foto). Evelyne raadt er een Riesling bij aan, de door specerijen, wit fruit en frisheid getypeerde van Domaine Schueller (glas €4). Als finale kiezen we wederom een Munster, de markante, romige roodschimmelkaas waarvan we niet genoeg kunnen krijgen. Evenmin als van de Elzas zelf.
Websites www.lechambard.fr, www.cote-vigne.fr, www.schwendi.fr,  www.arbre-vert.net.




CIEL BLEU, OKURA HOTEL (12/12) »

Luisteren naar Mozart zonder precies te weten welke noten en technieken werden gebruikt, zo ongeveer beleven we de opmerkelijke amuses van Ciel Bleu, stuk voor stuk kleine kunstwerkjes. Ze vormen de verrassende  ouverture van het Alliance Menu (vijf gangen, €130) dat dit tweesterrenrestaurant serveert. Bij de voorafhapjes gebruiken een voorafwijn. De Menetou-Salon 2011 is Sancerreachtig, dus fris en vrij elegant, terwijl de van hetzelfde druivenras vervaardigde Bernardus Sauvignon Blanc 2011 uit Californië eveneens iets van asperges heeft en ook aangename zuren, maar iets steviger en fruitiger smaakt. We constateren tegelijk dat niet alleen de locatie hoog is, op de 23e verdieping met een riant uitzicht over Amsterdam, maar ook het prijsniveau van de wijnen (€9,50 resp. €12,50 per glas). In de met zachte tinten gedecoreerde eetzaal opent het eigenlijke menu met een halve maan van bewerkte zeevruchten, waaronder een tartaar van Noordzee-krab en een stukje kreeftenstaart verwarmd met citrusolie. Plus wit schuim van gemberbier. Bij dit verfijnde gerecht komt de eerste wijn van het wijnarrangement (€72,50), de sappige, door groen fruit getypeerde Albariño 2011 van Zios, een sappig product uit Galicië – en als partner perfect. Een andere Spaanse witte verschijnt bij gang nummer twee, nu een op vat vergiste en gelagerde Verdejo uit Castilla y León, de Ossian 2009. Die duidelijk roosteraroma’s heeft, en rijpe tonen, maar tegelijk nog vief is en  fris fruit bezit. Elementen die hem prettig doen passen bij een delicieuze combinatie van zeetong gevuld met licht gerookte paling, een beurre blanc en een jus van waterkers (foto). De derde dineretappe bestaat voornamelijk uit een stukje Black Angus ossenhaas, heel mals, met o.a flinterdun gesneden, geglaceerde sjalotten en een saus die tegelijk verfijnd is en enigszins pittig, dankzij Jamaicaanse piment. Als partner hiervoor heeft sommelier Noël Vanwittenbergh terecht een rode Zuid-Afrikaanse gekozen, de gespierde, vlezige, door roosteraroma’s, zwart fruit en bessen getypeerde Morgenster 2006, een blend van Bordeaux-druiven. Van de kaastrolley kunnen de volgende gang zelf samenstellen. Wat moeite kost, want het assortiment is indrukwekkend. De jonge, keurig gehandschoende gastheer weet bovendien over elke kaas trekopwekkende informatie te verschaffen. Omdat er geen blauwschimmel wordt gekozen, willen we de voorgeselecteerde Port liever niet drinken. En brengt men, heel vriendelijk, als alternatief een gewone rode wijn, uit het Zuid-Franse Limoux, namelijk Baron d’Arques 2007, uitstekend op temperatuur (dus enigszins fris). De stijl doet denken aan de Morgenster, zij het met wat meer elegantie en frisheid. Heerlijk bij vooral de harde Hollandse kazen. Na een fris zoet pre-dessert van o.a. blauwe bessen en basilicum wordt het eigenlijke nagerecht op tafel geplaatst, een reeks schitterende, rijke variaties met chocolade. Meesterlijk begeleid door de naar rozijnen, rijpe cassis en chocolade smakende Monastrell Dulce 2009 van Silvano García uit het Spaanse Jumilla. Waarna we zéker weten dat de zevende hemel een blauwe is.
Ciel Bleu, Okura Hotel, Ferdinand Bolstraat 333, 1072 LH Amsterdam. Tel. (020) 67874 50. Alleen diner, zondag gesloten.

ESPRIT GOURMAND (12/12)
In het historische centrum van Metz, op een paar honderd meter van het fraaie Place Saint Louis, is sinds het voorjaar van 2012 het kleine zaakje Esprit Gourmand gevestigd. Waar eigenaar Bruno Fauve zelf kookt en zijn vriendin Claire bedient. Via een galerij betreed je een rechthoekige ruimte met een terracotta tegelvloer, pastelgele wanden en donkerbruin meubilair. De jonge gastvrouw is niet alleen wijnkundig, maar ook heel klantvriendelijk. Ze biedt bijvoorbeeld zelf aan om, als we dat willen, de ‘open’ wijnen te proeven. En brengt bij het inschenken ook de flessen naar de tafel. Zo doende wordt een prettige Petit Chablis 2011 ontdekt, van Domaine du Chardonnay: fris, elegant, zuiver en met groen fruit (glas €6). Deze Bourgogne kan het goed vinden met de grote ravioli gevuld met geitenkaas en bedekt met stukjes serranoham plus geraspte Parmezaanse. Een gerecht overigens van het driegangen menu (€28). De andere startschotel is een nogal rijke, en wordt geserveerd op een tegel van leisteen. Hij bestaat uit warme foie gras, gerookte eendenborst, vijgen, cantharellen, noten, Portsaus, een tomaatje en een groene sla (€3,50 supplement). Prachtig erbij smaakt de halfzoete Pinot Gris 2011, Domaine du Moulin de Dusenbach, een Elzasser van Maison Schwach (glas €6). Tafelgenote gaat verder met garnalen en groenten die in gekruide honing werden gemarineerd en die verschijnen met een schaaltje basmatirijst. Het is een pittig-zoet geheel, Aziatisch van aard (€2 supplement). Mooi mals kalfsvlees met een lichte, pure kalfsjus vormen de basis van het andere, in dit geval landelijk Franse hoofdgerecht, onglets de veau roti, waarbij een schaaltje komt met spätzle, oesterzwammen en spekjes. Al proevend is daarbij een Pinot Noir geselecteerd, 2010 van eerder genoemde producent in Alsace. We ontdekken naast fris rood fruit ook wat aardsheid en een snufje kruiden, heel aangenaam bij het kalfsvlees (glas €7). De finale bestaat enerzijds uit kazen (Brie, Cantal en een enigszins notige, halfharde kaas uit de Vogezen), anderzijds uit een muffin gevuld met warme chocolade en ernaast een bolletje koud vanille-ijs. We voelen ons ware gourmands.
Esprit Gourmand,.
2 Rue des Tanneurs, 57000 Metz, Frankrijk. Tel. (00) 33 3 87 75 49 09.

OUD LONDON (12/12)
Je zou het comfort cuisine kunnen noemen, het herkenbare, smakelijke, frutselvrije soort gerechten dat in Brasserie ’t VoorHuys van hotel Oud London wordt bereid. En waar een  kring trouwe gasten graag voor terugkomt. Het enkele kilometers buiten Zeist gelegen etablissement verbouwde en vergrootte zijn brasserie in 2010 en richtte de eetruimten in met beklede stoelen, rode banken, hoekige houten tafels met waxinelichtjes, een flinke bar en zowel zacht schijnende  tafellampen als gekleurd indirect licht. Vanwege de beperkte tijd kiezen we het tweegangenmenu (€29,50). Maar eerst komen de aperitiefwijnen: een glas echt frisse Cava uit Spanje (€5,85) en een glas milder smakende Spumante Pinot Chardonnay uit Italië (€5,50). Een zeer vriendelijke gastvrouw brengt ook olijven, alsmede stokbrood en boter. De wildbouillon waarmee een van ons begint, is klassiek én uitstekend, met gestoofde stukjes wildvlees. Het andere begingerecht, Kwartel, op twee manieren bereid, wordt fraai gepresenteerd met heel fijn gehakte appel, een tamelijk neutraal smakende rozijn-selderijsalade (in een glaasje) en, maar eigenlijk veel te zoet voor en het gerecht en de wijn, een bakje dunne appelstroop. Bij een van de hoofdschotels, roodbaars uit de oven met een basilicumsaus plus gebakken gamba’s met een schaaldierensaus, wordt als wijn een Rías Baixas uit Galicië gekozen, de Albariño Eira da Raia 2011. Floraal, fruitig, sappig en fris tegelijk, een prima partner (glas €6). Het gerecht zelf, dat tevens wat biet bevat, smaakt ook heel goed. Die kwalificatie geldt eveneens voor de wildpeper ofwel stoofwild met groenten en champignons uit een rood pannetje. Die gezelschap krijgt  van o.a. wat zuurkool met een schijfje rookworst, een stoofpeertje, lof gewikkeld in spek en aardappelpuree. Een smaakrijk geheel, voorbeeldig gebracht. Na enig zoeken wordt er een passende rode wijn bij gevonden, uit de Rioja, de Magister Bibendi 2008 Crianza, gemaakt van alleen de mazuelo (in Frankrijk bekend als carignan), vrij zacht en stevig, met rijp fruit, vanille en kruidig hout. De wijn was wel te warm, namelijk op zaaltemperatuur, dus hebben we in het glas (€5,50) een ijsblokje gedaan. Want, zoals Beaujolais-koning Georges Duboeuf eens zei:’Een beetje water in de wijn is véél minder erg dan een te hoge temperatuur.’
Oud London, Woudenbergseweg 52, 3707 HX Zeist. Tel. (0343) 49 12 45. Brasserie ’t VoorHuys is dagelijks geopend voor lunch en diner.




MAALTIJDEN IN MINNEAPOLIS (11/12) »

Minneapolis in de Amerikaanse staat Minnesota telt niet alleen talrijke theaters, maar ook een rijk scala aan restaurants. Een daarvan ligt naast het grote Guthrie theatercomplex en heet Spoonriver. De energieke eigenaresse Brenda Langton (foto) stelde persoonlijk de wijnkaart samen, met als criteria kwaliteit, variatie en verrassing. Zo selecteerde ze o.a. twee Grüner Veltliners, waaronder de lekkere Laurenz V (glas $8,50, fles $32), een zeldzame, eveneens uit Oostenrijkse afkomstige witte Rotgipfler en een rode Zweigelt. Wijn uit de eigen staat ontbreekt evenmin, getuige de zachte, fraaie, van rijp zwart fruit en roostertonen voorziene Voyager 2009, geproduceerd op het domein Alexis Bailly ($29). Het was ook genieten van de sappige Ponzi Pinot Gris uit Oregon (glas $8,50, fles $32). Ingrediënten komen doorgaans rechtstreeks van de boeren. We proefden o.a. een smakelijk terrine van wilde champignons en pistachenoten ($8,50), een prachtige pâté van farm chicken met zelf ingelegde augurkjes ($9,50), superieure New York strip steak met verse groenten ($29) en excellente sockeye zalm uit de Copper River, ook weer met een mooie groentegarnituur ($27). Een blok verder is het smullen bij Sanctuary, waar Patrick Atanalian sinds 2007 de ‘nieuwe Amerikaanse keuken’ koestert.  Zijn carpaccio van gerookte zalm met blokjes gekruide meloen en wat Sherry-azijn vormde een leuke variant op een bekend thema ($8). Terwijl nog meer smaak werd geboden door het vegetarische hoofdgerecht van o.m. jonge courgette (twee soorten), jonge aubergine, olijven, Feta en gegrilde artisjokbodem ($17). Ook de keurig opgemaakte beginschotel van gerookte Mozzarella met gele tomaat, rode tomaat en basilicumvinaigrette was vis- en vleesloos ($7). Met als contrast de tournedos van Angus rund, perfect bereid, perfect van structuur, perfect van smaak – een van de beste biefstukken ooit. Die vergezeld ging van een mosterdsaus, plakjes bacon en aardappelpuree. Op verzoek bleef de knoflook bevattende ananassalsa achterwege ($31). Als wijn erbij kozen we de Marietta Zinfandel 2010 uit Californië, in zijn soort eveneens perfect: vol, stevig en sappig, met kruidig fruit van zwarte vruchten, pruimen vooral (glas $10). Waar je ook verbazend goed kunt eten, lunch en diner, is in de immense Mall of America, het grootste winkelcentrum van de V.S. (in Bloomington, zuidelijke voorstad). Want daar is de Napa Valley Grille gevestigd, een warm en stijlvol ingericht etablissement (foto links) waar zowel de gerechten als de wijnen veel niveau hebben. Je kunt er bovendien zeven(!) verschillende wine flights bestellen, waaronder een van drie Californische bubbelwijnen $16). Chef-kok Keven Kvalsten is jong, talentvol en gedreven, dus eigenlijk alles dat hij bereidt is heerlijk. Of het nu een lunchmenuutje betreft (soep, spinaziesalade en een verrijkte kalkoensandwich à $14,50), een portobelloburger (met ook geitenkaas, gegrilde asperges, geroosterde paprika à $12) of een van de hoofdschotels. Bovendien selecteerde hij ambachtelijke kazen die je per drie ($14) of vijf ($17) kunt bestellen, een lunch op zich. Minneapolis heeft tevens een ter plekke befaamd ontbijtadres, de ondergrondse Hell’s Kitchen. Waar, bij vaak luide live muziek, traditionele en minder gebruikelijke ontbijtschotels in ontzagwekkende porties worden geserveerd – en verorberd. Tot de laatste categorie behoort toasted sausage bread, een soort Kerstbrood waarin behalve noten en zwarte bessen ook koffie plus pittige worst van bisonvlees werden verwerkt ($3,95). Ik vond het verrassend lekker – net als eigenlijk alle maaltijden in het mooie Minneapolis.
Websites www.spoonriver.com,  www.sanctuaryminneapolis.com, www.napavalleygrille.com, www.hellskitcheninc.com.

AUBERGE DE L’ILL (11/12)
In 2012 werd het kerkplein van Illhausern, Elzas, omgedoopt in het Place des Frères Haeberlin. Dit als kleine hommage aan chef-kok Paul en gastheer Jean-Pierre Haeberlin die vlak bij de kerk, aan de oever van de Ill, een van ’s werelds beste restaurants stichtten: de sinds 1967 met drie Michelin-sterren getooide Auberge de l’Ill. Voor de vijfde keer in vijf decennia heb ik er gegeten – en het was wederom feest voor zintuigen. In de eerste plaats vanwege de grote, glimlachende gastvrijheid. Die ook wordt uitgestraald door Serge Dubs, een beroemde sommelier die zijn fenomenale kennis niet etaleert, maar alleen gebruikt voor vriendelijke suggesties. Bij onze lunch wilde ik niet te veel drinken, maar wel iets dat met de meeste gerechten mooi zou samengaan. Een Crémant d’Alsace dus? Goed idee, vond Serge. Maar welke van de vier? Serge adviseerde of de echt droge Extra Brut van Schaller & Fils, maar die kende ik al, of de Dopff Cuvée Julien, ‘altijd uitstekend’. Die werd het dus. Voor slechts €38 per fles, jazeker, in een driesterrenrestaurant. Jean-Pierre Haeberlin, inmiddels 87, liep nog altijd vrolijk langs alle tafels in de stijlvolle, met zachte, rustige tinten stijlvol ingerichte eetzalen (die uitzicht bieden op een bloemrijke tuin en het riviertje) en maakt nog steeds de aquarellen waarmee de menukaarten en zelfs de nota’s worden gesierd. Zijn oudere broer Paul (op het grote schilderij van Mühl dat in een van de eetzalen hangt) overleed in 2008, maar kreeg zijn zoon Marc als net zo talentvolle opvolger. Na vier kleine amuses, waaronder een lekker pompoensoepje met foie gras, ging het  lunchmenu à €99 van start, met een klassieker. Ik had niet de terrine van ganzenlever of de kreeftsalade gekozen, maar de decennia geleden door Paul gecreëerde zalmsoufflé. Luchtig en zuiver van smaak, met een verfijnde, riante Riesling-saus. Het hoofdgerecht – weer was het moeilijk kiezen, nu uit duif, lam of kalf – werd en combinatie van een kleine, perfect gebakken kalfsbiefstuk met een ravioli waarin gestoofde kalfswang. En de Crémant, die smaakte nog steeds. Toen de kaas. Niet een paar voorgeselecteerde stukjes op een bord, maar een volstrekt vrije keuze van de rijk gevulde kaastrolley. Alleen al vanwege de wijn werden het drie varianten van geitenkaas. Heerlijk, heerlijk. Direct daarna bracht men ons een schaaltje vol kleine snoeperijtjes, als overbrugging naar het eigenlijke dessert, in dit geval vier bolletjes sorbet, variërend van groene appel tot mango, gepresenteerd in een doosje, alle puur en prachtig. Dat bezoektempo van eens per decennium is eigenlijk véél te laag.
Auberge de l’Ill, 2 Rue de Collonges au Mont d’Or. 68970 Illhausern, Frankrijk. Tel. (00) 3 89 71 89 00. Maandag en dinsdag gesloten, evenals de eerste week januari en de maand februari.

 




DEADWOOD SOCIAL CLUB (9/12) »

In de Black Hills van South Dakota, helemaal westelijk in de staat, trekt het voormalige goudzoekers- en huidige gokstadje Deadwood jaarlijks talrijke toeristen. Er zijn dus ook alle mogelijke eetgelegenheden. Waarvan de plaatselijke Social Club geldt als de beste. Naast de  Saloon No. 10 moet je een  trap op om er te komen, want het restaurant – waarvan je géén lid hoeft te zijn – ligt op de tweede, hoogste etage en heeft ook een dakterras. Het interieur, dat uit diverse zaaltjes bestaat, is sober, met veel bruin hout. En wat er aan de wanden hangt, zijn schilderijtjes van lichtekooien. Je kunt op het terras lekker en rustig lunchen, bijvoorbeeld de royale chef salad ($7,45) of The BLT ($7,45), terwijl het diner binnen juist heel druk en lawaaiig pleegt te zijn. Misschien wel het opvallendste facet wordt gevormd door de enorme wijnkaart die honderden wijnen vermeldt (helaas zonder oogstjaren), inclusief enkele uit South Dakota. Proeven uit de lijst is mogelijk dankzij een viertal  regelmatig wisselende flights van elk drie wijnen (6 centiliter). Bijvoorbeeld Duitse Riesling uit Mosel met jonge Chileense Sauvignon Blanc en Californische Chardonnay ($7) of witte Vinho Verde met Mâcon-Chardonnay en een witte Penedès ($7). Terwijl rood kan bestaan uit Californische Pinot Noir, Merlot en Cabernet Sauvignon ($8,50). De wijnen worden bovendien keurig  geserveerd op voorbedrukte placemats. Het eten is niet verfijnd, maar wel smakelijk – en veel. Soms zelfs te veel, zoals de pasta en de romige saus bij de gerookte South Dakota fazant, waarvan de stukjes bijna geheel ten onder gingen (€18,95). Het leukste gerecht vonden we het seafood nest, een omgekeerd punthoedje van gefrituurde, knapperige, hele dunne pasta (capellini) met daaronder gesauteerde schaaldieren in een romige basilicumsaus (€18,95).
Deadwood Social Club, 657 Main Street, Deadwood, South Dakota 57732, U.S.A. Tel. (00) 1 605 578 3346. Website www.saloon10.com.

 




»

HOTEL MARQUÉS DE RISCAL (8/12)
In het feestelijk ogende, avant-gardistische hotelmonument dat Frank Gehry creëerde voor Rioja’s  oudste nog bestaande wijnproducent (Herederos de) Marqués de Riscal, zijn twee eetgelegenheden ondergebracht. Namelijk een luxueuze bistro en een gastronomisch restaurant – dat eind 2011 een Michelin-ster ontving. Het interieur heeft een hoog designgehalte, maar is toch warm, mede dankzij enkele rode wanden die kleurig werden gedecoreerd. Ons menu wordt het Torrea (€70), dat een stuk of tien gerechten telt, de meeste zijn kleine hapjes. Begeleid door brood en de briljante Douro olijfolie verschijnen de eerste drie in hoog tempo: dunne knabbeltoast met olijfbroodstengels, een smeltend zachte geitenkaascrème met wat honing in bladerdeeg bedekt met pitten (foto) en een kostelijk kroketje met kip, ham en een bechamelsaus. Serieuzer wordt met de dun gesneden, rauwe garnaal op ‘tartaar’ van tomaat (op verzoek zonder de witte knoflooksaus). De vijfde etappe wordt gevormd dor een paar langzaam gegaarde asperges met mayonaise en dun gesneden champignons en wat groen. Bij dit alles drinken we een perfecte Sauvignon Blanc uit Rueda, de Marqués de Riscal 2011, een wijn van wereldklasse. Grassigheid, sappig fruit, waaronder kruisbessen, verkwikkende zuren en een grote zuiverheid: het is allemaal aanwezig (glas €5,50, fles €20.). Bij de hoofdschotel van Iberico varkensvlees, dat zeer smakelijk is en stevig van structuur, met ook wat verse kaas, verschijnt de topwijn Barón de Chirel 2005. Een compositie van vooral tempranillo met wat graciano, mazuelo en een beetje cabernet sauvignon. Het is een briljante Rioja, mondvullend en complex, met ook de best mogelijke houttonen, een bijna mysterieuze kruidigheid en het allerrijpste besfruit (glas €18, fles €80). Zoete taart met donkere chocosaus en kaasijs, verrassend geslaagd, vormen het verrukkelijk begin van de finale. Die wordt voortgezet door een viertal petits fours die inderdaad ‘petits’ zijn – wat we gezien al het voorafgaande zeer waarderen.
Hotel Marqués de Riscal, Calle Torrea 1, 01340 Elciego, Spanje, www.marquesderiscal.com.  




EL MEDOC ALAVËS (7/12)
Een prima verblijfadres in de Spaanse Rioja is Villa de Laguardia, even buiten het gelijknamige. De makers zijn rustig comfortabel, de service is buitengewoon attent en er wordt goed gekookt in het eigen restaurant. Dat El Medoc (inderdaad zonder accent) Alavés heet. De rechthoekige eetzaal werd ingericht met veel wit dat je aantreft op wanden, het plafond, de stoelen en het tafellinnen. Vriendelijke vrouwen verzorgen de  bediening. En gaven ook een wijntip: probeer de witte Vallobera 2011 vooraf. “t Was inderdaad een plezierige Rioja, met frisheid, fruit en wat bladgroen (groot glas €3, fles nog geen €8 – kijk, dat zijn nog eens prijzen). De wijn deed het uitstekend bij een dozijn gamba’s uit Huelva, a la plancha ofwel op metaal gegrild (€16,90). Wat steviger als voorgerecht is Cecina, een smaakrijke ham uit León, halfharde geitenkaas,
getoast boerenstokbrood en olijfolie (€8,90). Beide schotels zouden ook mooie lunchgerechten kunnen zijn. Tja, en dan zag ik chuletillas de cordero al sarmiento, lamskoteletjes geroosterd boven de hete as van druiventwijgen – mijn favoriete streekschotel (€14,50). Dus dat werd besteld en met veel genoegen gegeten. Als wijn erbij wilde ik graag een traditionele, jonge, fris geschonken rode Rioja drinken. Die was er ook, Albiker 2011 van Bodegas Altún. Donkerrood, vlezig, sappig en volgeladen met allerlei soorten zwart plus rood fruit (fles €11,50). En gekoeld met de Rapid Ice van Vacu Vin. Kaas na afloop? Voor de rest van de fles? Dat kon zowaar, wat nogal zeldzaam is voor een Spaans restaurant. Er kwam een mooi plateau met Spaanse kazen (€12,50 voor twee).  Al met al een fiesta voor de zintuigen – en eigenlijk ook de portemonnee.
El Medoc Alavés, hotel Villa de Laguardia, Paseo de San Raimondo 15, 01300 Laguardia, Spanje, www.hotelvilladelaguardia.com.

BERESTEIN (7/12)
In de ongeveer 25 jaar van zijn bestaan is restaurant Berestein een vaste waarde geworden in ’s Graveland. Voor redelijke prijzen kun je er lekker eten – ook lunchen. Op een smal, zonnig terras langs de vaart. Er is een lunchmenu van drie gangen (€25) dat je zelf kunt samenstellen uit het dinermenu van vier gangen (€35). Maar we zagen ook enkele losse gerechten die verleidelijk oogden.. Gerookte zalm met roerei bijvoorbeeld, royaal geserveerd, (€14,50) en twee garnalenkroketten met sla en frites uit een staand zakje (€9,50). Beide gewoon prima van smaak. Het mooiste lunchgerecht echter bestond uit gebakken coquilles die omwikkeld waren met katenspek en lagen op een salade met een beurre blanc. Helemaal perfect, ook als lunchgerecht (€12,50). Op de wijnkaart heeft de tijd eigenlijk stil gestaan. Je vindt er voornamelijk Franse wijnen uit bekende streken, bijna uitsluitend in hele flessen en allemaal zonder omschrijvingen. Van de enkele wijnen die per glas beschikbaar zijn bleek de witte, naar zijn druif genoemde  Grillo 2011 van Sicilië een heel aangename: pittig fris, met een vleugje plantaardigheid en wat groen fruit – kostelijk bij de coquilles met spek (royaal glas 4,50).
Berestein, Zuidereinde 208, 1243 KR ’s Graveland. Tel. (035) 656 10 30.Maandag gesloten.




La Mary (6/12) »

Ik overweeg om de baas van La Mary te vragen of dit Catalaanse restaurantconcept niet snel naar Amsterdam kan komen. Want voor zo weinig geld zo lekker kunnen eten en drinken, da’s fantástico. La Mary heeft vestigingen in Barcelona en Madrid, maar ik heb het filiaal in Bilbao ontdekt. Het licht schuin tegenover de Alhóndiga (foto, zie ook recensie over Yandiola). De uitstraling binnen is die van een moderne, grote brasserie, witte wanden, rood beklede banken en helder licht. Hoe menslievend de prijzen zijn blijkt alleen al uit de voortreffelijke foie gras mi-cuit, waarvan voor nog geen tientje een genereuze portie wordt geserveerd met garnituur (€9,88).  Vooraf kun je ook een gigasalade met gegratineerde jonge geitenkaas bestellen (€7,25). Of de genereus geportiorneerde, dun gesneden, prachtige jamón iberico met stokbrood dat gedrenkt werd in olijfolie en besmeerd werd met tomaat (€9,50). En de wijnen? Die kosten zo weinig dat je  haast geneigd bent om meerdere flessen te laten openen. Een van de keurige Cava’s bijvoorbeeld (€13,50 en €14,50 per fles) of een halve liter Cune Crianza uit Rioja (€8,05). En wat te denken van de zomers fruitige De Casta rosado 2011 van Torres voor nog geen vijf euro per halfje (€4,95). Behalve entrecôte en andere traditionele brasserieschotels wordt ook gestoofd rundvlees aangeboden, in een pannetje. Rijk van smaak met heel zacht vlees en groenten, waaronder aardappelen, doperwten en wortel (€9,80).  Als dessert is helaas geen kaas beschikbaar, echter wel een brownie ,et met mooi vanille-ijs, ook weer spotgoedkoop (€3,45).
La Mary, Plaza Arriquibar 5, 48008 Bilbao. Tel. (00) 34 944 10 77 91. Reserveren niet mogelijk. Alle dagen open voor lunch en diner.




Yandiola (6/12) »

In het door Philippe Starck fraai gerenoveerde multidoelencomplex Alhóndiga, hartje Bilbao, werd anno 2010 restaurant Yandiola geopend zie de foto bij La Mary). Het bevindt zich op de derde etage. In de rechthoekige, met zachte tinten gedecoreerde eetzaal staan de tafels prettig ver van elkaar en is het licht zacht. Alleen al voor de superieure selectie Spaanse wijnen verdient deze zaak een bezoek. We zien veel variatie, redelijke prijzen een leuke selectie regionale wijnen. Een ster in dat gamma is de Itasmundi No. 7 uit 2011, herkomstbenaming Bizkaiko Txakolito. Enigszins hartig van smaak, zeer verkwikkend en voorzien van zowel groen fruit als een vleugje plantaardigheid. Groots als aperitief en ongetwijfeld ook bij oesters en ander zeefruit (glas €4, fles €20. Stokbrood, er is keuze uit drie soorten, wordt eveneens gebracht, net als twee amuses: pompoensoep met kabeljauwcrème en een hapje met o.a. appel- en wijngelei. Als avondmaal hebben we het zesgangenmenu gekozen (€66). De gerechten daarvan blijken minder klein dan verwacht. Wat al meteen blijkt bij de bijna overdadige portie van dun gesneden, gekrulde foie gras, rijk en gewoon verrukkelijk foto boven). Twee rauw gerookte filets van sardine volgen, met heel fijn geraspte geitenkaas – leuke vondst (foto rechts beneden). De schroeigegrilde octopus daarna krijgt sojasaus als begeleider; het ‘vlees’ doet enigszins denken aan kip. Na de rog met tomaten volgt een Spaanse klassieker: langzaam gegaard speenvarken, geserveerde in de vorm van een rechthoekig taartje. Smeltend zacht en mooi mals. Tot slot nog twee desserts, een verleidelijke compositie van chocolade – met wat jonge olijfolie, verrassend lekker – en een gratin van vanillecrème met rode bessen. Van de per glas beschikbare wijnen komen ook nog een voortreffelijke Verdejo uit Rueda, de Naia 2011, en de kruidig fruitige Viña Metaute 2011, een rosé uit Navarra (beide €4). Voldaan zijn we zéér, letterlijk en figuurlijk.
Yandiola, Alhóndiga, Plaza Arriquibar 4, 48010, Bilbao. Tel. (00) 34 94 413 36 36. Alle dagen open voor lunch en diner.




Reinhard’s (5/12) »

Sinds een paar decennia is een van Berlijns drie Reinhard’s restaurants gevestigd in het sfeerrijke Nikolaiviertel. Het interieur is warm, met bruin alom en tientallen foto’s van filmsterren en ingelijste reproducties tegen de wanden. Je voelt er onmiddellijk thuis.  In dit middenklasse restaurant bestelden we samen , op suggestie van een aardige ober, samen vooraf een ‘kleine’ maar in werkelijkheid grote portie van vier begingerechten; gravad lax (correct), vitello tonnato (lekker) kleine garnalen (correct) en Tafelspitz (te veel paprika; prijs €11,60 voor twee personen). De asperges waren vers en verleidelijk. Die lieten we dus ook komen. Precies goed gekookt, met hollandaisesaus, nieuwe aardappels en twee malse, kleine varkensmedaillons (€21,80). Als wijn erbij kozen we een Grauburgunder ofwel Pinot Gris. Te weten de Nahestein 2010 van Schlossgut Diel. Sappig, vrij stevig, prettig fris en voorzien van zowel een miniem zoetje als fruit , wit en citrus – verrassend fraai bij het aspergegerecht (€39).  Trouwens ook bij de over het bord hangende Wiener Schnitzel (€21,70) deed-ie het goed, evenals bij de Chaource tot slot (€4,40). Voor de roze gebakken Barbarie eend waarvan onze tafelbuurman zat te smullen, komen we graag nog eens terug. Reinhard’s, Poststrasse 28 (Nikolaiviertel), 10178 Berlijn, Duitsland. Tel. 00 49 30 24 25 295.




Vau (5/12) »

Sinds het jaar van opening, 1997, is Vau, van patrooncuisinier (en tv-kok) Kilja Kleeberg een begrip in de Berlijnse restaurantscene. De langwerpige, stijlvolle eetzaal met zijn Thonet stoelen ligt vlak bij het prachtige plein Gendarmenmarkt en draagt één ster in de Guide Michelin. De prijzen echter zijn van meersterrenniveau – even sparen dus. Het enige menu, dat van de maand, telt zes gangen en kost €120. Terwijl ook de à la carte gerechten duur zijn: de vier voorgerechten kosten alle €36, de vier hoofdschotels €40. Overigens kun je  voor die bedragen bepaalde gangen uit het menu bestellen, wat we dan ook doen. Maar eerst arriveren de voorafhapjes, zijnde hartige kaassoesjes, gepaneerde ham van speenvarken met gerookte mierikswortelcrème en een zalmtartaartje met een zacht gekruide mosterdsaus.  Inmiddels zijn we ook aan de wijn. De Müller-Thurgau ‘Pur Mineral’ 2010 van Rudolf Fürst uit Franken combineert groen fruit met opwekkende zuren (glas €8). En de Rheingau Riesling ‘Vau’ 2010 blijkt een rassige Erbacher te zijn met tonen van zowel witte als citrusvruchten (glas €8). Buiten het menu komt een verfijnde compositie van konijn (deels tot ballotine verwerkt) met zuring (ook als saus), wat milde Clavaillonmeloen en cassave (broodwortel). Spelenderwijs wordt de  tamelijk neutrale smaak van het vlees heen en weer geslingerd tussen zuur en zoet. Als wijn bij dit spelletjes hebben een rosé uit Rheinhessen geselecteerd, de Pinot & Co 2011 van Jochem Dreissigacker. Pittig fris, dus vooral passend bij de zuring, redelijk fruitig, vief en loepzuiver (glas €9). Van het menu brengt een van de vriendelijke obers een kostelijke compositie van een geroosterd kreeftstaartje met een fraaie, verrassende saus van doperwten plus munt, aangevuld door eigeel. Het hoofdgerecht, ook weer van het menu, bestaat uit lamsvlees – in de vorm van een zachte worst, subtiel gekruid en gewoon verrukkelijk, een lange omweg waard (zie de foto). Hoog tijd voor rood. Het wordt de tamelijk rijpe, toch nog rood fruitige Spätburgunder 20087 van het gerenommeerde Pfalz domein Bürklin-Wolff (glas €13).  Het dessert bestaat enerzijds uit een deels knisperend frisse, deels zoete combi van appel (sorbet vooral) en granaatappelvruchtjes met een kleine karamelpudding. Anderzijds wordt nog meer genoten van het citroentaartje met hele smakelijke kumquats en sorbet van zwarte thee (foto; beide nagerechten €18). Zelden hebben we van onze spaarcenten zo veel genoegen beleefd. Vau, Jägerstrasse 54/55 (bij Gendarmenmarkt), 10117 Berlijn, Duitsland. Tel. 00 49 30 20 29 73 0. Geopend voor lunch en diner. Zondag gesloten.




Bistrot Neuf (4/12) »

Wat zijn het toch een leuke straten, de Haarlemmerstraat en Haarlemmerdijk in Amsterdam. Met ook alle mogelijk leuke, vaak lekkere winkels (waaronder de wijnzaken Chabrol en Grape District, De Kookboekhandel en Meeuwig & Zn voor  olijfolie, azijn en mosterd). Bovendien vind je er prettige restaurants, waaronder de in maart 2010 geopende Bistrot Neuf.  Waar ze tachtig wijnen per glas voeren.   De entree is langs de compacte keuken, terwijl de eetruimte doet denken aan een Parijse pijpenla met wat uitbouw en at design. De kaart vermeldt vooral Franse klassiekers, zoals oesters (o.a. zes claires de Marennes voor €14, zes Gillardeau nr. 4 voor €21), charcuterie (€14,50),  bouillabaisse (€10), slakken (€8), côte de boeuf (€55 voor twee) en steak tartare met frites plus sla (€14,50). Onze lunch, het was een Restaurantweek (drie gangen €22,50, diner €27,50), begon met een hele mooie bisque van krab met in het midden wat koude gesneden King krab onder een wat crème fraîche. De soep smaakte perfect, een tikje pittig ook, zoals het hoort. Een andere startschotel was een zachte ook wat ui bevattende tartaar van kalfsvlees, gewikkeld in dun gesneden kalfsmuis, met erbij o.a. rode biet en wat truffelmayonaise (beide à la carte €8,50). Bij het warme stokbrood en de olijven vooraf was een uitstekende Sauvignon Touraine gekomen, de 2010 van Domaine de Souterrain. Opwekkend van smaak, met zowel wat groen fruit als plantaardigheid, waaronder buxus in de geur (glas €3,75). Zachter en fermer, met zowel wit als citrusfruit, smaakte de bijna goudgele, gave Godello 2010 uit het Galicische Valdeorras, Gaba do Xil van Spanje’s toptalent Telmo Rodriguez (glas €4,50). Een wijn overigens die het goed deed bij de moot puur smakende, op de huid gebakken kabeljauw op zachte zuurkool en geprakte aardappel met een beetje knoflook en olijfolie.   De maaltijd kon worden afgesloten met een warm chocoladetaarte en een hazelnootroomijs, samen een heerlijk geheel, of een drietal Franse kazen (beide à la carte €8). Minstens ze lekker smaakte de navarin ofwel het stoofpotje van lam (beide los besteld €17,50). In ons geval bracht de vriendelijke gastvrouw een frisse geit, een zachte romige en een harde Comté, zeer uiteenlopende van smaak dus. Als een compromiswijn daarbij kozen we de prettige, sappige, correct frisse, ferme en zacht kruidige Côtes de Provence rosé 2010 van Domaine Pique Roque (glas €5). Eenmaal terug op straat waren we een beetje verbaasd dat niet iedereen Frans sprak. Bistrot Neuf, Haarlemmerstraat 9, 1013 EH Amsterdam. Tel. (020) 400 32 10. Alle dagen open van 12 tot 23 uur.




The California Grill, Disneyland Hotel (4/12) »

Dit is een recensie van wijnhandelaar, -adviseur en –auteur Nico McGough. Als de snelweg richting jouw horecabedrijf bedrijf weer eens muurvast staat omdat er zo veel mensen naar binnen willen, dat moet voor een horecaondernemer de ultieme kick zijn. Laatst bezocht ik enkele publiekstrekkers, pretparken dus, in Nederland. Het is maar goed dat ik een nul-alcoholbeleid voer als ik (met mijn kinderen) de weg op moet, want er viel in beide bedrijven niets fatsoenlijks aan wijn te bestellen. Trouwens, het eten was ook om van te huilen. Smurrievoer, druipend van het vet, overladen met zout en bedekt met  kleddersauzen. Bah. Ik wil niet kattig doen over de Nederlandse groothoreca, maar het kan zo veel beter. In het Franse Disneyland Hotel bijvoorbeeld, The California Grill. Een vlekkeloos schone zaak in plaats van een uitgewoonde schuur. Keurige bediening, meertalig bovendien. Eten dat zich nergens voor hoeft te schamen, ook al is het deels afgestemd op jeugdige gastjes. De gepresenteerde hamburger was voorbeeldig, prima broodje, en zuiver smakend vlees; in beide gevallen overigens aan de zoutarme kant. Voor papa en mama waren er een smeltend zacht duifje en spartelverse vis. Maar je mond valt pas écht open van de – spelfoutloze – wijnkaart. Ik waande mij in een meersterren etablissement, maar zat toch echt tussen kinderen met Mickey-oren en prinsessenjurken.   Er is keuze uit een Champagne of acht, niet de minste, waaronder Billecart-Salmon, Lanson, Perrier-Jouët, Dom Pérignon, Roederer Cristal en Krug. Bij de witte wijnen valt op dat men ruime voorraden heeft van Louis Latours Corton-Charlemagne, terwijl eveneens Le Montrachet van Marquis de Laguiche wordt aangeboden. Ook in de afdeling rood vinden we moois per fles, zoals de St. Joseph van Chapoutier (€55) of Château la Nerthe, Châteauneuf-du-Pape (€55). Uit Bordeaux zijn veel grote châteaus present, bijvoorbeeld Lynch-Bages, La Lagune, Latour en Pontet-Canet. De Bourgogne is ook prima vertegenwoordigd, zelfs met grote wijnen als Echézeaux en Richebourg. Uit het Loire-dal noteerde ik topnamen als Couly-Dutheuil, Chinon (€42) en de fraaie rode Sancerre van Roger Champault (€32).  Mâitre-sommellier Bruno Coutanceau (foto) serveert bovendien grote wijnen per glas. Bijvoorbeeld de Hermitage 2001 van Chapoutier 2001 (€16) of Chateau La Lagune 2006 (€19). Ik herhaal dat dit geen sterrenbedrijf is, maar een kinderparadijs. En ja, ook Pétrus staat op de kaart en werd correct geschreven, dus géén Château ervoor. Ik begrijp maar al te goed dat het prijskaartje hier van een andere grootheid is dan in Nederland. In nagenoeg iedere kinderlokkend park in Nederland is het culinaire aanbod beschamend, genant haast – wat niet hoeft. Ouders moeten in opstand komen. Zeker nu wij serieus de eetgewoonten van onze kinderen willen sturen, wat betreft vet, suiker en zout. Natuurlijk worden er in €uro Disney ook massale aanvallen op de gezondheid gedaan, via hot dogs, pizza’s en bergen frites. Maar desgewenst kun je er wel degelijk goed eten, wat in Nederland meestal niet mogelijk is. Ik zou blij zijn als er een beweging ontstaat die genoemde extremen iets naar elkaar toe brengt. Niet dat de Fransen omlaag zouden moeten, maar hier mag de boel wel wat omhoog. The California Grill, Disneyland Hotel, Rue de la Marnière, 77700 Chessy, Marne-la-Vallée, France. Tel 00 33 160 45 65 76.




Corona (3/12) »

Dit is een recensie van wijnhandelaar en –auteur Nico McGough. Pal tegenover de Tweede Kamer ligt hotel-restaurant Corona. Tot voor kort een tent waar je maar liever niet kwam uit angst om voor een geriatrische patiënt te worden aangezien. Door een wonder kwam er iemand op het idee om de exploitatie van het restaurant te geven aan Marcel van der Klein, je weet wel, van Calla’s, mét Michelin-ster.   Dit eigenwijze culinaire schepsel toverde het dodelijk saaie interieur om in een ‘cool’ decor. Waarin je maar al te  graag gezien wilt worden. Tafels vol giebelende jongelui naast sjiek aangeklede senioren. Prachtige, eigentijdse sfeer zonder poeha. Maar wat Corona tegenwoordig zo bijzonder maakt is niet zozeer de metamorfose van het interieur, maar de verpletterende  prijsprestatie. Het uiterst smakelijke driegangenmenu kost €29 (en er kan een gang of wat worden toegevoegd tegen een zéér beschaafde toeslag). Ga er maar van uit dat je hier op sterniveau eet tegen een prijs die zomaar de helft is van elders mét ster.  Ook voor de wijnen worden redelijke prijzen gevraagd. Een voorbeeld? De huis-Champagne kost hier per glas € 9,50 (fles €55), waar men elders €15 voor vraagt. Terwijl voor de hemelbestormende Löwengang Chardonnay 2008 van Alois Lageder – beste duurzame wijnproducent van Italië – €55 wordt gevraagd in plaats van €125 even verderop. De verrukkelijke rode Almuvedre van Spanje’s aanstormendester Telmo Rodriguez kost €4,75 per glas (fles €29). Uit de Elzas tip ik graag de Pinot Blanc Kritt 2010 van Marc Kreydenweiss, eveneens van biologische productie en mooi geprijsd op €29. Er staan overigens opvallend veel wijnen van biologische herkomst op de kaart, waaronder de fraaie witte Minervois Cuvée Inez voor €35. Iets extra feestelijks in het glas? De Morey-Saint-Denis 2009 van Méo Camuzet bijvoorbeeld? Deze formidabele rode Bourgogne kost bij Corona geen €160 zoals elders, maar €85. In de meer bescheiden prijscategorie valt Pittacum op, een rode wijn uit Bierzo, Spanje, voor €29.  Halverwege de prijsklassen van de hiervoor genoemde wijnen ligt de Sancerre Rouge van Domaine Vacheron à €45; ook van biologische druiven. Het kon wel eens zijn dat Michelin op termijn aan Corona een ster toekent, want alles staat er op de goede plek. Mogelijk wordt Corona zelfs de kroon op het werk van Marcel van der Klein, want fraai koken tegen pittige prijzen is niet zo ingewikkeld, maar op sterniveau presteren voor een paar tientjes vergt de nodige creativiteit en inzet, ook aan de calculatietafel. Chapeau voor Corona!
Hotel-restaurant Corona, Buitenhof 39-42, 2513 AH Den Haag. Tel. (070) 363 79 30. Het restaurant is zeven dagen per week geopend voor lunch en diner.




Meierei (2/12) »

In Wenen geldt Meierei als een der leukste lunchadressen. Niet alleen is de zaak fraai gelegen aan een kanaaltje in het stadspark (en dus alleen lopend te bereiken), maar ook het witte interieur met zijn hoge ramen en lichte groentinten oogt aantrekkelijk. Bovendien heeft het eethuis, waar je ook kunt ontbijten en dineren, een sterke stamboom, want het is een dependance van Steirereck, Oostenrijks beroemdste restaurant – dat overigens gevestigd in een hoger deel van hetzelfde pand. Er wordt dus op niveau gekookt, wat blijkt uit bijvoorbeeld de licht gerookte, zalige zalmforel en de met een zachte mierikswortelsaus bestreken, malse, bijna milde tartaar van bergos (gerechten €9,50 à €14,50). Voorts voert de Meierei een briljante selectie van 120 kazen uit dertien landen. Ze worden met zorg geserveerd door zowaar een kaassommelier.   Je kunt de kazen individueel bestellen, maar tevens  gegroepeerd (voor minder dan €10).  Bij de zes beste van Oostenrijk verschijnt een unieke, met Beerenauslese geaffineerde blauwschimmel, en bij de ‘kaasreis door Steiermark’ doet de kostelijke Asmonte sterk denken aan een mooie Parmezaanse. Last but not least serveert de Meierei zo’n dozijn wijnen per glas, waaronder Grüner Veltliners en rode uit Wenens eigen wijngebied (vanaf ongeveer €3,50). Meierei am Stadtpark, Am Heumarkt 2A, 1030 Wien, (00) 43 1 713 31 68. Geopend maandag t/m vrijdag van 8 tot 23 uur, zaterdag en zondag van 9 tot 19 uur.




The Four Seasons Istanbul (1/12) »

Gevestigd in een voormalige gevangenis en op loopafstand van de Hagia Sofia staat hotel The Four Seasons, een van de prettigste lunchadressen in Istanbul. Allesbehalve goedkoop, maar wel schitterend van ambiance en met een superieure service.   Het restaurant bevindt zich op de groene binnenplaats en heeft de vorm van een serre. De chef-kok werkt voornamelijk met verse seizoensingrediënten en interpreteert de Turkse keuken eigentijds, zonder door te slaan naar geneuzel op de vierkante centimeter. Zo arriveerde als begingerecht een fraaie combinatie van tomaat, courgette, groene sla, licht gerookte kaas en een bietenworteldressing, samen met partjes sinaasappel (omgerekend zo’n €12). Daarna volgde Topkapi kip, gevuld met rijst, rozijnen en kruiden, en gegarneerd met aardappelpuree en gestoomde groente. Heel smakelijk en ondanks de rozijnen niet te zoet (circa €20, zie foto). Het dessert bestond uit een subtiel gekruide pudding, licht gearomatiseerd met sinaasappel en een beetje kaneel, terwijl de fraaie saus gemaakt was van frambozen (plusminus €8). We genoten bovendien van een paar Turkse wijnen. Zoals de naar zijn autochtone druif genoemde Emir 2010 van Tarasan, opwekkend, tamelijk licht en een tikje hartig, met groen fruit (groot glas circa €15) en de droge Rosé R 2010 van Sevilon, heel sappig, aangenaam fruitig – rode vruchtjes, bessen – en daarmee een zeer geslaagde combinatie van syrah met cabernet sauvignon (groot glas ongeveer €13).
The Four Seasons, Tevkifhane Sokak No. 1, Sultanahmet-Eminönü, Istanbul. Tel. 0090 (212) 402 30 00.




Alla Conchiglia (12/11) »

Veel van Venetië’s talloze restaurants behoren tot categorie tourist trap en serveren matig eten voor stevige prijzen, terwijl de bediening nonchalant pleegt te zijn. Een uitzondering op deze regel is het aan een gracht gelegen Alla Conchiglia. De eigenaar nam vriendelijk onze bestelling op en stelde zelf voor om een paar gerechten met z’n tweeën te delen. Wat ons weer deed besluiten om de lunch uit vier gangen te doen bestaan. Geopend werd met een vijftal verse oesters, niet van die kleintjes ook (€13 excl. 12 procent bedienings-geld). Vervolgens arriveerde de antipasto misto del mare, bestaande uit een warme gebakken coquille, garnalen, ingelegde sardines, polenta en een – tegenvallende – salade met inktvis (€18,90). Een aardig tussengerecht volgde, gnocchi met krabsaus (€10,90).  Het hoofdgerecht, dorade ofwel zeebrasem, werd door de patroon aan tafel gecomponeerd. De vis smaakte zacht en puur. Hij ging vergezeld van hele lekkere aardappelen, groente, olijven, wat champignons en een lichte tomatensaus (€32 voor twee). En de wijn? Wat anders dan Prosecco, Venetië’s grote favoriet (royaal glas €5).
Ristorante Alla Conchiglia, Castello 4990, Venetië (langs de Rio del Greci, oostelijk van het San Marcoplein). Lokaal telefoonnummer 041 52 89 095.




De Lof der Zotheid (11/11) »

Dit is een recensie van wijnhandelaar en –auteur Nico McGough. Wijnschrijvers van formaat, waaronder Hubrecht Duijker, reppen vaak over de wijnprijzen in Nederlandse restaurants. Het is niet aan mij om daar verder op in te gaan, maar er zijn wel eens ervaringen die ik graag deel met lezers, omdat er sprake is van een bijzondere situatie. Want niets dan lof voor De Lof der Zotheid, een klassiek, haast ‘huiselijk gezellig’ te noemen restaurant in een keurige wijk van Den Haag.  De menukaart is verdeeld in klassiekers en specials. Bij de klassieke voorgerechten vinden we onder meer Pekingeend met pannenkoekjes en lente-ui (€13,50), vitello tonnato (€12) en een salade in twee formaten van Cajunkip (klein € 7,50, groot €9,50). Aan de ‘speciale’ kant staan bijvoorbeeld een verdienstelijke tartaar van tonijn met koriandermayonaise (€12,50) en een Caesar salad met rivierkreeftjes (€13,50). Hoofdgerechten aan de klassieke zijde laten onder andere kogelbiefstuk van Waards rund zien (€18,50) en een uit de kluiten gewassen zeetong van ruim 300 gram (€30). Tot de specials behoren een buitengewone zeeduivel, omwikkeld met Parmaham en geserveerd met risotto (€22,50) en  een ouderwets smakende reegoulash met aardappelpuree en rode kool (€ 19,50). Uitstekend is de prijs/kwaliteit te noemen van het (dagelijks) wisselende driegangenmenu (€29,50). Het zal het lastig  zijn om elders betere waar voor dat geld te vinden. Kindermenu’s en –gerechten zijn er ook. Maar dat is nog niet alles. Op het schoolbord staan namelijk allerlei wijnen tegen lofwaardige prijzen. Ik noem er een paar. Om te beginnen de Champagne  Delamotte. Geen oud of versleten partijtje dat voor weinig werd gekocht, nee knisperend verse, recent gedegorgeerde Champagne ( €7,50 voor een royaal glas). Intimi weten dat het hier de huis-Champagne betreft van het gevierde Parijse café Les Deux Magots. Verder zagen we op het schoolbord Château Pichon Lalande 2005 (€145). Een boel geld denkt u misschien, maar elders zag ik exact dezelfde wijn voor een paar honderd euro méér. Toch liever een grand cru voor minder geld? Bij De Lof Der Zotheid voeren ze de uiterst genietbare Château Cantemerle 1996 voor… € 49,50 (nee, geen schrijffout). Voor dezelfde prijs kun je trouwens ook de tweede wijn van Léoville-Barton laten ontkurken, uit het prachtjaar 2000. Voor een paar pop meer (€55 om precies te zijn) wordt Château Talbot 1988 geserveerd en als je meer in een ‘Toscaanse mood’ verkeert, kijk dan naar de Brunello di Montalcino van Angelo Gaja (slechts € 57,50). Het bedrijf zit met regelmaat tot het dak toe vol, dus reserveren wordt aanbevolen. Ook voor kinderen is het een uitstekende plek. En er is een knus zijkamertje voor kleine gezelschappen.
De Lof der Zotheid, Breitnerlaan 84, 2596 HD Den Haag, tel.  (070) 324 17 82. Zaterdag en zondag geen lunch. Een dochterbedrijf is in Voorburg gevestigd.




Landgoed De Wilmersberg (10/11) »

In een zeer landelijke, bijkans idyllische omgeving van weiden en geboomte, dichtbij het Twentse dorp De Lutte, ligt Landgoed De Wilmersberg. Begin 2011 onderging dit een metamorfose. De Schotse ruiten van het voormalige Bilderberg-hotel verdwenen, de kamers en suites werden comfortabeler. Dit dankzij twee energieke nieuwe eigenaren, Boudewijn en Githa van Vilsteren. In het eigen restaurant – ruim, met veel donker tinten en ’s avonds te grijs licht – propageren zij wining & dining, door flink wat wijnen per glas aan te bieden, hetzij van de kaart, hetzij in een arrangement. Vooraf, bij een lepelamuse van o.a. Schotse zalm, rivierkreeftjes en komkommer, begonnen we met enerzijds een niet meer dan correcte Soave, de Gregorio 2010 (€5,25) en een zowel laurier als fris fruit biedende rosé 2010, die van de Château Les Merles uit Bergerac (zelfde prijs). Een Sauvignon Blanc per glas bleek niet beschikbaar, dus werd gekozen voor een halfje Sancerre Domaine de la Rossignole 2010 (€20). Dit als eerste begeleider van het drie gangen tellende keuzemenu (€39,50). Het als gegrilde courgette aangekondigde voorgerecht bleek te bestaan uit een dun plakje van deze groente, de kletskop van kaas smaakte taai, maar de gebakken coquilles compenseerden dit ten dele. Véél mooier en gewoon perfect smaakte de compositie van licht gerookte runderlende met gebakken, smeltend zachte eendenlever en truffelmayonaise (zie foto). Truffel, maar dan in mindere mate, kwam samen met aceto balsamico terug in de tournedos van Twents rund, want daarin was dit smaakrijke, mooie vlees gemarineerd. Jammer alleen dat ook nu de aardappelchips taai waren. Erbij werd een Merlot 2008 uit zowaar Idaho geschonken, een aangenaam product van Ste Chapelle met veel donkere tonen in zijn aroma (glas €7,50). De gegrilde zeebaarsfilet met apart geserveerde visbouillon en o.a. prei plus geglaceerde bospeen bleek niet opwindend, maar wel gewoon lekker te zijn. Het niveau steeg weer met de desserts, de granité van limoncello met amandelmousse en aardbeien, en de zeer zoete ‘crème brûlée’ van witte chocolade met een frisse. sorbet van Prosecco en ook weer aardbeien. Pure verwennerij, net als het verblijf in dit Luttense landgoed zelf.
Landgoed De Wilmersberg, Rhododendronlaan 2, 7587 De Lutte (volg de lokale richtingborden). Tel. (0541) 58 55 55.




’t Amsterdammertje (9/11) »

 Na jarenlang een soort formulerestaurant te zijn geweest waar laag geprijsde menu’s aan zo veel mogelijk mensen werden geserveerd, is ’t Amsterdammertje vandaag de dag een Michelin-sterzaak waar in een stijlvolle ambiance op hoog niveau wordt gekookt. Dit dankzij de nieuwe (mede)eigenaar André Gerrits, een gedreven, gastvrije chef-kok. In de grootste, uit twee niveaus bestaande, door bruintinten gedomineerde eetzaal bracht men ons eerst een hele batterij van inventieve, speelse amuses, terwijl smakelijk bruin stokbrood met olijfolie, boter, peper en zout al op tafel lag. Het dinermenu van drie gangen (€39,50) konden we zelf samenstellen. Een fraai, voorgerecht bleek de zachte, vrij rijke, heerlijke terrine van ganzenlever te zijn met daarop een in kersengelei verpakte palingmousse. Aan gene zijde arriveerde een kleurrijke combi van een gesneden, licht gegrilde coquille op een zacht rode tartaar van zalm, met erbij o.a. opgerolde, donkerrode, want in biet gemarineerde (en tamelijk zoute) zalm plus spierwitte, frisse ‘marshmallows’ van de Japanse citrusvrucht yuzu. Wat de wijnkaart betreft hadden we gemengde gevoelens. Flink wat soorten zijn per glas verkrijgbaar, maar bijvoorbeeld geen enkele Chardonnay. Het dichtst in de buurt komt een Chardonnay-Viognier uit Zuid-Afrika, maar dan van het nu rijpe oogstjaar 2009. En waarom de – overigens kostelijke – Equus Carmenère 2009 uit Chili €8 per glas moet kosten, terwijl de flesprijs van €35 gelijk is aan die van andere wijnen waarvoor €7 wordt gevraagd, is onlogisch. Qua prijs, namelijk €8 voor een bescheiden glaasje, contrasteerde de vrij droge, aangename Prosecco Bellussi hevig met de vieve, grassige, loepzuivere Sauvignon Blanc 2010 die €4,75 kostte voor een juist genereus glas. Deze laatste wijn, uit het koele Chileense gebied Leyda, is een selectie voor de Jeunes Restaurateurs. Relatief kostbaar, namelijk €10 per glas, maar wel heel lekker, is de Vermentino Guado al Tasso 2010, een verkwikkende Toscaanse witte wijn die trakteert op florale, groen fruitige, kruidige en mineralige nuances.   Terug naar het eten. Bijna smeltend zacht smaakte de in twee repen geserveerde, voortreffelijke kalfssukade, met daarop stukjes steviger kalfszwezerik en erbij een mooie Madeira-jus en wat groente. Daarentegen zullen we de combinatie van gepocheerde scholfilet, Hollandse garnalen en Canadese kreeft niet gauw meer bestellen, vanwege de ons tegenvallende kreeft en de milde, weinig spannende toonzetting van het gerecht als geheel. Hetzelfde geldt voor de curieuze combinatie van koude Epoisses tussen korstdeeg en nog koudere, daar volstrekt mee botsende appelsorbet, een dessert dat gewoon niet werkte. Het andere, zoete nagerecht bevatte heel wat leuke, smakelijke elementen, waaronder een canneloni van grapefruit – maar waarom werd het aangekondigd als merengue, terwijl het merenguedeel slechts bestond uit drie dikke lucifertjes?
’t Amsterdammertje, Rijksstraatweg 119, 3632 AB Loenen aan de Vecht. Tel. (0294) 23 48 48. Zondag en maandag gesloten, lunch van dinsdag t/m vrijdag. Lid Jeunes Restaurateurs d’Europe.




Bouchon (8/11) »

Dankzij het prachtige Biltmore House en het nabije Smoky Mountains National Park trekt Asheville, in het uiterste zuidwesten van North Carolina, meer dan een miljoen bezoekers per jaar. De stad heeft ook een kunstwijk en een levendig centrum met talrijke restaurants. Een van de populairste is het informele eetlokaal-met-patio Bouchon, gedreven door de Franse chef-kok Michel Baudouin. Zowel de spijs- als de wijnkaart zijn dan ook zeer Frans. Bij een aperitief van mousserende wijn, de Blanc de Blancs Louis Perdrier (glas $5; trouwens ook de rosévariant verdient een aanbeveling) lieten we wat regionale kazen komen, vooral vanwege de frisse, Frans gestijlde geitenkaas van de Three Graces Dairy ($15 voor een meerpersoonsportie). Het voorgerecht bestond uit een vrij stevige, smakelijke terrine van eend en varken, met augurkjes en mosterd uit Dijon ($7).De door wijnhandelaar Robert W. Fiore Kral (van Robert Walker Selections) samengestelde wijnkaart is uitzonderlijk gastvriendelijk. Vrijwel alle wijnen worden beknopt omschreven, vele zijn per glas verkrijgbaar, de kwaliteit is hoog en het prijsniveau redelijk. De meeste soorten komen uit het Franse zuiden, hoewel we zowaar ook de kostelijke, lenteachtig frisse Apremont 2010 ontdekten van Pierre Boniface uit Savoie (glas $9,50, fles $37). Bij een heerlijke gegrilde zalmforel en helaas wat waterige salade Niçoise ($19) paste de Château du Trignon Roussanne 2009 perfect, een sappige, ferme witte Rhône-wijn met een aroma van zuidvruchten (glas $9,50, fles $37).Een andere fraaie combinatie vormden het klassieke, echt heel lekkere gerecht van konijn en cocotte met een romige mosterdsaus met de stevige, kruidig-fruitige Faugères rosé Le Petit Olivier 2009 (glas $6,75, fles $26). Voor de veel bestelde mosselgerechten en het lokaal bereide ijs komen we graag nog eens terug.
Bouchon, 62 North Lexington Avenue, Asheville, North Carolina, Verenigde Staten. Tel. (00-1) 828 350 1140, www.ashevillebouchon.com.




Willow’s Bistro (8/11) »

Met uitzicht op de markante Wachovia Bank Tower, het hoogste gebouw van Winston-Salem (North Carolina) kun je gratis parkeren bij Willow’s Bistro. Deze in een voormalig treindepot gevestigde zaak is altijd heel druk, want kok-eigenaar Will Kingery en diens brigade bereiden smakelijke schotels voor vriendelijke prijzen – doorgaans op basis van veelal organische seizoensingrediënten. Zoals gegrilde groene asperges met shiitake en een balsamico vinaigrette ($8) of gebakken grote coquilles met een uiensaus ($11). Op de compacte wijnkaart zagen we zowaar twee Grüner Veltliners, de pittig frisse van Wolfgang 2010 (glas $6, fles $24) en de nog expressievere Lois 2010 (glas $8, fles $29). Als hoofdgerecht bestelden we de eerst gebakken en daarna in de oven gebraden, heerlijke eendenborst met een saus van gedroogde kersen en broccoli. Daarbij op verzoek geen rijst, maar superlekkere frites met schil ($26). Vanwege de kersen viel de wijnkeuze op de Californische Pinot Noir 2009 van Bogle, sappig, mondvullend en flink voorzien van fruit (glas $8, fles $29). De vriendelijke bediening maakte het geheel helemaal af.
Willow’s Bistro, 300 South Liberty Street, Suite 125 (bij het Children Museum), Winston-Salem, North Carolina, Verenigde Staten. Tel. (00-1) 336 293 4601, www.willowsbistro.net




Gebr. Hartering (7/11) »

Hartje hoofdstad, tussen het Waterlooplein en de Prins Hendrikkade, openden de gebroeders Niek en Paul Hartering in 2011 hun eigen restaurant. Het ligt naast een brug, met uitzicht op de Montelbaanstoren, is vrij klein en werd sober ingericht. Je kunt er à la carte dineren door bijvoorbeeld te beginnen met verse oesters (à €3 per stuk), maar de keuken is eigenlijk gericht op de table d’hôte (vijf gangen voor €42) die collectief wordt genoten, vanaf ongeveer acht uur. Die bestelden we dus ook. Na het aperitief, de mild frisse, naar wit fruit smakende Crémant de Loire van Baumard (glas €6,50, fles €35) arriveerde een aardige combinatie van rauwe, in citrus gemarineerde makreel, knapperige komkommer en een rode tomaten-gemberchutney. Fris en smakelijk, met een enigszins pittig accent. Een gerecht ook waarbij de Crémant prettig kon worden doorgedronken. Voorts bracht men een ongebruikelijke combinatie van o.a. een halve coquille, bloedworst, aardappelstoemp en een – helaas dominant bittere – meiknol (zie foto). Gang nummer drie bestond uit gebakken polenta, echt heel lekker, met verschillende paddestoelen, tomaat en basilicumsaus. Waarbij we een glas kostelijke Côtes du Rhône genoten, Le Petit Chapoton Rouge 2010, vlezig en volgeladen met licht gekruid, rijp zwart fruit – en gelukkig fris geserveerd (€4,50). Met rood ging het in een nog hogere versnelling dankzij de stevige, fruitrijke, van roostertonen voorziene Condado de Gaza 2007 uit Ribera del Duero (€46), de begeleider van de perfect gegrilde en smakende ribeye die het hoofdgerecht vormde (voor een stevig supplement van €10). Voor de huisspecialiteit porchetta (langzaam gebraden varkensvlees), waarvan we alleen een flintertje proefden, komen we graag nog eens terug. De perfecte crème brûlée tot slot bevestigde het: de gebroeders Hartering hebben hart voor hun zaak én hun gasten.
Gebr. Hartering, Peperstraat 10,1011 NX Amsterdam, tel. (020) 421 06 99. Zondag en maandag gesloten. Alleen diner.




La Dégustation (6/11) »

Vanaf het oude stadplein is het een paar honderd meter lopen naar het op een straathoek gelegen La Dégustation (Bohème Bourgeoise), een van de allerbeste restaurants in Praag. De L-vormige eetzaal heeft een bogenplafond, op elke tafel staat een spotje gericht zodat je het eten goed kunt zien en de korte zijde wordt gevormd door een open keuken. Het eind 2006 geopende etablissement werkt volgens een bijzondere formule: als gast kun je alleen een van de twee uitgebreide proefmenu’s bestellen. Vandaar ook de naam. Een van de menu’s is gewijd aan de nieuwe keuken van Bohemen, het andere heeft een kosmopolitisch karakter en kost 500 CKR meer (namelijk CKR 2750 ofwel zo’n €104). Wat je daarvoor krijgt is véél. De maaltijd begint met vijf kleine amuses, gevolgd door zeven kleine gerechten en nog drie hapjes tussendoor. Samen goed voor een subliem smaakavontuur van bijna drie uur. Eigenlijk alle creaties waren verfijnd en vaak ook verrassend. Zoals de gerookte eendenborst met een essen-ce van rode kool en de Siciliaanse garnaal met een perfecte, beetgare witte asperge en een sinaasappelessence (zie foto). Ook de wortel-tomaatsoep die werd uitgeschonken over organische linzen en basilicumolie smaakte verrukkelijk, net als het warme, in een kopje geserveerde kaasdessertje van milde Gorgonzola, pasta en Parmezaanse chips. Om maar te zwijgen van het wagyuvlees met o.m. truffel, de amuse van bieten- en paprikagelei, de kreeftterrine met kaviaar plus rode-bietenessence en het rode-peperijs met karamel. Bij de meeste gangen genoten we van een kostelijke Crémant Extra Brut uit Tsjechië, de Blanc de Noir 2006 van Michlovksky’s Vinselekt (CKR 655, dus nog geen €25, een koopje). Deze terecht bekroonde bubbelwijn bood wit fruit, sappigheid, een fijne mousse en voldoende structuur voor zelfs de gerookte eend. Zelden gaf proeven zo veel genoegen.
Le Dégustation Bohème Bourgeoise, Hastalská 18, Praag 1, Tsjechië. Tel.( 00 420) 222 311 234, www.ladegustation.cz.




Francouzská (6/11) »

De mooiste plek om in Praag te dineren is het honderd jaar geleden geopende Francouska. De grote, hoge eetzaal, die deel uitmaakt van een concertgebouw, is namelijk geheel ontworpen in art-nouveaustijl – door niemand minder dan de grote kunstenaar Mucha (zie voor diens museum de rubriek Galerie). Hier werd in 1918 de Tsjechische republiek uitgeroepen en talloze beroemdheden hebben er gegeten, waaronder Barack Obama en de Dalai Lama. Bij een aardige amuse beginnen we met een royaal glas Bohemian Prestige Brut, een sappige, mild frisse bubbelwijn van alleen chardonnay (CZK 270). Tsjechische wijn nummer twee wordt aanbevolen door de deskundige, vriendelijke sommelier Jana Limova. Het is een in zijn soort voorbeeldige Müller-Thurgau, de 2010 van Bíza. Dit geurige Moravische product smaakt naar citrus en groen fruit, heeft een vleugje bladgroen en is loepzuiver bovendien (groot glas CZK 250). Als voorgerecht brengt men ons gerookte eendenborst met een sla, pijnboompitten, een sinaasappel-dressing en Comté-krullen (CZK 325, zie foto). De dressing bevat ook wat rasp en geeft het geheel een aangenaam, bitter fris, enigszins zoet accent. Als hoofd-schotel kiezen we een zeer Tsjechische, te weten een combinatie van gestoofde varkens-buik, gegrilde varkenshaas, zuurkool, spätzle met mosterd en een vleesjus (CZK 525). Tegelijk rijk, voedzaam en zeer smakelijk. Jana raadt er de Rulandskí Modré ofwel Pinot Noir 2008 van Vinhorad bij aan: sappig, met mild rood fruit en niet of nauwelijks van een rode Bourgogne te onderscheiden, behalve dan qua prijs (CZK 950 ofwel €36). En ons nagerecht? Dat bestond uit klanken, dankzij een aan Mozart en Strauss gewijd concert in de Smetana-zaal, de statige trap op in hetzelfde gebouw.
Francouzská Restaurace, Namestí Republiky 5, Praag 1, Tsjechië. Tel. (00 420) 222 002 770, www.francouzskarestaurace.cz.




Chagall’s (6/11) »

Kunstgalerie of restaurant? Chagall’s is beide. In dit centraal gesitueerde Praagse restaurant zijn een paar wanden vol gehangen met voornamelijk impressionistische werken van Tsjechische schilders. En in een hoek achterin vind je een originele tekening van de man naar wie dit vrij jonge bedrijf werd genoemd. Voor het overige heeft de inrichting een hoog designgehalte, maar is toch warm. Flink wat gerechten kun je zowel in een normale als in een kleine portie bestellen. Waaronder een hele smakelijke, oorspronkelijke soep, de fluwelige crème van artisjokken met stukjes milde Gorgonzola (CZK 95, zie foto). Van de begingerechten verdient de terrine, twee plakjes, van foie gras een aanbeveling: smeltend zacht en zeer smakelijk met als fris accent rasp van Granny Smith (CZK 310). Voor gasten met trek is de copieuze hoofdschotel met maïskip bestemd, die als extra’s groene pitabonen en een padden-stoelensaus biedt. Terwijl voor de kleinere eters de gegrilde coquilles met saffraanrisotto in aanmerking komen (CZK 220). Als wijn – veel per glas was er niet – bestelden we de Pinot Noir rosé 2009 van Michlovsky. Héérlijk gewoon. Met sappig fruit van bessen en rode vruchtjes, frisheid, een kruidje en elegantie – het zoveelste bewijs hoe lekker Tsjechische wijn kan zijn (CKZ 4980).
Chagall’s, Kozí 5, Praag 1, Tsjechië. Tel. (00-420) 739 002 347, www.chagalls.cz,




Saturnino (4/11) »

Je waant je in een trattoria hartje Rome, maar zit in het centrum van Amsterdam. De inrichting is tegelijk vrolijk, volstrekt informeel en rommelig, de stemmensterkte luid en zowel de eigenaar als de kok, de gerechten en de wijnen zijn van Italiaanse origine. In het sinds 1994 bestaande zaakje bakt men dagelijks het eigen brood, terwijl ook de pasta’s en pizza’s vers zijn. Een wijnkaart voert men niet. Je vindt alleen in de spijskaart een lijstje van wijnen – zonder jaartallen en zonder namen van producenten en/of regio’s. Van wie bijvoorbeeld is de Pinot Grigio (Luisa), uit welke streek komt hij (Friuli) en van welk jaar is hij (2009)? Je moet het allemaal vragen of de fles laten komen. Dat is dan ook het enige niet-gastvriendelijke aspect, want de service, hoe chaotisch soms ook, is buitengewoon attent. Voornoemde Pinot Grigio was wat aan de rijpe kant, maar smaakte best aardig. En we mochten hem zelfs per glas bestellen (à €5, flesprijs €29). Tot de andere schaarse soorten die gewoon per glas worden geserveerd, behoort een authentieke, naar mild wit fruit smakende Prosecco uit Valdobbiadene (€5,75). Na geknabbeld te hebben van brood met een mooie Siciliaanse olijfolie, kozen we als voorgerecht bresaola, twee jaar gedroogd, dun gesneden rundvlees uit Valtellina. Eigenlijk de Italiaanse variant van het Zwitserse bündnerfleisch en een alternatief voor de eeuwige carpaccio. Salade en geraspte kaas completeerden dit lekkere gerecht (€12). Van het grote schoolbord met dagspecialiteiten kozen we als hoofdschotel filetto ofwel ossenhaas met een Barolo-saus. Het vlees was botermals en behalve wijn bevatte de saus flink wat ui (€23). Van een kaartklassieker werd ook geproefd, de stoofschotel ossobucco milanese, heel smakelijk (€20,50). Als rode wijn – we lieten ons adviseren, want zelf hadden we hem nooit gevonden – kwam de Monterè Ripasso 2008, een Valpolicella Superiore in een hele zware fles. Deze uit drie druiven-rassen samengestelde creatie van het huis Tinazzi was tegelijk mild en krachtig, met rijp zwart fruit en zacht kruidige houttonen: een traktatie bij beide vleesschotels (€35). Ook zijn afdronk was aangenaam – wat eigenlijk gold voor ons bezoek aan Saturnino als geheel.
Saturnino, Reguliersdwarsstraat 3-5, 1017 BJ Amsterdam. Tel. (020) 639 01 02. Zeven dagen per week geopend vanaf 12 uur.




Dorset (3/11) »

Veel beter kun je in Twente niet eten: Dorset geldt als het beste restaurant van de regio. Cuisinier-eigenaar Willem Dankers, diens vrouw Kitty en hun staf verwennen hun gasten met gerechten die tegelijk fijn en smaakrijk zijn, terwijl het prijsniveau heel redelijk is. Want voor €35 kun je hier van een driegangenlunch of -diner genieten. Vandaar dat het ’s avonds altijd druk is. Het interieur van Dorset, gevestigd in een Victoriaanse villa, het voormalige raadhuis, werd in 2010 geheel vernieuwd. Klassiek maakte plaats voor design, met veel warme bruin- en blauwtinten. Tegelijk veranderde de naam van Dorset Mansion House in gewoon Dorset. Het bedrijf is inmiddels ook aangesloten bij de Alliance Gastronomique. Onze lunch begon met twee aardige amuses en warm brood, waarna als eerste gang een combinatie arriveerde van huisgerookte zalm met daarop spinkrab en ernaast een licht gerookte tartaar van coquilles met wat sla, terwijl een beheerst naar paprika smakende mousseline het geheel nog accentueerde: fraai ogend en fraai smakend. Wat volgde was een mootje op de huid gebakken, verse zeebaars met kerrieschuim, tomaatjes, prei en wat zeekraal. Weer een heerlijke compositie (zie foto). Lekker trouwens, dat smakenspel van de enigszins pittige kerrie met het milde van de tomaatjes. De wijn – je kunt een hele fles bestellen, die half leeg drinken en dan ongeveer de helft betalen – werd een sappige Grüner Veltliner 2009 van de Winzer Krems. Vanwege zijn enigszins hartige karakter paste hij perfect bij de zeebaars met kerrie en was eveneens een prima partner bij de twee andere schotels (hele fles €35). Dorsets wijnselectie bevat overigens nogal wat verassende wijnen, waaronder de Solaris 2009 van het toonaangevende streek-domein Hof van Twente (€29), een half dozijn Zwitserse soorten, waaronder een Pinot Noir 2009 uit Neuchâtel (€46), en rode Kaapse krachtpatsers uit 2007 van het veelbelovende Nederlandse wijngoed Aaldering (drie varianten, alle €50). Als derde gerecht bracht men ons echt warm geserveerde rogvleugel met gebrande boter, kappertjes, mini paksoi en wortel, héél smakelijk. De dubbele espresso achteraf ging vergezeld van een niet alleen een royale hoeveelheid snoeperijen maar ook van een warm, bijna smeltend zacht bitterkoekje uit de oven (€8,50). Wij danken Dankers & Co – zéér.
Dorset, Grotestraat 167, 7622 GE Borne. Tel. (074) 266 19 25. Op zondag en maandag gesloten. Lunch woensdag t/m vrijdag, alleen op reservering.




Florida (2/11) »

Een bezoek aan het nieuwe Dalí museum in St. Petersburg, Florida, was een goede aanleiding om ter plekke op culinair avontuur te

gaan. Voor een lunch in de nabijheid van de spectaculaire kunsttempel is de Parkshore Grill een leuk adres, vooral wanneer de zon schijnt en je kunt eten op het trottoirterras (zie foto). De salade van o.a. spinazieblaadjes, jonge geitenkaas, zonnebloempitten, bieten, ui en een bacondressing is licht en lekker ($9). En smaakt nog beter met erbij een glas bubbelwijn uit de staat Washington, die van Domaine Ste. Michelle ($7). Richting kust, in een rijtje winkels, bevindt zicht het gerenommeerdste eetadres van ‘St. Pete’, de O Bistro. Met donkere wanden, zacht licht en een levendige ambiance. De eigenaresse zelf kiest er de wijnen en doet dat deskundig. Haar selectie bevat veel variatie, veel kwaliteit – en is redelijk geprijsd. Waarvan bijvoorbeeld getuigen de vieve, grassige Kim Crawford Sauvignon Blanc 2009 uit Nieuw-Zeeland (glas $6), de kostelijke, sappige King Estate Pinot Gris 2009 uit Oregon ($6,50) en de van fruit druipende Laetitia Pinot Noir 2008 uit Californië ($8). De crêpes met zeefruit – coquilles, garnalen, krab – en de béchamelsaus met champignons smaakten zowel rijk als heerlijk ($22,95, zie foto). Ook de bizonburger gaf genoegen, wat is buffalovlees toch lekker, zij het dat de frites erbij gewoon slecht waren (€13,95). Achteraf begrepen we waarom: ze werden van verse aardappel niet twee, maar slechts één keer gefrituurd. Ook de slappe koffie veel tegen. Plussen en minnen dus. Langs de kustweg, in Madeira Beach, werd in 2010 Lisa’s Cafe geopend. Huiselijk, rommelig, met een grote bar, zitjes en een paar (gelukkig geluidloze) tv-schermen. Een soort trattoria op zijn Amerikaans. Alleen al de acht gefrituurde grote, verse garnalen brachten een glimlach om de mond ($16,95, zie foto), maar ook de vooraf geserveerde platte crab cakes met een lichte mosterdsaus smaakten goed ($8,95). Van de weinig opwindende wijnkaart bestelden we twee correcte wijnen, de Yellow Tail Sparkling (glas $7) en de Geyser Peak Pinot Grigio 2009 ($5,50). Langs dezelfde Gulf Boulevard is ook de Gulf Bistro gevestigd, waar een Fransman voornamelijk Franse klassiekers kookt. Waaronder een geslaagde uiensoep ($6,95), confit de canard met pepersaus, het vlees een tikje droog, de saus vrij heftig ($18,95), en de porc l’ancienne ofwel gebakken varkensvlees met spek, uien en een zeer mosterdachtige roomsaus ($18,95). De wijnen zijn niet alleen uitsluitend Frans, maar ook stevig aan de prijs. Het lekkerst smaakte de witte 2CV 2009, een fris fruitige combi van vier Zuid-Franse druivenrassen (klein glas $7,50). Maar ook de rode variant, soepel en voorzien van zwart fruit plus wat laurier, gaf genoegen (zelfde prijs). Overigens is dit kleine zaakje zo’n beetje het enige in de regio waar je als voor- of nagerecht kaas kunt kiezen ($8,95).
Parkshore Grill, 300 Beach Drive NE, St. Petersburg (727) 896 9463 ; (O Bistro, 6661 Central Avenue, St. Petersburg (727) 381 1212; Lisa’s Cafe, 13331 Gulf Boulevard, Madeira Beach (727) 394 28 33; Gulf Bistro, 1225 Gulf Boulevard, Madeira Beach (727) 392 8672.




Boschendal (1/11) »

Een van ’s werelds mooiste wijnbezittingen is het Zuid-Afrikaanse, bij Franschhoek gelegen Boschendal, dat 2240 hectare bestrijkt waarvan 200 met druivenstokken. Het is altijd een feest om Boschendal te bezoeken. Dit niet alleen vanwege het historische herenhuis, het proeflokaal waar lekkere wijnen worden geschonken, de sculpturencollectie, de rijk voorziene winkel en de rozentuin, maar ook omdat je er zo lekker kunt eten – op maar liefst drie locaties. In het hoofdrestaurant blijkt over welke superieure ingrediënten Zuid-Afrika beschikt. Niet alleen vis, vlees, gevogelte en wild, maar ook groenten en fruit. Want voor de lunch staat een fantastisch buffet klaar met louter en alleen gerechten die met lokale heerlijkheden werden bereid. De prijs – waarvoor je kunt eten zoveel je wilt – bedraagt slechts 195 rand. En ongeveer eenzelfde bedrag wordt voor veel Boschendal wijnen gevraagd. Waaronder de verkwikkende, door gras en groen fruit getypeerde 1685 Sauvignon Blanc, die ook wat sémillon bevat. De kostelijke, van wat vanille en zacht frisse fruitaroma’s voorziene 1865 Chardonnay Pinot Noir is eveneens verkrijgbaar, net als de stevige, grotendeels op vat gerijpte 1685 Chardonnay. Plus de genereuze, bessige en ook sappige 1685 Shiraz, een rode verleider. We hebben deze wijnen, die ook per glas beschikbaar zijn, genoten bij kleine porties van o.a. pompoensoep met blauwschimmelkaas, tonijn-komkommermousse, allerhande salades, kippenlevers met brandewijn en room, gegrilde zeevis, lamsbout, een beetje bobotie (gehakt met o.a. kerrie en andere specerijen, maar zonder de sambal), verse groenten en zachte streekkazen. Wat ons betreft wordt Boschendal omgedoopt in Boschenvreugde.
Boschendal, langs de weg van Stellenbosch naar Franschhoek, Zuid-Afrika. Voor reserveringen info@boschendal.com.




Buitenverwachting (1/11) »

Een van de beste en bekendste restaurants van Zuid-Afrika ligt in de idyllische wijnstreek Constantia, niet ver van Kaapstad, aan de andere kant van de Tafelberg. Het heet Buitenverwachting en bevindt zich op het gelijknamige wijngoed. Vanuit de eetzaal heb je overdag een prachtig panorama over wijngaarden en een nabije berg. Maar je kunt ook lunchen op het terras bij een patio. Verfijning kenmerkt de keuken. Dat bleek al meteen bij het voorgerecht, een kleurige, smaakrijke combinatie van o.a. een gelaagde paprikaterrine op buffelmozzarella, rucola, twee bolletjes balsamico sorbet en wat puree van gerookte ui op halfjes hartige cake (125 rand, kleine portie 95 rand, zie de foto). Tot volle tevredenheid werd daarbij de Buitenverwachting Sauvignon Blanc 2010 genoten. Deze ook wat sémillon bevattende wijn had een knisperend frisse smaak met elementen van asperges, paprika en fris fruit (fles 150 rand, ook per karaf en glas beschikbaar). De wijn werd plezierig doorgedronken bij ‘de vis van de dag’, gebakken kabeljauw op een tomatenrisotto met basilicumsaus, venkel en andere verse groenten – ook weer heel lekker en verfijnd (156 rand). Als finale bracht men een glaasje met daarin een warme soufflé van frambozen, vergezeld van chocolademousse, partjes sinaasappel en een amandelkoekje (55 rand). Daarbij nipten we van een glas 1796, jaargang 2008. Dit is de dessertwijn van Buitenverwachting, een pure muskaatwijn van laat geplukte druiven: goud van kleur, druivig, fris zoet en met wat kruidig hout (glas 25 rand). Het was allemaal inderdaad…buiten verwachting.
Buitenverwachting, Constantia, Zuid-Afrika, restaurant@buitenverwachting.com.




Crofton on Wells (10/10) »

Langs North Wells, een centraal lopende, veel restaurants tellende straat in het hart van Chicago, geldt de zaak van chef-kok Suzy Crofton als een van de beste. Op ons bezoek, op een vroege vrijdagavond, zat hij dan ook afgeladen vol. Men plaatste ons gelukkig bij het raam, want dieper in het zeer duistere interieur zou de spijskaart niet of nauwelijks te lezen zijn geweest. De drukte betekende wel dat de service extreem langzaam was. Drie obers moesten zeker veertig à vijftig gasten bedienen, wat leidde tot ernstige vertragingen, al vanaf de amuse. Maar de gerechten – en ook het brood – die doorgaans na drie kwartier arriveerden waren doorgaans verrukkelijk. Met als uitschieter een kostelijke koude venkelsoep, redelijk romig, met bovenop stukjes van zowel avocado als meloen, met venkelzaad en met een frisse gelei van verjus ofwel sap van onrijpe druiven ($10, zie foto). We dronken er een levendige, hartige, fris fruitige Grüner Veltliner bij, die van Höpler (glas $11). Het smakelijkste hoofdgerecht bestond uit roze gebraden, tamme Swan Creek boereneend die prettig vergezeld ging van o.a. foie gras, een eendenworstje en zoetzure kersen ($36). Iets van kersen plus wat rood fruit waren ook present in de begeleidende wijn, de Calera Pinot Noir 2007 uit Californië. Dus dat was een hele goede combinatie (glas €15). Overigens is Pinot Noir de grote specialiteit van de wijnkaart: Crofton on Wells voert bijna dertig verschillende soorten, waaronder Nieuw-Zeelandse en enkele uit Oregon.
Crofton on Wells, 535 North Wells Street Chicago, IL 60610, United States. Tel. (00 1) 312 755 1790, www.croftononwells.com.




West Baden Springs Hotel (9/10) »

Het achtste wereldwonder? Jazeker. Dit in zuidelijk Indiana gebouwde hotel was destijds zo uniek dat het wereldfaam genoot. Het had namelijk een vrije koepelconstructie, voor zijn tijd (in 1902) revolutionair. De diameter was – en is – 61 meter, de hoogte bijna 40 meter. Na de aandelencrash werd het in 1932 gesloten, vervolgens door allerlei organisaties gebruikt, om uiteindelijk in verval te raken. Er stortte zelfs een hele muur in. Toen verscheen Bill Cook op het toneel, uitvinder van hartapparatuur, stichter van de Cook Medical Group en miljardair. Hij nam het complex over, samen met het nabije French Lick Springs Hotel, en converteerde het tot een luxueus, door een park en golfbanen omgeven resorthotel van wereldklasse. Prachtig vormgegeven, enigszins in Belle Epoquestijl. Zo bevatten de mozaïeken van de atriumvloer maar liefst twaalf miljoen steentjes. Het aantal kamers werd meer dan gehalveerd naar 243, inclusief suites. Ze zijn supercomfortabel en liggen vijf hoog in dubbele ringen rond het atrium, vanaf de eerste etage. Op de begane grond bevinden zich behalve twee zwembaden, een fitnesscentrum, een spa en een bibliotheek ook vijf eetlocaties, met als beste Sinclair’s. Dit werd uitgevoerd in pasteltinten, met een hoog, door pilaren gesteund plafond en stijlstoelen. Als aperitief daar kozen we de altijd betrouwbare Codorníu Brut (glas $8), om na deze
Cava een sappige, licht grassige, nog frisse Sauvignon Blanc 2008 uit Washington te drinken, de Horse Heaven van Chateau Ste Michelle (glas $12). Dit gebeurde bij een rijke, romige gewoon heerlijke bisque van kreeft ($10). Vervolgens arriveerde Chileense zeebaars. Deze was gewikkeld in crispy bacon en ging vergezeld van zowel aardappelpartjes als een smeuïge preiragout – een mooi, smakelijk geheel, royaal geportioneerd ($42, zie foto).Met als prima bijpassende wijn weer een uit Washington, de 2008 van Snoqualmie Vineyards, getypeerd door milde citrus en zachte roosteraroma’s (glas €10). De menukaart vermeldt uiteraard ook steaks van de grill. En op de wijnkaart zagen we enkele soorten uit Indiana, waaronder de Late Harvest Riesling 2006 van Chateau Thomas (glas €9) en de Creekbend Ice Wine 2005 van Oliver (glas €14). Twee wijnen om van te snoepen, elke bijna een dessert op zich. Alhoewel, bij de warme broodpudding met rabarber, huisgemaakt aardbeienijs, verse aardbeien en ingekookte balsamico (€7) zijn ze evenmin te versmaden. Wat ons betreft gaat West Baden voortaan Best Baden heten: het is een belevenis om daar te logeren.
West Baden Springs Hotel, 8583 West Baden Avenue, West Baden, IN 47460, United States, www.frenchlick.com.




Aan de Poel (9/10) »

Zoals de naam al aangeeft, ligt dit restaurant aan De Poel, een meer bij Amstelveen en Bovenkerk. Het uitzicht is weids, met op een terras van houten vlonders de nodige tafels, parasols en loungebanken. Het interieur is ’s avonds vrij donker, maar wel sfeervol. We besloten het zes gangen tellende dinermenu van €66 te proberen, met een wijnarrangement van €45. Inderdaad, Aan de Poel is aan de prijs… Maar wat arriveerde aan gerechten en wijnen had beslist niveau. Sterniveau. De maaltijd begon met een kostelijke canneloni van kreeft. Deze was vrij fris van smaak, dankzij citroen en het garnituur met o.a. zoetzure komkommer, terwijl de dressing wat wasabi bevatte en ook crispy elementen aanwezig waren (zie foto). Als tweede gang genoten we van een sashimi van tonijn met een tomatentartaar en een dressing van sjalot, framboos en mierikswortel. Gewaagd als combinatie, maar wel een smakelijk succes. Vervolgens kregen we een salade van appel en prei met huisgemaakte piccalilly (een specialiteit van chef-kok en eigenaar Stephan van Sprang), een mootje rode mulfilet en geroosterde inktvis. Ook deze creatie bevatte contrasterende elementen, zoals zoet en zuur, wat een plezierige spanning gaf. Als een van de beginwijnen serveerde men een verkwikkende, flink fruitige, sappige Rueda, de Verdejo van Palacio de Bornos. Ons favoriete gerecht van de avond was het gepocheerde ei op een bedje van prei, samen met ganzenlevermousse en een Madeira-saus. Fluwelig, rijk en gewoon heerlijk. De hoofdschotel bestond uit een zacht gebraden Black Angus steak met een saus van truffel, een poffertje van aardappel, cantharellen en een compote van rabarber. Kleurrijk qua presentatie én smaak. Hierbij genoten we van een voortreffelijke, kruidige, krachtige, voor de helft op fust gelagerde wijn uit Toscane, de Caburnio 2007. Deze werd samengesteld uit ruim 50 procent cabernet sauvignon, aangevuld door merlot en – heel verrassend – alicante bouschet. Het dessert bestond uit een proeverij van roze. Een roze bavarois van perzik, roze kaviaar van perzikextract en een fraaie, verkwikkende yoghurtsorbet. De begeleidende wijn was Domaine Cauhapé 2008 uit Jurançon, fris zoet van smaak met wat citrus – en fraai harmoniërend met het gerecht. Terugblikkend zagen we alleen maar culinaire kunstwerkjes op het bord, verfijnd en verrassend. Die eerste Michelin-ster schittert terecht op het water.
Aan de Poel, Handweg 1, 1185 TS Amstelveen. Tel. (020) 345 17 63. Lunch en diner van dinsdag tot en met vrijdag, zaterdag alleen diner.




De Swarte Ruijter (8/10) »

Tegenwoordig is De Holterberg niet alleen een bestemming voor fietsers en wandelaars, maar ook voor gastronomen. Want je kunt er heel, heel goed eten. En wel in restaurant-hotel De Swarte Ruijter (dat ook over een tiental vrij donkere suites beschikt). Eigenaar Erik de Mönnik kookt zelf en de bediening wordt vriendelijk en voortreffelijk verzorgd door o.a. Paul Hoeré, die tevens verantwoordelijk is voor de uitstekende, volop variatie biedende wijnkaart. Ons verblijfsarrangement omvatte het vier gangen tellende, gastronomische dagmenu (€45) dat véél kwaliteit biedt. Het voorgerecht kan bestaan uit een tartaar van gemarineerde tonijn met een zachte wasibicrème en een grote garnaal. Of uit een combinatie van makreeltartaar, krab in een fraaie mierikswortelgelei en blokjes piccalilly. Waarna kan volgen een rolletje van slibtong met gerookte paling, voorzien van een kruidenjus die ook wat koriander bevat (op de foto). Of een licht op de huid gebakken kabeljauwmoot met een brandade van gerookte makreel en een lichte groentejus, alles mooi op smaak. Het kalfsvlees dat we als hoofdschotel proefden behoorde tot het allerbeste ooit. En tijdens diner nummer twee was het smullen van lamsbout. Een rijk dessert met bijvoorbeeld hangop van aardbeien kan de finale vormen, hoewel je ook kaas kunt laten komen. Eigenlijk alles was zeer smakelijk en vaak ook verfijnd. Net zo werd genoten van de wijnen. Waaronder de frisse, feestelijke Gruet Champagne Brut (royaal glas €7,50), de levendige, fruitige, ietwat hartige Grüner Veltliner Kies 2009 van Kurt Angerer (€37), de sappige rode, Bourgogneachtige St. Laurent 2008 ( €35) van dezelfde producent – wat een heerlijke fruitige creatie, bewust koel geserveerd – en de expressieve Basa Rueda 2009 (glas €6). We ontdekten bovendien een uit diverse druivenrassen gecomponeerde, zacht frisse, ietwat kruidige Elzasser, de Kintet 2008 van Paul Kubler (glas €6) en een hele goede rode huiswijn, de Payade Cabernet Sauvignon Merlot 2009 uit Chili, een wijn met sap, rijpe zwarte vruchten en een vleugje laurier (glas €4). De Swarte Ruijter? We gaan er graag in galop naartoe.
De Swarte Ruijter, Holterbergweg 7, 7451 JL Holten. Tel. (0548) 59 66 00. Zeven dagen per week geopend.




Amsterdam (8/10) »

De ambiance, een soort fabriekshal, is bijzonder en het eten zo betrouwbaar en plezierig geprijsd dat zelfs na jaren de dagelijkse toeloop nog altijd enorm is. Het betreft Amsterdam in de gelijknamige stad, verscholen achter een flatgebouw in de buurt van de Westergasfabriek. De imitatie-Prosecco die ze er schenken is te flauw en te zoet, maar de eveneens uit Italië afkomstige Bianco di Custoza 2009 van Zenato smaakt wel heel lekker: sappig wit fruit, licht gekruid, zo’n beetje à la Pinot Blanc (glas €3,35, fles €19,50). Nog wat levendiger en tegelijk enigszins hartig met ook fris groen fruit smaakt de Grüner Veltliner Veltlinski 2008 van Schloss Graff Hardegg (glas €4,50, fles €22,50). En waarbij dan wel? Bij een half dozijn oesters Fines de Claires (een bescheiden €9,75), een van de plateaus fruits de mer (vanaf €32,50 voor twee personen) of de meer dan correcte gebakken kabeljauw met mosterdsaus (€16,50). Bij het vlees vinden we behalve diverse biefstukken ook lekkere lamskoteletten waarvan je behalve een normale portie ook een kleinere kunt bestellen (€18,50 resp. €15,75 voor twee). Die kun je dan weer laten begeleiden door de zachte Coronas 2007, een door Torres gecreëerde compositie van cabernet sauvignon en tempranillo (glas €3,50, fles €21) of door de rozeoranje, kruidig fruitige Provençaalse rosé Cuvée Pugette 2009 van Domaine de l’Abbaye (glas €4,75, fles €23,75). Vanwege de permanente drukte kan de bediening het vaak niet bijhouden, wat niet wegneemt dat met Amsterdam het begrip ‘eetfabriek’ een toch heel aangename betekenis krijgt.
Amsterdam, Watertorenplein 6, 1051 PA Amsterdam. Tel. (020) 682 26 66. Alle dagen open voor lunch en diner, in het weekend tot ’s avonds laat.




Het Badpaviljoen (7/10) »

Als je niet bekend bent in Domburg is het even zoeken naar Badhuisweg 21, want langs de eenrichtingsstraat achter de duinen vind je allerlei nummers, behalve het juiste. Totdat iemand desgevraagd naar een groot, op een duin prijkend pand wijst waar auto’s niet kunnen komen. Bovendien kan op drukke dagen parkeren een crime zijn. Deze drempels ten spijt heeft Het Badpaviljoen, dat gevestigd is aan de zeezijde en op de begane grond van het desbetreffende gebouw, geen gebrek aan klandizie. Sterker nog, op zomerdagen is het er vaak heel, héél druk. Je moet dus beslist reserveren. Vooral het grote terras achter glas is een gewilde plek voor de ochtendkoffie, lunch of diner, alleen al vanwege het uitzicht over de nabije zee. Het interieur binnen heeft een hoog designgehalte en werd terecht onderscheiden. Ze waren nog in het seizoen, dus begon onze lunch met zes Zeeuwse Creuses. Royaal van maat, zilt en zalig van smaak (€16). Wat volgde was een rijke ‘sea salad’ met gegrilde tonijn, gerookte zalm, ansjovis, schilfers van Parmezaanse kaas, een citroendressing, diverse soorten sla en heerlijke, ontpitte zwarte olijfjes (€20, zie foto). De hoeveelheid was zo uitbundig dat dit gerecht op zich al een complete lunch had kunnen vormen. Het lunchmenu van drie gangen (€39,50) klonk trouwens ook aantrekkelijk en er is altijd een verse vis van de dag (€20). Eigenaar en chef-kok Ferdie Dolk behoort bij Jeunes Restaurateurs d’Europe en is dus verplicht om de door die organisatie geselecteerde wijnen te voeren. Waaronder, als witte huiswijn, een bepaald matige Sauvignon Blanc 2008 uit Chili, met het eigen JR-etiket (glas €3,40, fles €21). Per glas zagen we sowieso weinig wijnen – en waarom geen Zeeuwse op de kaart? Wat de wijn betreft hadden we een beetje spijt, maar wat de locatie, de gastvrijheid en het eten betreft helemaal niet.
Het Badpaviljoen, Badhuisweg 21, 4357 AV Domburg. Tel. (0118) 58 24 05. In juli en augustus alle dagen geopend van 11 tot 23 uur. In september op woensdag gesloten en later in het jaar ook op dinsdag.




Merlet (7/10) »

Naast het oude kerkje van Schoorl en op loopafstand van de bekende klimduin kun je logeren én eten in hotel Merlet. Heel goed eten zelfs, want het eigen restaurant behoort bij de Alliance Gastronomique en draagt bovendien al jaren een Michelin-ster. Beide stijlvol gedecoreerde eetzalen zitten vol op de vrijdagavond dat wij er dineren, wat betekent een kleine honderd gasten. Van de omvangrijke wijnkaart bestelt onze tafel als aperitief en bij de amuse de Cava Arte Latino, een plezierige, zuivere bubbelwijn (€30). We kunnen hem zelfs doordrinken bij de eerste gang van het Menu Alliance (€55), een soort dambordje in oranje en rood van mousseachtige gepofte paprika en tomaat, met daaronder gegrilde sardines en erbij zowel krokant gefrituurde inktvisringetjes als een saus van jonge prei, verjus en, zoals de ober ons uitlegt, ‘Beluga flavoured soja kaviaar’. Je moet flink wat fantasie hebben om kaviaar, laat staan Beluga te herkennen, maar voor het overige is dit een echt lekker gerecht. Heel kenmerkend voor Merlet bovendien, want wat de zeven koks tellende brigade voornamelijk creëert zijn schotels waarin veel te proeven valt. Doorgaans worden de diverse elementen ook los liggend van elkaar geserveerd, zoals bij het hoofdgerecht van, een proeverij van Lozère lam. Een kotelet, lamsfilet, lamszwezerik, lamstong, lamssukade en lamsnek, we vinden ze allemaal, klein geportioneerd, op een rechthoekig bord, met nog een mini-pizaatje. En eigenlijk alles smaakt heerlijk. Een prima partner, zo bevestigt ook de deskundige maître-sommelier Woudt Stroo, blijkt de Syrah Tandem 2007 te zijn uit…Marokko. Maar wel mede gemaakt door een Fransman uit het Rhône-dal. In de sappige, vlezige smaak wordt het rijke zwarte fruit fraai gecompleteerd door roostertonen (€32,50). Al eerder hadden we genoten van een hartig fruitige (peer, appel, citrus) Grüner Veltliner uit het Oostenrijkse Kremstal, de Senftenberger Piri 2009 van Nigl (€40). Die begeleidde het smaakrijke tussengerecht met in de hoofdrol krokant op de huid gebakken wilde zeebaars. Als finale arriveert wederom een proeverijtje van o.a. aardbeien en basilicum-roomijs – opnieuw is het een proeve van bekwaamheid door de keuken van Merlet..
Restaurant & Hotel Merlet, Duinweg 15, 1871 AC Schoorl. Tel. (072) 509 36 44. Zaterdag geen lunch.




Flo Amsterdam (6/10) »

De brasserie der brasseriën, voor die titel zou Flo in aanmerking kunnen komen. In Parijs, waar de formule ontstond, is Flo een begrip. Het concept wordt inmiddels wereldwijd geëxploiteerd, ook in Nederland, waar Flo drie vestigingen heeft. De Amsterdamse was de eerste en werd een jaar of vier geleden geopend, vlakbij het Rembrandtplein. Het interieur bevat veel donkerbruin en heeft ook donkerrode banken, de tafels zijn wit gedekt en je kunt er tot 23 uur en vaak zelfs later terecht. Waarom we graag bij Flo komen is voor de klassiekers. De oesters dus – wat zijn de Zeeuwse Creuses toch lekker (zes voor €16,50) en de riante plateaus fruits de mer waarmee het zo heerlijk lunchen, dineren of souperen is (vanaf €28,50). Een prima partner bij de zilte oesters is de echt frisse, licht fruitige Muscadet Domaine de Grand Lieu 2008 (glas €5,25, karaf halve liter €19, fles €26). Bij het andere zeefruit verdient de Dourthe Nr. 1 Sauvignon Blanc 2008 een aanbeveling. Het is een echt goede, Nieuw-Zeelands gestijlde Bordeaux, met dus ook veel fris fruit en grassige elementen – voortreffelijk (glas €6, karaf €22, fles €32,50). We hebben ook een zwak voor een andere klassieker, de waarachtige Franse uiensoep met zijn dikke, zachte korst van brood en gegratineerde oude kaas (€7,50). Liever iets eigentijds? Denk dan aan de mooie ravioli met o.m. stukjes gamba, tempura van gamba en een kreeftensaus (€13,90). Het is altijd moeilijk kiezen tussen de hoofdgerechten. De à la minute aangemaakte steak tartaar met frites en sla (€19,50), de gegrilde entrecôte met pepersaus (€23,50), de fameuze côte de boeuf met béarnaisesaus (€34,50, alleen per twee personen), het is allemaal even verleidelijk. Maar ons recentste bezoek vond plaats op een koude lentedag en dus werd de traditionele choucroute besteld, heel royaal en gegarneerd met enkele Rozeval-aardappelen, lekker spek, prima casselerrib, stevige rookworst en Frankfurters (€18,50). We waanden ons even in de Elzas. En dronken dus ook een Elzasser wijn. Van de ietwat onhandig op streek ingedeelde wijnkaart werd dat niet de iets te zoete Riesling 2008 van Lucien Albrecht, maar diens koel geserveerde, bijna roséachtige, fris fruitige, subtiele kruidige Pinot Noir 2008 – die de rijke zuurkoolschotel verrassend goed begeleidde (glas €6,55, karaf €26, fles €36). O ja, Flo voert tevens menu’s van twee gangen (€26) of drie (€32,50).
Brasserie Flo, Amstelstraat 9, 1017 DA Amsterdam. Tel. (020) 890 47 57. Zeven dagen per week geopend. Op zaterdag en zondag geen lunch.




Midtown Grill (5/10) »

Het centraal in Amsterdam gelegen Marriott Hotel (bij het Leidseplein, naast een parkeergarage) heeft niet alleen zijn kamers, lobby en entree fraai gerenoveerd, maar bovendien een geheel nieuw restaurantconcept opgezet. Namelijk een steak house waar het allerbeste Amerikaanse rundvlees wordt geserveerd, van de grill. Het vlees voor deze Midtown Grill komt van de Creekstone Farm in Kansas en werd 35 dagen droog gerijpt. Chef-kok Arno Mos toonde ons de diverse soorten en gaf uitleg. Maar eerst gebruikten we een aperitief, de milde, mondvullende Prosecco Col de Salici (royaal glas €7,50) en een voorgerecht. Dat was een tartaartje van geelvintonijn met avocado, kleine knapperige stukjes gefrituurde ui en een soja-limoensaus, fijn en tegelijk rijk, zacht en tegelijk enigszins pittig van smaak, een creatie van niveau (€12,50). Trouwens, ook het trio krabkoekjes met daarin fijn gehakte koriander mocht er wezen (€9,50). Als vleesschotel arriveerde de New York strip steak: perfect gegrild, sappig en stevig en gewoon ontzettend lekker. We waanden ons even terug in Ruth’s of een ander bekend Amerikaans steak house (€29 voor 250 gram). Opvallend goed was eveneens het groentegarnituur. En de saus bestond uit een los geserveerde béarnaise. Met als extraatje voor het geheel de zeer attente, Amerikaans-vriendelijke bediening. Van de overige steaks kunnen we inmiddels ook de superieure sirloin aanbevelen (€31 voor 250 gram), de smaakrijke rib eye (€34 voor 300 gram) en de voorbeeldige filet mignon (€34,50 voor 225 gram). Tot onze vreugde zijn in de Midtown Grill alle wijnen per glas te bestellen. De kostelijke Chenin Blanc 2009 van Boschendal bijvoorbeeld, een mooie metgezel voor een begingerecht als de tonijntartaar (glas €5,50, fles €29,75). Maar ook de uitstekende – of moeten we schrijven uitsteakende? kruidig-fruitige, stevige Malbec Reserve 2006 van het Argentijnse huis Norton (glas €6,95, fles €41,50). Die subliem samengaat met een steak. Alhoewel, de zachte, door rijp zwarte fruit en lichte, milde roosteraroma’s getypeerde Merlot 2006 van Stimson Lane, uit Washington State is als partner net zo perfect (glas €5,50, fles €29,50). En hetzelfde geldt voor de intens fruitige, gulle Chileense Cabernet Sauvignon 2008 van Lapostolle (glas €6,50, fles €37,50). Stuk voor stuk zijn dit beste begeleiders van ‘the best steak in town’.
Midtown Grill, Marriott Hotel, Stadhouderskade 12,1054 ES Amsterdam. Tel. (020) 607 55 55, geopend dinsdag t/m zaterdag vanaf 18.00 uur.




Merkelbach (5/10) »

Als je ’s lands meest gebruiksvijandige parkeermeters hebt overwonnen, op de Middenweg in Amsterdam-Oost, is het een genoegen om naar Merkelbach te wandelen. Want dit restaurant werd ondergebracht in een vleugel van Huize Frankendael, een prachtige 17e-eeuwse buitenplaats met erachter een siertuin en een groot terras. Het interieur is vrij sober, er klinkt jazzy muziek, de tafels voor twee staan vrij dicht op elkaar – en je eet er echt lekker. Tartaar van kalfsvlees bijvoorbeeld, gevat in Parma-ham, bestrooid met geschaafde kaas uit dezelfde regio en begeleid door zowel een groene saus als een groene salade (€12). Zuiver, heerlijk en dimensionaal van smaak, bovendien royaal geportioneerd (net als alles dat we proefden). Nog meer puur natuur wordt geboden door de salade van groene asperges met o.a. Franse geitenkaas, gekonfijte tomaatjes en tuinbonen (€14). Maar laten de wijn niet vergeten. Je zou kunnen beginnen met een lichte, zacht schuimende perenwijn uit Normandië, de organische Poiré 2008 van Eric Bordelet (glas €5,50). Of met eveneens een beetje bubbelende, rijpe, fraaie Vouvray Pétillant 2001 van domein Huet (glas €7,50). Of met de zeldzame Sables Fauves 2009. Deze witte streekwijn uit Landes heeft een verleidelijke, sappige smaak met flink wat fruit van witte plus citrusvruchten (glas €3,80, fles €25). Terwijl bij de kalfstartaar de Zuid-Franse, zacht frisse, mild fruitige Domaine Taverna rosé 2008 veel genoegen geeft (glas €4, fles €23). Heilbot als hoofdschotel is niet te versmaden: zeevers, perfect gebakken en met zijn groente omgeven door een sausring die tevens wat ansjovis bevat (€23). Prachtig als partner daarbij is de Vouvray Les Argiles 2007 van François Chidaine, energiek en enigszins mineralig (glas €8). Niets dan lof ook voor de combinatie van roze lamsschouder en lamskotelet met hun rijke garnituur en knoflookjus (€22), waarbij op advies een topwijn uit Bandol werd geschonken, de zwart fruit, beheerste roosteraroma’s en andere schakeringen biedende Domaine Tempier 2006 (glas €7,50). In deze buitenplaats, de enige nog van Amsterdam, smaakt het allemaal buitengewoon.
Merkelbach, Huize Frankendael, Middenweg 72, 1097 BS Amsterdam. Tel. (020) 423 39 30. Open zeven dagen per week van 8.30 tot 23 uur.




Ristorante & Wine Bar dei Frescobaldi (1/10) »

Wat zou ik zo’n zaak graag in mijn buurt hebben, het restaurant tevens wijnbar van Frescobaldi. Want je eet er goed, drinkt er goed, de service is goed – en de prijzen zijn redelijk.De zaak ligt hartje Florence en werd gesticht door de Frescobaldi’s, een familiebedrijf dat al dertig generaties wijnbouw beoefent in Toscane. Vandaar dat je als gast alle mogelijke Frescobaldi-wijnen per glas kunt bestellen. Zelfs de beroemde, fraai geschakeerde Ornellaia 2006 (glas €26, fles €150). Tot de hoofdgerechten behoort ossobuco van kalfsschenkel, met daarbij doperwten. Of speenvarken uit de oven, ontbeend en heerlijk zacht gegaard (prijs van beide schotels circa €20). Erbij een glas Le Volte 2007, een elegante en toch ferme rode wijn die behalve flink wat fruit ook beheerste roostertonen bezit, en het is genieten (€6, fles €25). Hoewel, een andere beste begeleider zou de Costa di Nugola 2007 kunnen zijn, een Toscaanse Syrah die getypeerd wordt door veel sap, fris besfruit en wat toastachtig hout (fles €18). Als beginwijn verdient de Attemis Pinot Bianco 2008 een aanbeveling (glas €5, fles €19). Deze uit het noordoostelijke Collio afkomstige wijn smaakt sappig, zacht fris en aangenaam fruitig (witte plus citrusvruchten). Hij kan bovendien flink wat voorgerechten begeleiden, zoals de ravioli met pompoen, salie, boter en een milde amandelsaus (€11, kleine portie €9,50). De Frescobaldi’s hebben al filialen geopend op de luchthaven Leonardo da Vinci van Roma en in het Londense warenhuis Harrods. Voor ons land meld ik bij deze graag De Bijenkorf aan, liefst die in het nabije Amstelveen.
Ristorante & Wine Bar dei Frescobaldi, Via de Magazzini 2-4, 50122 Firenze. Tel. (+39) 055 28 47 24. Gesloten op zondag en op maandag voor de lunch.




Halvemaan (12/09) »

In 2010 is het twintig jaar geleden dat cuisinier John Halvemaan in Amsterdam Buitenveldert zijn eigen restaurant opende, samen met echtgenote Esther. Het in een halve cirkel gebouwde, aan een vijver liggende etablissement is sindsdien een vaste waarde geworden binnen het hoofdstedelijke culinaire circuit.Op de huidige kaart staan enkele klassiekers, zoals de tartaar van rundvlees met gehakte oester, spiegelei, saus van mayonaise en oestervocht – een creatie die dankzij het fris zilte van de oesters niet te zwaar smaakt en dus goed kan dienen als voorgerecht, vooral in de kleine portie (€15). Een andere klassieker is de met suiker en grove peper gebruleerde eendenleverterrine die geflankeerd wordt door twee strepen balsamicovinaigrette. De foie gras zelf smaakt smeltend zacht, terwijl de gebrande suiker en de peper het mondgevoel subtiel verrijken (grote portie €25, kleine €15). We begonnen ons weerzien echter met een mogelijke nieuwe klassieker, een warme quenelle met een luchtig gehakt van garnalen, en begeleid door zowel spitskool als een mooie, licht romige saus waarin o.a. nootmuskaatjus was verwerkt, absoluut verrukkelijk (€15, zie foto). Een aardige wijn hierbij (en bij de eendenlever) is de enigszins milde, enigszins kruidige, zacht frisse Pinot Blanc Auxerrois 2007 van de Elzasser producent Mittnacht (glas €5,50, fles €30). We hoorden tevreden geluiden over de gebraden lamscarré, vrij pittig van karakter met ook een duidelijk paprika-accent (€35, kleine portie €25). Een beste begeleider daarbij is de door een Fransman in Marokko vervaardige Tandem Syrah 2007. De gelukkig fris geserveerde wijn biedt een vlezige smaak met zondoorstoofd zwart fruit, donkere tonen en wat kruidigheid (glas €7, fles €35).Zo mogelijk nog meer smulden we van de perfect bereide, eveneens gebraden fanzantenborst met gesmolten eendenlever, gesmoorde witlof en foeliejus (€35) in combinatie met de elegante, mild fruitige Spätburgunder Kasleberg 2007 van Salwey, een topproducent in het Duitse Baden (€50). Behalve kaas (€15) kun je als dessert een andere klassieker laten komen, de gekarameliseerde bread & butter pudding met vanille-ijs en vanillesaus (€12,50). Eén ding staat vast: bij Halvemaan kun je hélemaal genieten.
Restaurant Halvemaan, Van Leijenberghlaan 320, 1082 DD Amsterdam. Reserveren via (0800) 022 44 77. Zaterdag en zondag gesloten.




De Scheperskamp (11/09) »

Geen goed leeslicht, noch op de kamer noch in de lounges. Geen minibar, wel eenminitv. Badjassen die je moet huren. Geen handdoeken bij het zwembad. Een collectieve strijkplank op de gang. Arrangementsgasten die bij aankomst te horen krijgen ‘We zijn verplicht u een kop koffie aan te bieden.’ Een in geen jaren herziene wijnkaart met bijvoorbeeld Prosecco uit 2004. Geen olie noch azijn bij de saladebar, alleen twee lawaaisauzen met knoflook en paprika. Een serveerster die over de menukaart uitsluitend vertelt dat er toeslagen zijn. En dan toch vier sterren. Hotel De Scheperskamp in Lochem (zie stadsfoto) is het zoveelste bewijs dat de huidige hotelclassificatie gewoon niet deugt. Maar je kunt er soms wel goed eten. Niet de lauw geserveerde, van een vreemde geitenkaassaus voorziene, gegrilde entrecote. Wel de twee moten even geschroeide tonijn die werd ingewreven met grove mosterd en ingerold met tuinkruiden, terwijl je ook nog een glas courgetteschuim krijgt en een knapperige kaaslolly (zie foto, €14,50). Of de gekookte hangmosselen, in een pannetje en op een plankje geserveerd, met wat sla en een béarnaisesaus (€12). Of de gebakken roodbaarsfilet met een kreeftenjus (€21). Of het stoofgerecht blanquette de veau, op voorwaarde dat je houdt van zowel ui als paprika, want beide zijn duidelijk te proeven (€21). Een andere voorwaarde is dat Arjen Goossens, chef bediening, persoonlijk aan je tafel komt. Hij is niet alleen buitengewoon attent, maar geeft ook uitstekende wijnadviezen – waarbij blijkt dat er wel degelijk recente oogstjaren beschikbaar zijn, alleen ze staan niet op de kaart. Zoals de Montej 2007 uit het Italiaanse Monferrato, een sappige, kruidig fruitige compositie van chardonnay, müller-thurgau en sauvignon blanc (glas €5). En de Mo Alicante 2007, een dieprode Spanjool, vlezig, stevig, behoorlijk fruitig en licht gekruid (glas €4,10).
Golden Tulip De Scheperskamp, Paasberg 3, 7241 JR Lochem. Tel. (0573) 25 40 51. Participeert ook in de jaarlijkse actie ‘Wild eten in De Achterhoek’.




Taveernes in Rome (10/09) »

Rome is niet alleen een stad van monumenten, maar ook van restaurants. Met voorop honderden tavernas, trattorias, osterias en andere eenvoudig ingerichte etablissementen waar tegen redelijke prijzen landelijke gerechten worden geserveerd. Een flink aantal behoort tot de categorie tourist trap. In de betere bedrijfjes daarentegen vind je juist weinig toeristen en veel Romeinen.  Op een minipleintje in een stille wijk zuidoostelijk van het Largo di Torre Argentina is al honderd jaar La Taverna degli Amici gevestigd. Dit heeft een vrij royaal terras, met kaarslicht op elke tafel. Van de kleine garnalen wordt keurig aangegeven dat ze uit de diepvries komen, maar ze smaken echt lekker en hebben gezelschap van een zacht bittere sla, kleine tomaten en pijnpitten (€15). Een ander goed begingerecht bestaat, in het seizoen, uit gefrituurde courgettebloemen met ricotta en basilicum (€12). Heerlijke hoofdgerechten zijn o.a. lamskoteletten uit de oven (€15) en een lokale specialiteit, saltimbocca a la Romana, bestaande uit dunne tranches kalfsvlees met rauwe ham, een witte wijnsaus en basilicum (€15). Perfect daarbij is de vieve, aangenaam droge Rosé Alghero 2008 van de Sardijnse producent Sella & Mosca (€18). Een leuk lunchadres aan de overkant van de Tiber is Sabatini in Trastevere, gelegen aan een sfeervol plein. Gastheer Francesco Sabatini ontvangt je hartelijk en glimlacht vaak, terwijl zijn chef een prima antipasto rustico bereidt (€10, met o.a. mooie ham, gefrituurde courgettebloem, gegrillde en andere groente en geroosterd brood met tomaat; zie foto), een voortreffelijke lasagne of reuzegoeie ravioli (beide ook €10). Alles begeleid door een flink glas waarachtige Prosecco (€5,50). Wie naar het Colosseum gaat, hoeft maar twee blokken te lopen om te kunnen lunchen bij Naumachia (ook bekend als Le Naumachie). Het interieur is sober, maar de service warm. En als je dan vers pizzabrood gaat eten met erbij rauwe ham, buffelmozzarella, tomaat en olijfolie, dan is dat gewoon genieten (alle gerechten samen voor iets van €16). Een glas Prosecco maakt het feestje compleet (€4,50). La Taverna degli Amici, Piazza Margana 36, tel. 06 69 92 06 37; Sabatini in Trastevere, Piazza S. Maria in Trastevere, tel. 06 58 12 026; Naumachia, Via Celimontana 7, tel. 06 70 02 764.




Restaurant 250 (10/09) »

Stel je wilt met acht of meer mensen ‘onder ons’ dineren, op niveau. Dan is Restaurant 250 een aangewezen adres. Daar wordt met verve gekookt door eigenaresse Adrienne Eisma, die ook kookles geeft, privédiners bij mensen thuis kan verzorgen en o.a. gewerkt heeft bij Georges Blanc in Vonnas. Haar gerechten kun je het best omschrijven als Frans-Italiaans-Mediterraan. De ingrediënten zijn niet alleen vers, maar meestal ook biologisch. En de ambiance is die van een stijlvol herenhuis.
Een viergangenmenu inclusief wijnen kost gewoonlijk €55. Je kunt het natuurlijk uitbreiden met aperitiefhapjes en een feestelijk glas Prosecco.
Restaurant 250, Valeriusstraat 250, 1075 GL Amsterdam. Tel. (020) 671 42 30, zie ook www.thecookery.nl.




A l’Arbre Vert (9/09) »

Geen hotel heb ik vaker bezocht dan A l’Arbre Vert in het Elzasser dorp Ammerschwihr. Voor het eerst logeerde ik er in 1969 en daarna bijna jaarlijks. De kamers zijn correct (vooral die in de dependance een deur verder) en in de rustieke, flinke verlichte eetzaal kun je genieten van regionale gerechten. Deze worden bereid dor Joël Tournier, die het hotel drijft met zijn vrouw Evelyne, geboren Gebel. Uiteraard staat op de kaart foie gras de canard. Deze is perfect bereid en voorzien wat een licht zoete gelei van Gewurztraminer (€22). Erbij een glas ferme, milde Pinot Gris van de plaatselijke producent Jérôme Heitzmann (€4) en avond kan al niet meer stuk. Een smakelijke hoofdschotel is die van konijn in bladerdeeg met een Riesling-saus (€15), waarbij uiteraard een Riesling past, zoals de Kaefferkopf van Schaetzel (glas €6,20). Daarna een paar stukjes Munster (€6) met een drupje Gewürztraminer Kaefferkopf van Ehrhart (€6,90) en tot slot een verfrissende sorbet au Marc de Gewurztraminer (€8).Menu’s zijn er ook. Vooral dat van €37 pleegt uitstekend te zijn. Het begint bijvoorbeeld met een mousseline van snoek, dille en een mooie, zachte mierikswortelsaus plus een glas Pinot Blanc. Dun gesneden, op de huid gebakken ganzenborst met in wijn gekonfijte sjalotjes en een glas Riesling vormen het tweede gerecht. En het sluitstuk bestaat uit crème brûlée met een glas zwoelzoete Gewurztraminer. Dat ze in l’Arbre Vert tevens de traditionele zuurkoolschotel voeren, spreekt vanzelf, zéker nu het seizoen weer begonnen is. Het betreft choucroute gargantua, gevolgd door Munster en een sorbet au Marc de Gewurztraminer (€22,50). A l’Arbre Vert zou net zo goed A l’Alsace kunnen heten, want wat je er proeft – en dat in optima forma – is de streek.
A l’Arbre Vert, 7 rue des Cicognes, 68770 Ammerschwihr, Frankrijk. tel. (00) 33 3 89 47 12 23, www.arbre-vert.net.




Proof on Main (9/09) »

In het hart van Louisville, Kentucky staat het opmerkelijke 21c Museum Hotel. Van buiten herken je het aan rode pinguïns op de dakrand (die zich ook binnen presenteren), het interieur heeft een hoog designgehalte, er is een collectie moderne kunst te zien – en vanuit de lobby kun je zowel een drukke bar als het eigen restaurant Proof on Main betreden. Dit bestaat uit twee zalen en heeft banken langs zijwanden, wit gedekte tafels en uiteraard flink wat kunst tegen de muren. Chef Michel Paley kookt niet alleen uitstekend, maar werkt bovendien met artisanale, voornamelijk regionale producten. Zo genoten we van konijn met Parmigiano, dun gesneden selderij en een kleverige risotto waarin geitenmelk was verwerkt ($20). Een andere lekkere hoofdschotel
bestond uit licht gerookte, in de oven gegaarde scharrelkip, pesto, tuinradijs en een puree van maggiplant ($23). Als leuk begingerecht bracht serveerster Crista ons dun gesneden varkensvlees (‘coppa di testa’) met daarop plakjes nectarine, radijs, pepers en rucola ($9). Maar minstens zoveel genoten we van de rauwe geelvintonijn die verscholen ging onder fijn gesneden wortel, zachte stukjes avocado en lokale koriander ($12). De frisse toonzetting van deze creatie deden hem smakelijk samengaan met de fris gestijlde Piper-Sonoma, een hele beste bubbelwijn uit Californië (glas $8). Bij zowel het konijn als de kip werd tot volle tevredenheid de fruitige, sappige, een tikje milde Syrah rosé 2008 van Charles & Charles genuttigd, een producent in Washington (glas $13). Bij de desserts zagen we zowaar kaas, wat in Amerika zelden voorkomt (drie soorten uit drie regio’s voor $15). De gespierde, rijke Urban Uco Malbec 2007 maakte deze finale tot een feest (glas $17).
Proof on Main, 720 W. Main Street, Louisville, Kentucky 40201, tel. (00) 1502 217 63 60, www.proofonmain.com.




Zur Weinsteige, Hotel Wörtz (8/09) »

De industriestad Stuttgart heeft enkele culinaire lichtpunten. Waaronder eigen wijngaarden en een gerenommeerd restaurant waar wijnliefhebbers volledig aan hun trekken kunnen komen. Het is ondergebracht in Hotel Wörtz – rustieke maar toch comfortabele kamers uit de jaren ’50, gelegen langs een drukke, hellende straat, geen lift – en heet Zur Weinsteige. Dit heeft een kelder van ruim 15.000 flessen, verdeeld over zo’n 750 soorten, waaronder die van talrijke prestigieuze producenten, Duitse vooral. Inclusief de nodige uit Württemberg, de eigen regio. Behalve wisselende mousserende streekwijnen die per glas verkrijgbaar zijn – zoals de opwekkende, fris fruitige Cuvée 2 van Aldinger – komt als beginwijn ook Aldingers Cuvée S 2008 in aanmerking. Deze droge Sauvignon Blanc biedt een combinatie van frisse zuren en frisse citrus plus wat plantaardigheid (halfje €25). Een wondertje uit Württemberg. Heel lekker bij de seizoenssalade met kwartelborst verpakt in vederlicht, knapperig gefrituurd filodeeg (€12). Maar ook geschikt om door te drinken bij filet van wilde zalm, vergezeld door o.a. venkel, rode peper, amandelen en wilde rijst (€22). Als rode wijn smaakte de Trollinger mit Lemberger 2207 van het Weingut der Stadt Stuttgart echt lekker, vanwege zijn soepele, mild fruitige smaak. Die weer fraai aansloot bij de sappige varkenshaas met een garnituur van tomaten, artisjokken en platte deegkoekjes met geitenkaas (glas wijn €5, gerecht €18). Op advies van gastheer en keldermeester Andreas Scherle (zie foto boven) probeerden we tevens de Lemberger trocken Schwaigerner Rothe 2005 van het Schlossgut Graf von Neippberg (behoort aan dezelfde familie die in Bordeaux o.a. Château Canon la Gaffelière bezit). Zachte roostertonen, zacht rood en zwart fruit en een zachte structuur vormen een heerlijk geheel – dat eveneens met het varkensvlees goed samenging (glas €8). De kazen tot slot waren Frans en niet geweldig van kwaliteit, maar bij de koffie kregen we een hele beste bonbon.
Restaurant Zur Weinsteige, Hotel Wörtz, Hohenheimerstrasse 28-30, 70184 Stuttgart, Duitsland. Tel. 00-49 71 12 36 70 00. Zondag en maandag gesloten.




Gutsrestaurant Schloss Vollrads (7/09) »

Een deel van het hoofdgebouw bestaat uit een soort kas, terwijl je bij mooi weer kunt genieten op een groot buitenterras. Je hoort daar vogels fluiten en hebt uitzicht op de oude toren en het eigenlijke kasteel van Schloss Vollrads, een van de beroemdste domeinen in het Duitse wijngebied Rheingau. Het was een zachte, zonnige avond, dus konden we inderdaad dineren op het terras. Een smakelijke beginschotel bestond uit twee kwartelbereidingen, gebakken en in beslag, met linzen, balsamico azijn, salade en varianten van bloemkool (€13). Maar ook het rijke voorgerecht van lauwe carpaccio van kalfsvlees met grote garnalen, geroosterde pijnboompitten en een tomatenvinaigrette gaf veel genoegen (zie foto, €13,50). Uiteraard dronken we de eigen wijnen van Schloss Vollrads. Rieslings derhalve, want andere maken ze niet. De met mild flirtende Sekt 2005 smaakte fris en bepaald prettig (glas €5), de Gutsriesling trocken 2007 daarna was levendig, elegant, fris-fruitig een tikje zoet (glas €5,40). Het niveau steeg nog met de Riesling Kabinett trocken 2007 (per fles €25; ook per karaf verkrijgbaar). Deze deed het heel goed bij de gebakken snoekbaars met een mousse van knolselderij en een rode wijnsaus (€18). We proefden ook van de gestoofde lamschouder met een compacte tijmpolenta, olijven, balsamico azijn, paprika en basilicum (€17), een Mediterrane compositie-van-niveau. Met Weingut Franz Keller in Baden heeft Schloss Vollrads een speciale afspraak voor het leveren van rode wijnen. Een daarvan genoten we bij het lamsvlees, de zacht frisse, flink fruitige Spätburgunder Oberbergener Bassgeige 2006 (glas €8,80). Het is goed toeven op dit Duitse domein; je wordt er verwend als een slotvoogd.
Gutsrestaurant Schloss Vollrads, 65375 Oestrich-Winkel (in de heuvels daarachter), Duitsland. Tel. 00-49 67 23 52 70. Dagelijks geopend voor lunch en diner, van april tot oktober.




Vermeer (6/09) »

Schuin tegenover het Amsterdamse Centraal Station staat het NH Barbizon Palace. Dit hotel zelf is modern en zal van buiten nimmer een schoonheidsprijs winnen, maar links van de entree bevindt een ingekapseld oud pand waarin een uitstekend restaurant werd ondergebracht, Vermeer. Het prettig ingerichte, over enkele zaaltjes verspreide etablissement draagt een Michelin-ster – en dat is meer dan terecht. Chef-kok Chris(topher) Naylor bedacht bijvoorbeeld een prachtig taartje van Noordzee krab met o.a. chiboust (lijkt op een soort luchtige bavarois), bedekt door een krokant laagje waarin subtiel wat karamel zit verwerkt, en erbij een smaakrijke, intens groene ‘essence’ van waterkers (€25, net als alle losse voorgerechten). Een geurige Duitse Riesling past er mooi bij, met name de Riesling vom Kalkstein 2007 uit Rheinhessen van Weingut Seehof (glas €7). Of anders de hartige en tegelijk sappige Grüner Veltliner van Julius Klein, uit het Oostenrijkse Weinviertel (glas €6). De door sommelier Simon Veldman verzorgde wijnkaart biedt sowieso veel variatie en veel kwaliteit. Een opmerkelijke hoofdschotel bestaat uit nekvlees van het om zijn ham beroemde Spaanse zwartpootvarken. Het Iberico-vlees, behoorlijk mals en absoluut smakelijk, werd op een houtskoolgrill gegaard en heeft als garnituur o.m. voorjaarsgroenten en een coulis van langoustines – die er verassend goed mee samengaat (€40, het eenheidsbedrag voor hoofdgerechten). Je zou er een glas Valpolicella Classico Superiore 2007 bij kunnen drinken, van Domini Veneti (€6,50), maar een stevige Spaanse wijn is uiteraard ook op zijn plaats. Bijvoorbeeld de vlezige, kruidige, door rijp zwart fruit, laurier, leer en beheerste houtaroma’s getypeerde Salmos 2006, de prachtige Priorat van Torres (€60). Van hetzelfde huis komt ook de rijk zoete, krachtige, karamelachtige Moscatel Oro, waarin element van rijpe druiven plus een hint van sinaasappel te vinden zijn (halve liter €30). Verrukkelijk bij het dessert van gebakken banaan, karamelciboust, dadel- en rozijnenpuree, gerookte kaneel en andere zoete zaken (€15). Vermeer, het moge duidelijk zijn, is een parel.
Restaurant Vermeer, NH Barbizon Palace, Prins Hendrikkade 59-72, 1012 AD Amsterdam. Tel. (020) 556 48 85. Zondag gesloten en zaterdag geen lunch. Dicht in augustus. Dinermenu’s vanaf €75.




Roberto’s (5/09) »

Wat is het mooi geworden, het geheel vernieuwde Roberto’s, het Italiaanse restaurant van Hilton Amsterdam. Met veel aandacht voor detail – en ten koste van 1,8 miljoen euro – werd een over drie ruimten verdeeld, stijlvol jaren ’50 interieur gecreëerd met rustige tinten en speciaal ontworpen meubilair. Tegen de wanden hangen hier en daar opmerkelijke foto’s die Sem Presser anno 1958 maakte in Italië. Ook de spijs- en wijnkaarten werden vernieuwd. Op de carta dei vini vind je bijvoorbeeld alle DOCG’s (hoogste wettelijk wijncategorie) die Italië kent. Plus ruim twintig wijnen per glas. Een prettig aperitief vormt de Bellussi Prosecco Spumante, zacht fris, zuiver, correct schuimend en voorzien van wit fruit (glas €7,50). Volgens goed Venetiaans gebruik zou je hem door kunnen drinken bij de authentieke, perfect bereide carpaccio Cipriani, zoals deze in 1950 bedacht werd in Harry’s Bar. De romige saus met o.a. mosterd ontbreekt daarbij niet (€16, zie foto). Een andere wijn hierbij zou de iets steviger, opwekkende, door sappig citrusfruit getypeerde Soave Classico Superiore 2007 van Suavia kunnen zijn (glas €7,50). Van de primi ofwel tussengerechten verdient de zacht smakende, open ravioli (meer een kleine lasagne) met gebakken coquilles, wilde gamba’s en een lichte kreeftensaus een aanbeveling. ’t Is ook een mooi lunchgerecht, deze sapore di mare (€22). Bij de hoofdschotels treffen we zowel gegrilde lamskoteletten aan met een warme, Sardijnse fregolasalade (te veel door paprika gedomineerd, helaas), als prachtig rundvlees van de lende met een gegrilde polenta, rucola en een reductie van Balsamico azijn (beide kosten €32). Van de rode wijnen smaakt de Primitivo Tocicoda 2006 uit Salento gul, vlezig en ferm, met veel rijp zwart fruit en subtiele roostertonen: een ideale begeleider van lam en rund (glas €9,50). Desserts zijn er volop, waaronder een warm, rijk taartje van chocolade en hazelnoten met daarbij koel, intens smakend sinaasappelijs (€12). Bij Roberto’s – genoemd naar Hiltons directeur Roberto Payer – kun je ook een wekelijks wisselend lunchmenu gebruiken van twee gangen (€27,50) en een dinermenu van drie gerechten (€32,50) dat al vanaf 18.00 uur voor concert- en theaterbezoekers wordt geserveerd. Zij kunnen hun auto dan gratis op het parkeerterrein van Hilton Amsterdam laten staan.
Roberto’s Restaurant, Hilton Amsterdam, Apollolaan 138, 1077 BG Amsterdam. Tel. (020) 710 60 25. Zeven dagen per week geopend voor lunch en diner.




Twiskerslot (5/09) »

Wie in het weekend eens een keer naar het West-Friesland gaat met zijn mooie dorpen, groene landschap en het opmerkelijke Scheringa Museum voor Realisme (met o.a. werken van Willink, in Spanbroek) heeft er nu een heerlijk lunchadres. Want op 1 april 2009 werd in Twisk door Peg en Kim Doodeman het Twiskerslot heropend, een villa met daarachter een van binnen modern, boerderijachtig gebouw, een grote tuin en een ruime parkeerplaats. Het gastvrije bedrijf – ooit eigendom van pianist Wibi Soerjadi – werd met veel smaak gerenoveerd en richt zich vooral op huwelijken en groepen. Maar elke zaterdag en zondag ben je er welkom voor de lunch. De grotendeels in Vlaanderen geschoolde, talentvolle chef-kok Jeroen Stuifbergen bereidt dan fraaie gerechten, waaronder een royale salade met lamspastrami en gesneden witte plus groene asperges, blokjes tomaat en pijnboompitten (€9,50) of een torenvormige salade van dun gesneden geelvintonijn, rucola, stukjes appel, tomaat, toast en truffelolie (zelfde prijs, zie foto). Bovendien is er een driegangenmenu van €32,50. Bij onze salade dronken wij tot volle tevredenheid de vieve, citrus en peer biedende Prosecco Frizzante van Contarini (glas €3,75).
Twiskerslot, Dorpsweg 159, 1676 GK Twisk. In het weekend geopend voor de lunch. Tel. (0227) 54 06 44, www.twiskerslot.nl.




Sensa (4/09) »

Op dezelfde locatie waar zich eerder Salle à Manger bevond, floreert sinds een jaar vier Sensa. Namelijk op een straathoek in het hart van Den Dolder. Het terras is riant, de binnenzijde een combinatie van witte wanden, grote kleurrijke abstracte schilderijen, wit gedekte tafels en een lichtbruine houten vloer. Een trio amuses opende de maaltijd. We nuttigden o.a. een langoestinesbouillon en een koekje van pata negra ham. Een uitstekende beginwijn – opwekkend, geurig, sappig, elegant en voorzien van zowel citrus als plantaardige tonen – is de Tempus Two Semillon Sauvignon Blanc 2007 uit Australië (glas €3,95). Zou de Australische witte wijn kunnen doordrinken bij een voorgerecht als tonijn ‘uit blik’ met drie enigszins pittig bereide gamba’s en knoflookschuim, een sesamdressing en fijn gesneden Japanse zeewier. Het blikje had gelukkig een losse deksel. De gesneden tonijn erin was zeer vers en rauw, zij het met een extra huid van kruiden en specerijen, waaronder kaneel en steranijs (€15,50). Al met al een smaakrijk geheel – waarbij trouwens ook de ferme Tokaji Furmint 2006 van Château Megyer het prima doet, een karaktervolle, met mild flirtende wijn die zachte nuances heeft van witte vruchten en specerijen (fles €20,50). De hoofdschotel werd een moot tarbot bedekt met een hele dunne laag spek (lardo di colonnata) en begeleid door spinazie, polentaschijfjes, notenboter, wat grove mosterd en enkele pijnboompitten, terwijl we ook wat Parmezaanse kaas proefden (€32). Bij deze fraaie creatie past een vrij stevige witte wijn, de heerlijke Tempus Two Cowra 2007 Chardonnay. Ook deze is per glas verkrijgbaar (€3,95). Behalve zoete desserts voert Sensa een fraaie kaasselectie (keuze van de wagen €14,50). En de bediening is niet alleen heel attent en vriendelijk, maar ook deskundig. Sensa is als naam wellicht te kort: misschien zou het Sensationeel moeten zijn.
Sensa, Dolderseweg 77, 3734 BD Den Dolder. Tel. (030) 225 20 00. Zondag gesloten en zaterdag geen lunch.




Bussia (12/08) »

Sinds oktober heeft de hoofdstad een nieuw Italiaans restaurant, Bussia, genoemd naar een topwijngaard in Barolo. Het interieur is tegelijk sober en stijlvol, met veel zachte tonen, een houten vloer, wit gedekte tafels, goed licht en diverse ruimten (ook op de eerste etage). De keuken kan het best omschreven worden als verfijnd Italiaans. Na een amuse met o.a. een minikommetje koele knolselderijsoep aten we de dun gesneden, licht gepekelde, gewoon lekkere zeebaars met een salade, drie toefjes zoute viskuit en een lichtgroene kruidenmayonaise – die helaas niet meer was dan twee dunne streepjes, en dus nauwelijks waarneembaar (€16). We vonden een witte wijn die er prima bij paste, de florale, kruiden, specerijen en fris citrusfruit biedende Gavi di Gavi Minaia 2007 van Nicola Bergaglio (glas €7,50, fles €39). Ook uit het zes gangen tellende, dagelijks wisselende dinermenu (€58) proefden we het een en ander. Zoals een riante ravioli met vlees van moeflon. Daarbij deed de geurige, vrij stevige, kruidig-fruitige Verdicchio di Matelica 2007 het heel goed (glas €5,25, fles €27). Een ster op de kleine à la carte kaart is het hoofdgerecht van wilde eend, mooi van zowel structuur als smaak – niet te ‘wild’ – en met beheerste accenten van pruimen en pistachenoten (€28). Als partner was de Blauburgunder/Pinot Nero 2007 van Saltner, een producent in Südtirol/Alto Adige, bijkans perfect. Deze Bourgogneachtige wijn werd fris geserveerd en had in zijn zacht frisse, vieve smaak elementen van rode plus zwarte vruchtjes – heel verleidelijk (glas €10, fles €50). Op de wijnkaart, die beduidend groter is dan de spijskaart, zijn nog veel meer aantrekkelijke wijnen te vinden, allemaal uit Italië. En de bediening onder leiding van de Vlaamse Nathalie Girard is buitengewoon vriendelijk.
Bussia, Reestraat 28-30, 1016 DN Amsterdam. Tel. (020) 627 87 94. Open voor lunch en diner van dinsdag t/m zondag. Hier kun je dus ook in het weekend lunchen.




Coburg Wein Bistro (11/08) »

In Wenen, op enkele tientallen meters van de Parkring, werd het historische
Palais Coburg omgetoverd tot een schitterend suitehotel – ten koste
van honderd miljoen euro. Een vijfde van dat bedrag werd besteed aan een
zestal wijnkelders, waar een van ’s werelds tien grootste collecties
ligt. Deze bestaat uit zo’n 60.000 flessen, verdeeld over meer dan
5500 verschillende soorten, waaronder ’s werelds allergrootste.
Zo werd een kelder geheel gevuld met Château d’Yquem; de oudste
jaargang daar is 1893. En elders liggen vijftig kisten met Château
Mouton-Rothschild 1982. Ondergronds, ooit deel van de oude stadswallen,
bevindt zich ook een Dom Pérignon lounge, waar de gelijknamige
grote Champagne per glas kan worden genuttigd. De prijs voor deze wijn
valt overigens mee. In het tuinpaviljoen van de Coburg Wein Bistro wordt
voor een fles Dom Pérignon 2000 niet meer dan €199 gevraagd,
wat slechts enkele tientjes meer is dan de reguliere winkelprijs.

In het restaurant kun je ook voor veel minder geld van goede wijnen genieten,
Oostenrijkse met name. Bijvoorbeeld de kostelijke, niet van Champagne
te onderscheiden Bründlmayer Brut 2002 (€46), de Grüner
Veltliner Alte Reben 2005 van dezelfde producent (€52), de aparte,
kruidig fruitige, mild frisse Furmint 2006 van Heidi Schröck (€36)
en de door topsommelier (en beheerder van de verzameling) Thomas Breitweiser
zelf aanbevolen Pinot Blanc Seeberg 2006 van Prieler (€34). Een bepaald
aangename gulle rode is de Zweigelt 2005 van Gernot Heinrich (€33).
En het eten? Dat is eigentijds en verfijnd Oostenrijks. Een driegangenmenu
(€35, met glazen wijn erbij €23 meer) kan bijvoorbeeld beginnen
uit een frisse soort zult van rundvlees met o.a. appel, geraspte mierikswortel,
balsamico azijn en blokjes rode biet. Maar het is toch vooral voor de
wijn dat je dit bedrijf bezoekt.
Coburg Wein Bistro, Palais Coburg Hotel Residenz, Coburgpastei 4,
1010 Wien. Tel. (00) 43 1 518 18 818, www.palais-coburg.com.
Zeven dagen per week geopend voor lunch en diner.